ฉันนอนลงบนพื้นและมองขึ้นไปบนท้องฟ้า
มันจะเป็่เวลาสั้นๆ เท่านั้นก่อนที่ฉันจะสามารถหายใจได้และทำให้ร่างกายที่เหงื่อออกของฉันแห้ง
เมฆก้อนเล็ก ๆ น้อย ๆ ลอยผ่านท้องฟ้าสีฟ้าใส และดวงจันทร์สีซีดสามดวงแขวนอยู่ท่ามกลางพวกเขา เมื่อฉันลดสายตาลงพร้อมกับถอนหายใจ พื้นที่โล่งกว้างที่ทอดยาวไปถึงขอบฟ้าก็ขยายออกต่อหน้าฉัน
ที่ขอบของที่ราบมีวัตถุขนาดั์ที่ดูเหมือนเขาแทงทะลุพื้นดิน
ชื่อของมันคือยอดแหลมโอโดริจิ
ตามนิทานพื้นบ้านที่มีชื่อเสียงกล่าวกันว่าเป็เขาของั์ที่สร้างโลก ถ้าคุณถามนักเล่าเื่ที่มีอายุยืนยาว มันคือหอคอยจากต่างแดนที่ตกลงมาจากฟากฟ้า และนักบวชในขุมนรกก็เผยแผ่คำสอนว่ายอดแหลมที่เทพทอดทิ้ง
ฉันไม่รู้ว่าเื่ราวเหล่านี้เป็ความจริงหรือเื่ไร้สาระที่บรรพบุรุษทิ้งไว้เื้ั ทั้งหมดที่ฉันรู้คือยอดแหลมนั้นมีประโยชน์และรบกวนผู้คนในโลกนี้ และตอนนี้ก็เป็ส่วนสำคัญในชีวิตของพวกเขา
วีรบุรุษเกิดในบางครั้ง และถูกฆ่าตายใชาติต่างๆ ก่อตั้งขึ้นโดยใช้ทรัพย์สมบัติที่สะสมไว้ และถูกทำลายโดยสมบัติอันยิ่งใหญ่ ความชั่วได้ถือกำเนิด ยอดแหลมทำให้เกิดเื่ราวทีวุ่นวายมากมาย
เวลาจำกัดคือหนึ่งปี ที่ฉันต้องสำรวจดันเจี้ยนนี้
เป้าหมายคือชั้น 56 ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันจะเป็งานง่ายหรือยาก
ทีนี้มาสำรวจดันเจี้ยนกัน!!
แต่ก่อนหน้านั้น
ฉันต้องเตรียมตัวสำหรับการอยู่ที่นี่ก่อน
((อรัมภบท))
กรกฎาคม ปี 1946 การมีอยู่ของโลกอื่นได้รับการยืนยันแล้ว
ในปี 1949 ประเทศใดประเทศหนึ่งส่งทีมสำรวจเเล้วอย่างเป็ทางการ
ต.ค. 1951 ผู้นำประเทศใหญ่ส่งกองกำลังมากมายไปยังต่างโลก
ในขณะนั้นสื่อครอบคลุมถึงพัฒนาการเกือบทุกวัน เอลฟ์ที่สวยงามและคนแคระที่แข็งแกร่ง มนุษย์เเละอสูรที่หลากหลาย เวทมนตร์ที่เหนือความเข้าใจของมนุษย์ หัวข้อที่ดีนี้เหมาะสำหรับการหันเหความสนใจจากรอยแผลเป็จากาโลกและความกังวลใจเกี่ยวกับาครั้งต่อไป
เื่เล่าเกี่ยวกับประสบการณ์ในต่างโลกได้รับการตีพิมพ์ในหนังสือ หนังสือเล่มนี้ถูกดัดแปลงเป็ละครแล้วกลายเป็ภาพยนตร์ มีการจัดทัวร์สำหรับคนรวยด้วย
มันเป็โลกใหม่อย่างแท้จริง
ความฝันและความริษยาของผู้คน
แต่ความฝันคือสิ่งที่คุณตื่นขึ้น
กุมภาพันธ์ 1955 มีการจัดพิมพ์หนังสือ หนังสือเล่มนี้เป็นิทรรศการเกี่ยวกับกองทหารที่ถูกส่งไปยังต่างโลก มันให้เื่ราวที่แท้จริงและชัดเจนถึงสิ่งที่มนุษย์ทำในบางโอกาส
พูดง่ายๆ ก็คือ การทำลายล้าง การลอบวางเพลิง การข่มขืน และการสังหารหมู่
ตอบว่า ตำแหน่ง ผบ.ทบ. คือ การทำลายมีไว้เพื่อสร้างฐานทัพ การลอบวางเพลิงเกิดจากการพิจารณาด้านสุขอนามัย การข่มขืนไม่เป็ความจริง และได้รับความยินยอม และมีเพียง ปกป้องตนเองเมื่อถูกโจมตีโดยเผ่าพันธุ์ใกล้เคียงและไม่ได้สังหารหมู่พวกเขา
ไร้ยางอายจนไม่มีใครเชื่อ
