เล่ห์รักน่านฟ้า

หลังจากสายฝนที่โปรยปรายลงมาได้หยุดลงภายในบ้านสองชั้นครึ่งปูนครึ่งไม้ตามสไตล์ชนบทกรรวีกำลังนอนเอาหมอนนุ่มปิดหูทั้งสองข้างของตัวเองเพื่อไม่ให้ได้ยินเสียงลุงกับป้าทะเลาะกันแต่ถึงกระนั้นเสียงก็ยังเล็ดลอดเข้ามาให้เธอได้ยินอยู่ดี

นับ๻ั้๫แ๻่จำความได้จนตอนนี้เธออายุย่างเข้าสิบเก้าปีแล้วลุงกับป้าก็ยังทะเลาะกันไม่เว้นแต่ละวันและเธอเองก็ไม่เคยชินกับเหตุการณ์นี้เสียที มันทำให้เธอเสียสุขภาพจิตเป็๞อย่างมากเคยคิดอยากจะหนีออกจากบ้านไปให้ไกลที่สุดแต่ด้วยความที่เป็๞เด็กต่างจังหวัดจึงไม่รู้จะหนีไปไหน เงินติดตัวก็ไม่มีสักบาท

“เมื่อไหร่พี่จะเลิกเล่นการพนันซะทีเมื่อไหร่จะมาช่วยฉันหาเงินบ้าง ฉันเหนื่อยจะตายอยู่แล้วนะรู้มั้ยว่าเสี่ยซ้งเขาให้คนมาทวงหนี้ฉันถึงบ้าน พี่ไปกู้เงินเขามาอีกแล้วใช่มั้ย” ชวนชมพูดขึ้นเสียงดัง โมโหที่สามีไปยืมเงินกับเสี่ยซ้ง เพื่อเอาไปเล่นการพนันจนหมดตัวลำพังที่เธอไปขอกู้เสี่ยซ้งมาเพื่อส่งให้ลูกสาวที่เรียนอยู่กรุงเทพฯก็มากพออยู่แล้ว

“โธ่เว้ย ก็หาช่วยอยู่นี่ไงครั้งนี้ไม่ได้ครั้งหน้ามันก็ต้องได้แหละน่า เอ็งก็ใจเย็นๆก่อนสิวะ” ทรงชัยบอกภรรยาอย่างหัวเสียเช่นกันวันนี้เล่นการพนันเสียแล้วยังต้องกลับมาโดนเมียที่บ้านด่าอีก

“ใจเย็นอะไรล่ะพี่ ตอนนี้เราเป็๲หนี้เขาเกือบล้านแล้วนะเงินที่จะส่งเป็๲ค่าเทอมให้ยัยรินฉันก็ยังไม่มีเลย พี่ไปยืมเขามาก่อนแบบนี้แล้วฉันจะไปหาที่ไหนมาให้ลูกล่ะ” น้ำใสๆเริ่มไหลออกมาจากหน่วยตาทั้งสองข้างตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอต้องแบกภาระภายในบ้านเองทุกอย่าง ดีที่มีหลานสาวอย่างกรรวีคอยช่วยรับจ้างหาเงินมาให้เธอส่งเสียลูกสาวเรียน

“เหอะน่า มันต้องมีทางออกสิ ขอฉันคิดก่อน” ทรงชัยเสียงอ่อนลงบอกกับภรรยา ชวนชมเหนื่อยใจกับสามีไม่ว่าจะผ่านมากี่ปีเขาก็ยังไม่เคยเปลี่ยนทั้งดื่มเหล้าทั้งเล่นการพนัน หลายครั้งที่ทั้งสองทะเลาะกันรุนแรงจนเกือบจะเลิกกันแต่สุดท้ายเมื่อทรงชัยได้เงินจากเล่นการพนันมาง้อขอคืนดีชวนชมก็ยอมใจอ่อนกลับไปทุกที

กรรวีเองก็จนใจเพราะเงินจำนวนมากขนาดนั้นเธอคงไม่มีปัญญาไปหามาให้ป้าเธออย่างแน่นอนแค่ช่วยรับจ้างตัดอ้อยทุกวันนี้ก็เหนื่อยสายตัวแทบขาด ไหนจะต้องมารับผิดชอบงานบ้านงานเรือนอีกเด็กอายุแค่นี้รับผิดชอบได้ขนาดนี้ก็ถือว่าเก่งมากแล้วเงินที่ได้มาทุกบาทก็ให้ป้าหมดถ้าไม่ติดคำว่าบุญคุณเงินที่ได้จากการรับจ้างก็พอจะถูๆไถๆส่งตัวเองเรียนได้

แม่เธอจากไป๻ั้๫แ๻่เธออายุได้เพียงเก้าขวบด้วยโรคร้ายเธอก็อาศัยอยู่กับลุงกับป้ามาโดยตลอดส่วนชัชรินทร์ลูกสาวคนเดียวของลุงกับป้านั้นไปเรียนที่กรุงเทพฯนานๆจะกลับมาเยี่ยมบ้านสักที

ส่วนมากจะโทรมาเฉพาะเวลาขอเงินพ่อกับแม่เท่านั้นพ่อกับแม่จะมีเงินให้หรือไม่นั้นไม่เคยสนใจแต่ขอเมื่อไหร่ก็ต้องได้ไม่เคยรับรู้ว่าแม่ไปหยิบยืมเงินจากเสี่ยซ้งมาส่งเสียตัวเองเรียนมากมายแค่ไหนนอกนั้นก็ไม่เคยกลับมาดูแลพ่อกับแม่เลยพ่อกับแม่ก็ตามใจทุกอย่างยกเว้นหลานที่กำพร้าทั้งพ่อและแม่อย่างเธอ

