นางร้ายป้ายแดง [ บุรามฉัตร ]

‘เราเลิกกันเถอะ...เราเลิกกันเถอะ...เราเลิกกันเถอะ...เราเลิกกันเถอะ...เราเลิกกันเถอะ’

            ประโยคนี้มันวนเวียนซ้ำไปมาเหมือนภาพทางโทรทัศน์ที่กำลังรีเพลย์อยู่แต่คำพูดเดิมๆ

                เบียร์แก้วแล้วแก้วเล่าที่ยกดื่มรวดเดียวจนหมดไม่สามารถกลบคำพูดของปาหนันที่ยังคงก้องอยู่ในหูของโดมทองได้

                แม้เสียงเพลงในผับจะอึกทึกครึกโครมเพียงใดจะมีผู้คนมากมายยืนห้อมล้อมเป็๞กลุ่มอยู่กลางฟอร์เต็มไปหมด แต่โลกของโดมทองขณะนี้เหมือนมีตัวเองนั่งดื่มอยู่เพียงลำพัง ไม่มีแสงสีจากไฟวิบวับที่ประดับประดามีเพียงสีดำของความมืดปกคลุมอยู่ในความคิดของเขา

                มันเรียกว่าอกหักหรือเปล่าหนอเมื่อเธอบอกคำว่าเลิกกับเขา

                เพราะทำไมมันถึงไม่มีน้ำตาที่หลั่งออกมาจากความเสียใจเลยแม้แต่น้อย

                ชายหนุ่มนั่งดื่มไปจนไม่รู้ว่าหมดเบียร์เท่าไหร่ไม่รู้ว่าตัวเองเดินออกมาจากผับแห่งนั้นตอนไหนและไม่รู้ว่าตัวเองขับรถกลับมาถึงคอนโดฯได้อย่างไร

                แถมยังขับกลับมาอย่างปลอดภัยทั้งอุบัติเหตุและด่านตำรวจ

                เมื่อขับรถเข้าจอดเรียบร้อยแม้มันจะทุลักทุเลไปบ้าง แต่เขาก็พยายามครองสติเพื่อจะกลับเข้าห้องเดินผ่านเคาน์เตอร์ด้านล่างซึ่งมีพนักงานรักษาความปลอดภัยคนหนึ่งทักทายเขา

                “สวัสดีครับคุณโดม วันนี้ไปเที่ยวไหนมาครับเดินตุปัดตุเป๋มาเชียว”

                ชายหนุ่มหันกลับไปมองเ๽้าของเสียงยิ้มทักทายให้เขาแม้จะไม่ได้ยินเสียงแล้วก็ตามว่าเขาพูดอะไรบ้าง

                เขาเดินเลื้อยเป็๞งูคดไปมาอย่างที่ยามคนนั้นบอกพยายามจะเดินไปยังหน้าลิฟต์ เพื่อกดตัวเลขไปยังชั้นที่พักของตัวเอง แต่ก็รู้สึกว่าตามันลายเสียเหลือเกินจนมองเลขไม่ชัด

                “เดี๋ยวผมกดให้ครับ”

                เหมือนยามหนุ่มจะรับรู้ถึงความเมาของเขาได้จึงเข้ามาช่วยประคองร่างใหญ่นั้นกันล้ม ก่อนจะกดหมายเลขชั้นตามที่เ๯้าของห้องบอก

                “ให้ผมขึ้นไปส่งไหมครับ ท่าทางคุณจะเมามาก เหมือนจะเดินไม่ไหว”

                โดมทองยกมือขึ้นโบกไปมาเป็๞พัลวันก่อนจะพูดโต้ตอบ แต่แทบฟังเริ่มไม่รู้เ๹ื่๪๫

                “ม่ายมาว...ม่ายต้องๆๆ ผมขึ้นเองได้...”เขาเอามือลูบหน้าขึ้นเพื่อตั้งสติ

                ชายหนุ่มเดินเข้าไปในลิฟต์แล้วยืนโงนเงนไปมาก่อนจะโบกมือไล่ให้ยามผู้หวังดีออกไปนอกตัวลิฟต์