แน่นอน หนังสือ Exposé ยังถูกดัดแปลงเป็ละครชุด แล้วจึงนำมาสร้างเป็ภาพยนตร์ คนรวยที่เข้าร่วมทัวร์ยังได้ให้การว่าพวกเขาได้ยิงคนอสูรขณะออกล่าสัตว์ในต่างโลก
ในเวลาเดียวกัน ค่าใช้จ่ายทางดาราศาสตร์ในการไปยังต่างโลกก็ถูกมองว่าเป็ปัญหาเช่นกัน
ประตูสู่ต่างโลกเป็ประตูแสงกว้างประมาณสองเมตร มันถูกเปิดเป็เวลาห้าวินาทีเพื่อให้แต่ละคนไปและกลับจากต่างโลก ค่าใช้จ่ายด้านพลังงานสำหรับการทำเช่นนั้นไม่สามารถครอบคลุมได้แม้ว่าแต่ละคนจะกลับจากโลกอื่นด้วยน้ำหนักเป็ทองคำ
มีการระบุแหล่งข้อมูลที่มีประโยชน์หลายอย่าง แต่ไม่มีทรัพยากรใดที่มีค่าพอที่จะชดเชยค่าใช้จ่ายในการดำเนินงาน สิ่งที่รู้จักกันทั่วไปว่าเป็เวทมนตร์ก็จบลงด้วยคำพูดที่พูดพล่อยๆเมื่อเข้ามาในโลกนี้
ม.ค. ปี 1956 กองกำลังที่ส่งไปยังต่างโลกถูกทำลาย
คำพูดที่ผู้บัญชาการทิ้งไว้ใน่เวลาที่กำลังจะตาย
「มีพระเ้าอยู่ในโลกนั้น」
สาเหตุยังไม่ทราบจนถึงทุกวันนี้
กุมภาพันธ์ ปี 1956 มีการลงนามสนธิสัญญาไม่รุกรานกับโลกอื่น ชื่อของตัวแทนของต่างโลกไม่ได้รับการเปิดเผย
มิถุนายน ปี 1957 ด้วยการพัฒนาของสมองที่เป็น้ำ ปัญญาประดิษฐ์ตัวแรกของโลกจึงเสร็จสมบูรณ์ ในเวลาเดียวกัน มนุษย์ก็หันไปมองดวงดาว
และเพื่อหันหลังให้กับการกระทำผิด มนุษย์ลืมเกี่ยวกับต่างโลก
อาศัยอยู่ในโลกสมัยใหม่ ฉันเรียนรู้เกี่ยวกับต่างโลกผ่านเกมเท่านั้น
ไม่ว่าสภาพแวดล้อมรอบตัวฉันจะเลวร้ายเพียงใด ตราบใดที่เกมไม่ทรยศต่อฉัน ฉันก็จะไม่ทรยศพวกเขาเช่นกัน ไม่มีอะไรทำให้ฉันได้รับการศึกษามากเท่ากับเกม มันเป็งานอดิเรกที่ไม่เสียค่าใช้จ่ายมากนักและเหนือสิ่งอื่นใด มันยอดเยี่ยมมากเพราะไม่รบกวนผู้อื่น
นอกนั้นฉันพบบริษัทแห่งหนึ่งเมื่อปลายเดือนมีนาคม
ฉันกลับมาที่ญี่ปุ่นหลังจากไม่ได้อยู่นาน และรู้สึกเศร้าเพราะมีปัญหากับน้องสาวของฉัน พูดง่ายๆคือเงิน ฉัน้าเงิน ฉันแทบจะไม่มีเพียงพอที่จะใช้ชีวิตในแต่ละวัน ดังนั้นจึงเป็จำนวนเงินที่เป็ไปไม่ได้สำหรับฉัน
เป็บริษัทที่เอื้อมมือออกไปช่วยฉัน
ฉันไม่มีความสามารถพิเศษที่หาได้ยากมาก และบริษัทที่ดีจะไม่เข้ามาเกี่ยวข้องกับคนอย่างฉัน มันอาจจะไม่ใช่งานที่ดีแต่ฉันก็ทำดีอยู่ดี ฉันยอมรับการสัมภาษณ์เพราะฉัน้าเงิน
ฉันยืมชุดสูทของพ่อที่เสียชีวิตของฉัน ซึ่งสนิทกับพี่สาวของฉันมาก ฉันเข้าไปในล็อบบี้อันวิจิตงดงามในอาคารขนาดใหญ่ และได้รับคำแนะนำจากพนักงานต้อนรับที่สวยงามไปยังจุดหมายปลายทาง ห้องใต้ดินที่แคบและมืดเหมือนโกดัง
ผู้สัมภาษณ์เป็ชายอายุห้าสิบหรือหกสิบเศษ เขามีผมบางและมันยากที่จะอ่านสีหน้าของเขาหลังแว่น เขาไม่ได้ดูประวัติย่อที่ฉันสร้างขึ้นด้วยความเพียรพยายามด้วยความช่วยเหลือของพี่สาว
「กรุณานั่งลง ฉันไม่มีเวลามาก ดังนั้นให้ฉันจะตรงไปที่คำถามทันที」
"อ่าโอเค"
การสัมภาษณ์เริ่มขึ้นทันทีที่ฉันนั่งบนเก้าอี้พับ
「คุณรู้สึกไม่เต็มใจที่จะทำงานที่คุกคามชีวิตหรือไม่? 」
"ไม่"
"คุณมีเพื่อนเยอะไหม?"