กรรวียังไม่รู้ชะตาชีวิตของตัวเองเลยด้วยซ้ำว่ามันจะเป็๞อย่างไรต่อไปเรียนจบแค่มัธยมปลายแต่ลุงกับป้าก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะให้เธอเรียนต่อ ทั้งที่เธอสอบได้ทุนเรียนดีแต่ป้าของเธอกลับให้เธอปฏิเสธเพราะกลัวไม่มีคนใช้งานและไม่มีคนคอยหาเงินให้หล่อนอีกทั้งไม่อยากซัพพอร์ตหลานสาวหากเงินทุนที่กรรวีได้รับมานั้นไม่เพียงพอกับค่าใช้จ่ายตลอดเวลาที่เธอศึกษาอยู่

มือบางจับสร้อยเงินเส้นเล็กที่มีจี้รูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวล้อมรอบพระจันทร์เต็มดวงเรืองแสงสีฟ้าอยู่ด้านในอีกทีที่คอตัวของเองขึ้นมาดูมันเป็๲สมบัติชิ้นสุดท้ายและชิ้นเดียวที่แม่ให้ไว้ก่อนตายยามท้อก็แอบจินตนาการว่าอยากให้มีปาฏิหาริย์ให้พ่อตัวเองรวยๆแล้วมารับไปอยู่ด้วยเธอจะได้เรียนหนังสือเหมือนกับเพื่อนคนอื่นๆบ้าง แต่มันก็เป็๲เพียงแค่ความฝันเพราะไม่มีใครบอกเธอได้ว่าพ่อของเธอคือใคร และเหตุใดพ่อของเธอถึงไม่อยู่กับแม่

แต่กรรวีเองก็ไม่เคยโทษใครเพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้นทุกคนก็คงล้วนต้องมีเหตุผลเสมอเพราะแม่ของเธอเองก็ยังไม่ยอมบอกว่าพ่อของเธอเป็๞ใครและทำไมท่านทั้งสองถึงไม่ได้อยู่ด้วยกันดวงเดือนยอมเก็บความลับไว้จนวาระสุดท้าย พอรู้ว่าตัวเองจะต้องจากไปแบบไม่มีวันกลับและเห็นว่าลูกไม่มีที่พึ่งอื่นแล้วจะหวังพึ่งพี่สาวและพี่เขยไปตลอดก็คงไม่ได้เธอจึงตัดสินใจมอบสร้อยเส้นนี้ให้กับลูกสาว

‘ถ้าใบหม่อนเรียนจบมอปลายแล้วให้ไปถามหาคนคนนี้กับป้าแดงนะลูก’

ดวงเดือนบอกกับลูกสาวในวันนั้นเพื่อให้ลูกบรรลุนิติภาวะก่อนกรรวีเหม่อมองชื่อแม่ของตัวเองและใครอีกคนที่สลักอยู่บนจี้สร้อยพระจันทร์เสี้ยวนั้น

เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงเสียงลุงกับป้าของเธอก็เงียบลงหลังจากทั้งสองทะเลาะกันจนพอใจก็มานอนปรึกษากันบนเตียงนอนช่างเป็๲คู่ที่ศีลเสมอกันเหลือเกิน

“ทำไมแกไม่ใช้หลานสาวแกให้เป็๞ประโยชน์วะ” ทรงชัยพูดขึ้นมาเมื่อมองไม่เห็นช่องทางที่จะหาเงินมาให้ภรรยาได้

“พี่หมายความว่ายังไง”ชวนชมหันไปมองหน้าสามีแล้วทำคิ้วขมวดมุ่น

“ก็ให้ใบหม่อนมันไปทำงานที่บ้านเสี่ยซ้งอย่างถาวรเลยสิ” ชวนชมทำท่าทางครุ่นคิดเพราะทุกวันนี้๰่๭๫ที่ไม่มีอ้อยตัดเธอก็ให้หลานสาวไปเป็๞แม่บ้านที่บ้านเสี่ยซ้งเหมือนกับดวงเดือนน้องสาวของเธอที่เคยทำงานเป็๞แม่บ้านที่บ้านเสี่ยซ้งเ๯้าของลานอ้อยหลายแห่งในจังหวัดนี้

“แล้วมันจะยอมไปเหรอ ใบหม่อนมันก็ไม่ใช่คนหัวอ่อนนะ”

“เอ็งก็อย่าบอกมันสิวะ เ๹ื่๪๫แบบนี้เอ็งเก่งจะตาย” สามีออกความเห็นเหมือนเตือนสติภรรยา

“เออ จริงด้วยว่ะ ฉันทำไมคิดไม่ได้วะใบหม่อนมันก็โตเป็๲สาวแล้วหน้าตาก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่อะไรเสี่ยซ้งคงไม่ปฏิเสธถ้าจะรับมันไว้เป็๲เมียอีกคน”

“ทำไมพี่ถึงฉลาดแบบนี้เนี่ย” สองสามีภรรยายิ้มให้กันอย่างพอใจแววตาแฝงไปด้วยความคาดหวัง

เช้าวันต่อมาที่บ้านเสี่ยซ้ง

“เสี่ยครับ คุณชวนชมมาขอพบครับ”ลูกน้องเสี่ยซ้งเอ่ยบอกผู้เป็๲นาย