ตอนที่ 12 เพิ่มค่าเช่า
ในความเห็นของสวี่หยาง เสาวรสระดับหนึ่งต้องใช้คะแนนพิเศษสองแต้ม ส่วนโสมหญ้าโลหิตต้องใช้คะแนนพิเศษสิบแต้มในการเติบโตเป็อย่างน้อย
เนื่องจากโสมหญ้าโลหิตไม่เพียงมีขั้นสูงเท่านั้น แต่สิ่งสำคัญก็คือสมุนไพรต้นนี้ใช้เวลาเติบโตนานถึงสิบปี
“เพิ่มอีก!”
[โสมหญ้าโลหิตระดับสอง: ระดับการเติบโต 45% คุณภาพ: แย่]
ผ่านไปสักพัก ระดับการเติบโตก็เพิ่มขึ้น 15%
“เพิ่มแต้มอีก”
[โสมหญ้าโลหิตระดับสอง: ระดับการเติบโต 60% คุณภาพ: ธรรมดา]
[โสมหญ้าโลหิตระดับสอง: ระดับการเติบโต 75% คุณภาพ: ดี]
[โสมหญ้าโลหิตระดับสอง: ระดับการเติบโต 90% คุณภาพ: ดี]
หลังจากคะแนนพิเศษลดลงไปสี่แต้ม การเติบโตของสมุนไพรก็ช้าลงอย่างเห็นได้ชัด ส่วนคุณภาพยังคงอยู่ในระดับดี
[โสมหญ้าโลหิตระดับสอง: ระดับการเติบโต 92% คุณภาพ: ดี]
เมื่อคำนวณจากครั้งก่อน เขาได้ลงทุนคะแนนพิเศษไปทั้งสิ้นสิบแต้ม จนในที่สุดโสมหญ้าโลหิตระดับสองก็เติบโตเต็มที่
[โสมหญ้าโลหิตระดับสอง: อายุการเติบโตสิบปี คุณภาพ: ยอดเยี่ยม]
พืชิญญาที่มีใบสีแดงเพลิงและสูงประมาณสามชุ่น*[1] ได้แตกออกจากใต้พื้นดินขณะสั่นไหว
“สำเร็จ!”
สวี่หยางยิ้มก่อนจะหยิบพลั่วแล้วขุดโสมหญ้าโลหิตขึ้นมา โดยเหลือรากเอาไว้เล็กน้อย
“ไว้รอให้โตอีกหน่อยค่อยเก็บไปขาย ส่วนต้นนี้ข้าจะเก็บไว้ใช้เอง”
เขาเก็บโสมหญ้าโลหิตไว้ในกล่องไม้ใต้เตียง ทันทีที่ออกจากบ้านก็ได้ยินเสียงจากข้างนอก
ก๊อก ๆ ๆ!!!
“ข้าเป็ผู้ดูแลของตระกูลสวีที่รับผิดชอบพื้นที่แห่งนี้ ทุกคนที่อาศัยอยู่ที่นี่ออกมาให้หมด”
เอี๊ยด...
ประตูแต่ละบ้านค่อย ๆ แง้มเปิด
สวี่หยางเดินออกมาขณะจับจ้องผู้คนทั้งหลายที่มาจากตระกูลสวีซึ่งอยู่ไม่ไกล
ที่ดินทั้งหมดนี้เป็ของตระกูลสวี พวกเขามีสถานะเทียบเท่ากับหน่วยงานปกครองที่นี่ โดยปกติแล้วผู้ดูแลจะเป็คนมาเก็บค่าเช่าที่ดิน
เบื้องหน้าพวกเขามีอยู่สามคน โดยผู้นำมีหนวดเคราและสวมชุดสีฟ้า พลังิญญาของเขาผันผวนอย่างรุนแรง มองเพียงปราดเดียวก็รู้ว่าเป็ผู้บำเพ็ญมนุษย์ขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นปลาย พลังในการต่อสู้ก็ไม่เลว
ด้านหลังคือชายหนุ่มสองคนในวัยยี่สิบปีกำลังเฝ้ามองชาวบ้านด้วยใบหน้าเย่อหยิ่ง
ผ่านไปสักพัก
ผู้บำเพ็ญมนุษย์คนนั้นลูบหนวดเครา ก่อนจะเปิดปาก “สวีจ่งเทียนซึ่งเคยเป็ผู้ดูแลสถานที่แห่งนี้เสียชีวิตในการต่อสู้ที่ทะเลสาบพานหยางเมื่อหลายวันก่อน นับจากนี้ไป สถานที่แห่งนี้จะอยู่ภายใต้การควบคุมของข้า ไป๋จิ่วหลิน! ข้าไป๋จิ่วหลินเป็ผู้ดูแลต่างสกุลจากตระกูลสวี หวังว่าภายภาคหน้าทุกท่านจะจดจำขึ้นใจและไม่สร้างปัญหา ไม่อย่างนั้นพวกเ้าก็ต้องรับผลจากการกระทำนั้น”