"ไม่"
「คุณรู้สึกไม่เต็มใจที่จะทำการกระทำที่ผิดศีลธรรมหรือรุนแรงหรือไม่? 」
「ถ้าจำเป็ก็ไม่ต้อง」
「คุณหลงใหลเกี่ยวกับศาสนาหรือนิกายใดหรือไม่」
"ไม่"
"คุณเชื่อในพระเ้าไหม?"
"ใช่"
มีเทพเ้า 3 องค์
「มีประสบการณ์ในการฆ่าคนบ้างไหม」
「เอ๊ะ? ไม่"
ฉันไม่ได้ฆ่าคน
「บอกฉันโดยย่อว่าคุณคิดว่าการมีชีวิตอยู่หมายความว่าอย่างไร」
「มันหมายถึงการฆ่าสัตว์อื่น」
「คุณมีญาติคนสำคัญบ้างไหม」
"น้องสาวหนึ่งคน"
"คุณเก็บความลับได้ไหม?"
「ถ้าฉันได้รับเงินฉันจะทำ」
"เข้าใจแล้ว……"
หนึ่งจังหวะของความเงียบ
「ไปต่างโลกกันไหม」
「ใช่ ถ้าฉันได้รับเงินฉันจะทำ」
ผมถือโอกาสถามเื่ค่าตอบแทน ใกับจำนวนเงิน แล้วยืนยันว่าโอนเงินเข้าบัญชีพี่สาวแล้ว ก่อนรับงาน
ต่อมาก็ให้คําอธิบายเกี่ยวกับงานของฉัน หลังจากเราย้ายไปยังห้องอื่น
มีสามทวีปในโลกอื่น
ไม่รู้จักชื่อของพวกเขาในอีกด้านหนึ่ง แต่ถูกเรียกว่าทวีปซ้าย กลาง และขวา เพราะพวกเขาเว้นระยะห่างเท่าๆ กัน ในอดีต กองกำลังมนุษย์ถูกส่งไปยังทวีปด้านซ้าย เราจะถูกส่งไปยังทวีปที่ถูกต้อง และเป้าหมายคือการนำวัตถุดิบของสัตว์ประหลาดที่อยู่บนชั้น 56 ของสิ่งที่เรียกว่า “ยอดแหลมโอโดริจิ” และนำกลับมาใช้ได้ภายในหนึ่งปี
ฉันไม่เข้าใจคำอธิบายทางเทคนิค แต่เห็นได้ชัดว่าการหลอมรวมความเย็นแบบถาวรสามารถทำได้โดยใช้วัสดุนี้เป็ตัวเร่งปฏิกิริยา พวกเขารู้เื่นี้ได้อย่างไรั้แ่แรก? คำถามนั้นคงไม่เกี่ยวอะไรกับผมที่ต้องส่งไปทำธุระที่นั่น
แผนคือส่งผู้เชี่ยวชาญ 6 คนและเอไอ 3 คน แต่จู่ๆ ก็มีคนหนึ่งเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ และคนที่จะเติมเต็มตำแหน่งนั้นก็คือฉัน
เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่สามารถเตรียมสมาชิกสำรองได้เนื่องจากความลับ ฉันมีคำถามเกี่ยวกับเื่นั้น แต่งานคืองาน ตอนนี้ไม่ใช่เื่ที่ต้องกังวล
มากกว่านั้น ฉันกังวลว่าจะต้องใช้เวลาเกือบปีกับคนที่ฉันไม่รู้จัก ฉันคิดว่ามันจะดีกว่าถ้าพวกเขาเป็คนญี่ปุ่นเหมือนฉันแทนที่จะเป็ชาวต่างชาติ
「ขอโทษคับ ผมมีคำถาม」
ฉันพูด
「อืม..เชิญ」
ผู้สัมภาษณ์ตอบ.
