ปาริฉัตรถอนใจออกมาเฮือกใหญ่สี่ปีได้แล้วสินะ มันช่างเป็เวลาที่ยาวนานเหลือเกินแต่ความรู้สึกของเธอเหมือนกับเพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้เองหญิงสาวหันกลับไปมองลูกรักอีกครั้งก่อนจะเดินเข้าไปหาแล้วก้มลงจูบแก้มนิ่มนั้นเบาๆอย่างรักใคร่
พงศกรไม่รู้เลยว่าการกระทำเพราะความโกรธของเขาในครั้งนั้นได้สร้างเืเนื้อเชื้อไขของเขาขึ้นมาใหม่ให้แก่เธอตอนที่เธอรู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์นั้นเธอใมากทว่าก็ดีใจมากด้วยเช่นกันเพราะอย่างน้อยเธอก็มีตัวแทนของเขาอยู่ใกล้ๆทำให้ชีวิตที่อับเฉาของเธอมีค่ามีความหมายขึ้นมาทันทีไม่ต้องโดดเดี่ยวอ้างว้างอีกต่อไป
โชคดีที่เธอได้ครอบครัวของชาติชายช่วยเหลือจึงผ่าน่เวลาที่แสนยากลำบากมาได้ความที่เคยแท้งลูกมาก่อนทำให้เธอหวาดกลัวระคนวิตกกังวลไปสารพัดเรียกได้ว่าตอนท้องนั้นเธอแทบจะไม่กล้าเดินเหินไปไหนเลยหากไม่มีใครคอยช่วยพยุงแม้แต่บันไดเธอก็ยังไม่กล้าเดินขึ้นหนักกว่านั้นคือไม่กล้าแม้แต่จะเดินเฉียดเข้าไปใกล้เลยด้วยซ้ำเพราะภาพเหตุการณ์ร้ายๆจะคอยตามมาหลอกหลอนอยู่ตลอดเวลาโชคดีที่ครอบครัวของเพื่อนรักเข้าใจและช่วยให้เธอผ่านความยากลำบากนี้มาได้
ปาริฉัตรรู้สึกซาบซึ้งและตื้นตันใจในน้ำใจของครอบครัวชาติชายเหลือเกินเขายอมรับเป็พ่อให้ลูกของเธอทั้งที่เธอไม่เคยร้องขอส่วนพ่อแม่ของเขาก็ให้ความเอ็นดูเธอเสมือนลูกสาวคนหนึ่งมิหนำซ้ำยังรักลูกของเธอเหมือนหลานในไส้อีกด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเธอเปรียบเหมือนฟ้าหลังพายุฝนไม่มีผิด จากชีวิตที่เคยสิ้นหวังจากแผ่นดินเกิดกับสว่างสดใสขึ้นในแผ่นดินที่มาอยู่อาศัยทำกินเธอไม่รู้จะตอบแทนน้ำใจรวมถึงความรักความเมตตาที่ครอบครัวนี้มอบให้เธออย่างไรดีถึงจะสาสมกับที่เธอได้รับมา
หญิงสาวหลุดจากภวังค์ความคิดเมื่อเห็นลูกน้อยขยับตัวพลิกไปอีกด้านหนึ่งเธอมองลูกน้อยด้วยสายตาเปี่ยมรักพลางอดนึกถึงผู้เป็พ่อของลูกไม่ได้ในเมื่อพงศกรไม่รู้ว่ามีน้องเอมอยู่บนโลกใบนี้เขาก็จะต้องไม่รู้ต่อไปเธอจะไม่ยอมเสี่ยงที่จะเสียลูกไปอย่างเด็ดขาดเธอจะไม่ยอมให้ใครมาพรากลูกไปจากอกเธอได้แม้ว่าคนๆ นั้นจะเป็พ่อแท้ๆ ของแกก็ตาม
ปาริฉัตรยังจำคำพูดของตัวเองที่เคยพูดกับชาติชายตอนที่ยังอยู่เมืองไทยเมื่อตัดสินใจจะมาอยู่ที่อังกฤษได้เป็อย่างดี‘ไปอยู่ที่โน่นแล้วปาจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ปาจะไม่ขอเจ็บอยู่แบบนี้อีกแล้วชาติ ถึงแม้มันจะยากแต่ปาก็จะทำให้ได้’ ตอนนี้เธอทำได้แล้ว ถึงแม้จะเพียงน้อยนิดก็ตามแต่ก็ยังดีกว่าตอนแรกมากมายนัก
