ฮูหยินของข้าต้องเป็นเจ้า

         ทางฝ่ายท่านแม่ทัพเห็นฮูหยินของตนเองไม่มาปรนนิบัติเลยร่วมเดือน ทั้งยังไม่คิดจะมาเอาอกเอาใจเขา กลับทำให้ยิ่งหงุดหงิดทุกวัน ใครๆ ล้วนเข้าหน้าไม่ติด

        “ฮูหยินของข้านางทำอะไรในแต่ละวันนอกจากอ่านตำรา ใยไม่มาหาข้าเลย พวกเจ้าเคยไปถามไถ่หรือไม่”

        “พวกข้าเคยลองให้บ่าวของนางชวนออกมาเดินเล่นข้างนอกเรือนบ้าง นางยังไม่ยอมออกมาเลยขอรับนายท่าน พวกข้าก็จนปัญญา”

        พ่อบ้านเกาที่คราแรกมีความหวังว่าจะมีคุณหนูคุณชายตัวน้อยๆ ในเร็ววันก่อนหน้านี้ได้แต่เอ่ยเสียงละห้อยไม่ต่างกัน เขาเองก็อยากให้ทั้งคู่อยู่ร่วมกันทุกวันเพื่อผลิตทายาทให้ตระกูลท่านแม่ทัพสักหลายคน แต่กลับไม่เป็นดังคาด สตรีผู้นี้ช่างไม่เหมือนสตรีใดในใต้หล้าจริงๆ

        “เฮ้ออออ ข้าจะทำอย่างไรกับนางดี? ตอนนี้นางยังเรียนเรื่องสมุนไพรกับท่านหมอเทวดาทุกวันอีก ข้าจะเข้าไปแทรกได้อย่างไร?”

        เจียเร่อได้แต่ถอนหายใจ เขาไม่คิดว่านางจะไม่ใยดีเขามากขนาดนี้

        ยิ่งพอมีอาจารย์มาคอยสอนเรื่องสมุนไพรนาง ยิ่งทำให้นางหมกมุ่นอยู่แต่กับตำราและสมุนไพรทุกวัน เขาแทบไม่เห็นหน้านางเลย นางช่างใจร้ายกับเขานัก ต่อให้แต่งงานกับเขาเพราะจำยอมหรืออะไรก็แล้วแต่ นางควรจะทำหน้าที่ภรรยาที่ดีให้เขาสักหน่อย ในใจเจียเร่อตอนนี้จากเคยสุขุมนิ่งสงบมานานเริ่มจะหมดความอดทนกับนางแล้ว เขารอนางมาเดือนกว่า ด้วยไม่อยากทำลายสมาธินางในการอ่านตำรา แต่บัดนี้ตำราก็อ่านจบแล้วยังต้องไปเรียนรู้เพิ่มเติมจากท่านหมออีก นางไม่คิดแบ่งเวลาให้เขาบ้างเลยหรือ?

        “ท่านแม่ทัพลองส่งคนไปเชิญนางมาหาที่เรือนดีหรือไม่ขอรับ อย่างน้อยมีคำสั่งท่านแม่ทัพแจ้งไป ยังพอมีโอกาสที่ฮูหยินจะมาหาท่านมากกว่าพวกบ่าวอย่างข้าไปเชื้อเชิญ”

        “ไม่ได้ ข้าเป็นคนออกปากให้นางร่ำเรียนเอง อยู่ๆ ไปบอกให้นางมาเที่ยวเล่นหาข้าโดยไร้เหตุผลสมควรจะดูเหมือนข้าขัดขวางการเรียนของนางหรือไม่”

        “สามีภรรยาย่อมต้องอยากพบหน้ากันบ้าง เชิญฮูหยินมาทานอาหารร่วมกันกับท่านแม่ทัพ เป็นมื้อพิเศษหน่อยนางย่อมมาไม่ใช่หรือขอรับ นางเป็นคนกินเก่ง อย่างไรต้องมีช่วงพักทานอาหารบ้างหลังจากเรียนกับท่านหมอเทวดา คงดูไม่น่าเกลียดกระมังขอรับที่ให้ภรรยามารับอาหารร่วมกับสามีบ้าง”

        เจียเร่อได้ฟังแล้วตาเป็นประกาย มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย นางชอบกินที่สุด อย่างไรหากรู้ว่ามีอาหารอร่อยๆ ที่เรือนของเขามากกว่าของนาง นางคงไม่ปฏิเสธเขากระมัง

        “เช่นนั้นก็ทำตามที่ท่านพ่อบ้านชี้แนะเถิด ช่วยข้าจัดเตรียมอาหารมื้อพิเศษนี้ให้ด้วย ฮูหยินของข้านางคงหลงลืมแม้กระทั่งสามีคนนี้แล้วกระมัง”

        “ได้ขอรับ ข้าจะไปสั่งห้องครัวให้ทำอาหารที่ดีที่สุด อย่างน้อยบอกฮูหยินว่าเพื่อบำรุงสมองและสุขภาพนางสักหน่อยเลยทำมื้อพิเศษนี้ก็คงทำให้ฮูหยินดีใจไม่น้อยนะขอรับ”

        เจียเร่อได้แต่พยักหน้าเห็นด้วยพลางยิ้มอย่างพอใจ

        พ่อบ้านเกานั้นรู้ดีว่าท่านแม่ทัพของเขานั้นแข็งกระด้างอยู่บ้างเรื่องสตรี จึงต้องคอยแนะนำบอกกล่าวแทบทุกเรื่อง ในสายตาเขาท่านแม่ทัพก็ไม่ต่างกับเด็กน้อยในอดีตที่เขาคอยดูแลเสมอมา แม้จะอายุมากแล้วก็ตาม