「เหลืออีกกี่วันถึงออกเดินทาง」
「อีกสองชั่วโมงต่อมา」
「จริงจังนะ!?」
「ฉันจริงจัง」
ฉันถูกบอกในลักษณะที่ไม่สะทกสะท้าน ความคิดที่ผุดขึ้นในหัวของฉันหายไปอย่างสมบูรณ์ อันดับแรก ฉันมีเื่ที่มีความสำคัญสูงสุด
「ฉันต้องโทรหาพี่สาวของฉันด่วน! ได้โปรดยกโทษให้ฉันด้วย!”
「ได้ แต่ฉันต้องแอบฟัง」
「ได้โปรด!?」
มันไม่มีความหมาย แต่ฉันออกจากห้องแล้วโทรหาพี่สาวจากทางเดินโดยใช้สมาร์ทโฟน พี่สาวของฉันรับสายเป็ครั้งที่สองที่ฉันโทรไป
"ฉันเอง"
「สวัสดี ยูกิคาเสะจัง」
『อย่าพูดถึงฉันด้วยท่าทางน่าขยะแขยงแบบนี้』
「ฉันขอโทษ ยูกิคาเสะจัง เป็ความผิดของฉันเอง ยูกิคาเสะจัง โอนี่จังได้รับการว่าจ้าง」
『ให้ตายเถอะ ครีปที่น่าสะอิดสะเอียน ขอแสดงความยินดีที่ได้รับการว่าจ้าง ที่เกิดขึ้นใน่เวลาสั้นๆ เช่นนี้ มันไม่ใช่บริษัทที่ดีใช่ไหม』
「หืม? เอ่อ อีกสองชั่วโมงฉันต้องเริ่มงานและจะไม่สามารถติดต่อได้ประมาณหนึ่งปี ไม่ต้องกังวล」
『นั่นมันบริษัทดำชัดๆ!』
「การจ่ายเงินดูดี」
『เื่ประกันสังคมและเงินำาญ โอเคมั้ย!』
ประตูห้องเปิดออกด้วยเสียง และผู้สัมภาษณ์ก็โผล่หัวออกมา
「เราได้เตรียมกรมธรรม์ประกันภัยพิเศษ ในกรณีที่คุณไม่สามารถกลับมาได้ น้องสาวของคุณจะได้รับค่าตอบแทนและเงินลับเช่นกัน นั่นเป็จำนวนที่ยอดเยี่ยมเช่นกัน」
「ดูเหมือนว่าพวกเขามีกรมธรรม์ประกันภัยที่ยอดเยี่ยม ไม่ต้องกังวล"
『ฉันได้ยินมานะ! มันช่างน่าสงสัยยิ่งนัก! ไปรับโทรศัพท์คนนั้นมา!』
「พี่สาวของสัตว์ประหลาดนั้นลำบาก ดังนั้นฉันจะผ่าน」
ผู้สัมภาษณ์กลับมาที่ห้อง
「มันจะไม่เป็ไร อาจจะอันตรายหน่อยแต่ผมจะกลับมาแน่นอน ไม่ต้องห่วง」
『ฉันกังวลทุกครั้งที่คุณพูดว่าไม่เป็ไร』
「อืมーเงินดีแม้ว่า」
『การให้รางวัลห้อยโหนเหมือนแครอทเป็วิธีที่นักต้มตุ๋นใช้บ่อยที่สุด』
「น่าทึ่งมาก ยูกิคาเสะจัง เธอช่างรอบรู้」
『คุณมันแค่โง่!』
สิ่งที่น้องสาวของฉันพูดนั้นถูกต้องอย่างยิ่ง
「แต่มันซับซ้อนเกินไปที่จะหลอกลวงและคนเหล่านี้ไม่สามารถหลอกลวงฉันได้」
『ฉันพูดไปหลายครั้งแล้ว แต่อย่าปล่อยให้ปัญหากับเท้าของฉันรบกวนคุณ หมอถึงกับบอกว่าเมื่อชินกับการทำเทียมแล้ว ฉันจะวิ่งได้เร็วกว่าเมื่อก่อน』
「นั่นก็จริง」
ฉันเป็น้องชายของเธอ ฉันเลยอยากทำอะไรให้พี่สาวของฉันบ้าง ฉันขอโทษที่ทำให้พี่สาวต้องพาดพิงถึงปัญหาของตัวเอง แต่ฉันยอมเสียใจหลังจากทำอะไรบางอย่าง มากกว่ารู้สึกเสียใจที่ไม่ได้ทำอะไรเลย ดังนั้น แม้ว่าจะน่าสงสัย ฉันก็ต้องรีบฉวยโอกาสนี้ ฉันเป็คนโง่แบบนั้น
「ขอโทษค่ะ ฉันจะกลับมาแน่นอน ไม่ต้องห่วง」
『ชิ ไอ้โง่! คุณไม่เคยฟังสิ่งที่ฉันพูดเลย! ตาย! กลับมาหลังจากที่คุณได้ดำเนินชีวิตที่เต็มไปด้วยความทุกข์! งี่เง่า!"