หญิงสาวถอนใจออกมาอีกเฮือกแล้วเดินออกจากห้องนอนของลูกสาวไปเธอเดินลงบันไดไปยังชั้นล่างทั้งที่ตอนนี้เพิ่งจะตีสี่ไปเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้นเองการที่ปาริฉัตรลงมาด้านล่างในตอนนี้ก็เพื่อที่จะลงไปทำความสะอาดห้องครัวและภายในบริเวณบ้านนั่นเองเธอมักจะทำแบบนี้ทุกครั้งที่ตื่นจากฝันร้าย การได้ทำอะไรที่มันเหนื่อยๆ หนักๆทำให้เธอไม่มีเวลามาคิดถึงเื่อดีตให้ฟุ้งซ่านซึ่งวิธีนี้ใช้ได้ผลค่อนข้างดีทีเดียวสำหรับเธอ
แม้เวลาจะล่วงเลยไปดึกพอสมควรแล้วทว่ารถยนต์บนท้องถนนในเมืองหลวงของประเทศไทยก็ยังมีแล่นให้เห็นเต็มไปหมดถนนบางสายถึงขนาดรถติดเลยทีเดียว แต่ก็คงไม่แปลกอะไรเพราะที่นี่คือกรุงเทพมหานครเมืองฟ้าอมรอันงดงามที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนและตึกรามบ้านช่องเมืองที่มีรถติดมากที่สุดติดอันดับของโลกกันเลยทีเดียว
ณร้านอาหารมีชื่อที่อยู่ติดริมถนนแห่งหนึ่งภายในร้านถูกตกแต่งอย่างงดงามมีระดับสมฐานะของผู้ที่เข้ามาใช้บริการตรงโต๊ะริมหน้าต่างเกือบด้านในสุดของร้านปรากฏร่างชายหนุ่มสามคนนั่งอยู่ที่โต๊ะเดียวกันสีหน้าของหนึ่งในนั้นช่างดูเคร่งเครียดระคนผิดหวังอย่างเห็นได้ชัดขณะที่กำลังนั่งฟังคำรายงานจากชายอีกคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามส่วนชายหนุ่มอีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆผู้ที่มีสีหน้าเคร่งเครียดนั้นมีเพียงแค่ความผิดหวังแกมเห็นใจฉายออกมาให้ได้เห็นเท่านั้นจวบจนเวลาล่วงเลยผ่านไปพักใหญ่ทั้งสามคนก็ลุกขึ้นเดินออกจากร้านมาแล้วแยกย้ายกันไป
สองหนุ่มแยกมาขึ้นรถด้วยกันขณะที่ตัวรถแล่นออกไปตามท้องถนนนั้นบรรยากาศภายในรถเงียบสนิทเพราะไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคำเดียวพงศกรนั่งหันหน้ามองออกไปนอกกระจกรถสายตาคมกริบนั้นทอดมองไปยังข้างทางอย่างไร้จุดหมายพลางคิดอย่างปวดร้าวอยู่ในใจ เกือบสี่ปีแล้วสินะที่เขาเฝ้าเพียรพยายามตามหาอดีตภรรยาแต่ก็ยังไร้วี่แววที่จะได้พบเหมือนเดิมสี่ปีที่ผ่านมาเขาหมดเงินไปไม่ใช่น้อยๆ เลยทว่าเขาก็ไม่เคยสนใจขอเพียงแค่ให้ได้เจอผู้เป็ดวงใจเท่านั้นก็พอ
“คุณไปอยู่ที่ไหนนะปาขอให้ผมได้เจอคุณอีกสักครั้งจะได้ไหม ผมอยากขอโทษคุณ ผมคิดถึงคุณเหลือเกิน”ชายหนุ่มพึมพำออกมาด้วยความปวดใจ
