อู๋หงถิง ลืมตาตื่นบนแท่นนอนสีแดง ยามเช้าที่ไร้ซึ่งสรรพเสียง ทำไมมาอยู่ตรงนี้ในเมื่อเมื่อคืนจำได้ว่าตัวเองกำลังจะกลับบ้านที่เชิงเขา เพื่อนำของที่ขอมาได้ไปให้น้องๆ
“พานางออกไป”สาวใช้ที่ไม่สาวสองคน จับแขนพาอู๋หงถิงออกจากตรงนั้นไปชุดสีแดง ที่สวมใส่ยังใหม่และสวย แต่ อู่หงถิงกลับคิดถึงราคาของมันหากนำไปขายให้เถ้าแก่ที่เคยขโมยของไปขายอยู่เรื่อยๆ ว่าจะได้ราคาเท่าไหร่กัน
ร่างซูบซีดในอาภรณ์สวยงามยืนมองอู่หงถิงด้วยสายตาสงสัย
“ท่านพี่ ทำไมทำกับนางเช่นนั้น”แววตาดุดันทว่าใบหน้าหล่อเหลาเฉยชา โอบแขนรอบ ไหล่บางของเหอซ่างเซี่ยน ชายาเอกที่งดงามด้วยรูปโฉมกุมมือบาง
“หวางเฟย อากาศข้างนอกเย็นเข้าไปข้างในเสียเถอะ อย่ามาเสียเวลากับหญิงไร้ค่าผู้นี้”
“ไร้ค่า”อู๋หงถิงยกมือขึ้นส่งภาษามือ ด้วยความไม่พอใจ หากมีเสียงก็จะเปล่งวาจาด่าทอแต่นี่อู๋หงถิงเป็ใบ้ ไม่สามารถกล่าวคำใดได้
ร่างสูงพยุงชายาเข้าไปข้างในไม่สนใจภาษามือด่าทอนั้นหรือว่าไม่เข้าใจว่ากำลังถูกด่าทอ
อู๋หงถิงมองตัวเองในขณะนี้ ทำไมถึงงดงามเพียงนี้ แล้วมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร
ถูกโยนเข้าไปในห้องเก็บของที่มีทั้งธัญพืชตากแห้งกับฟืนในนั้น
“อยู่ในนี้จนกว่า ท่านอ๋องจะมีบัญชาให้ออกไป”หงถิงขมวดคิ้วก่อนจะเดินสำรวจไปรอบๆ ห้อง
จะเป็ไรไปดีกว่าบ้านที่อู๋หงถิงอยู่กับมารดาแล้วก็น้องๆ ถมไป
“ท่านพี่นางทำอะไรผิด”แววตาอ่อนโยนไม่ต่างจากน้ำเสียง
“นางใช้มีดในมือแทงข้าก่อนที่จะหนีไป”แววตาตื่นใ
“แทงท่านพี่ ทำไมถึงเป็เช่นนั้น นางเป็ถึงลูกขุนนางใหญ่ แต่งเข้ามาในจวนอ๋องคืนแรกแล้วทำไมถึงทำเื่ใหญ่เพียงนั้น”หลี่กวางหวาส่ายหน้าไปมา
“ท่านพี่ลองฟังนางพูดอย่าเพิ่งลงโทษนางเลย”ส่งเสียงไอถี่ๆ สองสามที
“อย่ากังวลพักเสีย ยกถ้วยยาให้พระชายา”หันไปสั่งสาวใช้ กุมมือซีดขาวไว้แน่นพยุงให้ไปนั่งที่แท่นนอน
ก่อนหน้านั้น
หลี่กวางหวาสาวเท้าเข้าไปในห้องหอที่ประดับตกแต่งอย่างงดงาม
“เปิดประตู”บานประตูถูกเปิดออกช้าๆ ร่างบอบบาง นิ่งงันในแสงสลัว ผ้าคุลมหน้าปกปิดมิดชิด มือใหญ่เอื้อมเปิดผ้าคุลมหน้าสีแดงบางเบา เสียงมีดสั้นแหวกอากาศพุ่งเข้าสีข้างเขาอย่างจังทั้งๆ ที่เบี่ยงตัวหลบ เืไหลซึมหวาเชียงอ๋องผลักร่างบางให้ล้มลงบนแท่นนอนกุมมือที่าแเืไหลซึม เพียงแค่อึดใจที่ก้มมองาแนางกับถลาออกจากห้องไปทันที
“จับตัวนางไว้”มีดเปื้อนเืถูกทิ้งลงกับพื้นก่อนที่ร่างบางในอาภรณ์สีแดงจะหายไปกับความมืด
“ท่านอ๋องพบนางแล้ว นางสลบอยู่ที่ริมเขา”
“นำไปขังไว้”าแถูกชำระล้างทำความสะอาดและใส่ยาสมานแผล แผลไม่ลึกนักอาจเป็เพราะความขลาดเขลาจึงไม่กล้าออกแรงในการแทงมากนัก หรืออาจเป็เพราะคนแทงไร้วรยุทธ์ แผลที่ได้จึงไม่สาหัส แต่ในระยะประชิดขนาดนั้นนางตั้งใจจะให้เขาตายอย่างแน่นอน