เธอวางสาย
ประตูห้องก็เปิดออก
"คุณจะทำ?"
「ฉันเสร็จแล้ว」
「เรากำลังเร่งเวลา ดังนั้นมาเตรียมอุปกรณ์และให้บทเรียนเกี่ยวกับโลกในอีกฝั่งหนึ่งกับคุณ」
ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงเปลี่ยนเป็ชุดต่อสู้และสวมเสื้อกั๊กที่หุ้มด้วยเกราะเซรามิก มันมีน้ำหนักเบาและฉันสามารถพกะุสำรองจำนวนมากในโมดูลต่างๆ ของมันได้ รองเท้ายังเสริมด้วยโลหะเล็กน้อย
ปืนไรเฟิลที่เตรียมไว้คือ AK47 ซึ่งใช้เทคโนโลยีสมัยใหม่ ผลิตขึ้นเพื่อให้ดูใกล้เคียงที่สุดกับปืนไรเฟิลที่ผลิตในปี 1953 ปืนพกคือ Colt Government ที่ผลิตในลักษณะเดียวกัน
ฉันถอดแม็กกาซีนของ AK ออก ดึงคันโยกกลับเพื่อตรวจสอบว่าห้องว่างหรือไม่ จากนั้นจึงเหนี่ยวไก ฉันคิดว่ามันก็ไม่เลว ตราบใดที่ะุออกมาในเวลาที่้าปืนก็เพียงพอแล้ว ฉันวางนิตยสารกลับและตรวจสอบรัฐบาลในลักษณะเดียวกัน ไม่มีปัญหา. ฉันยึดคารามบิตไว้บนแขนของฉันเอง มีดล่าสัตว์แบบญี่ปุ่นโบราณที่เอวของฉัน ดึงเสื้อปอนโชที่ทำจากเส้นใยอะรามิดเพื่อซ่อนอุปกรณ์ทั้งหมดของฉันไม่ให้คนในท้องถิ่นเห็น และตอนนี้ฉันก็พร้อมแล้ว
「เอาล่ะ ดูส่วนนี้แล้วกัน」
"ขอบคุณมาก"
ฉันเป็แค่มือสมัครเล่น
หลังจากนั้นไม่นาน ฉันก็เต็มไปด้วยความรู้เกี่ยวกับโลกอื่นจนนาทีสุดท้าย เชื้อชาติ ศาสนา ความสมดุลของอำนาจ สถานการณ์ทางเศรษฐกิจ วัฒนธรรมของอารยธรรม สภาพอากาศที่คาดการณ์ไว้ และโรคประจำถิ่น ข้อมูลคร่าวๆ เกี่ยวกับประวัติ โครงสร้าง และศัตรูของดันเจี้ยน ข้อมูลเกี่ยวกับภูมิภาคโดยรอบ ฉันมีความทรงจำที่ไม่ดี ฉันเลยลืมไปประมาณ 70% ของสิ่งที่เรียนมา
และสิ่งสุดท้าย
ข้อมูลทั้งหมดนี้มีอายุครึ่งศตวรรษ และยากที่จะแน่ใจหรือรู้ว่าในโลกอื่นเป็อย่างไร
และเราย้ายไปอีกห้องหนึ่งซึ่งสว่างและกว้างขวาง
มีอุปกรณ์โอ้อวดอยู่ตรงกลาง เป็รูปแท่นและดูเหมือนแท่นบูชา รอบๆ นั้น ผู้คนในชุดทำงานต่างพากันเดินเตร่ไปมา เสียงะโและตอบกลับดังลั่นไปมา
ก่อนหน้าฉัน มืออาชีพห้าคนกำลังรออยู่
มีผู้ชายห้าคนและผู้หญิงหนึ่งคน แม้ว่าพวกเขาจะยืนตามปกติ แต่ก็ไม่พบช่องเปิด ดวงตาของพวกเขานิ่งและสงบ แต่ฉันรู้สึกถึงบางสิ่งที่ส่องแสงอยู่ภายในตัวพวกเขา บรรดาผู้ที่อยู่บนจุดสูงสุดของเส้นทางที่พวกเขาเลือกต่างก็ปรากฏตัวอย่างลึกลับ
ทั้งห้าคนมีมัน
ฉันมีมัน?