กิ่งแก้ว พี่เลี้ยงสาวโสดของลูกสาวปาริฉัตรเดินลงบันไดมาจากชั้นบนหลังจากที่เข้าไปดูน้องเอมที่ห้องนอนว่าตื่นแล้วหรือยัง เมื่อหญิงสาวเดินลงมาก็ได้ยินเสียงกุกกักๆดังขึ้นมาจากในห้องครัวกิ่งแก้วหยุดชะงักเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปดูจึงพบนายจ้างของตนเองกำลังขะมักเขม้นเช็ดถูเคาน์เตอร์ทำครัวอยู่
“คุณปาทำอะไรคะพอเถอะค่ะ ให้กิ่งทำเถอะ”
“ไม่ต้องหรอกจ้ะฉันทำใกล้จะเสร็จอยู่แล้ว”
ปาริฉัตรเงยหน้าขึ้นแล้วหันมายิ้มสดใสให้ลูกจ้างสาวที่ทำงานกับเธอมาหลายปีแล้วกิ่งแก้วยิ้มตอบก่อนจะส่ายหน้าอย่างระอาใจทว่าภายในใจกลับนึกชื่นชมอีกฝ่ายความใจดีมีเมตตาต่อคนพลัดถิ่นเกิดที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนทำให้ลูกจ้างสาวรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก
ปาริฉัตรปฏิบัติต่อเธอเปรียบดังญาติพี่น้องมากกว่าที่จะเป็นายจ้างลูกจ้างเท่านั้นมันทำให้เธออบอุ่นใจจนไม่รู้สึกอ้างว้างเมื่อต้องมาอยู่ต่างบ้านต่างเมืองเช่นนี้ก่อนที่หญิงสาวจะมาทำงานเป็พี่เลี้ยงของน้องเอมนั้นได้เคยทำงานอยู่ในร้านอาหารไทยแห่งหนึ่งมาก่อนตามคำแนะนำของเพื่อนตอนแรกกิ่งแก้วไม่เคยคิดจะมาทำงานในต่างแดนเลยแต่เมื่อสิ้นยายที่เลี้ยงดูมาั้แ่เด็กไปเธอจึงตัดสินใจลองมาเผชิญโลกกว้างดูเพราะไม่มีห่วงอะไรอีกแล้ว
่แรกที่มาทำงานนั้นไม่มีอะไรให้ต้องหนักใจเลยเธอจึงคิดว่าคงจะทำงานอยู่ที่นี่ได้อีกนานและคงจะสามารถเก็บเงินได้ก้อนหนึ่งกลับเมืองไทยทว่าสุดท้ายก็ไม่เป็ดังเช่นที่คิดไว้เพราะดันมีเื่อื้อฉาวขึ้นมาซะก่อนทำให้เธอต้องออกจากงานที่ทำอยู่ทันที
ต้นเหตุของเื่ก็คือสามีของเ้าของร้านนั่นเองที่เกิดมาทำเ้าชู้ก้อร่อก้อติกกับเธอซึ่งเธอไม่ได้เล่นด้วยเลยแต่กลับถูกภรรยาของเขากล่าวหาว่าไปให้ท่าและคิดจะแย่งสามีแม้จะไม่ได้ทำเช่นที่โดนกล่าวหาแต่ก็ไม่อาจหาความยุติธรรมให้ตัวเองได้เพื่อนที่พามาทำงานด้วยก็ช่วยอะไรไม่ได้เหมือนกัน เธอจึงจำต้องออกจากงานและตระเวนหางานทำซึ่งก็หาไม่ได้เพราะความรู้เท่าหางอึ่งใครจะจ้างให้เปลืองเงินจะไปสมัครงานเป็ลูกจ้างร้านอาหารที่อื่นก็ไม่มีใครรับเนื่องจากเ้าของร้านคนเก่าเล่นป่าวประกาศปล่อยข่าวทำลายชื่อเสียงจนเธอเสียหายไปหมดแล้ว
กิ่งแก้วเคยคิดว่านี่หรือคนไทยที่ต่างชาติกล่าวขานกันว่ามีน้ำใจที่สุดแต่ความจริงแล้วกลับแล้งน้ำใจและเห็นแก่ตัวเป็ที่สุดต่างหากขนาดคนชาติเดียวกันแท้ๆ ยังทำร้ายกันได้ลงคอหญิงสาวจำได้ว่าตัวเองเดินหางานจนเป็ลมไปดีทว่าปาริฉัตรอยู่แถวนั้นพอดีจึงช่วยเธอเอาไว้ด้วยหน้าตาท่าทางใจดีและเป็คนไทยเหมือนกันทำให้เธอเผลอระบายความอัดอั้นที่อยู่ในใจออกมาทั้งที่เพิ่งรู้จักกันและเพราะความสงสารของปาริฉัตรแท้ๆเธอถึงได้มาทำงานเป็พี่เลี้ยงดูแลลูกสาวให้อีกฝ่ายจนถึงทุกวันนี้
