ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        หลินเมิ้งหยายืนใต้ร่มเงาของต้นไม้ คิ้วขมวดเข้าหากันนัยน์ตาสับสนวุ่นวาย ใบหน้านวลเผยให้เห็นร่องรอยของความเสียใจ

        นาง...กำลังรู้สึกเสียใจเพราะผอจื่อที่ถูกฆ่าคนนั้นอย่างนั้นหรือ?

        คนที่สามารถหัวเราะเมื่อยืนอยู่ต่อหน้าศัตรูและทรมานผู้คนอย่างไร้หัวใจเช่นนางกลับรู้สึกสงสารผอจื่อแปลกหน้าที่ไม่รู้จักมาก่อน

        ตอนนี้ อยู่ๆ หลงเทียนอวี้ก็เข้าใจแล้ว

        หลินเมิ้งหยามิได้ใจร้าย แต่นางแยกแยะความรักออกอย่างชัดเจนศัตรูก็คือศัตรู ดังนั้นนางจึงลงมือโดยไร้ความปรานี

        อยู่ๆ หลงเทียนอวี้ก็รู้สึกว่าเขาไม่เคยเข้าใจในตัวพระชายาของตนเองเลย

        “เรื่องนั้น...หลินขุยเมื่อกลับไปแล้วจงทำการตรวจสอบทาสรับใช้ในจวนให้หมด เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้อีก...”

        หลินขุยถวายคำนับ การปกป้องดูแลจวนอวี้เป็นหน้าที่ของเขาอยู่แล้ว

        ทว่าอยู่ๆ ก็เกิดเรื่องนี้ขึ้นการที่ท่านอ๋องไม่เอาผิดเขาก็นับเป็นพระมหากรุณาธิคุณมากแล้ว

        “ข้ากลับเห็นว่าไม่จำเป็นต้องทำให้อึกทึกครึกโครมเช่นนั้น”

        หลินเมิ้งหยากลับแสยะยิ้ม นัยน์ตาเปล่งประกาย

        ตกปลาในน้ำขุ่น

        หากทำเรื่องราวให้ใหญ่โตจะกลายเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น

        “ไม่ทราบว่าพระชายามีความเห็นเช่นไร?” หลังจากผ่านบทเรียนนั้นมาแล้วจูเฉียงรู้สึกเลื่อมใสหลินเมิ้งหยาเป็นอย่างมาก

        หากป๋ายหลี่อู๋เจียนเห็นภาพนี้เข้าเกรงว่าพัดกระดาษจะไม่มีทางอยู่ห่างกาย อีกทั้งยังต้องตกตะลึงเป็นอย่างมากแน่นอน

        “คนบนเขามักมีเล่ห์เหลี่ยมเสมอแต่ว่า...ทุกท่านจะต้องให้ความร่วมมือกับข้าด้วย”

        หลินเมิ้งหยาหัวเราะมีเลศนัย ดวงตาทั้งสองข้างหรี่เล็กลงจนทำให้เหล่าว่าที่ผู้นำประเทศต่างใจสั่นระรัว

        ดูเหมือนสิ่งที่น่ากลัวที่สุดบนโลกใบนี้จะเป็นพระชายาพระองค์นี้นี่แหละ

        “ได้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเราแยกย้ายกันก่อนเถิด หลินขุยพวกเรากลับจวนกัน”

        ไม่รู้ว่าเพราะอะไร มุมปากของหลงเทียนอวี้จึงหยักยิ้มขึ้น

        บนโลกนี้มีหญิงสาวที่งดงามและฉลาดเฉลียวมากมายแต่หาได้มีใครเหมือนผู้หญิงที่ใจกว้างตรงหน้า

        “ท่านอ๋อง เหตุใดโรงน้ำชาแห่งนี้จึงถูกทิ้งร้างหรือเพคะ?”

        พวกจูเฉียงขอตัวลาหลินเมิ้งหยากลับเหลือบมองโรงน้ำชาสองชั้นที่รกร้างว่างเปล่าจึงเอ่ยถามขึ้นมา

        “เมื่อปีก่อนเคยถูกไฟไหม้และคร่าชีวิตผู้คนไปมากมายต่อมามีข่าวลือว่าได้ยินเสียงผีดังนั้นเจ้าของโรงน้ำชาจึงประกาศขายในราคาถูกพ่ะย่ะค่ะ”

        หลินขุยตอบหากไม่ใช่เพราะเจ้าของโรงน้ำชาเคยเป็นลูกน้องของท่านอ๋องแล้วละก็พวกเขาคงไม่ซื้อมันเอาไว้

        “เสียงผี? คิกข้าอยากเห็นจังเลย”

        ในฐานะนักเรียนแพทย์ เรื่องเล่าเกี่ยวกับผีสางนางไม้ต่างๆ มีมากมายในโรงพยาบาล

        นางไม่ใช่คนขี้ขลาดตาขาว อีกทั้งยังเคยอยู่ตัวคนเดียวในห้องทดลองที่ลือกันว่าผีดุเพื่อทำการทดลองทั้งคืน

        กรีดกรายร่างอ้อนแอ้นเดินเข้าไปทางโรงน้ำชา

        เหตุใดยัยเด็กนี่จึงไม่คิดกลัวเกรงเลยแม้แต่น้อยกันนะ?

