บทที่ 24 เฉียวอันอัน เธอไม่มียางอาย!
"เมื่อคืนประมาณห้าทุ่ม มีผู้ก่อเหตุร้ายก่อเหตุขึ้นที่หน้าโรงแรมจินหวง..." ผู้ประกาศข่าวกำลังอธิบายรายละเอียดของคดี
เฉียวอวี่โม่ทนฟังไม่ไหว รีบถือโทรศัพท์มือถือเดินไปหาฉินเหลียน "แม่ ดูสินี่ไม่ใช่อาเฉินกับเฉียวอันอันเหรอ?"
พอได้ยินชื่อทั้งสองคน ฉินเหลียนไม่สนใจโทรศัพท์แล้ว เงยหน้ามองโทรศัพท์มือถือของเฉียวอวี่โม่
สักพักหนึ่ง เธอขมวดคิ้ว สีหน้าดูไม่ค่อยดี "เป็พวกเขา!"
แม้ว่าคนที่อยู่ในวิดีโอจะถูกเซนเซอร์และใช้ชื่อปลอม แต่เธอก็จำเฉียวอันอันและจิ้นเฉินได้ในพริบตา
"ทำไมพวกเขาถึงได้อยู่ด้วยกันล่ะ?" เฉียวอวี่โม่จ้องมองโทรศัพท์มือถือ อิจฉาจนตาแดง
ในหัวมีแต่ภาพจิ้นเฉินกอดเฉียวอันอันขึ้นรถ จนอยากพุ่งเข้าไปในโทรศัพท์ แล้วแยกทั้งสองคนออกจากกันทันที
"เมื่อคืนเป็งานเลี้ยงฉลองวันเกิดของคุณถัง พวกเขาเจอกันในงานเลี้ยงก็ไม่แปลก" ฉินเหลียนกัดฟันพูด ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
ท่านถังเป็ผู้ทรงอิทธิพลในเมืองเจียงเฉิง มีหน้ามีตาอย่างมาก คนที่ไปร่วมงาน ล้วนแต่มีฐานะไม่ธรรมดา น่าเสียดายที่เธอไม่ได้รับบัตรเชิญ เลยไปไม่ได้ แต่กลับเป็เฉียวอันอันตัวแสบนั่นที่ได้ประโยชน์
"รู้อย่างนี้ ฉันน่าจะขอให้อาเฉินพาไปด้วย!" เฉียวอวี่โม่กำโทรศัพท์แน่น มือสั่นไปหมด หัวใจเต็มไปด้วยความเสียดาย
ถ้าเธอไป เธอจะขัดขวางไม่ให้เฉียวอันอันเข้าใกล้อาเฉินอย่างแน่นอน!
ฉินเหลียนจิ้มหน้าผากของเฉียวอวี่โม่อย่างหงุดหงิด "จะไปทำไม? ไปรับมีดแทนเหรอ?"
“ถ้าโดนแทงสักทีแล้วอาเฉินจะรักฉันจริง ฉันก็ยอมนะ” เฉียวอวี่โม่พูดเสียงเบา
แม้จะยังไม่ได้หัวใจของจิ้นเฉินในทันที อย่างน้อยเพราะเื่มีดนี่ จิ้นเฉินคงมองเธอในแง่ดีขึ้น อย่างน้อยก็ไม่แย่ไปกว่าตอนนี้
คิดแล้ว เฉียวอวี่โม่ก็ยิ่งริษยาเฉียวอันอันเข้าไปใหญ่
เฉียวอันอันผู้หญิงต่ำช้าคนนั้น แย่งโอกาสรับมีดแทนเธอ!"