“คุณปาเล่นทำงานบ้านหมดแล้วอย่างนี้กิ่งจะทำอะไรล่ะคะ”นอกจากหน้าที่พี่เลี้ยงแล้วกิ่งแก้วยังช่วยปาริฉัตรทำงานบ้านทุกอย่างด้วยเพื่อช่วยแบ่งเบาภาระของอีกฝ่ายและตอบแทนที่ให้ที่อยู่ที่กินกับเธอฟรีๆบ้านหลังนี้ไม่มีแม่บ้านมาทำความสะอาดเพราะไม่ได้จ้างเนื่องจากว่าบ้านหลังนี้ไม่ใหญ่มากนักสามารถช่วยกันทำความสะอาดได้ไม่ยาก
ปาริฉัตรที่กำลังเช็ดถูอยู่หันมายิ้มให้ก่อนจะหันไปทำงานต่อโดยไม่พูดอะไร
“วันนี้คุณปาตื่นเช้าจังนะคะ”พี่เลี้ยงน้องเอมชวนคุยอีกแต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าไม่ควรพูดเช่นนี้ออกไปคุณปาของเธอคงจะฝันร้ายอีกตามเคยถึงได้ตื่นแต่เช้าลุกขึ้นมาทำความสะอาดบ้านแบบนี้ด้วยความที่อยู่ด้วยกันมานานหลายปีและถูกชะตากันเป็อย่างมากทำให้ทั้งสองคนต่างไว้วางใจซึ่งกันและกันจนสามารถเล่าเื่ส่วนตัวให้กันฟังได้นึกแล้วเธอก็อยากเห็นหน้าอดีตสามีของคุณปานักอยากรู้นักว่าคนใจร้ายอย่างนั้นหน้าตาเป็อย่างไรและอยากรู้เหลือเกินว่าตอนนี้เขาจะหายโง่แล้วหรือยังและนึกเสียดายที่ปล่อยให้คนดีๆอย่างคุณปาหลุดลอยไปไหม
“ก็เป็เหมือนเดิมจ้ะ”น้ำเสียงของคนตอบอ่อนลงพร้อมกับแววตาที่หม่นแสงทว่าชั่ววินาทีก็เลือนหายไปกลับมาเปล่งประกายสดใสเหมือนเดิมเมื่อพูดถึงลูกสาวสุดที่รัก“แล้วน้องเอมล่ะจ๊ะ ตื่นแล้วหรือยัง”
“ยังเลยค่ะกิ่งว่าคุณปาไปอาบน้ำแต่งตัวเถอะค่ะ เดี๋ยวที่เหลือกิ่งจะจัดการต่อเอง”
“ก็ได้จ้ะฉันไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนแล้วกัน แล้วจะลงมาทำอาหารเช้าให้น้องเอมทาน” ปาริฉัตรพยักหน้าอย่างเห็นด้วยพลางรามือจากงานที่ทำอยู่
“ค่ะ”
“อ้อพี่เคยบอกแล้วใช่ไหมว่าให้กิ่งเรียกพี่ว่าพี่ปาก็ได้ไม่ต้องเรียกว่าคุณหรอกเราไม่ใช่ญาติแต่ก็เหมือนญาติกันนะ เรียกธรรมดาก็พอ”
กิ่งแก้วมองคนพูดน้ำตาคลอก่อนจะรับคำด้วยความซาบซึ้งใจ“ค่ะคุณ...เอ๊ย! พี่ปา แหมมันติดปากแล้วนี่คะ” หญิงสาวรีบแก้คำแล้วบอกเสียงอ่อยๆ เมื่อเห็นสายตาดุๆ คาดโทษจากนายจ้างสาว
“ไม่เป็ไรจ้ะค่อยๆเป็ค่อยๆ ไปก็ได้ แต่กิ่งจำไว้นะจ๊ะว่าพี่กับน้องเอมคิดว่ากิ่งเป็คนหนึ่งในครอบครัวของเราเสมอ” กิ่งแก้วน้ำตาคลอ ปาริฉัตรเห็นเข้าก็ดุใส่เล่นๆ ด้วยความเอ็นดู “อ้าว อะไรกันจ๊ะกิ่ง พี่พูดแค่นี้ถึงกับร้องไห้เลยเหรอ ไม่เอาน่าร้องไห้ทำไมกัน เธอควรจะยิ้มสิ”
“ขอบคุณนะคะพี่ปาขอบคุณที่เมตตาคนอย่างกิ่ง”