        หลงเทียนอวี้มองทางร่างบาง นัยน์ตาเผยให้เห็นความสงสัย

        เขาเองก็ไม่เคยเชื่อเรื่องผีแต่ถึงกระนั้นพวกชาวบ้านกลับเชื่อเรื่องเหล่านี้มากอีกทั้งยังมีการสร้างวัดวาอารามเพื่อกราบไหว้บูชา

        เดินผ่านธรณีประตูเข้าไป หลินเมิ้งหยาเห็นโรงน้ำชาเก่าแก่ฝุ่นเขรอะ

        ขอบประตูที่ไหม้เกรียมเผยให้เห็นถึงความเจริญรุ่งเรืองในครั้งก่อน หากไม่ใช่เพราะประตูใหญ่ถูกล็อกเอาไว้หากโรงน้ำชาเก่าแก่แห่งนี้ตัดกับถนนใหญ่อันแสนเจริญรุ่งเรืองแล้วละก็ที่นี่จะต้องกลายเป็นโรงน้ำชาที่หรูหราที่สุดในเมืองหลวงเป็นแน่

        “ระวังหน่อย”

        อยู่ๆ มือคู่หนึ่งก็ยื่นเข้ามาจากทางด้านหลังก่อนจะโอบเอวของหลินเมิ้งหยาไว้อย่างเป็นธรรมชาติ

        หันหน้ากลับไป ทว่ากลับได้เห็นใบหน้าด้านข้างของหลงเทียนอวี้ ใบหน้าของเขาหล่อเหลามีเสน่ห์เกรงว่าแม้แต่เทพเซียนบนชั้นฟ้าก็มิอาจหล่อเหลาได้เช่นเขา

        ชาตินี้หรือแม้แต่ชาติก่อนๆนี่เป็นครั้งแรกที่หลินเมิ้งหยาเหม่อลอยเพราะใบหน้าด้านข้างของผู้ชาย

        “ที่นี่ยังไม่ได้รับการซ่อมแซมตั้งแต่ตอนที่ไฟไหม้คราวที่แล้วระวังตัวหน่อย อย่าทำให้ตัวเองได้รับบาดเจ็บ”

        ปล่อยตัวหลินเมิ้งหยา ที่แท้พื้นของโรงน้ำชาก็มีรอยผุพังขนาดเล็ก

        หากหลินเมิ้งหยาเหยียบลงไป เกรงว่าป่านนี้คงจะขาหักไปแล้ว

        “โอ้ ขอบพระทัยเพคะ” หลินเมิ้งหยาหลุบตาต่ำเพื่อปกปิดความเขินอาย

        นางเดินเข้าไปในโรงน้ำชาด้วยความระมัดระวังเพื่อหาร่องรอยของเสียงผีที่ว่า

        แม้โรงน้ำชาจะถูกเผาไปเสียส่วนใหญ่ แต่โครงสร้างหลักยังคงอยู่แต่ที่น่าแปลกคือทั้งที่เป็นบันไดไม้ ทว่ากลับมั่นคงแข็งแรงเหลือเกินอีกทั้งยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงไปเลยแม้แต่น้อย

        “หลินขุย เอามีดของเจ้ามาให้ข้ายืมหน่อย”

        หลินเมิ้งหยายื่นมือออกไป ก่อนจะลูบไล้บันไดสีดำเล็กน้อย เคาะเบาๆอยู่ๆ ดวงตาก็เปล่งประกาย

        แม้จะไม่รู้ว่าพระชายาต้องการจะทำอะไร แต่หลินขุยกลับส่งมีดให้อย่างว่าง่ายหลินเมิ้งหยารับไปแล้วออกแรงแทง ก่อนที่เสียงทองจะดังออกมา

        “นี่คือ!?”

        หลงเทียนอวี้และหลินขุยสบตากันก่อนจะส่งเสียงออกมาด้วยความสงสัยพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

        พวกเขากลับได้เห็นหลินเมิ้งหยาฉีกชายกระโปรงของตนเองอย่างไม่ลังเลก่อนจะเช็ดลงบนบริเวณที่ถูกแทง

        “ทั้งสองท่านจงดู”

        มองตามการกระทำของหลินเมิ้งหยา บริเวณแผ่นเล็กๆ นั้นมีแสงทองเปล่งประกายออกมายิ่งเช็ดก็ยิ่งเปล่งประกาย สุดท้ายจึงเผยแผ่นทองออกมาให้เห็น

        หลินขุยเดินเข้าไปเคาะ ก่อนจะมองหน้าหลงเทียนอวี้ด้วยความตกใจ

        สวรรค์โปรด บันไดของโรงน้ำชาแห่งนี้ล้วนเป็นทอง!

