3 วันต่อมา
ฉันมาฝึกงานตามปกติ ก็ต้องหันไปใ เพราะเจอชายหนุ่มทรงโคตรงามที่ดูอายุไม่ห่างจากฉันเท่าไร หัวเทาๆ ใส่สูทและเสื้อกัก ฉบับผู้ดีมีเงิน นั่งทำงานอยู่ เ้าตัวใส่แว่นอ่านเอกสารอย่างใจจดใจจ่อ ก่อนจะเงยหน้ามามองฉัน ฉันรีบหลบสายตา ก่อนจะกระซิบถามพี่แอ้ม
“พี่แอ้มคะ นี่บอสหรอ ทำไมมาเช้าจัง”
“ฮ่าๆ นี่แหละบอส เข้าไปทักทายสิ”
“ไปเป็เพื่อนหน่อยค่าาา ไปคนเดียวมันประหม่า”
ฉันทำหน้าออดอ้อน ชวนพี่แอ้มให้ไปเป็เพื่อนด้วย แกยิ้มและส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะจูงมือฉันเข้าไปยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่
“บอสคะ นี่ “น้องข้าวหอม” เป็เด็กฝึกงานที่บอสเลือกค่ะ”
ฉันขมวดคิ้วด้วยความสงสัยทันที ที่ได้ยินคำว่า ‘บอสเลือก’
บอสยังก้มหน้านิ่ง พี่แอ้มหันมาพยักหน้าใส่ ประหนึ่งว่าให้ฉันแนะนำตัว
“เอ่อ สวัสดีค่ะ หนูชื่ออรัญญา เรียกง่ายๆ ว่า ‘ข้าวหอม’ ตอนนี้หนูอาจจะยังไม่เก่ง แต่หนูจะตั้งใจพัฒนาและทำงานตามที่บอสสั่งทุกอย่างเลยค่ะ ขอฝากเนื้อฝากตัว ด้วยนะคะ “
หลังจบคำแนะนำตัวสั้นๆ บรรยากาศในห้องเงียบสนิทและเย็นเฉียบ บอสไม่แม้แต่จะหันมามองหรือพูดอะไรออกมา
ฉันทำใจดีสู้เสือยิ้มกลับ ถึงแม้แขนขาจะสั่นจนแทบยืนไม่ไหว ไม่เคยเจอใครที่ดูเ็า เคร่งขรึมแบบนี้มาก่อน
‘ฮึก..กดดันจะตายแล้วค่าาา ขอย้ายแผนกทันไหม ฮือออ’
“บอสมีอะไร้าให้แอ้มสอนน้องเป็พิเศษไหมคะ”
พี่แอ้มถามเพื่อทำลายบรรยากาศอึดอัดนั้น เ้าตัวเงยหน้าขึ้นมองฉันแว๊บนึง ก่อนจะก้มอ่านเอกสารต่อ
‘บอสกลัวพิกุลหล่นรึไงค้าาา!!’
ฉันที่ได้แต่แอบบ่นในใจ
“ไม่มีครับ หลักๆ แค่สอนในเื่ที่ควรรู้ กับภาระงานทั่วๆ ไปก็พอ”
“รับทราบค่ะบอส”
“อ่อ คุณน่ะ.. ‘ข้าวหอม’ สินะครับ”
และแล้วบอสก็เงยหน้ามามองฉัน แล้วพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“คะ??…ค่ะ”
“รู้ขอบเขตที่จะทำงานกับผมแล้วใช่ไหมครับ”
“ค่ะ พี่แอ้มแจ้งให้ทราบคร่าวๆ แล้วค่ะ”
“อื้ม แล้วก็ ถ้าออกงานนอกสถานที่ ผมอาจจะให้คุณไปช่วยนะครับ เพราะเลขาแอ้มท้องอยู่ ผมไม่อยากใช้งานคนท้อง”
“ค่ะ เข้าใจค่ะบอส”
“ดี กลับไปทำงานกันได้ครับ “
ฉันโค้งหัวคำนับบอสตามพี่แอ้ม ก่อนจะค่อยๆ เดินออกมา
“เดี๋ยวครับ ข้าวหอม..”
