ตอนที่ 16 เส้นทางที่ยากลำบาก (3)
เสียงฝีเท้าเคลื่อนไหวดังขึ้นไม่หยุด เรือโคลงเคลงพื้นสั่นะเืเพราะคนจำนวนมากวิ่งไปทั่ว ซือเฟิงหลงวิ่งไปถึงท้ายเรืออย่างรวดเร็วเห็นหัวเรือลำหนึ่งจอดเทียบด้านข้างพาดสะพานไม้เชื่อมทางเดินระหว่างเรือทั้งสองลำเสียงต่อสู้ดังขึ้นรอบทิศผู้ดูแลเรือและเหล่าผู้คุ้มกันตระกูลของผู้ที่เดินทางกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด
ซือเฟิงหลงเบี่ยงกายหลบใจนมือเย็นวาบ ในใจนึกถึงเพียงมารดาที่เป็เพียงมนุษย์ธรรมดาเท่านั้น“ท่านพ่อคงไม่ปล่อยให้ท่านแม่ตกอยู่ในอันตรายเป็แน่! หาท่านพ่อท่านแม่ให้พบก็ไม่ต้องห่วงเื่ใดแล้ว”
ทันใดนั้นเงาสูงใหญ่ก็ทาบลงมาเด็กชายพลันดีดตัวถอยร่น หลบพ้นอุ้งมือใหญ่ที่คว้าจับลงมาได้เพียงความว่างเปล่า
“เ้าเด็กนี่ไม่เลว! น่าบ่มเพาะให้เป็โจรน้อย จับเข้าให้ได้าเ็ได้แต่อย่าให้พิการเด็ดขาด!”บุรุษตาเดียวกล่าวพร้อมโบกมือส่งสัญญาณ
เหล่าชายฉกรรจ์ก็พากันวิ่งกรูเข้ามาในทางเดินแคบซือเฟิงหลงวิ่งหนีเข้าไปในห้องอย่างงทุลักทุเล ทว่าประตูไม้บางๆไม่อาจขัดขวางผู้เชี่ยวชาญในการปล้นไว้ได้นานนัก ประตูถูกพังเปิดออกอย่างรวดเร็วบุรุษฉกรรจ์พร้อมอาวุธครบมือวิ่งกรูเข้ามาในห้องสี่คน ก่อนจะพบว่าภายในห้องเละเทะไม่มีชิ้นดีราวกับมีการเข่นฆ่ากันเกิดขึ้นภายในห้องนี้มาแล้ว หลังจากกวาดตามองไปรอบด้านนอกจากเด็กชายคนหนึ่งก็ไม่พบศพอื่นใดอีก
“หนีเข้ามาในห้องเช่นนี้ก็ไม่ต่างจากตะพาบในไหยอมให้จับเสียดีดีเถิดเ้าหนู”
โจรทั้งสี่กระจายตัวโอบล้อมสี่ด้านในเมื่อหัวหน้าบอกให้จับเป็ ย่อมไม่อาจหักแขนหักขาหรือทุบให้สลบได้ซือเฟิงหลงกลับไม่ได้ลุกลี้ลุกลนราวกับหนูถูกแมวไล่จับอีก เขาค่อยๆถอดแถบผ้าถ่วงตะกั่วที่รัดข้อมือและข้อเท้าออกช้าๆจากนั้นก็ลุกขึ้นมาะโยืดเส้นยืดสาย
“พอดีเลย ข้าเพิ่งบรรลุวิชาหมัดขั้นกลางคนธรรมดาอย่างพวกเ้า แค่หมัดวารีก็คงเพียงพอกระมัง” เด็กชายพูดพลางพยักหน้าหงึกๆ
ชายฉกรรจ์ทั้งสี่หันไปสบตากันก่อนจะพากันะเิเสียงหัวเราะออกมาอย่างขบขัน “เ้าเด็กนี่ใช้ได้!จะมาเป็ทายาทโจรทั้งที หากไม่มีความกล้าก็แย่แล้ว”
ซือเฟิงหลงพลันะเิพลังสภาวะออกมาอย่างฉับพลันยามไม่ทันตั้งตัวคนทั้งสี่ต่างถูกพลังสภาวะผลักให้ถอยออกไปถึงสามก้าวสีหน้าพลันแปรเปลี่ยนแต่ก็เรียกสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว ต่างคนต่างกระชับดาบวิ่งเข้าใส่แต่แล้วร่างเล็กๆ ที่อยู่ในวงล้อมก็หายวับแล้วไปปรากฏขึ้นตรงหน้าชายคนแรกทางซ้ายมือหมัดที่เชี่ยวกรากทั่งโถมซัดเปรี้ยวเข้ากลางอก ร่างทั้งร่างปลิวละลิ่วราวกับว่าวสายป่านขาดยังไม่ทันที่คนอื่นจะได้สติ เด็กชายก็หายวับไปอีกครั้ง แล้วไปโผล่ข้างคนถัดไป หมัดที่สองชกออกไปด้วยพลังสภาวะที่มากขึ้นก่อนจะมุดลอดปลายดาบส่งหมัดที่สามและสี่อย่างต่อเนื่อง ราวกับแม่น้ำไหลหลากต่อให้มีโขดหินใหญ่ก็ไม่ใช่อุปสรรค