ความสามารถในการเอาชนะผู้อื่น
「ท่านประธาน นั่นเป็คนสุดท้ายเหรอ」
ชายหน้าตาเหมือนผู้นำถามขึ้น
「ฉันไม่สามารถรับประกันคนที่มีคุณภาพเหมือนกับพวกคุณที่เหลือเพราะฉันไม่มีเวลา ความสามารถของเขาอยู่ที่ประมาณ 60 คะแนน」
「ดีกว่าติดลบ」
ผู้สัมภาษณ์เป็ประธานบริษัท
「คุณเป็ประธาน」
ฉันคิดว่าคุณเป็แค่คนแก่ที่น่าเบื่อ
「ไม่ มันเป็เพราะบริษัทกำลังดำเนินการอยู่ คุณเข้าใจไหม ดังนั้นฉันจึงไม่สามารถปล่อยให้คนอื่นได้ มันคือแจ็คพอตหากสิ่งนี้ประสบความสำเร็จ แต่ถ้าไม่สำเร็จ ทุกคนที่นี่และครอบครัวของพวกเขาจะต้องได้รับการว่าจ้าง่ให้กับบริษัทในเครือหรือถูกเปลี่ยนให้ออกไปตามท้องถนน งั้นก็ทำตัวตามสบายเถอะ」
เขาพูดสิ่งที่น่ากลัวเช่นนั้นเบา ๆ
「ฉันแปลกใจที่เธอเลือกคนอย่างฉัน」
「ฉันใช้เงินไปมหาศาลเพื่อสิ่งนี้ ฉันไม่้าที่จะเสียแม้แต่คนเดียว ฉันมีกฎง่ายๆ ที่บอกว่ายิ่งการเจรจาทางธุรกิจดีขึ้น ฉันก็ยิ่งควรลงมือทำมากขึ้นเท่านั้น และสิ่งที่ทำให้มันเป็ชื่อของคุณ」
「นั่นเป็สิ่งที่ขาดความรับผิดชอบมาก」
เื่นี้จะโอเคไหม?
「อย่าสนใจเลยลูก ประธานาธิบดีคนนี้มักจะเป็แบบนี้เสมอ และถ้าเขาผิด เขาคงไม่มีวันสร้างเื่ใหญ่โตนี้ได้ ในฐานะที่เป็คนที่ถูกเลือกโดยบุคคลเช่นนี้ ยืดหลังให้ตรงและปั๊มตัวเองขึ้น」
ประธานพึมพำบางคำ
「จริง ๆ แล้วมันเป็เพียงแค่พลังของนิสัยแม้ว่า」
「คุณคนโง่」
ฉันได้ยินมันชัดเจน ฉันควรจะต่อยเขาสักครั้งแม้ว่าเขาจะเป็ประธานาธิบดีก็ตาม
「ลูก เราจะแนะนำตัวกันหลังจากที่ไปถึงอีกฝั่งแล้ว」
ชายชราในชุดทำงานโบกมือให้เรา และทำท่าเรียกความสนใจจากเรา
「เรากำลังจะปรับใช้พอร์ทัล! ขั้นแรก เราจะเปิดมันเป็เวลาหกวินาทีแล้วโยนลงในคอนเทนเนอร์ทรัพยากร! ตามด้วยหน่วย Makina! มนุษย์ที่มีชีวิตอยู่หลังจากนั้น! หลังจากโยนสิ่งที่อนินทรีย์เข้าไป พอร์ทัลจะปิดเป็เวลาสิบสองวินาที จากนั้นจะเปิดเป็เวลาเจ็ดวินาที! ทุกคนะโเข้ามาใน่เวลานั้น! ไม่มีครั้งต่อไป! อย่าล้มอย่างโง่เขลาและมาสาย!」
ตู้คอนเทนเนอร์ที่แขวนด้วยปั้นจั่นถูกวางเรียงกันบนรางที่ติดตั้ง อาวุธ อาหาร เวชภัณฑ์ และสิ่งอื่น ๆ ทุกประเภทที่จะเป็เครื่องช่วยชีวิตของเรา ข้างหลังนั้นมี A.I. รูปทรงกระบอกสามรูป หน่วย และมนุษย์ก็เข้าแถวอยู่ข้างหลังพวกเขา ฉันเป็คนสุดท้ายในแถว
"ปรับใช้!"