        “เป็นไปได้อย่างไร...”

        หลินเมิ้งหยาหัวเราะ มองโรงน้ำชา มือที่ถือมีดอยู่เคาะกำแพงไม่หยุด

        นอกจากบริเวณที่ถูกเผาจนเสียหายหนักแล้วพื้นที่ทั้งหมดล้วนมีเสียงทองดังกึกก้อง

        “พระชายาพ่ะย่ะค่ะหรือว่าโรงน้ำชาแห่งนี้จะสร้างด้วยทองอย่างนั้นหรือ? สถาปัตยกรรมที่ยิ่งใหญ่นี่เป็น...เป็นขุมทองคำของประเทศเกรงว่ามากพอที่จะสามารถจ่ายภาษีทั้งหมดภายในห้าปีด้วย!”

        หลงเทียนอวี้ครุ่นคิดก่อนจะสบตากับหลินเมิ้งหยาโดยไม่ได้ตั้งใจหัวใจพลันสั่นไหว ทั้งสองเข้าใจความรู้สึกของอีกฝ่ายได้โดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ย

        “ดูเหมือนที่นี่ไม่ได้มีผีสางนางไม้หรอก คิดว่าคงเป็นพวกที่แกล้งหลอกว่าเป็นผีมากกว่าเหตุเพราะไม่อยากให้ความลับของโรงน้ำชาถูกแพร่งพรายออกไปส่วนเหตุผลที่ว่าเพราะเหตุใดหลังจากที่ท่านอ๋องซื้อโรงน้ำชาไปแล้วจึงไม่เคยได้ยินเสียงผีนั่นก็เพราะพวกเขาใช้ชื่อเสียงของท่านอ๋องในการคุ้มกันที่นี่ฟรีๆ น่ะสิ”

        หลินเมิ้งหยาพบแล้วว่า

        ภายในจวนแห่งนี้มีร่องรอยของเหตุไฟไหม้เพียงบางส่วนเท่านั้นแต่ทางด้านหลัง บ้านเล็กบ้านน้อยกลับถูกเผาจนวอดวาย

        ทั้งที่ที่นี่เป็นโรงน้ำชาทว่าโครงสร้างหลักกลับยังไม่บุบสลายเลยแม้แต่น้อย

        คนสมัยโบราณค่อนข้างล้าสมัย ไม่มีทางสร้างเสาด้วยเหล็กได้ดังนั้นวัสดุในการก่อสร้างส่วนใหญ่จึงเป็นไม้

        แต่เพราะเหตุใดอุบัติเหตุเพลิงไหม้ในคราวนั้นจึงเหลือเพียงตึกเล็กๆแห่งนี้

        ความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวก็คือโครงสร้างของที่นี่ไม่ใช่ไม้แต่กลับเป็นทองที่ทนต่อความร้อนสูง

        เคยได้ยินมาว่าทองไม่กลัวไฟ ดังนั้นจึงเกรงว่าพวกมันจะเป็นทองทั้งหมด

        หลงเทียนอวี้เป็นองค์ชาย แน่นอนว่าเขาไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินอีกทั้งโรงน้ำชาแห่งนี้ยังเล็กมาก เขาไม่มีทางปรับปรุงมันอย่างแน่นอน

        ดังนั้นความลับจึงจะถูกปิดต่อไป

        “อืม สิ่งที่เจ้าพูดเองก็มีเหตุผล หลินขุย จงกลับไปตามคนของจวนมาขนทองกลับจวนไปให้หมดทำเวลากลางคืนเท่านั้น แม้แต่ทองแท่งเดียวก็ห้ามทิ้งไว้”

        หลงเทียนอวี้มองดูโรงน้ำชาเล็กๆ หลังนี้ คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อยโรงน้ำชาราคาถูก แต่กลับแฝงไว้ซึ่งมูลค่ามหาศาล

        อันที่จริงลูกน้องของเขาคนนั้นเป็นเพียงทหารยศไม่ใหญ่

        ขาของเขาขาดไปข้างหนึ่งเพราะการทำสงครามดังนั้นเขาจึงไม่มีทางมีทองมากมายมหาศาลขนาดนี้

        ดูเหมือนคนคนนี้จะต้องมีเงื่อนงำอะไรบางอย่างที่เขาไม่รู้

        “ช้าก่อน อย่าเพิ่งรีบ หลินขุยข้าขอถามเจ้าก่อนว่าเพราะเหตุใดเจ้าจึงนำศพมาเก็บไว้ที่โรงน้ำแข็งในโรงน้ำชาแห่งนี้?ข้าจำได้ว่าข้าสั่งให้เจ้าเอาไปไว้ยังสถานที่ไร้ผู้คนไม่ใช่หรือ?”