พริบตาเดียวชายฉกรรจ์ร่างใหญ่ก็พากันกระเด็นออกไปสี่ทิศสิ้นสติไปในทันที
ซือเฟิงหลงมองสภาพเละเทะของห้องอย่างแสนเสียดาย“คืนนี้จะนอนกันที่ไหนละนี่ หากท่านแม่รู้ว่ามีคนมาตายในนี้คงไม่อาจข่มตาหลับแน่”
เสียงโครมดังมาจากที่ไหนสักที่บนเรือเสียงของหนักๆ ตกลงไปในน้ำไม่หยุดราวกับโยนเกี้ยวลงน้ำดวงตาของเด็กชายก็เปล่งประกายวาบ ไม่นานก็มีร่างสี่ร่างปลิวละลิ่วออกจากเรือหล่นตูมตามลงไปในน้ำแล้วไม่ยอมโผล่ขึ้นมาอีกเลย
ห้องพักที่ชั้นหนึ่งของเรือมีอยู่ห้องหนึ่งที่กองโจรไม่อาจยึดได้ไม่ว่าใครโผล่เข้าไปภายในห้องก็จะต้องกระเด็นทะลุระเบียงหล่นลงไปในน้ำทุกราย
ส่วนท้ายเรือบุรุษตาเดียวยืนอยู่บนกราบซ้ายของเรือคอยยึดสะพานเชื่อมของเรือทั้งสองลำ และะโสั่งการไม่หยุด ข้างๆกราบเรือมีบุรุษสตรีและเด็กกลุ่มใหญ่ถูกคุมตัวอยู่ล้วนเป็ชาวบ้านธรรมดาที่เพิ่งเคยพบเจอเหตุการณ์ปล้นชิงเช่นนี้เป็ครั้งแรกแต่ละคนต่างอยู่ในอาการตัวสั่นงันงก ซือคงกับจูหลันก็อยู่ในกลุ่มนี้เช่นกัน
ซือคงประคองไหล่ภรรยาเอ่ยปลอบโยนเบาๆ“ไม่ต้องห่วง เสี่ยวหลงจะต้องไม่เป็อะไร อีกเดี๋ยวคงถูกพวกมันคุมตัวมาที่นี่ถึงตอนนั้นค่อยว่ากัน”
จูหลันกอดอกสองมือบีบแขนตนเองแน่นนางมองรอบตัวด้วยดวงตาสั่นระริก พยายามมองหาเด็กชายอายุเก้าขวบหวังจะเจอเขาวิ่งเข้ามาหาตนในเวลาใดเวลาหนึ่ง
ทันใดนั้นก็มีชายฉกรรจ์ถือดาบวิ่งหน้าตื่นมาจากกราบเรือฝั่งขวาซึ่งเป็ฝั่งที่ตั้งห้องพักของครอบครัวสกุลซือ
“หัวหน้า! เราอาจเตะโดนแผ่นเหล็กเข้าแล้ว ในห้องพักชั้นแรกห้องหนึ่งไม่ว่าคนของเรากรูกันเข้าไปกี่คนก็ถูกโยนลงน้ำทุกรายจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครว่ายน้ำกลับขึ้นมาสักคน ในห้องนั้นอาจจะมีเซียนอยู่ก็ได้ทำเช่นไรดี”
เหล่าตัวประกันที่ถูกกุมตัวอยู่พากันสูดหายใจเฮือกอย่างมีความหวังจิตใจที่มอดดับด้วยความสิ้นหวังพลันฟื้นขึ้นมาได้อีกต่างคนต่างเงยหน้าขึ้นมองไปทางกราบเรือฝั่งขวาอย่างรอคอย
ขอเพียงแค่มีเซียนซือสักคนอยู่บนเรือการปราบโจรสลัดกลุ่มหนึ่งคงไม่ยากเย็นเกินไปกระมัง
“เซียน?”โจรตาเดียวะเิเสียงหัวเราะดังลั่น กล่าวอย่างเย้ยหยัน“เ้าคิดว่าเซียนเป็หัวผักกาดหรือไรเซียนที่ไหนจะมานั่งเรือโดยสารที่ใช้เวลาเดินทางแรมเดือนอย่างนี้ป่านนี้คงขี่กระบี่บินข้ามฟ้าเหมือนสองคนนั้นไปโน่นแล้ว”
คำพูดของบุรุษตาเดียวราวกับน้ำเย็นที่สาดโครมเข้าใส่ชาวบ้านเ่าั้เขาพูดไม่ผิดจริงๆ ไม่นานมานี้ใครบ้างจะไม่รู้ว่ามีเซียนขี่กระบี่บินผ่านไปถ้าหากเซียนทั้งสองมาถึงช้ากว่านี้ แล้วเห็นผู้คนตกทุกข์ได้ยากจะต้องยื่นมือเข้าช่วยได้แน่
บุรุษตาเดียวมองสีหน้าของเหล่าตัวประกันที่เบ่งบานขึ้นมาได้ด้วยความหวังก่อนจะมอดดับลงเมื่อสิ้นหวังก็แค่นหัวเราะ ดวงตาสาดประกายคมกล้าเอ่ยว่า “เช่นนั้นข้าเองก็เป็เซียนได้เหมือนกัน!”