ทันใดนั้นก็มีเสียงเซ็งแซ่ดังขึ้น
สวีจ่งเทียนซึ่งเป็ผู้ดูแลคนก่อนมีขอบเขตการฝึกตนอยู่ขอบเขตกลั่นลมปราณระดับแปด แม้แต่ยอดฝีมือเช่นนั้นก็ยังเสียชีวิตในการต่อสู้
แต่สำหรับสวี่หยางแล้ว สวีจ่งเทียนค่อนข้างเก่งในการเจรจา แต่ตอนนี้กลับมีคนอื่นมาแทนที่แล้ว เขาจึงไม่รู้เลยว่าภายภาคหน้าที่นี่จะเป็อย่างไร
“เอาละ ทีนี้มาพูดถึงกฎใหม่นับจากนี้ ั้แ่เดือนหน้าเป็ต้นไป ค่าเช่าที่ดินจะเพิ่มขึ้นสามส่วน ซึ่งปีนี้จะทำการเก็บล่วงหน้าหนึ่งปี โดยให้เวลาทุกคนเตรียมตัวห้าวัน อย่าชักช้าเป็อันขาด!”
สิ้นคำ ไป๋จิ่วหลินก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ก่อนจะจากไปพร้อมกับคนของเขา
ชายผู้นี้มาในครั้งนี้ก็เพื่อแจ้งให้ทราบ หาใช่เพื่อการหารือไม่!
หลังจากพวกเขาไปแล้ว ใบหน้าของทุกคนก็เต็มไปด้วยความเศร้าโศก
“นี่มันโเี้เกินไปแล้ว เพิ่มราคาขึ้นมากในคราวเดียวไม่พอ ยังจะเก็บล่วงหน้าหนึ่งปีอีก”
“เฮ้อ… ข้าได้ยินว่าที่อื่นโดนแบบนี้กันมานานแล้ว และดูเหมือนว่าที่ตระกูลสวีทำแบบนี้ เพราะ้ารับมือกับจักรพรรดิสัตว์ร้ายตระกูลโจวและชิงสิทธิ์ในการควบคุมทะเลสาบพานหยางครั้งนี้ ดังนั้นพวกเขาจึงต้องใช้หินิญญาจำนวนมาก เพื่อเชิญยอดฝีมือและซื้ออุปกรณ์ ทำให้เกิดปัญหาการเงิน กรรมเลยตกมาที่เรา!”
“พวกเราจะทำอย่างไรกับเื่นี้ดี ครอบครัวของข้าจะหาเงินมากขนาดนั้นในทันทีได้อย่างไร”
“นี่ ขายหญ้าหลิงซวีให้เร็วขึ้นหน่อย แล้วไปล่าสัตว์บนเขากันเถอะ!”
สวี่หยางกลับถึงบ้านโดยไม่รู้สึกแปลกใจกับข่าวดังกล่าว เนื่องจากเขาเคยได้ยินเื่นี้มาบ้างแล้ว
สิ่งที่เขากังวลในตอนนี้ก็คือบางครอบครัวที่ไม่มีกำลังทรัพย์มากพออาจถูกขับไล่ออกจากพื้นที่หากไม่มีเงินจ่ายค่าเช่า
“สวี่หยาง พอถึงเวลาต้องจ่ายค่าเช่า เ้าติดต่อข้าได้หรือไม่ หากอยู่ด้วยกันน่าจะปลอดภัยกว่า”
ตอนนี้เหอฉยงเหลียนเอ่ยขึ้น
“ตกลง พี่สะใภ้”
สวี่หยางพยักหน้า เขาทราบว่าเหอฉยงเหลียนกังวลเื่ที่จะโดนหมายหัว
ตอนนี้ทุกคนในละแวกนั้นทราบแล้วว่าสามีของเหอฉยงเหลียนออกไปที่ทะเลสาบพานหยางแล้ว
แม้น้ำแกงที่ทำจากนกฟ้าคะนองจะถูกยกมาตั้งบนโต๊ะ แต่ทั้งเหอฉยงเหลียนและหลินอวี้ต่างก็ไม่มีกะจิตกะใจจะกินแม้แต่น้อย
แต่สวี่หยางกลับใจเย็นอย่างยิ่ง ในบรรดาสมุนไพรทั้งหมด โสมหญ้าโลหิตที่เขาซ่อนไว้ใต้เตียงมีค่าเท่ากับหินิญญาแปดสิบก้อน
หลังจากนั้น ชายหนุ่มได้ปลูกต้นไม้เพิ่มอีกสองสามต้น ซึ่งในไม่ช้าเขาจะกลายเป็คนร่ำรวยที่สุดบนถนนสายนี้
หลังจากกินอิ่ม ท้องฟ้าก็เริ่มมืด
เขาหยิบย่ามแล้วรีบไปยังที่ฝังหมูป่าไว้ หลังจากเอามันใส่กระสอบแล้วจึงกลับถึงบ้านใน่มืด
“หมูป่าตัวใหญ่มาก!”