        นับตั้งแต่ตอนที่เข้ามาภายในสวนแห่งนี้หลินเมิ้งหยารู้สึกได้ถึงแผนร้ายบางอย่าง

        หลงเทียนอวี้จ้องมองหลินขุย ดวงตาเรียวยาวคมกริบของเขาทำให้หลินขุยมีเหงื่อออกท่วมตัว

        “ทูลพระชายา ข้าน้อยหาที่แห่งนั้นไม่เจอตอนแรกคืนนั้นข้าน้อยอยากนำศพไปเก็บไว้ในโรงน้ำแข็งทางด้านทิศตะวันตกแต่ข้าน้อยกลับได้พบกับผู้ดูแลคนหนึ่งที่โรงน้ำแข็งข้าหลอกเขาว่านี่คือหมูป่าที่นายพรานส่งมาให้ ท่านอ๋องไม่อยู่จึงยังไม่ได้กินดังนั้นจึงต้องการนำมาเก็บที่นี่ทว่าเขาบอกว่าโรงน้ำแข็งในจวนมีไว้เพื่อกักเก็บอาหารสดให้กับเจ้านายในช่วงฤดูร้อนหากอาหารอย่างอื่นสกปรก เจ้านายจะไม่อาจกินได้และเพราะการเอ่ยเตือนของเขาทำให้ข้าน้อยจำโรงน้ำแข็งในโรงน้ำชาร้างแห่งนี้ขึ้นมาได้”

        หลังจากได้ฟังคำอธิบายของหลินขุยคิ้วของหลินเมิ้งหยาขมวดเข้าหากันแน่น

        ตอนแรกคนที่ปลอมตัวเป็นผอจื่อเองก็บอกว่าผู้ดูแลเป็นคนสั่ง

        ตอนแรกนางยังคิดเลยว่าผู้ดูแลคนไหนช่างใจกล้าเหลือเกินแต่ดูเหมือนผู้ดูแลคนนี้ต่างหากที่เป็นปัญหาใหญ่

        “ท่านอ๋อง?”หลินเมิ้งหยามองหลงเทียนอวี้ เตรียมขอความคิดเห็น

        ดวงตาของหลงเทียนอวี้ขุ่นมัว ดูไม่ออกเลยว่าเขากำลังคิดอะไร

        “เมื่อครู่เจ้าบอกว่ามีแผนไม่ใช่หรือ? อยากทำอะไรก็ทำเถอะ”

        เมื่อได้รับการอนุญาต หลินเมิ้งหยาจึงเล่าแผนการให้หลินขุยฟัง

        จากนั้นหลินขุยจึงมองหน้าพระชายาด้วยความสงสัยแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็รับคำสั่งแล้วรีบวิ่งออกไปทางจวน

        โรงน้ำชาในเวลานี้จึงเหลือเพียงหลินเมิ้งหยาและหลงเทียนอวี้

        มองดูโรงน้ำชาที่เต็มไปด้วยทอง จู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็หัวเราะออกมา

        “เจ้าหัวเราะอะไร?”

        เก็บแผนการของตนเองเอาไว้ในใจ หลงเทียนอวี้ไม่อยากเข้าไปยุ่มย่ามกับแผนการของหลินเมิ้งหยา

        แม้หลินเมิ้งหยาจะฉลาด วิธีการที่ใช้ล้วนเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยเห็นแต่สุดท้ายนางก็เป็นจอมวางแผน วิธีการของนางและเขาไม่เหมือนกัน

        ดังนั้นหลงเทียนอวี้เองก็มีวิธีการของตนเองเพียงแค่...เขาหวังที่จะได้เห็นการแสดงของหลินเมิ้งหยาก่อน

        ผู้หญิงคนนี้มักจะทำอะไรที่คนอื่นไม่คาดคิดเสมอนางมักทำให้เขาประหลาดใจ แม้จะไม่อยากยอมรับแต่ทุกครั้งที่ได้เห็นรอยยิ้มอ่อนโยนหลังจากนางทำงานประสบความสำเร็จแล้วอีกทั้งหางตายังเผยให้เห็นความภาคภูมิใจ หัวใจของเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกมีความสุข

        “ที่ต่างประเทศมีเรื่องเล่าที่ชื่อว่าเรือนงามซ่อนเมียไม่ทราบว่าท่านอ๋องเคยได้ยินเรื่องนี้หรือไม่?”