“ทำไมพูดแบบนี้ละกิ่งพูดเหมือนกับว่ากิ่งไม่ใช่คนอย่างนั้นแหละ ฟังไว้นะกิ่งคนเราถึงจะจนจะรวยก็คนเหมือนกันอย่าดูถูกตัวเองว่าต่ำต้อยอีกหากไม่อยากให้ใครคิดดูถูกเหมือนกัน เข้าใจไหม”
“ค่ะ...พี่ปากิ่งดีใจที่สุดเลยที่ตัดสินใจมาที่นี่ทำให้ได้มาเจอคนดีๆ อย่างพี่ปาั้แ่ยายตายกิ่งก็ไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนอีกแล้วแต่ตอนนี้กิ่งคิดว่ากิ่งมีญาติพี่น้องแล้วค่ะกิ่งไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้ว”
“ดีแล้วจ้ะที่คิดได้แบบนี้เพราะกิ่งคือน้องสาวของพี่จำเอาไว้”
ทั้งสองยิ้มให้กันอย่างมีความสุขความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นจากคนแปลกหน้าจนกลายมาเป็สายสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นยิ่งกว่าญาติพี่น้องบางครอบครัวเสียอีกปาริฉัตรเดินขึ้นชั้นบนไปยังห้องของตัวเองเพื่ออาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปทำงานหญิงสาวทำงานเป็เลขาของชาติชายทุกวันเขาจะแวะมารับเธอไปทำงานด้วยกันเพราะบ้านของชายหนุ่มอยู่ทางเดียวกับบ้านของเธอ
แรกๆ เธอก็ห้ามเขาไม่อยากให้เพื่อนมารับมาส่งทุกวันแม้เหตุผลจะฟังขึ้นก็ตามเพราะมันดูไม่ดีที่เธอมีอภิสิทธิ์เหนือพนักงานคนอื่นๆ ทว่าก็ขัดใจเพื่อนไม่ได้เธอจึงต้องปล่อยเลยตามเลยไปปาริฉัตรรู้ดีว่าชาติชายหวังดีไม่อยากให้เธอต้องลำบาก แต่เธอนั้นไม่อยากตกเป็หัวข้อสนทนาให้ใครเอาไปนินทาเล่นถึงแม้เราจะบริสุทธิ์ใจแต่คนที่เห็นและไม่รู้จักเราดีพอก็อาจคิดเลยเถิดไปไกลได้ตอนแรกเธอยอมรับว่าเครียดมากทว่าตอนนี้เธอรู้สึกเฉยๆไปแล้วและไม่กังวลกับเื่นี้อีก เนื่องจากเธอทำตามคำที่ชาติชายเคยบอกไว้
‘ใครจะพูดจะคิดยังไงก็ช่างเขาเถอะปาอย่าไปสนใจเลยในเมื่อเรารู้อยู่แก่ใจตัวเองดีว่ากำลังทำอะไรอยู่อย่าให้คำพูดหรือความคิดของคนอื่นที่ไม่มีความสำคัญกับเรามาทำให้เราพลาดโอกาสในสิ่งที่ตั้งใจจะทำสิสิ่งที่เรา้ามันได้มาจากการกระทำของเราเองไม่ใช่ได้มาจากคำพูดของคนอื่นหรอกนะปา’
เพราะคำพูดของเพื่อนนี่แหละที่ทำให้เธอเลิกกังวลและจะว่าเธอโชคดีด้วยก็ว่าได้ที่ได้ร่วมงานกับคนดีๆที่ตั้งใจทำงานมากกว่าจะมาจ้องจับผิดคนอื่น เธอจึงทำงานได้อย่างสบายใจและมีความสุขทุกคนในบริษัทต่างคิดกันไปเองว่าเธอเป็แฟนของชาติชายเนื่องมาจากความสนิทสนมกันมากเป็พิเศษนั่นเองมิหนำซ้ำเขาก็ยังดูแลเอาใจใส่เธอมากกว่าพนักงานคนอื่นๆด้วยจึงทำให้ถูกเข้าใจผิดว่าเป็แฟนกันอย่างช่วยไม่ได้