"แม่ คิดว่าเฉียวอันอัน จงใจรีบมีดแทนหรือเปล่า? เธออยากจะใช้โอกาสนี้แลกความสงสารจากอาเฉิน"
เฉียวอวี่โม่คิดว่าตัวเองเดาออกแล้ว เธอรู้ว่าเมื่อสี่ปีก่อนจิ้นเฉินและเฉียวอันอันเป็คนรักกัน แต่ไม่รู้ว่าพวกเขาเลิกกันได้อย่างไร ยิ่งไม่รู้ว่าทำไมจิ้นเฉินถึงได้เกลียดเฉียวอันอันขนาดนั้น
แต่ถ้ามีความเกลียดก็ต้องมีความรัก จิ้นเฉินไม่ได้ปล่อยวางเฉียวอันอันอย่างสมบูรณ์ ถ้าเฉียวอันอันใช้วิธีะโรับมีดแทนเพื่อแลกความสงสารจากจิ้นเฉินจริง ๆ ก็อาจจะสำเร็จก็ได้
"ที่เธอพูดมีเหตุผล ผู้หญิงเ้าเล่ห์คนนั้นภายนอกดูอ่อนแอ แต่จริง ๆ แล้วจิตใจแยบยลลึกซึ้ง แม้แต่ตัวเองก็ทำร้ายได้ เป็ไปได้ว่าจะทำแบบนั้นจริง ๆ" ฉินเหลียนบิดหน้าพูดเสียงเข้ม
ถ้าเฉียวอันอันจิตใจไม่แยบยลลึกซึ้ง จะทำลายแผนของเธอได้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้อย่างไร
ที่เธอพูดว่าเฉียวอันอันทำร้ายตัวเองได้ก็ยิ่งไม่ผิด ขายตัวเองได้ะโรับมีดแทนได้ นั่นไม่ใช่การทำร้ายตัวเองหรอกเหรอ?
"ไม่ได้ ฉันต้องไปหาอาเฉิน บอกเขาว่าทั้งหมดนี่เป็แผนร้ายของเฉียวอันอัน" เฉียวอวี่โม่คว้ากระเป๋า รีบร้อนออกไป
ฉินเหลียนไม่ได้ห้ามปราม ไม่ว่าเฉียวอันอันจะมีเจตนาะโรับมีดแทนหรือไม่ ตราบใดที่ยังมีคนคอยกระซิบบอกจิ้นเฉินให้ระแคะระคาย ก็ทำให้เขาสงสัยเฉียวอันอันได้แล้ว
ผลลัพธ์แบบนี้ เธอยินดีอย่างมาก
เฉียวอวี่โม่ไปที่จิ้นกรุ๊ป แต่พนักงานต้อนรับบอกว่าจิ้นเฉินไม่อยู่ที่บริษัท
เธอโทรหาจิ้นเฉิน แต่ลู่ซานรับสายได้ความว่า จิ้นเฉินกำลังเล่นกอล์ฟกับคุณถัง คงไม่ได้กลับมาในเร็ว ๆ นี้ ทำให้เธอผิดหวังอย่างมาก
แต่เธอก็ไม่กล้าถามจิ้นเฉินว่าเขาอยู่สนามกอล์ฟไหน
สุดท้ายแล้ว เฉียวอวี่โม่ต้องถอยไปทางอื่น ตัดสินใจไปหาเฉียวอันอันที่โรงพยาบาลเพื่อสอบถามให้ชัดเจน พยายามล้วงความจริงออกมาให้หมด แล้วอัดเสียงให้จิ้นเฉินฟัง
"คุณชายจิ้น รถคันหน้าดูเหมือนว่าจะเป็รถของคุณหนูรองเฉียว" ลู่ซาน มองไปที่รถเก๋งสีแดงคันคุ้นตาคันหน้า แล้วพูดกับชายหนุ่มที่นั่งเบาะหลังเบา ๆ
สีหน้าของชายหนุ่มไม่มีการเปลี่ยนแปลง น้ำเสียงเ็าเอ่ยว่า “ไม่ต้องสนใจ”
ลู่ซานคิดสักพักแล้วก็เตือนว่า "แต่คุณหนูรองเฉียวลงทางแยกไปแล้ว ถนนเส้นนั้นไม่ไปโรงพยาบาลก็ออกนอกเมือง..."