สิ้นคำเขาพลันพลิกฝ่ามือขึ้นจู่ๆก็มีเสาน้ำผุดขึ้นรอบเรือโดยสารสี่ทั้งด้าน ล้อมกักเรือเอาไว้ราวกับกรงขังเพียงเท่านี้ความหวังทั้งมวลของผู้คนก็พังทะลาย
ร่างที่หยัดตรงขึ้นของแต่ละคนพลันอ่อนยวบเอนล้มลงไปกองกับพื้นอย่างสิ้นเรี่ยวแรงใบหน้าซีดราวกับขี้เถ้า
ท่ามกลางความสิ้นหวังกลับมีเสียงเล็กๆของเด็กคนหนึ่งดังขึ้น “เทียนหลิงหลิง ตี้หลิงหลิง...เทียนหลิงหลิง ตี้หลิงหลิง[1]”
เสียงสวดภาวนานี้ไม่ได้ดังไปกว่าเสียงยุง
ไร้คนใส่ใจ... ฟ้าดินไม่ขานรับมีเพียงเสาน้ำที่ผุดพุ่งขึ้นฟ้า กักขังพวกเขาไว้ อย่างไร้ทางต้านทาน
เสาน้ำสี่ด้านสลายไปไอน้ำฟุ้งกระจายรอบด้านราวกับม่านฝนพร่างพรมลงมาบนตัวของทุกคนเสียงของบุรุษคำรามก้อง “เ้านั่นจะเก่งไปกว่าข้าอีกหรือ ในน่านน้ำแห่งนี้ข้าจ้งสือคือผู้ไร้เทียมทาน!”
“หัวหน้าไร้เทียมทาน หัวหน้าไร้เทียมทานหัวหน้าไร้เทียมทาน”
เสียงของสมุนทั้งหลายพลันดังรับขึ้นปลุกความฮึกเหิมให้กลับคืนมา เืของเหล่าสลัดทั้งหลายกลับมาร้อนระอุเฝ้ามองกัปตันเรือของตนะโลงจากกราบเรือด้วยดวงตาเร่าร้อน
จ้งสือแผ่ปราณสังหารออกมาพลางกล่าวว่า“ข้าจะไปดูสิว่าหนูตะเภาตัวใดกำลังดิ้นรนก่อนตาย”
เขาก้าวออกไปเพียงสามก้าวก็หยุดชะงักใบหน้าเคร่งขรึมฟันกรามขบแน่นสมุนซ้ายขวาที่ตามมาด้านหลังหยุดเดินต่างฝ่ายต่างมองหน้ากันเองราวจะตั้งคำถาม อีกคนส่ายหน้าเหรอหราคล้ายจะบอกว่าตนก็ไม่รู้
แต่แล้วร่างทั้งร่างของจ้งสือก็ทรุดลงดังตึงอยู่ในท่าคุกเข่าและใช้มือทั้งสองข้างค้ำยันพื้นไว้อย่างสุดกำลัง
“หัวหน้าท่านเป็อะไร!”
จ้งสือเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบากเส้นเอ็นข้างขมับปูดนูน เหงื่อไหลรินราวกับเพิ่งขึ้นมาจากน้ำ ริมฝีปากของเขาขยับทว่าไร้วาจาเอื้อนเอ่ยเขาแหงนหน้าขึ้นแล้วร้องคำรามออกมาแต่แล้วร่างทั้งร่างของเขาก็หล่นตุบลงไปแนบพื้นไม้กระดานจนปริแตกดวงตาของเขาเผยแววหวาดกลัวออกมาเป็ครั้งแรก
ในชีวิตนี้เขาผ่าน่เวลาการบำเพ็ญมาครึ่งชีวิตพร์มีจำกัดไม่อาจเลื่อนขั้นสู่ด่านหนิงม่ายได้ในโลกของคนธรรมดาจู้จี้ขั้นปลายของตนก็เพียงพอให้เดินกร่างในโลกธรรมดาใบนี้ได้แล้วไม่คิดเลยว่าวันนี้จะได้มาเจอกับผู้ฝึกตนขั้นสูงกว่าตนบนเรือสามัญลำหนึ่งที่ไม่สะดุดตาหรือคนที่อยู่ในห้องพักชั้นหนึ่งห้องนั้นก็คือผู้มีฝีมือนอกโลกอย่างแท้จริง!