ปาริฉัตรพยายามบอกกับทุกคนแล้วว่าไม่ใช่แต่ก็ไม่มีใครเชื่อเธอจึงไม่พูดไม่อธิบายอะไรอีกเพราะเธอถือว่าได้บอกความจริงกับทุกคนไปแล้วอยู่ที่ว่าจะเชื่อกันหรือไม่เท่านั้นเธอจะไม่พูดซ้ำๆ ซากๆ เหมือนเป็การแก้ตัวหรอกและกว่าทุกคนจะเชื่อได้ว่าเธอกับชาติชายไม่ได้มีอะไรกันจริงๆก็เมื่อชายหนุ่มมีแฟนเป็ตัวเป็ตนแล้วนั่นแหละทุกคนถึงได้เชื่อว่าเธอไม่ได้เป็แฟนเขา
อลิซ...แฟนสาวของชาติชายเข้ากับเธอได้ดีอีกฝ่ายเป็ลูกครึ่งไทยอังกฤษจึงเข้ากันได้ง่ายเพราะอลิซมีความเป็ไทยในตัวเองสูงกว่าสายเือีกครึ่งหนึ่งการวางตัวการพูดการจาก็ดีและรู้ขนบธรรมเนียมประเพณีไทยเป็อย่างดีด้วยแถมยังมีความมั่นใจในตัวเองสูงกล้าคิดกล้าแสดงออก พูดเก่งร่าเริงแจ่มใสในแบบของตัวเอง ปาริฉัตรจึงไม่แปลกใจเลยว่าทำไมชาติชายถึงได้หลงรักผู้หญิงคนนี้รักมากด้วยเพราะเธอไม่เคยเห็นเพื่อนสนใจและแคร์ใครมากเท่านี้มาก่อนเลย
หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วหญิงสาวก็เดินลงมาที่ห้องครัวอีกครั้งแต่ก็ไม่เห็นกิ่งแก้วแล้วคิดว่าอีกฝ่ายคงขึ้นไปดูลูกสาวของเธอเป็แน่หญิงสาวเดินไปหยิบผ้ากันเปื้อนมาใส่แล้วลงมือทำอาหารเช้าให้ทุกคนทานเธอมักจะทำอาหารเองอยู่เสมอยกเว้นไม่ว่างจริงๆ ก็จะให้กิ่งแก้วเป็คนทำ
อาหารที่มักจะทำทานส่วนมากเป็อาหารไทยเพราะมันเป็อีกทางหนึ่งที่ทำให้เธอััได้ว่าตัวเองเป็คนไทยนอกจากภาษาที่พูดปาริฉัตรทำอาหารไทยให้ลูกสาวกินบ่อยๆ เพื่อปลูกฝังความเป็ไทยทางหนึ่งให้แก่ลูกแต่บางวันเธอก็เปลี่ยนไปทำอาหารแบบฝรั่งหรือแบบจีนให้กินบ้างเหมือนกันเท่าที่จะทำได้เพื่อเป็การเปลี่ยนรสชาติให้หลากหลายมากขึ้น
เธอมักจะสรรหาของกินที่มีประโยชน์ต่อร่างกายและสมองของเด็กมาให้ลูกกินเสมอเพื่อที่ลูกของเธอจะได้มีสุขภาพแข็งแรงสมบูรณ์และฉลาดเช้านี้หญิงสาวเลือกทำข้าวต้มกุ้งให้ทุกคนทาน เมื่อปรุงเสร็จแล้วก็ตักใส่ถ้วยทั้งสามใบจากนั้นก็ยกใส่ถาดแล้วนำออกไปวางไว้บนโต๊ะรับประทานอาหารทรงสี่เหลี่ยมไม่ใหญ่มากนักที่อยู่ไม่ไกลซึ่งก็เป็เวลาที่กิ่งแก้วอุ้มน้องเอมเดินลงบันไดมาพอดี
ปาริฉัตรหันไปส่งยิ้มให้ลูกน้อยด้วยความเอ็นดูรักใคร่เมื่อลูกรักร้องเรียกแม่จ๋าๆและทำท่าจะโผเข้าหาเธอหญิงสาวจึงเดินเข้าไปรับร่างน้อยมาอุ้มไว้ในวงแขนก่อนจะหอมแก้มอิ่มของคนตัวเล็กทั้งซ้ายและขวาฟอดใหญ่ด้วยความชื่นใจ
“หอมจังแก้มใครน้าห๊อม...หอม”
น้องเอมหัวเราะชอบใจพลางยื่นแก้มอิ่มให้ผู้เป็แม่หอมอีกครั้งอย่างภูมิใจ
ปาริฉัตรและกิ่งแก้วหัวเราะกับการกระทำอันไร้เดียงสาของหนูน้อยก่อนที่ผู้เป็แม่จะก้มลงหอมแก้มอิ่มอีกครั้งจากนั้นก็วางร่างลูกน้อยลงบนเก้าอี้
