*(ฉาก: กลางดึกในป่าทึบ หิมะโปรยปรายลงมาปกคลุมผืนดิน เงาไร้สำเนียงเคลื่อนผ่านยอดไม้ราวกับภูตพราย ไป่เหยียนััถึงไอสังหารที่ซ่อนเร้นอยู่ในสายลม เขาชักกระบี่ออกมา ขณะที่เงาหนึ่งพุ่งเข้าหาเขาด้วยความเร็วประดุจสายลมกรด—นักฆ่าไร้เงา หลินซู่เหยา!)*
---
**(เสียงโลหะปะทะกันกึกก้อง ไป่เหยียนเบี่ยงตัวหลบการโจมตีอันเฉียบคมก่อนจะตวัดกระบี่สวนกลับ แต่หลินซู่เหยากลับเคลื่อนกายหายไปดุจสายลม)**
**ไป่เหยียน (จ้องไปรอบตัว สายตาเ็า):**
นักฆ่าไร้เงา... หลินซู่เหยา เ้ารับงานสังหารข้า?
**(เสียงหัวเราะเบาๆ ลอยมากับสายลม ก่อนที่หลินซู่เหยาจะปรากฏตัวบนกิ่งไม้ ดวงตาคมปลาบจ้องมองไป่เหยียนราวกับเหยี่ยวจ้องเหยื่อ)**
**หลินซู่เหยา (ยิ้มเย็น):**
เ้ายังมีสติรับรู้ขนาดนี้ นับว่าไม่เลวเลย ไป่เหยียน... ข้าถูกว่าจ้างให้ส่งเ้าไปสู่สุสานคืนนี้
**ไป่เหยียน (หรี่ตา กำกระบี่แน่นขึ้น):**
เ้ารู้หรือไม่ว่าใครเป็คนส่งเ้ามา
**หลินซู่เหยา (หัวเราะเบาๆ พลางหมุนกริชในมือเล่น):**
สำหรับข้า นายจ้างเป็ใครไม่สำคัญ สำคัญแค่ว่าข้าจะทำงานสำเร็จหรือไม่… และคืนนี้ เ้าจะไม่มีโอกาสได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นอีก!
**(หลินซู่เหยาพุ่งตัวลงจากกิ่งไม้ ท่วงท่าของนางรวดเร็วและแฝงไว้ด้วยรัศมีสังหาร กริชสองเล่มในมือพุ่งเข้าใส่ไป่เหยียนราวกับฟ้าผ่า ไป่เหยียนะโหลบ แต่กลับพบว่าเงาของหลินซู่เหยาได้หายไปในพริบตา! นี่คือวิชาลอบสังหารของ "นักฆ่าไร้เงา"—ไร้ซึ่งร่องรอย ไร้เสียง และไร้ความปรานี! )**
**ไป่เหยียน (พึมพำในใจ):**
หากข้าประมาทเพียงก้าวเดียว คืนนี้คงเป็คืนสุดท้ายของข้า…
**(ไป่เหยียนปิดตาลงชั่วครู่ ซึมซับทุกเสียงรอบตัว ก่อนจะพลิกกายตวัดกระบี่แทงสวนไปทางด้านหลัง—ทันใดนั้น เงาหนึ่งปรากฏขึ้นตรงจุดที่เขาจู่โจม หลินซู่เหยาต้องดีดตัวถอยหลบ! นี่เป็ครั้งแรกที่มีผู้จับััของนางได้! )**
**หลินซู่เหยา (เบิกตากว้าง พลางหัวเราะเบาๆ):**
น่าสนใจจริงๆ… ไป่เหยียน เ้าสามารถอ่านการเคลื่อนไหวของข้าได้… ไม่ธรรมดาเลย!
**ไป่เหยียน (ยิ้มเย็น):**
แล้วเ้าคิดว่าข้าจะเป็เหยื่อของเ้างั้นหรือ?
**หลินซู่เหยา (แสยะยิ้ม):**
ก็ต้องลองดู… ว่าคืนนี้ใครจะเป็นักล่า และใครจะเป็เหยื่อกันแน่!
**(การต่อสู้ดำเนินต่อไปในเงามืด หิมะตกหนักขึ้น เสียงกระบี่ปะทะกับกริชดังก้องทั่วป่า คืนนี้จะเป็ค่ำคืนแห่งความเป็ความตายของทั้งสองฝ่าย! … )**
---
**ฉากนี้เป็จุดเริ่มต้นของความขัดแย้งระหว่างไป่เหยียนและหลินซู่เหยา**
แม้หลินซู่เหยาจะเป็นักฆ่าที่ไร้ปรานี แต่นางกลับรู้สึกทึ่งในตัวไป่เหยียน นี่อาจเป็จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์อันซับซ้อนระหว่างมือสังหารกับเหยื่อของนาง!