จ้งสือลนลานแล้ว “ท่านผู้าุโ ข้าน้อยข้าน้อยจะพาคนจากไปเดี๋ยวนี้ หวังว่าท่านจะไว้ชีวิต อ้าก!”
เสียงร้องโหยหวนของบุรุษตาเดียวดังสะท้อนไปทั่วเรือทั้งสองลำเหล่าคนที่ต่อสู้อยู่ต่างพากันหยุดมือ สลัดหนุ่มทั้งหลายเบิกตากว้างอย่างตื่นตะลึงหัวหน้าที่มีวิชาเซียนไม่สมควรถูกปราบง่ายๆ เช่นนี้จึงจะถูก นี่อะไร! ยังไม่ทันเห็นหน้าอีกฝ่ายด้วยซ้ำก็ถูกกดลงบนพื้นจนเงยหน้าไม่ได้เสียแล้ว
“หัวหน้า!”
บุรุษฉกรรจ์หน้าตาโเี้กลุ่มใหญ่กรูกันเข้าไปหวังช่วยพยุงกัปตันเรือของตนขึ้นมาหากยังนอนอยู่แบบนั้นศักดิ์ศรีโจรสลัดยังจะเหลืออีกหรือ?หลังจากนี้ผู้ใดจะยังหวาดกลัวนามสลัดจ้งสืออีก ทว่าเมื่อก้าวเข้าไปเหล่าบุรุษร่างสูงใหญ่แต่ละคนก็ทรุดฮวบลงกระแทกพื้นเดือดอาบหน้าไม่เว้นแม้แต่คนเดียว
“ท่านผู้าุโ ข้าให้คำสัตย์ต่อท่านจะไม่ปล้นมนุษย์ธรรมดาอีกขอท่านละเว้นสักครั้ง!”
ขณะที่หลายคนยังสับสนงุนงงว่ามันเกิดอะไรขึ้นก็มีเสียงบุรุษดังขึ้น ไม่รู้ว่าดังมาจากที่ใดและใครเป็คนพูดเสียงของเขาก้องสะท้อนไปทั้งคุ้งน้ำ
“ไสหัวไป!”
ราวกับได้รับการอภัยโทษเมื่อแรงกดดันที่แทบจะทำให้เส้นเอ็นและกระดูกแตกเป็เสี่ยงคลายออกจ้งสือก็พยุงตัวลุกขึ้น เขาถ่มเืลงบนพื้น รวบรวมลมปราณเปล่งวาจาออกไป “รีบขึ้นเรือ! ทิ้งของไว้ไม่ต้องเอาอะไรติดมือมาทั้งนั้น หากใครแอบหยิบของมาข้าจะตัดมือมันผู้นั้น!”
โจรสลัดที่จู่ๆ ก็ปรากฏกายขึ้นไม่ต่างจากมหันตภัยร้ายพลันถอนตัวจากไปราวกับน้ำลดหลังอุทกภัยทิ้งไว้เพียงซากปรักและหางเสือเรือที่พังจนไม่อาจคุมท้ายเรือได้อีกมีผู้คุ้มกันของตระกูลใหญ่มากมายบ้างาเ็บ้างล้มตายคนที่ะโลงน้ำเพื่อหนีโจรสลัดต่างพากันว่ายน้ำกลับมาที่เรือ
เ้าของเรือปรากฏตัวขึ้นเพื่อปลอบขวัญผู้โดยสารคำร่ำลือเกี่ยวกับเซียนบนเรือดังแพร่ไปทั่วทุกซอกทุกมุมเมื่อไปค้นหาตามห้องพักชั้นหนึ่งกลับไม่พบผู้วิเศษเลยสักคนห้องพักส่วนใหญ่ล้วนว่างเปล่า มีห้องเดียวที่ค้นพบผู้โดยสารทว่าเขาเป็เพียงเด็กชายคนหนึ่งที่ได้าเ็สาหัส ไม่รู้ว่าถูกโจรร้ายเ่าั้ทรมานเช่นไรทั่วทั้งร่างถึงได้เต็มไปด้วยเื
[1] เทียนหลิงหลิง ตี้หลิงหลิง คำสวดภาวนาแปลได้ว่า ฟ้าศักดิ์สิทธิ์ดินศักดิ์สิทธิ์
519