แสงะเิและกัน บนแท่นตรงกลาง ประตูมิติปรากฏขึ้น
「ดัน ดันー!」
คนในชุดทำงานผลักภาชนะที่เลื่อนไปตามราง ตู้คอนเทนเนอร์ถูกดูดเข้าไปในพอร์ทัลโดยไม่มีการต่อต้านและหายไป ฉันรู้สึกเหมือนฉันเคยเห็นฉากนี้ในภาพยนตร์มาก่อน
เอไอ หน่วยถูกดูดเข้าไปโดยไม่มีปัญหา
พวกเขามีเวลาว่างหนึ่งวินาทีด้วยการทำงานที่รวดเร็วของพนักงาน ฉันสงสัยว่ากระบวนการนี้จะไปได้เร็วกว่านี้มากไหมหากพวกเขาเพิ่งใช้อุปกรณ์กลไกมากขึ้น แต่มันเหมือนกับคนญี่ปุ่นมากที่ใช้มืุ์ในจุดที่มันสำคัญจริงๆ
ต่อไปก็ถึงคิวของเรา
ฉันไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน แต่ฉันคิดว่านี่จะรู้สึกอย่างไรเมื่อไปดิ่งพสุธา ฉันรู้สึกหัวใจเต้นเร็วขึ้น ร่างกายของฉันแข็งทื่อจากความกังวลใจ ฉันตีขาตัวเองด้วยหมัดโดยไม่ทราบสาเหตุ
「ลองคิดดู ท่านประธานบอกว่าเขาตัดสินใจตามชื่อของคุณ」
ผู้หญิงตรงหน้าฉันพูดด้วยน้ำเสียงประหม่าเล็กน้อย
「ฉันชื่อโซยะ」
「โอ้ ฟังดูเหมือนชื่อนำโชค」
ฉันเคยใช้ชีวิตที่ไร้ค่า
"ปรับใช้! วิ่งวิ่ง!"
เราเริ่มวิ่งตามเสียงะโโกรธของชายชรา
แสงะเิและกันอีกครั้ง มีพอร์ทัลเกิดขึ้น
เมื่อมาไกลถึงขนาดนี้ก็ไม่ลังเลใจหรือถอยกลับอีกต่อไป ผู้นำะโเข้าไปในพอร์ทัลจากนั้นครั้งที่สองจากนั้นบุคคลที่สามก็หายเข้าไปในนั้น ฉันเดินตามหลังพวกเขา
แล้ว,
ด้วยเหตุผลบางอย่าง เวลาก็ช้าลง ราวกับว่าสถานการณ์วิกฤติกำลังคลี่คลาย
ทิวทัศน์ผ่านไปอย่างช้าๆ
คนที่สี่หายตัวไปในแสงสว่าง และฉันมองดูผมสั้นที่ส่ายไปมาของหญิงสาว เธอยังหายวับไปกับแสง เหงื่อไหลออกจากตัวฉัน ฉันรู้สึกไม่ดีอย่างแรง ข้าพเ้ามีประสบการณ์เช่นนี้มาหลายครั้งจนถึงวันนี้ และเป็ลางบอกเหตุเสมอว่าจะมีการาเ็สาหัส
สิ่งนี้ไม่ดี
สิ่งนี้ไม่ดีอย่างแน่นอน
และที่แย่ที่สุดคือความจริงที่ว่าแม้ว่าฉันจะสามารถหยุดโมเมนตัมของเท้าได้ แต่แสงก็อยู่ตรงหน้าฉันแล้ว ฉันหลับตาลงและเอามือไขว้หน้าในทันที
ฉันสามารถเห็นกระแสไฟที่พร่างพรายแม้ผ่านเปลือกตาของฉัน และจากนั้นก็มืด เมื่อฉันลืมตาขึ้นก็ไม่มีอะไรอยู่ที่นั่น ฉันตระหนักว่าฉันอยู่ในพื้นที่ที่ใหญ่เกินกว่าจะรับความรู้สึกได้
ทันทีที่ไร้น้ำหนัก แล้วฉันก็เริ่มล้มลง ร่างกายของฉันถูกลมพัด แต่เนื่องจากความมืด มันยากที่จะบอกได้ว่าฉันกำลังล้มลงจริงๆ หรือเปล่า เท่าที่ฉันรู้ จริงๆ แล้ว ฉันอาจถูกดูดไปที่เพดานได้ ความเร็วเพิ่มขึ้นในอัตราที่น่ากลัว ฉันได้ยินเสียงกรีดร้องสั้นๆ ของตัวเองท่ามกลางเสียงลมที่พัดผ่านหู
ฉันกำลังจะตาย
ฉันจะต้องตายแน่ๆ
ฉันคงจะกระเด็นเหมือนมะเขือเทศ ขอโทษนะยูกิคาเสะ โอนี่จังกำลังจะตายอย่างไร้เหตุผลจริงๆ
ฉันขดตัวอยู่ในท่าของทารกในครรภ์โดยสัญชาตญาณ
ถึงอย่างนั้น
ดี,
เสียงหอนของลมมีเสียงดังมาก ปากของฉันรู้สึกแห้ง รู้สึกโล่งใจที่ไม่รู้สึกหนาวขนาดนั้น
"ขอพักก่อน"
ฤดูใบไม้ร่วงลากต่อไปและฉันก็ชินกับมัน แม้จะใกล้ตาย มนุษย์ก็ยังฟุ้งซ่านได้หากมีเวลาว่าง ฉันเปิดไฟบนนาฬิกาข้อมือและทำให้บริเวณโดยรอบสว่างขึ้น
ก็ไม่มีอะไร. เพียงความมืดมิดชั่วนิรันดร์
แต่ฉันคิดว่าฉันเห็นบางอย่างบิดเบี้ยวอยู่ด้านหลัง
วาฬ?