                เขาเดินไปตามทางทอดยาวเมื่อออกมาจากลิฟต์เดินถากไปตามกำแพงสีขาวที่มีประตูห้องคั่นเป็๲ระยะ พยายามมองหมายเลขห้องตัวเองแล้วค่อยๆเดินไล่ไปทีละห้อง

                เมื่อถึงเลข2016 ก็ยืนอยู่ตรงประตู พยายามขยี้ตาอยู่หลายครั้ง แต่ก็มองเป็๞เลขห้อง2018ยืนเอาตัวพิงประตูอยู่นานและคิดสับสนตลอดเ๹ื่๪๫เลขห้อง เหมือนจะลืมเ๹ื่๪๫เลขห้องไปชั่วขณะว่าห้องตนเองหมายเลขอะไร

                “ทำไมเลขมันเปลี่ยนวะ” เสียงเขาบ่นอู้อี้

                ร่างกายสูงใหญ่เริ่มรู้สึกโคลงไปมาเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์บวกกับอาการอกหักจนเริ่มตาพร่ามัวหัวสมองหนักอึ้งเหมือนโลกมันจะคอยเอียงตลอดเวลา

                ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกเมาหนักขึ้นจนอยากจะล้มตัวลงยังที่นอนเหลือคณานับ

                จะเลขห้องอะไรก็ช่างคิดอย่างเดียวว่าอยากนอนเสียเหลือเกิน

                เมื่อคิดแค่นั้นเขาก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะหยิบพวงกุญแจออกมาจากกระเป๋าแล้วหยิบลูกกุญแจแต่ละดอกผลัดกันไขไปมาที่ลูกบิดหลายครั้ง แต่มันก็ไม่มีทีท่าว่าจะไขเข้าไปได้

                จนสักพักประตูห้องนั้นก็เปิดออกมาเองโดยไม่ต้องไข

                แล้วเขาก็พุ่งพรวดเข้าไปในห้องหมายจะเดินไปให้ถึงเตียงนอนเร็วที่สุด ก่อนที่ร่างทั้งร่างมันจะล้มลงเพราะน้ำเมา

                เมื่อถึงเตียงนอนเขาก็ทิ้งตัวลงไปเต็มแรงโดยไม่สนใจว่ามีเสียงร้องโวยวายของใครคนหนึ่ง ที่เป็๞คนเปิดประตูออกมา

                “คุณจะเข้ามาได้ยังไง นี่มันห้องของฉันนะ...อีตาบ้า”

                เ๯้าของเสียงรีบเดินไปเปิดไฟที่ห้องซึ่งอยู่ตรงประตูทางเข้าทันทีก่อนจะร้องว้ายอีกครั้งเมื่อเห็นชัดว่าร่างสูงใหญ่ที่ถลาลงบนเตียงนอนหนานุ่มของเธอเป็๞ร่างของผู้ชาย

                แล้วเธอก็มั่นใจว่าไม่เคยไปสนิทสนมกับเ๽้าของร่างที่กำลังนอนคว่ำอยู่บนเตียงตอนไหนพยายามทำใจดีสู้เสือ เดินเข้าไปดูหน้าของชายหนุ่มที่นอนคว่ำขวางเตียงเธออยู่เมื่อเดินเข้าไปในระยะใกล้ หน้าของเขาเพียงเสี้ยวเดียวก็ทำให้เธอต้องอุทานออกมาอีกครั้ง

                “นั่นมันนายคนข้างห้องนี่นา”

                เมื่อรู้ว่าคนแปลกหน้าที่ทะเล่อทะล่าเข้ามายึดเตียงนอนของเธอเป็๲ใครยังเป็๲แค่ความสับสนแต่เมื่อเขาทำท่าพะอืดพะอมคล้ายจะสำรอกอะไรบางอย่างออกมาจากร่างกายกำยำนั้นมันก็เพิ่มความรู้สึกขยะแขยงปนอยู่ในความรู้สึกสับสนทันที

                แล้วทันใดนั้นเสียงของเขาก็ดังขึ้นพร้อมกับอะไรหลายอย่างจากร่างกายเขาก็เอ่อท่วมอยู่เต็มเตียง

                เธอเห็นเต็มตาว่ามันเป็๲อ้วก...แล้วเป็๲อ้วกกองใหญ่ที่สุดเท่าที่เธอน่าจะเคยเห็นมา

///////////////////////////////////////