เขาจำได้ว่าปีที่แล้วคุณหนูรองเฉียวขับรถชนคนขณะเมาสุรา โดนทางการจราจรจำกัดห้ามออกนอกเมืองเป็เวลาหนึ่งปี ตอนนี้ยังไม่ถึงกำหนดปลดแบน เห็นได้ชัดว่าเป็ไปไม่ได้ที่จะออกนอกเมือง แล้วแบบนั้นก็เหลือแค่โรงพยาบาลแล้ว
ในที่สุดจิ้นเฉินก็ตอบสนอง เขาลืมตาขึ้น ั์ตาแวบขึ้นด้วยความโกรธ "ตามไป!"
"ครับ" ลู่ซานก็ขับรถตามลงทางแยกไปด้วย เขาเร่งความเร็วตามรถของเฉียวอวี่โม่ และตามทันเมื่อไปถึงโรงพยาบาล
จิ้นเฉินมองเฉียวอวี่โม่เดินเข้าประตูโรงพยาบาลไปด้วยสายตาเ็าจนน่ากลัวเป็พิเศษ
แผ่นหลังเฉียวอวี่โม่แข็งทื่อทันที เธอรับรู้ได้ถึงสายตาที่น่ากลัวจับจ้องเธออยู่
แต่เมื่อหันกลับไปมอง ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ เธอคิดไปเองเหรอ?
เฉียวอวี่โม่ไม่ได้คิดมาก เดินต่อไปข้างหน้า ไปถามหัวหน้าพยาบาลถึงห้องพักของเฉียวอันอัน
"เธอมาที่นี่ทำไม?" เฉียวอันอันแปลกใจเล็กน้อย เมื่อเห็นเฉียวอวี่โม่ปรากฏตัวในห้อง
"ฉันมาดูว่าเธอตายหรือยัง!" เฉียวอวี่โม่สวมรองเท้าส้นสูงเดินมาข้างเตียง ปิดจมูกด้วยความรังเกียจ "กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเหม็นจริง ๆ"
"ถ้าเหม็นก็เชิญออกไปซะ จะได้ไม่ติดกลิ่นเหม็น ๆ แบบนี้ไปด้วย" เฉียวอันอันชี้ไปที่ประตูแล้วพูด
เฉียวอวี่โม่หัวเราะในลำคอ ไม่ยอมหลงกล
เธอมองหน้าท้องของเฉียวอันอันแล้วจิ้มด้วยความร้ายกาจ "ถูกแทงนี่เจ็บมากสินะ?"
เฉียวอันอันปัดมือเธอออก มองเธอเ็า "เธอจะพูดอะไรกันแน่?"
"ฉันอยากจะบอกว่า เธอโหดร้ายกับตัวเองจริง ๆ"
"อะไรนะ?"
"ยังจะแกล้งอีกเหรอ?" เฉียวอวี่โม่เปลี่ยนสีหน้า หยิบโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋า ค้นหาข่าวแล้วยื่นให้เฉียวอันอัน "วางแผนได้ดีจริง ๆ นะ"
เมื่อได้ยินคำพูดเสียดแทง สีหน้าของเฉียวอันอันก็เ็าลง "เธอหมายความว่าฉันปกป้องจิ้นเฉิน แล้วแกล้งทำเป็ว่าถูกแทงเหรอ?"
"ไม่ใช่เหรอ?"
"เหตุผลล่ะ!"
"เธอคิดจะใช้กลอุบายเรียกร้องความสงสารจากอาเฉิน" เฉียวอวี่โม่พูดอย่างมั่นใจ
เฉียวอันอันกลอกตา นี่มันเหตุผลอะไรกัน?
เห็นเฉียวอันอันไม่ได้พูดอะไร เฉียวอวี่โม่ยิ่งมั่นใจว่าตัวเองพูดถูก จึงยิ้มอย่างภูมิใจ "เฉียวอันอัน เธอพูดอะไรไม่ออกแล้วสินะ! เธอวางแผนแบบนี้จริง ๆ สินะ!"