        ทุกอย่างถูกจัดการภายในเวลาเพียงครึ่งวัน บ่าวรับใช้ไปเชิญฮูหยินมารับอาหารกลางวันกับท่านแม่ทัพล่วงหน้าเพียงไม่กี่เค่อและได้รับการตอบรับกลับมาด้วยดี แผนการครั้งนี้ทำเอาท่านพ่อบ้านเกายิ้มไม่หุบ ในใจพลางคิดถึงเจ้าก้อนแป้งตัวน้อยๆ หลายก้อนแล้ว

ลี่จูมาตรงเวลาอาหารมาก นางยิ้มอย่างมีความสุขที่ท่านแม่ทัพจัดเตรียมอาหารมื้อดีๆ นี้แก่นาง เขาคงอยากให้นางตั้งใจเรียนดีๆ กระมัง จึงสนับสนุนเช่นนี้ คงกลัวว่านางจะร่างกายอ่อนแอเพราะหักโหมมากไป

        “คารวะท่านแม่ทัพ ลี่จูมาแล้วเจ้าค่ะ”

        นางเอ่ยบอกก่อนเข้าไปในเรือนท่านแม่ทัพ นางไม่ได้มาหาเขานานแล้วตั้งแต่วันนั้น... เพราะต้องการศึกษาทุกอย่างโดยไว

        “เข้ามาได้”

        “เจ้าค่ะ”

        คำพูดของแต่ละคนต่างฝ่ายต่างพูดเพียงสั้นๆ กระชับ เหมือนกับเป็นคนอื่นคนไกล เพียงเพราะไม่พบเจอกันมาเดือนกว่าเท่านั้น

        “หากข้าไม่ให้คนไปเชิญเจ้ามา เจ้าคิดจะมาหาข้าเองบ้างหรือไม่ฮูหยิน?”

        เจียเร่อเอ่ยกระเซ้านางในที สายตาของเขาจับจ้องนางไม่วางตา ทั้งอยากรู้เช่นกันว่านางคิดถึงเขาบ้างหรือไม่

        “ข้าตั้งใจว่าจะศึกษาทุกอย่างให้จบโดยไวแล้วค่อยมาพบท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ ไม่เช่นนั้นแล้วท่านหมอเทวดาจะต้องเสียเวลาอยู่กับข้าอีกนาน หากท่านมีธุระต้องไปรักษาผู้อื่นจะได้ปลีกตัวไปได้ง่ายเมื่อวางใจจากศิษย์คนนี้แล้ว”

เจียเร่อได้แต่พยักหน้าเข้าใจ แต่ในใจกลับไม่ได้รู้สึกเช่นนั้น เขาไม่น่าพาอาจารย์มาสอนนางเลย กลายเป็นว่าเขาเองกลับมีเวลาว่างมากกว่านางไปแล้ว

        “เช่นนั้นก็ตามใจเจ้า แต่เวลาอาหารมาร่วมทานกับข้าสักหน่อย วันละมื้อก็ยังดีหรืออาจจะ 7 วันครั้งก็ได้ ข้ากินคนเดียวไม่ค่อยเจริญอาหารนัก จึงให้ทำมื้อพิเศษนี้เพื่อเจ้าด้วย เผื่อข้าเห็นเจ้าทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อยแล้วจะเจริญอาหารขึ้น”

        เจียเร่อพูดไปตามจริง ตอนนี้เขาเบื่ออาหารมาก กินอะไรก็ไม่อร่อย

        “ข้าจะพยายามมารับอาหารกับท่านบ่อยๆ นะเจ้าคะ แต่เวลาข้าเล่าเรียนแล้วมักหลงลืมทุกสิ่ง หากไม่มีบ่าวยกอาหารไปให้ข้าที่เรือนในแต่ละวัน ข้าก็ลืมเวลาอาหารไปแล้วเจ้าค่ะ จึงไม่ได้คิดเรื่องอื่นเลย”

        “เอาเถอะ หากเจ้ายังจำได้ว่ามีสามีผู้นี้ก็เจียดเวลามาบ้างก็พอ ข้าจะรอเจ้า เพียงบอกบ่าวว่าจะมารับอาหารกับข้าก็พอ ข้าจะให้คนเตรียมอาหารอย่างดีไว้ให้เจ้าบำรุงร่างกาย”

        “ขอบคุณมากเจ้าค่ะท่านแม่ทัพ เพื่อของอร่อยข้าต้องมาหาท่านบ่อยๆ แน่เจ้าค่ะ”

        ลี่จูยิ้มตาหยีให้เขาอย่างพอใจ เขารู้ว่านางชอบอาหารอร่อยก็ช่วยจัดหามาให้ ช่างมีน้ำใจกับนางจริงๆ

        อาหารมื้อนี้เจียเร่อทานได้มากขึ้นกว่าทุกวันเมื่อเห็นหน้าภรรยาของตน เขาคงจะคิดเรื่องนางมากไปกระมังทำให้ไม่อยากอาหาร แต่พอนางมาหาก็กินได้ปกติ ทำให้เขารู้สึกว่าตนเองช่างอ่อนแอนักเมื่อมีภรรยา จะกินจะนอนยังต้องรอนาง