ฉันหันหลังไปมองบอส พี่แอ้มเดินออกจากห้องไปแล้ว เหลือแค่ฉัน… แง้
“คะ?”
“มาเอาเอกสารชุดนี้ ไปคืนแผนก IT ครับ ผมวงส่วนที่ต้องแก้ไขไว้ให้แล้ว ให้ทางแผนกแก้ไขและตรวจทานให้ดีอีกรอบก่อนมาส่ง ฝากบอกเขาด้วยว่า ถ้าผิดรอบสอง ผมจะเรียกมาคุยเป็การส่วนตัวนะครับ”
“เอ่อ ค่ะบอส”
ฉันยิ้มแหยๆ หันตัวกลับ เดินไปหยิบเอกสารปึกหนาบนโต๊ะของบอส
“แล้วก็... เวลาผมสั่งงาน อย่าทำหน้าเหมือนกำลังจะโดนฆ่านะครับ เห็นแล้วมันหงุดหงิด”
อึก
ฉันกลืนน้ำลายก้อนใหญ่ ก่อนจะเม้มปากแน่นเพราะกำลังกดดันขั้นสุด มือที่กำลังคว้าเอกสารก็สั่นจนเห็นได้ชัด
“มัวทำอะไร รึต้องให้ผมไปส่งเอกสารเองครับ”
บอสพูดพลางกอดอกมองฉัน …แง้ ช่วยด้วยค่าาา อยากย้ายแผนกกกก
“ไปแล้วค่ะบอส”
ฉันรีบอุ้มเอกสารบนโต๊ะ ก่อนจะวิ่งแจ้นออกมา ไปแจกเอกสารคืนแผนกตามที่บอสสั่ง
ก็อกๆๆ
“เอาเอกสารมาคืนแผนกค่าาา”
ฉันเปิดประตูเข้ามาในห้องแผนก IT ผู้คนในห้องมองฉันเป็ตาเดียว ก็นะ แผนกนี้มีแต่ผู้ชายนิ...
“ว้าวๆ เห็นว่ามีผู้ช่วยเลขาคนใหม่ นึกว่าใคร น้องฝึกงานนี่เอง ..สวัสดีครับ ชื่ออะไรจ้ะสาวน้อย”
พี่คนนึงในแผนก แซวฉันขึ้น
“เอ่อออ ค่ะ ข้าวหอมค่ะ”
“แหม ชื่อหน้ากินซะด้วย ฮิ้วววว”
ฮิ้วอะไร ไอ้พวกตาแก่บ้ากามนี่
ฉันยิ้มแหยๆ ตอบ
“นี่พอแล้วครับ น้องเขาเขินหน้าแดงแล้ว กลับไปทำงานครับพี่เอก”
พี่อีกคนที่ดูหน้าตาใช้ได้กล่าว พร้อมไล่ตาลุงหน้าม่อนั่นไป
“พี่ขอเอกสารด้วยครับ”
“อ่อค่ะ อันนี้ค่ะ... เอ่อ บอสฝากแจ้งว่า วงส่วนที่ผิดให้แล้ว และกำชับว่า ถ้ายังผิดอีก จะเรียกคุยส่วนตัวนะคะ”
ฉันยิ้มและส่งเอกสารปึกหนาให้
“อ่อครับ เดี๋ยวพี่แก้แล้วจะไปส่งใหม่นะครับ”
“ค่ะ ขอบคุณค่ะ”
หลังเสร็จสิ้นภารกิจแล้ว ฉันก็ขอตัวกลับที่ตัวเองพี่เมื่อกี้ใจดีแฮะ.. เห็นป้ายชื่อเขียนเอาไว้ว่า ตั้ม ...อืมมม พี่ตั้มหรอทำความรู้จักไว้ก็ดีนะ ดูเป็ผู้ใหญ่ น่าจะปรึกษาเื่งานได้อยู่
314
