1
พบรัก
ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่เขามีกล้ามเนื้อน่าชมเฉกเช่นชายชาตรีที่น่าหลงใหล กำลังจูงมือเรียวเล็กของหญิงสาวรุ่นผมยาวหุ่นเพรียวกะทัดรัดเดินไปตามทางเดินของสวนหย่อมหากใครมองมาก็ย่อมเห็นถึงความความสนิทสนมอย่างชัดเจน แม้ในยามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยหมู่ดาวนับล้านดวงบนท้องฟ้าอันมืดมิดที่กระพริบแสงแพรวพราวทั้งคู่หยุดลงนั่งที่เก้าอี้สนามที่ว่างอยู่ตัวหนึ่งไฟสลัวจากโคมไฟสนามส่องให้เห็นดวงหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพราของสาวน้อยและใบหน้าหล่อเหลาดูอ่อนโยนของชายหนุ่มร่างใหญ่ดูช่างเป็คู่ที่อบอุ่นเหมาะสมกัน
“คืนนี้ดาวเยอะจังเลยนะครับพี่ขอหยุดดูดาวตรงนี้กับดาสักแป๊บหนึ่งได้ไหม” ชายหนุ่มถามหญิงสาว“ดาก็อยู่ตรงนี้กับพี่พลแล้วไงค่ะ” น้ำเสียงของทั้งสองพูดคุยกันด้วยความอ่อนโยน
พลวัตและธยาดาพบรักกันและเพิ่งคบหากันเป็แฟนเมื่อธยาดาเข้าสู่การเรียนมหาวิทยาลัยในปีที่สี่ส่วนพลวัตเพิ่งเริ่มต้นทำงานปีแรก เขาอายุ 23 ปี ส่วนเธออายุ 21 ปี เมื่อพวกเขาพบกันขณะที่ธยาดาเข้าไปฝึกงานในที่ทำงานของพลวัตทำให้เขาได้สานต่อความสัมพันธ์ด้วยการตามเทียวรับเทียวส่ง ธยาดาใน่เลิกงานชายหนุ่มเป็คนเรียบร้อยอ่อนโยน ส่วนหญิงสาวก็ถูกเลี้ยงดูมาแบบหัวโบราณ เธอคิดว่าการเรียนเป็เื่สำคัญและเธอยังคงรักนวลสงวนตัวซึ่งที่ผ่านมาพลวัตก็ได้ให้เกียรติหญิงสาวตลอดการคบหาดูใจใน่ที่ผ่านมากระทั่งหญิงสาวเรียนจบมหาวิทยาลัยในปีนี้และเพิ่งจะได้งานทำในบริษัทแห่งหนึ่งในเขตตัวเมืองเช่นเดียวกับพลวัต
ภายใต้แสงไฟสลัวชายหนุ่มจ้องมองดวงหน้าสวยงามของหญิงสาวพลางทำน้ำเสียงออดอ้อน“แต่พี่ว่าพี่เห็นดาวที่สวยที่สุดตรงนี้” “ตรงไหนคะ”“ดวงดาวที่สะท้อนอยู่ในดวงตาทั้งคู่ของดานี่ไง”
“แหม..พี่พลไปเอาสำนวนนวนิยายอย่างนี้มาจากไหนเนี่ย”ธยาดาพูดแก้เก้อแต่ความจริงแล้วเธอรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า และหากตอนนี้เป็ตอนกลางวันเขาคงเห็นหน้าเธอแดงก่ำเป็แน่
พลวัตขยับมือใหญ่ๆของเขากุมกระชับกับมือน้อยๆ ของหญิงสาวเข้าไปอีก พลางเอียงหัวมาซบลงบนไหล่เธอเบาๆ“วันนี้วันเกิดของพี่น้องดามีของขวัญอะไรจะให้พี่หรือเปล่าครับ” “มีสิคะนี่ไง”ธยาดาพูดพลางหิ้วถุงกระดาษเล็กๆ ขึ้นมา “พี่ก็มีของจะให้น้องดาเหมือนกันนะ”“อะไรคะ” “แต่ว่าของที่พี่จะให้อยู่บนห้องพี่เออ..น้องดาพอจะขึ้นไปบนห้องพี่แป๊บหนึ่งได้ไหม” หญิงสาวนิ่งไปพักหนึ่ง
“พี่พลจะเ้าเล่ห์อะไรกับดาหรือเปล่า”“น้องดาครับ เราก็คบกันมานานแล้ว..วันนี้วันเกิดพี่ พี่ขอให้น้องดาขึ้นไปห้องพี่ ไปเอาของขวัญหน่อยนะ..นะครับ”พลวัตทำเสียงอ้อนวอนอีกครั้ง
ดูไปแล้วชายหนุ่มกลับมีความประหม่าอยู่ไม่น้อยกับสิ่งที่พูดออกไปส่วนสายตาก็ดูจริงใจไร้เล่ห์กล ธยาดาสังเกตเห็นว่าเป็ลูกไม้ตื้นๆแต่ใจเ้ากรรมของเธอนี่สิที่ดันเรียกร้องให้ยอมทำตาม
“ถ้างั้นขึ้นไปแป๊บหนึ่งก็ได้ค่ะ” “พี่จะเอาของขวัญนี้ไปแกะข้างบนห้องนะครับ” พลวัตพูดพลางนำถุงกระดาษจากมือธยาดาเอาไปถือไว้เอง
ทั้งสองเดินจูงมือกันเข้าไปยังคอนโดของชายหนุ่มกระทั่งลิฟท์ถูกเปิดออกยังชั้นที่พลวัตพักอาศัยอยู่ธยาดาใจเต้นโครมครามอย่างบอกไม่ถูกแต่ก็พยายามเก็บอาการไว้
เมื่อไฟถูกเปิดขึ้นหญิงสาวจึงเห็นสภาพภายในห้องของชายหนุ่มเป็ครั้งแรกธยาดากวาดตาไปรอบๆ ห้องมีความเป็ระเบียบเรียบร้อยพอสมควรมีรกรุงรังบ้างเป็บางจุด “ก็ตามประสาของผู้ชายนะ..” ธยาดาคิดในใจ
“น้องดานั่งที่โซฟานะครับ”พลวัตดันหลังธยาดาเบาๆ ที่โต๊ะหน้าโซฟามีจานกระเบื้องที่มีเทียนหอมสีขาววางอยู่สองแท่งเมื่อธยาดานั่งลงแล้ว พลวัตก็หยิบไฟแช็กที่วางอยู่มาจุดเทียนทั้งสองนั้น
“พี่ขออนุญาตปิดไฟนะครับ”จากนั้นไฟในห้องของชายหนุ่มก็ดับลง มีเพียงแสงสลัวจากเทียนสองเล่มพลวัตเข้ามานั่งข้างธยาดาแล้วกระซิบว่า
“ของขวัญวันเกิดของพี่อยู่ไหนครับ”
39K