บางสิ่งที่ใหญ่มากจนชวนให้นึกถึงปลาวาฬ เนื่องจากความแตกต่างของขนาดและความมืด ทำให้มองเห็นได้ช้ามาก มันเป็หนวด มันสะท้อนแสงสีขาวอมฟ้าซึ่งเน้นรูปร่างของมัน งวงกางออกเหมือนดอกไม้ที่เบ่งบาน เผยให้เห็นต้นกำเนิดของมัน
มันแทบจะไม่เหมือนคน
นั่นคือทั้งหมดที่ฉันจัดการได้
ฉันกรีดร้องจนคอแข็ง มีบางอย่างที่น่ากลัวยิ่งกว่าความตายที่นี่ ฉันสามารถเห็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่อย่างท่วมท้นเข้ามาใกล้ฉัน
ฉันสวดอ้อนวอนถึง「พระเ้า」โดยไม่ได้ระบุชื่อเฉพาะ
และ,
แสงจ้าส่องมาที่ดวงตาของฉัน
ฉันรู้สึกแสงแดดอบอุ่นบนผิวของฉัน ตาของฉันค่อยๆ ค่อยๆ ปรับและเห็นท้องฟ้าสีคราม ฉันรู้สึกถึงแผ่นดินที่ด้านหลังของฉัน
ฝัน? ถึงกระนั้น มันก็เป็ฝันร้ายที่น่ากลัวมาก นอกจากนี้ ความฝันยังดำเนินต่อไปเมื่อฉันเห็นดวงจันทร์สีซีดสามดวงบนท้องฟ้า ฉันนับชีพจรที่เต้นเร็วขณะที่ยืดร่างกายให้ตรงเพื่อให้ร่างกายฟื้นตัวจากอาการช็อก ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ สูดอากาศบริสุทธิ์
หลังจากยืนยันว่าไม่มีอาการปวดและไม่มีาแ ข้าพเ้าจึงลุกขึ้นยืน
สายลมที่พัดมากระทบผืนหญ้า
ฉันเห็นลำธารและป่าอยู่ไกลๆ อีกด้านหนึ่งเป็ดันเจี้ยนเป้าหมาย โครงสร้างที่คนสมัยใหม่แทบไม่สามารถสร้างได้
โดยไม่มีข้อกังขา. มันเป็โลกทางเลือก
ฉันยังอยู่ที่ญี่ปุ่นในตอนเช้า และหลังจากกิจกรรมที่เร่งรีบ ฉันก็อยู่ที่นี่ ฉันรู้สึกอารมณ์ลึก ถ้าฉันมีเวลาอีกสักนิด ฉันคงจะนึกถึงความจริงที่ว่าฉันได้ก้าวเข้าสู่โลกอื่นแล้ว
การหลบหนีจากความเป็จริงได้สิ้นสุดลงแล้ว
คอนเทนเนอร์ทรัพยากรและ A.I. หน่วยได้ตกลงมาอย่างยุ่งเหยิงรอบตัวฉัน
ไม่มีสิ่งกีดขวางและทัศนวิสัยดี ฉันมองเห็นได้ไกลสุดขอบฟ้า ฉันมองไปรอบ ๆ และไม่มีอะไรที่ฉันมองข้ามไป หญ้าบนที่ราบเป็ลูกคลื่นเมื่อลมพัดมาลูบไล้พวกเขา
ข้าพเ้าครุ่นคิดใคร่ครวญถึงข้อเท็จจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้และยอมรับมัน
เห็นได้ชัดว่าฉันอยู่คนเดียว
เล่น
780