หลินอวี้ตกตะลึงเมื่อเห็นเหยื่อที่สวี่หยางนำกลับมา “สามี เ้าล่าหมูป่าตัวใหญ่มาได้ แบบนี้ไม่ได้เรียกว่าร้ายกาจหรอกหรือ?”
“เ้าไม่รู้หรือว่าข้าร้ายกาจยิ่งกว่า?”
“ก็ร้ายกาจไม่เบา แต่คนร้ายกาจคนนั้นก็ทำให้ข้ามีความสุขได้”
หลินอวี้ชื่นชมก่อนจะเริ่มต้มน้ำและถลกหนังหมูป่า
สวี่หยางถอดเขี้ยวของหมูป่าออกเพื่อเตรียมนำไปขายพรุ่งนี้
หลังจากทำงานจนถึงเที่ยงคืน สวี่หยางก็ฉุดหลินอวี้ขึ้นเตียง
วันนี้เขาไม่ได้ถูกรังแก ทำให้หลายคนลอบพูดลับหลังว่าหลินอวี้ได้แต่งงานกับผู้ชายที่ดี ทำเอาบรรดาหญิงสาวอิจฉาตาร้อน หลังจากหลินอวี้ได้ยินทั้งหมดนี้ก็รู้สึกมีความสุขก่อนจะเริ่มมีอารมณ์ร่วมตาม
หลังจากปลุกปล้ำกันอยู่สามครั้ง หลินอวี้ก็นอนนิ่งประหนึ่งรูปปั้น
มือเรียวเล็กของนางจับข้อมือของสวี่หยางไว้แน่นขณะถามด้วยเสียงอันแ่เบาและอ่อนแรง “ตอนนี้สามีช่างทรงพลังเหลือเกิน!”
“แน่นอนว่าเ้าเองก็ทรงพลัง ซึ่งจะพัฒนามากกว่านี้อีกในภายภาคหน้า หลังจากฝึกฝนวิชายุทธ์แล้ว เ้าจะต่างออกไป”
“ดีแล้วที่สามีชอบ ตอนนี้ผู้ชายของข้าเก่งกาจสามารถยิ่งนัก”
“เ้าชอบตำแหน่งไหน?”
ร่างกายอ้อนแอ้นของหลินอวี้พลันสั่นสะท้าน น้ำหวานล้ำเอ่อล้นภายในใจ ทว่ายังมิอาจเอื้อนเอ่ยคำใด นอกจากกลบเกลื่อนความรู้สึกดี ๆ ด้วยท่าทีขุ่นเคือง “เลิกพูดได้แล้ว นอนเถอะ”
…
ราตรีผันผ่าน
เช้านี้เขาได้รับแต้มคะแนนพิเศษสามสิบแต้ม
หลินอวี้ตื่นแต่เช้าและเริ่มทำการถลกหนังและเลาะกระดูกหมูป่าซึ่งยังค้างคาจากเมื่อวานต่อ
เนื้อของสัตว์อสูรถือเป็ยาชูกำลัง จึงไม่ควรปล่อยให้เสียของแม้แต่ชิ้นเดียว
ทางด้านสวี่หยางกำลังต้มน้ำในหม้อเล็กก่อนจะโยนโสมหญ้าโลหิตลงไป
ปุด ๆ ๆ
ขณะโสมหญ้าโลหิตทำให้เกิดฟอง น้ำเดือดที่เดิมใสกระจ่างก็ค่อย ๆ กลายเป็สีแดงโลหิต
ใช่แล้ว เขากำลังเตรียมโสมหญ้าโลหิตใน่เช้าตรู่เพื่อพัฒนาร่างกาย เพิ่มพลังิญญาและยกระดับการฝึกตนต่อไป
ในไม่ช้า น้ำสีแดงโลหิตก็ถูกต้มในหม้อก่อนโสมหญ้าโลหิตจะหายไปจนสิ้น
อันที่จริง หากพืชิญญาประเภทนี้ถูกนำไปใช้ในการหลอมเป็โอสถ ผลที่ได้จะต้องดีกว่านี้แน่นอน แต่เขาจะไม่ทำเช่นนั้น
ผู้บำเพ็ญมนุษย์ระดับต่ำหลายคนสามารถอยู่รอดได้เพราะระมัดระวังและไม่พกสิ่งมีค่าให้เป็ที่สะดุดตาแก่ผู้อื่น
“อวี้เอ๋อร์ มาดื่มของอร่อยกันดีกว่า”
สวี่หยางรินน้ำสมุนไพรให้หลินอวี้หนึ่งถ้วย มนุษย์ไม่ควรดื่มมากเกินไป หาไม่แล้วมันจะส่งผลเสียมากกว่าดี
“น้ำอะไรหรือ?”
