ตระกูลแวมไพร์กับไซด์ไลน์ตัวแม่
ตอน ไม่รู้จะหาเงินจากไหนจึงลองไซด์ไลน์ครั้งแรก
ภายในห้องพักของอพาร์ทเม้นท์สีเขียว
"แม่คะ ส่งเงินมาอีกเดือนนี้ส่งตังมาอีกซักหมึ่นนะคะ"
สาวมหาลัยจบใหม่นอนบนเตียงแนบมือถือกับแก้มขาว
"อะไร เรายังไม่ได้งานอีกหรือ จบสองสามเดือนแล้วนะ" เสียงแม่พูดสาย
"ค่ะ หนูมั่นใจว่าจะได้เดือนนี้แหละค่ะ รู้สึกได้เลย คล้ายๆเหมือนจะรวยยังไงไม่รู้" โฉมงามตอบคุณแม่
"รวยรึ! จะบ้า งานใหม่เรียกเงินเดือนถึงหมึ่นห้าให้ได้ก่อนเถอะ" แม่บ่น
"ค่ะ ๆ ๆ รีบๆโอนเงินมานะคะ หนูไลฟ์สดขายเสื้อผ้าในตู้จนจะหมดแล้วเนี่ย"
"เออ เดี๋ยวเงินออกก็โอนให้แหละ ว่าแต่"
วืด! ๆ ๆ แม่พูดไม่ทันจบมือถือก็สั่นเพราะมีสายเรียกซ้อนเข้ามา
"แปบนะคะ เบอร์แปลกๆ" โฉมงาม
"เบอร์แปลกอย่าไปรับ คอลเซ็นเตอร์" แม่ตอบ
"หนูลงขายตัว เอ๊ยขายของตัวการ์ตูนที่สะสมไว้น่ะค่ะ" ลูกสาวตอบแม่แล้วกดรับสายซ้อน
"สวัสดีค่ะ"
ตัดภาพมาที่ปราสาทโบราณอันหรูหราเก่าแก่
คุณพ่อสุดหล่อนั่งบนเก้าอี้ วางมือถือบนโต๊ะหินอ่อนและเปิดลำโพง ลูกๆนั่งยองๆอยู่บนโต๊ะและจ้องหน้าจอ
"สวัสดีครับ คุณโฉมงามใช่ไหมครับ"
"ใช่ค่ะ จากไหนคะ"
"อ้อ จากบ้านเหมันต์ครับ"
"ค่ะ ตกลงมีธุระอะไรคะ"
"คือคุณขายตัวเก่งไหมครับ เอ๊ย คือว่าคุณทำเก่งไหมครับ เื่บนเตียงน่ะ" คุณพ่อเสียงสั่น
ชู่วส์! ๆ ลูกชายเอานิ้วชี้จุ๊ที่ปาก
"อย่ารน ๆ" ลูกสาวกระซิบหู
"ค่ะ ก็เก่งนะคะ ฉันตัวท็อปของเว็บเลยค่ะ ทำเก่งทุกอย่าง" สาวสวยตอบ
หูว! เด็กชายกับเด็กหญิงที่นังยองๆบนโต๊ะหันมองหน้ากัน ทำตาโตเท่าไข่ไก่
"ว๊าว! สุดยอดเลยครับ ผมจะขอซื้อคืนนี้เลยได้ไหมครับ แบบเหมาทั้งคืนไปเลย" คุณพ่อเอ่ยในสภาพฉีกยิ้มเห็นฟันขาว
"ขอดูรูปลูกค้าก่อนได้ไหมคะ"
"ได้สิครับ" คุณพ่อตอบแล้วเอามือปิดเสียงบนจอมือถือ จากนั้นเงยหน้าถามลูกๆ
"ขายบริการเขาเลือกลูกค้าด้วยหรือ แบบดูหน้าเลยนะ"
"ใครจะไปรู้ป๊า นี่เด็กนะ" ลูกสาวตอกกลับ
"ผมว่าน่าจะเพื่อความเชื่อถือไง แบบกลัวโดนหลอกมาผสมฟรี" ลูกชายเอามือลูบคางและเอ่ย ทำท่าทางราวกับกุนซือแม่ทัพใหญ่
"ได้ยังคะ ส่งรูปกับแชร์โลเคชั่นมาเลย" โฉมงามเอ่ยย้ำขณะนอนกลิ้งไปมาบนเตียงอย่างตื่นเต้นชนิดได้ยินเสียงหัวใจตัวเองสั่น กล้าๆกลัวๆ
"ไปเอาเงินมาเยอะๆแล้วถ่ายรูปพ่อที เขาจะได้มั่นใจว่าเราไม่โกง" คุณพ่อสั่ง
ตุบ! ๆ ๆ ลูกชายวิ่งไปห้องไต้ดิน เปิดเซฟและหอบเงินแบงค์พันที่มัดเป็ปึกๆไว้บนเสื้อยืดน้องสาวที่เธอดึงขึ้นมาขึงรอไว้
"มาแล้วเงิน" ลูกชายโยนเงินกองบนโต๊ะหลายปึก
"ยิ้มหน่อย" ลูกสาวเอามือถือกดเปิดกล้อง จ่อกับใบหน้าคุณพ่อที่หล่อเหลาคมคายราวกับเทพบุตรที่หลุดออกมาจากภาพเขียน
ตัดภาพมาที่เตียงนอนในห้องสีเขียว
ติ๊ง! ข้อความรูปภาพถูกส่งมาในหน้าจอมือถือ
โฉมงามใลุกนั่งเมื่อเห็นภาพผู้ชายรูปหล่อในชุดสูทสีดำและฉากหลังเป็เงินที่กองบนโต๊ะหิน