"หลักฐานล่ะ?" เฉียวอันอันมองเธอด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์
ถ้าจะบอกว่าเธอบังมีดแทนจิ้นเฉิน เพื่อแลกเปลี่ยนความสงสารจากจิ้นเฉิน ก็ต้องมีหลักฐานสิ
"ฉันไม่มีหลักฐาน แต่ฉันรู้ว่านี่คือแผนร้ายของเธอ อาจจะรวมไปถึงคนร้ายด้วย เธอเป็คนสั่งให้เลขาเหยียนปลดพนักงาน คนร้ายควรเกลียดเธอสิ!" เฉียวอวี่โม่ชี้ไปที่เฉียวอันอัน พูดอย่างเสียดสี
ได้ยินดังนั้น เฉียวอันอันหลับตาลง และเริ่มครุ่นคิด
ความจริงแล้วเธอก็กำลังคิดเื่นี้อยู่ คนที่ไล่โจรคนนั้นออกคือคำสั่งของเธอ ดังนั้นโจรคนนั้นควรจะเกลียดเธอที่สุด เพราะเธอนั่นแหละที่เป็คนทำลายงานของเขา
แต่เขากลับมุ่งไปหาจิ้นเฉิน มองยังไงก็แปลก เหมือนมีคนอยู่เื้ัคอยผลักดันเื่นี้
คนนั้นคือใครกัน?
เฉียวอันอันยังคิดไม่ออก พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นสีหน้าที่ภูมิใจของเฉียวอวี่โม่อีกครั้ง
"ไม่กล้าปฏิเสธแล้วใช่ไหม เฉียวอันอัน ทั้งหมดนี้เป็แผนการของเธอจริง ๆ"
ยังไม่จบอีกเหรอ?
เฉียวอันอันก็อดโมโหไม่ได้เหมือนกัน ั้แ่แรกผู้หญิงคนนี้ก็ยืนกรานว่าทั้งหมดนี้เป็แผนการของเธอ ทั้งที่ไม่มีหลักฐานอะไรเลย แล้วก็มาตั้งคำถามไร้สาระ น่ารำคาญจริง ๆ
"ถ้าฉันเป็คนทำแล้วจะเป็ไร? เธอพูดถูก ตอนที่ได้ยินเธอคุยกันในห้องทำงานของจิ้นเฉินครั้งก่อน ฉันรู้ว่าจิ้นเฉินยังมีความรู้สึกให้ฉันอยู่บ้าง ฉันเลยคิดแผนการนี้ขึ้นมา ฉันแค่อยากให้จิ้นเฉินหลงรักฉันอีกครั้ง พอใจหรือยัง?" เฉียวอันอันปัดผมที่ข้างหูแล้วแสยะยิ้มเย็น รอดูท่าทางโมโหของเฉียวอวี่โม่
เฉียวอวี่โม่ก็ตกหลุมพรางจริง ๆ ะโด้วยสีหน้าโกรธเคือง "เฉียวอันอัน เธอไม่มียางอาย!"
"ฉันแกล้งทำให้เธอโมโห เธอก็เชื่อ ไม่มีสมองจริง ๆ" เฉียวอันอันบ่นพึมพำ มองเธออย่างดูถูก
เฉียวอวี่โม่เพิ่งรู้ตัวว่าโดนหลอก กรีดร้องด้วยความโกรธ ยกมือขึ้นเตรียมฟาดหน้าเฉียวอันอัน
แต่ระหว่างทางก็ถูกมือใหญ่คว้าไว้แน่น พร้อมกับเสียงผู้ชายเย็นเยียบราวกับตกนรก “พอได้แล้ว ยังขายหน้าไม่พออีกเหรอ?”
เฉียวอวี่โม่ตัวแข็งทื่อ มือเท้าเย็นเฉียบ
14K