หลินอวี้เช็ดมือก่อนจะเดินเข้ามา
“น้ำสมุนไพรน่ะ ข้าเก็บมาจากบนเขา เ้าดื่มได้เลย”
“อ้อ”
หลังจากดื่มเข้าไป หลินอวี้ก็กลับไปทำงานต่อ ส่วนสวี่หยางผู้ดื่มไปสองถ้วยก็รู้สึกถึงความร้อนแผดเผาที่ก่อตัวในช่องท้อง
ในตอนนี้ เขารู้สึกราวกับเส้นลมปราณในร่างกายถูกเปิดออกก่อนจะเริ่มหอบหายใจแรง
ผ่านไปสักพัก
ใบหน้าของเขาเผยถึงความยินดี ก่อนจะนั่งขัดสมาธิแล้วเริ่มใช้เคล็ดหล่อเลี้ยงลมปราณ ครั้งนี้เขาพบว่าความเร็วของเคล็ดดังกล่าวเพิ่มขึ้นสองเท่า ทำให้สมุนไพรในช่องท้องทั้งหมดถูกเปลี่ยนเป็พลังิญญาก่อนจะหล่อเลี้ยงไปทั่วร่างกาย
หากยังเป็แบบนี้ต่อไป อีกไม่ช้าเขาก็จะทำการทะลวงได้อีกครั้ง
“นับจากนี้ข้าจะดื่มวันละถ้วย!”
สวี่หยางยิ้มแล้วดื่มที่เหลือรวดเดียว
หลังจากฝึกตน่เช้าเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มก็กินอาหารแสนอร่อยใน่เที่ยง จากนั้นจึงออกไปพร้อมกับเขี้ยวของหมูป่ากับผลเสาวรสที่เพิ่งปลูก
ร้านเสี่ยวอวิ๋นคือร้านของแม่หม้ายเสิ่นม่านอวิ๋น
แม้ประตูร้านจะเปิดอยู่ แต่กลับไม่มีใครอยู่ข้างใน
“เถ้าแก่เนี้ยไม่อยู่หรือ?”
สวี่หยางเข้าไปสำรวจในร้าน
“เอ้อ มาแล้ว ๆ!”
เสิ่นม่านอวิ๋นเดินออกจากหลังร้านในสภาพมือเปียก
ด้านหลังของร้านนี้เป็ที่พักอาศัยซึ่งมีพื้นที่กว้างขวาง
“ไง สหายเต๋าสวี่ ขอโทษที เมื่อครู่ข้ากำลังซักผ้าอยู่”
“เถ้าแก่เนี้ยเปิดร้าน ซักผ้า ทำอาหารไม่พอ ยังวาดยันต์ด้วยตัวเอง นับว่าเป็งานที่หนักหนานัก เหตุใดถึงไม่จ้างใครสักคนเล่า?”