"หืม! หล่อขนาดนี้ยังของขาดเนี่ยนะ หรือว่ามีรสนิยมซาดิสม์"
"ตกลงจะรับงานนี้ไหมครับ" เสียงจากปลายสาย
"ได้สิคะ ที่ไหนคะ โอนค่ารถมาก่อนนะ" โฉมงามตอบอย่างกล้าๆกลัวๆ
"ไม่ต้องครับ เดี๋ยวผมให้คนขับรถไปรับ" คุณพ่อลูกสองตอบสาย
"คะ ค่ะ งั้นแชร์โลไปให้นะคะ คืนละห้าพันนะ"
"ผมให้ห้าหมึ่นเลยครับ ขอแบบพร้อมตอนนี้นะครับ"
"คะ"
"ก็คุณเป็ตัวท็อปนี่ครับ คงคิวเยอะ ผมให้ค่าลัดคิวบวกไปรวมๆกันก็ห้าหมึ่น โอเคไหมครับ"
"อ้อ! ค่ะ ได้ค่ะ ฉันพร้อมจะไปตอนนี้เลยแหละค่ะ" โฉมงามตอบแล้วกดตัดสาย
เยส! ๆ ๆ เธอะโโลดเต้นอยู่บนเตียง ชูสองมือขึ้นฟ้าอย่างดีอกดีใจ เมื่อเห็นหน้าจอแจ้งว่ามีพักสายอยู่จึงกดคุยกับแม่ต่อ
"หมึ่นห้าที่ไหน หนูได้ห้าหมึ่นเลยแม่ ทำวันเดียวด้วย ไม่ใช่เงินทั้งเดือน"
"งานอะไรของแก มิจฉาชีพป่ะเนี่ย"
"จะบ้าเหรอ นี่ลูกแม่นะ แค่งานเอนเตอร์เทนน่ะ งานเอน" ลูกสาวโกหก
"เออ ๆ ก็ดีไป หวังว่าแกจะได้เข้าวงการนะ สวยได้แม่ พอเป็นางเอกได้อยู่" คุณแม่ตอบอย่างเข้าใจผิด
ตัดภาพมาที่ปราสาทแวมไพร์
"เข้ พ่อเราอย่างป๋า" ลูกสาวนั่งกอดอกมองหน้าพี่ชาย
"ห้าหมึ่นเลยนะ ผมขอตังซื้อลูกหมาแค่ห้าพันยังไม่ได้" ลูกชายบ่น
"เอ้า ก็ห้าหมึ่นแต่ได้น้องเลยนะ ไม่ดีเหรอ" คุณพ่อมองหน้าเด็กๆสลับไปมา
"ก็คุ้มแแหละ รีบส่งคนขับรถไปรับ" ลูกสาวตอบ
"พี่หมี โอ๊ง! ๆ" ลูกชายะโเรียกหมีควายตัวใหญ่
ตูม! ๆ ๆ หมีสีน้ำตาลวิ่งหน้าตั้งมายืนค้ำหัวสามพ่อลูก พาดชุดสูทสีดำไว้บนบ่า
"แต่งตัวให้หล่อ สวมแมสก์ปิดหน้า หมวกด้วยแล้วไปตามนี้เลยนะ" คุณพ่อยัดมือถือให้หมี
"หนูไปด้วย" เด็กหญิงเอ่ยแล้ววิ่งมาเกาะแขนหมีขนปุย
"ผมก็ไปด้วยดีกว่า จะได้คุ้มกันเมีย เอ๊ยแม่ของเรา" เด็กชายเอ่ยแล้วใช้พลังจิตยกตัวลอยหวิวๆไปที่รถตู้ เด็กหญิงกับหมีเดินตามมาติดๆ
"เมี๊ยว" แมวเปอร์เซียขนฟูดั่งสำลีวิ่งมาเงยหน้าร้อง ทำตาน่าสงสารเพื่อขอไปด้วย
"ขึ้นมาเลยสำลี" เด็กชายลดกระจกข้างด้านหลังของรถตู้หรู แมวกระโจนขึ้นมานั่งบนตักของเขาในพลันใด
บรืน! ๆ ๆ รถตู้สีขาวแล่นออกจากปราสาท เลาะลัดโค้งบนเนินเขาไปตามถนนที่มืดมิด
"อมยิ้มไหมพี่โอ๊ง" เด็กหญิงแอลฉีกลูกกวาดอมยิ้ม เธอนั่งเบาะหน้าข้างคนขับ
"โอ๊ง" หมีควายที่กำลังคุมพวงมาลัยรถขานรับ
เด็กสาวยัดอมยิ้มไส้ปากหมี
"ได้ออกมาข้างนอกก็ดีเหมือนกันนะ เสียดายว่าออกมาได้แค่ตอนกลางคืน" เสียงเด็กชายที่นอนอยู่เบาะหลัง
"ใครจะไปรู้ เรามีเวลาอีกเกือบพันปีกว่าจะสิ้นอายุขัย ถึงเวลานั้นหนูอาจคิดค้นครีมกันแดดเผาได้แล้วมั้ง" น้องสาวหันมาตอบ
"หรือไม่ก็สูญพันธุ์ไปเลยใช่ไหม" พี่ชายมองตาถาม
"อื้อ! เื่นั้นอยู่ที่คุณพ่อแล้วหละ" น้องสาวพยักหน้า
บรืน! ๆ ๆ พี่หมีก้มมองแผนที่ในจอมือและเหยียบคันเร่งเร็วขึ้น
"ไปเลย" เด็กชายเอ
"ทะยานไปเลย" เด็กหญิงแอล
ฮ่า! ๆ ๆ ๆ ทั้งสองลดกระจกยื่นหน้าออกจากหน้าต่างข้างแล้วหัวเราะร่วน
199