“ทานข้าวเช้านะคะน้องเอมวันนี้แม่ทำข้าวต้มกุ้งของโปรดของน้องเอมเลยนะ”
“กุ้งๆน้องเอมจะกินกุ้ง” เด็กน้อยปรบมือพร้อมกับร้องบอกผู้เป็แม่เสียงใส
“กินกุ้งอย่างเดียวไม่ได้นะคะน้องเอมจะต้องกินข้าวตามด้วยนะคะ”
หญิงสาวตักกุ้งที่หั่นเป็ชิ้นน้อยๆพอคำให้ลูกสาวทาน น้องเอมอ้าปากรับอย่างไม่เกี่ยงงอนแล้วเคี้ยวตุ้ยๆอย่างน่าเอ็นดู ปาริฉัตรตักขึ้นมาอีกช้อนจะป้อนลูกน้อยแต่กิ่งแก้วกับเอ่ยท้วงไว้
“ให้กิ่งป้อนน้องเอมดีกว่าค่ะพี่ปาทานของตัวเองเถอะค่ะเดี๋ยวจะไปทำงานสาย”
“ก็ได้จ้ะน้องเอมคะให้พี่กิ่งป้อนนะลูก”
น้องเอมมองแม่ตาแป๋วพลางพยักหน้าให้
หญิงสาวยกมือขึ้นลูบศีรษะลูกสาวอย่างเอ็นดูน้องเอมเป็เด็กดีน่ารักว่านอนสอนง่ายและไม่เคยทำให้เธอลำบากใจแม้แต่น้อยั้แ่เกิดมาเธอโชคดีเหลือเกินที่มีลูกสาวอย่างน้องเอม ปาริฉัตรก้มลงจูบหน้าผากลูกรักเบาๆแล้วลงมือทานข้าวต้มในชามตัวเองจนกระทั่งหมดจึงบอกกิ่งแก้วว่าเธอจะเป็คนป้อนน้องเอมต่อเองเพื่อให้กิ่งแก้วได้ทานข้าวของตัวเองบ้างเธอจัดการป้อนข้าวลูกจนหมดชามก็ลุกขึ้นไปหยิบขวดนมในตู้เย็นมารินใส่แก้วให้ลูกน้อยดื่มซึ่งเป็จังหวะเดียวกันกับที่ได้ยินเสียงรถเข้ามาจอดหน้าบ้านพอดี
และเพียงไม่นานชายหนุ่มผิวขาวใบหน้าหวานราวกับผู้หญิงก็เดินส่งยิ้มให้มาแต่ไกลขณะเดินเข้ามาในบ้านโดยที่เ้าของบ้านไม่ต้องเอ่ยเชื้อเชิญอย่างคนที่คุ้นเคยกันดีน้องเอมวางแก้วนมที่ดื่มพร่องไปเพียงครึ่งแก้วลงแล้วส่งยิ้มแป้นที่ใครๆเห็นเป็ต้องหลงรักและอดที่จะยิ้มตอบด้วยความเอ็นดูไม่ได้ให้กับชายหนุ่มที่เข้ามาใหม่ทันที
“พ่อชาติจ๋า...”
“จ๋า...อรุณสวัสดิ์ค่ะน้องเอมมามะมาหอมแก้มพ่อหน่อยเร็ว เดี๋ยวพ่อไม่มีกำลังใจทำงานนะจ๊ะ”ชาติชายเดินเข้ามาอุ้มร่างน้อยที่อ้าแขนรออยู่แล้วชายหนุ่มอุ้มน้องเอมไว้แนบอกก่อนจะดันร่างน้อยออกห่างเล็กน้อยแล้วทำแก้มป่องๆให้หอมซึ่งหนูน้อยก็ไม่ทำให้ผิดหวัง จมูกกับริมฝีปากจิ้มลิ้มกดลงบนแก้มป่องๆของคนที่โอบอุ้มเสียงดังจ๊วบตามแบบที่ชาติชายเคยทำให้เห็นบ่อยๆ ทันทีแถมพอหอมเสร็จก็ไม่ยอมเสียเปรียบจึงยื่นแก้มของตัวเองให้อีกฝ่ายหอมบ้างทุกคนเลยพากันหัวเราะชอบใจกับการกระทำอันไร้เดียงสาของน้องเอมยกใหญ่
ชาติชายเองก็ไม่ทำให้ลูกน้อยผิดหวังเขาหอมแก้มอิ่มนั้นฟอดใหญ่พร้อมกับทำเสียงจ๊วบๆ เหมือนที่เด็กน้อยทำไม่มีผิดมิหนำซ้ำเขายังใช้หนวดเคราที่เพิ่งขึ้นใหม่ๆมาถูไถไปตามแก้มและลำคอของลูกสาวเล่นด้วยความมันเขี้ยวด้วยเรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากน้องเอมได้พักใหญ่