สวี่หยางเหลือบมองเสิ่นม่านอวิ๋น อาจจะเพราะว่านางเพิ่งซักผ้า ทำให้เสื้อผ้าและเส้นผมกว่าครึ่งเปียกปอน เผยเสน่ห์ที่แตกต่างจากภาพลักษณ์ตามปกติ
“เฮ้อ ร้านค้าขนาดเล็กเช่นข้าจะไปจ้างคนมาได้อย่างไร? แค่หาเงินเลี้ยงชีพด้วยตัวเองก็แทบจะไม่เหลือแล้ว”
สิ้นคำ นางก็แย้มยิ้มออกมา “พอสหายเต๋าสวี่แต่งภรรยาแล้วก็เริ่มเป็ห่วงเป็ใยผู้อื่นสินะ”
“เถ้าแก่เนี้ย ครั้งนี้ข้ามีของดีมาให้”
“โห?” เสิ่นม่านอวิ๋นรีบเช็ดมือ ก่อนเอื้อมไปรับย่ามของสวี่หยาง
“เขี้ยวของหมูป่าโตเต็มวัยหนึ่งคู่ ไม่เลวเลย! เสาวรสทั้งหมดแปดผล สหายเต๋าสวี่ช่างมีวาสนาเหลือเกิน!”
เสิ่นม่านอวิ๋นมองเขาด้วยดวงตาทอประกาย “ถึงกับฆ่าหมูป่าได้แล้ว การฝึกตนของเ้าคงไปถึงขอบเขตกลั่นลมปราณเป็อย่างน้อยใช่หรือไม่?”
“ถูกต้อง ข้าเพิ่งผ่านการทะลวงขั้นมาได้ไม่นาน”
“ยินดีด้วย เ้าเป็คนที่ยอดเยี่ยมไม่พอ ยังนิสัยดีอีก อีกทั้งตอนนี้ความแข็งแกร่งก็เพิ่มขึ้นด้วย ช่างเป็ผู้ชายแสนดีนัก เฮ้อ… ถ้าผู้ชายของข้าเก่งเหมือนเ้าสักครึ่งหนึ่งก็คงดี”
ผู้ชายที่นางพูดถึงคือคนที่ครั้งหนึ่งเคยหลอกเอาเงินเก็บทั้งหมดไป
จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีข่าวคราว
หลังจากนั้น เสิ่นม่านอวิ๋นก็กลายเป็แม่หม้ายอาศัยอยู่ที่นี่ แม้ตอนแรกจะยากลำบาก แต่โชคดีที่การฝึกตนของนางไม่ได้อ่อนแอถึงทำให้รอดชีวิตมาได้
ในท้ายที่สุด เขาก็ได้หินิญญาเจ็ดสิบห้าก้อนหลังจากขายของไปหลายอย่าง
“สหายเต๋าสวี่เก็บหินิญญามากขนาดนี้ แสดงว่าค่าเช่าที่ดินขึ้นแล้วใช่หรือไม่?”
“ขึ้นแล้ว”
“นั่นสิ ค่าเช่าของข้าก็ขึ้นเหมือนกัน หากยังเป็แบบนี้ต่อไป เกรงว่าที่นี่ก็คงไม่รอด”
เสิ่นม่านอวิ๋นคร่ำครวญก่อนจะถามอีกครั้ง “ว่าแต่เ้า้ายันต์หรือไม่ ข้าเพิ่งวาดยันต์อัคคีกับเครื่องรางชุดหนึ่งขึ้นมา หาก้าพวกมัน ข้าสามารถขายให้ในราคาถูกได้”
ของที่เขาซื้อก่อนหน้านี้ไม่มีประโยชน์ ดังนั้นจึงไม่จำเป็ต้องซื้ออีก
ชายหนุ่มออกจากร้านหลังเอ่ยปฏิเสธอย่างสุภาพ
…
เมื่อกลับมาถึงบ้านก็พบว่าหลินอวี้ถือจดหมายอยู่
ดูจากคุณภาพกระดาษที่ค่อนข้างแพงแล้ว มันน่าจะไม่ใช่กระดาษธรรมดา แต่เป็กระดาษเคลือบน้ำมันที่ทนไฟทนน้ำ
“สามี จดหมายฉบับนี้ลงนามโดยหวงเสี่ยวเหมย เพื่อนสมัยเด็กสุดที่รักของเ้า”
ไม่นานมานี้ หลินอวี้เริ่มรู้เกี่ยวกับอดีตของสวี่หยางจากเพื่อนบ้าน ทำให้นางทราบว่าเขามีเพื่อนสมัยเด็กอยู่คนหนึ่ง
สวี่หยางตกตะลึง
หวงเสี่ยวเหมยอยู่สำนักชิงหยางไม่ใช่หรือ แล้วนางส่งจดหมายมาหาเขาได้อย่างไร?
[1] 1 ชุ่นเท่ากับ 3.33 เิเ
73