จะฆ่าจะแกงก็ใช่ที่ บิดานางได้รับความไว้วางใจจากฝ่าาไม่น้อย เขาเองเคยพบนางเพียงครั้งเดียวในวังหลวงเพียงแค่เหลือบตามอง
“ท่านพี่จะลงทัณฑ์นางเช่นไร”
“ขังนาง ข้าเองไม่สู้ชอบใจนาง ขัดบัญชาฝ่าาไม่อาจกระทำอีกทั้งพ่อของนางยังได้รับความไว้วางใจจากฝ่าา”
“ท่านพี่ าเ็เพียงเล็กน้อยอย่าได้ลงทัณฑ์นางเลยคิดเสียว่าเื่ในครอบครัว”
“เื่ในครอบครัว นางไม่ได้พลั้งมือทำร้ายข้า หากแต่นางจงใจแทงข้าให้ตาย”
“ท่านพี่อย่างไรเสียนางก็เป็ชายารอง”
“ข้าไม่เคย้านาง ฝ่าาจงใจ แต่งนางเข้าจวนอ๋องของข้าทั้งๆ ที่รู้ว่า ...ช่างเถอะ เ้าพักเสียข้าจะออกไปสูดอากาศข้างนอก”
“ท่านพี่ข้างนอกอากาศเย็น"หยิบเสื้อคลุมยื่นส่งให้ด้วยความห่วงใย หวาเซียงอ๋องเพียงรับมาถือไว้ก่อนจะก้าวออกไปด้วยอารมณ์ไม่สู้ดีนัก
“ข้าว”สาวใช้ร่างใหญ่วางถ้วยข้าวลงตรงหน้า อู๋หงถิงส่งภาษามือแสดงความขอบคุณ จนป่านนี้ยังไม่เข้าใจว่าตัวเองล่วงเกินอะไรบุรุษผู้นั้นและคนในบ้านนี้จึงถูกนำมาขังไว้ที่นี่ ก้มหน้าก้มตากินข้าวพรุ่งนี้หากสิ่งที่สงสัยยังไม่กระจ่างจะหาทางหนี แม่กับน้องต้องเป็ห่วงอย่างแน่นอน
ทิ้งตัวลงบนแคร่ไม้ไผ่นอนพักเอาแรงเสียหน่อย เสียงบานประตูเปิดออกช้าๆ ร่างดำทะมึนของคนสองคนยืนมอง อู๋หงถิงตาไม่กะพริบ
“ เ้า”โยนถุงเงินให้ตรงหน้า อู่หงถิงเลิกคิ้วสูง
“เ้าขอทาน เพียงแค่สงบปากสงบคำ อย่าได้บอกหวาเซียงอ๋องว่าเ้าไม่ใช่กวงเ้าหรูไม่เช่นนั้นแม่กับน้องของเ้า ไม่อาจมีชีวิตอยู่ต่อไป”อู๋หงถิงถลาเข้า ตบตีคนพูดไม่ยั้ง ร่างบางถูกผลักให้ลงไปกองกับพื้น
“ทำตัวดีดีหน่อยชีวิตแม่กับน้องของเ้าอยู่ในมือพวกเรา สวมรอยเป็เ้าหรูได้แเีแม่กับน้องจึงจะปลอดภัยไม่เช่นนั้น น้องผู้หญิงของเ้าข้าจะฝังเสียทั้งเป็”อู๋หงถิงส่ายหน้าไปมาน้ำตาร่วงพรูคลานเข้าไปกอดขาคนพูดพร้อมกับส่ายหน้า
“จำไว้เ้าชื่อเ้าหรูแซ่กวง เป็บุตรีของใต้เท้ากวงขุนนางคนโปรดของฝ่าา”
“ท่านหวงนางพูดไม่ได้อาศัยขอทานอยู่ริมถนนมานาน”
“ดี...ดี เลยที่เดียว แต่ก็อดแปลกใจไม่ได้ นางทำไมถึงมีใบหน้าเหมือนกวงเ้าหรู”
“อาจบังเอิญ”คนที่ถูกเรียกว่าท่านกวงจิกผมของอู๋หงถิงดึงให้ยืนขึ้นเต็มตัว
“ท่านกวงนางคงไม่กล้าแล้วจากที่ดู นางรักแม่รักน้องไม่น้อย แต่ถึงจะกล้าก็เป็ใบ้จะบอกหวาเซียงอ๋องได้อย่างไร”
“555ดี "ผลักร่างบางลงไปกองกับพื้น
“อยู่ที่นี่ทำตัวดีดีไม่แน่หวาเซียงอาจถูกใจเ้ารับเป็นางบำเรอ แต่เดิมเขาก็ไม่อยากแต่งกับเ้าหรูอยู่แล้ว”อู๋หงถิงปาดน้ำตา ก้มลงศีรษะจรดพื้น ส่งภาษามือ
“นาง้าพูดอะไร”
“นางบอกว่านางยอมทำทุกอย่างขอเพียงปล่อยแม่และน้อง”มือใหญ่บีบปากบางจนผิดรูป
“ใช้รูปโฉมของเ้าให้เป็ประโยชน์ หากฆ่าหวาเซียงอ๋องได้เมื่อไหร่ข้าจึงจะปล่อยแม่และน้องของเ้า”สะบัดมืออย่างแรงจนใบหน้าของอู๋หงถิงสะบัดตามแรงมือ ก้าวขาเร้นกายออกไปทันที
3K