ชายหนุ่มหัวเราะตามด้วยความรู้สึกสุขใจที่ได้ยินเสียงหัวเราะสดใสของน้องเอมความน่ารัก ช่างพูดคุยออดอ้อนของหนูน้อยพาศิกรทำให้เขาหลงรักจนหมดหัวใจเลยทีเดียวทว่าไม่ใช่เขาคนเดียวหรอกนะที่รู้สึกเช่นนี้ แม้แต่บิดามารดาของเขาและอลิซทุกคนต่างหลงรักน้องเอมจนหมดหัวใจอย่างไม่มีข้อแม้และเขาก็เชื่อว่าคนอื่นที่ได้รู้จักพบปะน้องเอมก็จะต้องหลงรักและเอ็นดูหนูน้อยเหมือนกันแน่
ตอนนี้คนรักของเขาก็หลงรักน้องเอมจนหัวปักหัวปำไปแล้วเพราะเดี๋ยวนี้เรียกหาแต่น้องเอมเท่านั้น พอถึงวันหยุดทีไรก็ต้องมาคลุกตัวอยู่กับเด็กน้อยทั้งวันจนแทบจะแย่งปาริฉัตรกับกิ่งแก้วเลี้ยงไปแล้ว
เขากับอลิซเคยคิดกันเล่นๆว่าถ้าแต่งงานกันแล้วมีลูกก็อยากให้ลูกออกมาน่ารักและนิสัยดีเหมือนน้องเอมซึ่งถ้าได้ตามที่ขอพวกเขาคงจะมีความสุขมากที่สุดในโลกเลยทีเดียวตัวเขาเองนั้นตอนนี้ก็เป็พ่อของน้องเอมแค่ในทะเบียนเท่านั้น พูดตรงๆก็พ่อบุญธรรมนั่นแหละ
การที่เขารับเป็พ่อเด็กก็เพราะสงสารเพื่อนและไม่อยากให้หลานที่กำลังจะเกิดมามีปมด้อยเขาจึงรับเป็พ่อเด็กเสียเองด้วยความเต็มใจเมื่อน้องเอมโตขึ้นเขากับปาริฉัตรก็จะอธิบายความจริงให้ลูกได้รู้เพราะคงปิดปังไม่ได้แต่นั่นก็ยังเป็เื่ของอนาคต ตอนนี้เขาขอให้ความรักกับน้องเอมเท่าที่พ่ออย่างเขาจะทำให้ได้เท่านั้นก่อนแต่พูดตามตรงในความรู้สึกของเขาแล้วเขารักน้องเอมเหมือนลูกแท้ๆ ของเขาเอง
“แม่ลิซล่ะคะ” น้องเอมถามถึงอลิซและการที่น้องเอมเรียกอลิซว่าแม่ก็เพราะอลิซเป็คนสอนให้เรียกนั่นเอง
“แม่ลิซจะมาหาน้องเอมตอนเย็นๆค่ะ” ชาติชายตอบก่อนจะหอมแก้มป่องๆ ของลูกสาวอีกฟอดหนึ่ง
“ชาติ...ปาว่าเราไปกันได้แล้วล่ะตอนเก้าโมงครึ่งมีประชุมนะ” ปาริฉัตรเอ่ยเตือนเพื่อนเมื่อยกนาฬิกาข้อมือดูแล้วพบว่าเริ่มจะสายแล้วหญิงสาวมองเพื่อนแล้วส่ายหน้าอย่างระอาเมื่อเพื่อนรักยังไม่ยอมปล่อยตัวลูกน้อยเสียทีเป็อย่างนี้ทุกทีสิน่าเวลาอยู่กับน้องเอมทีไรชาติชายมักเฉื่อยชาทุกทีจนบางครั้งเล่นกันเพลินจนไปทำงานสายโด่งเลยก็มี
ชายหนุ่มหันมาพยักหน้าให้เพื่อนก่อนจะหันไปหอมแก้มน้องเอมทั้งซ้ายขวาอีกครั้งแล้วส่งร่างน้อยให้กิ่งแก้วที่ยืนรออยู่ใกล้ๆอุ้มแทน ด้านปาริฉัตรก็เดินเข้ามาหอมแก้มลูกสาวบ้างจากนั้นก็เดินตามผู้ที่เป็ทั้งเพื่อนและเ้านายออกจากบ้านไป
![[OVER-HEAL] นักบุญเลเวลตันกับระบบฮีลทะลุนรก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1776844356_90956942.webp)
1K
