ตึง…ตึง…ตึง
เสียงมีดอีโต้ยังคงกระทบเขียงไม้ไปเรื่อยๆอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เมื่อลั่วไป๋หลานและลั่วไป๋หลงได้มาถึงหน้าประตูเรือนท้ายจวนทั้งสองคนต่างสบตาซึ่งกันและกัน ก่อนที่ลั่วไป๋หลงจะจูงมือลั่วไป๋หลานเอาไว้ พลางดึงตัวของนางมาไว้ด้านหลังของเขาแล้วเดินเข้าไปยังห้องครัวท้ายเรือนท้ายจวน
“์!”
ลั่วไป๋หลานและลั่วไป๋หลงอุทานขึ้นมาเป็เสียงเดียวกันเมื่อได้เห็นลั่วซูฮวากำลังใช้มีดอีโต้สับเนื้อหมูทั้งสองพี่น้องฝาแฝดโผเข้ากอดซึ่งกันและกันทันทีก่อนที่จะเหลือบไปมองลั่วฟูหรงและลั่วลี่เม่ย ที่กำลังจับมือไว้แน่นพลางมองมีดอีโต้อย่างไม่วางตาลั่วไป๋หลานและลั่วไป๋หลงกลืนน้ำลายลงคออย่างช้าๆ ทั้งสี่คนพี่น้องสะดุ้งตัวขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อเนื้อหมูถูกสับทีละชิ้นๆ
“เอ้อร์เจียซานเจีย เกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ เหตุใดต้าเจียถึงได้ลงมือเข้าครัวด้วยตัวเอง”ลั่วไป๋หลงถามพี่สาวทั้งสองคนเบาๆ
“นางบอกว่าจะทำอาหารเที่ยงให้ทาน”
“แล้วเหตุใดพวกท่านจึงไม่ไปรอที่ห้องอาหาร”
“นางบอกว่าอยากให้พวกข้าทั้งสองคนอยู่ด้วย”
“ถ้าเช่นนั้นข้ากับเสี่ยวซื่อ ต้องอยู่ที่นี่ด้วยสินะเ้าคะ”
“ใช่ต้องอยู่ที่นี่”ทั้งสองพี่น้องหลับตาปี๋ เมื่อได้ยินคำตอบของลั่วฟูหรงพลางมองลั่วลี่เม่ยที่ยังคงยืนเงียบสงบ ไม่พูดจาอะไรและจ้องมองมีดอีโต้อย่างไม่วางตา
‘ข้าไม่น่ามาที่นี่อีกรอบเลย’
‘นั่นสิเสี่ยวซื่อเห็นทีพวกเราทั้งสี่คนคงถูกบังคับให้ยืนมองนางสับหมูเสียแล้วล่ะ หากเราทั้งสองคนออกไปเสียตอนนี้เกรงว่ามีดอีโต้ที่ซานเจียกำลังจ้องมองอยู่ จะลอยมาหาคอของเราทั้งสองคน’
‘คงจะเป็เช่นนั้น’ลั่วไป๋หลงสื่อสารผ่านทางสายตาตอบกลับไปทั้งสองพี่น้องฝาแฝดเหลือบไปมองมีดอีโต้ที่กำลังสับหมูอยู่พลางกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น
“พวกเ้าออกไปได้แล้วอีกไม่นานท่านพ่อคงจะลงมือขังข้าไว้ในเรือนท้ายจวน”
“ท่านพ่อคงไม่ใจร้ายขังท่านไว้หรอกเ้าค่ะต้าเจีย”
“น้อยไปเสียต่างหากเอ้อร์เจียเพื่อรับมือกับต้าเจีย ท่านพ่อย่อมทำได้ทุกอย่าง”
“ข้าเห็นด้วยกับเสี่ยวซื่อ”
“สิ่งที่ต้าซื่อและเสี่ยวซื่อคิดเป็สิ่งที่ถูกต้องแล้วพวกเ้าออกไปได้แล้ว เื่นี้มันเกี่ยวข้องกับข้าโดยตรง ข้าจะเป็คนจัดการเอง”
“เ้าค่ะ/ขอรับ”ทั้งสี่พี่น้องขานรับก่อนที่จะเดินออกไปจากเรือนท้ายจวน ซึ่งในขณะเดียวกันเหล่าทหารของแม่ทัพลั่วจึงทำตามคำสั่งที่รับได้มอบหมาย โดยการขังลั่วซูฮวาเอาไว้ในเรือนท้ายจวนและจัดทหารเวรยามคุ้มกันเรือนท้ายจวนเป็อย่างดี
“ไม่โวยวายเลยหรือ”
“ไม่โวยวายเลยขอรับดูท่า…คุณหนูลั่วซูฮวาจะไม่สนใจเลยเสียด้วยซ้ำ”
“นางกำลังคิดจะทำอะไรกันแน่”แม่ทัพลั่วครุ่นคิดพลางกำมือไว้แน่นหลังจากได้ฟังสิ่งที่เหล่าทหารได้กล่าวมา
“แม่ทัพลั่ว คงคิดว่าฉันกำลังจะหนีจริงๆสินะ”ลั่วซูฮวาปลดผ้าคลุมหน้าพลางมองไปรอบๆห้องก่อนที่จะยกน้ำชาขึ้นมาจิบเบาๆ แล้วยิ้มมุมปากราวกับว่ากำลังคิดอะไรบางอย่าง
‘สุดท้าย…ก็จับไม่ได้ไล่ไม่ทันอยู่ดี แต่อีกไม่นานก็คงจะรู้ตัว’ลั่วซูฮวาแสยะยิ้มภายใต้ผ้าคลุมหน้า แล้วมุ่งหน้าไปยังหอเยว่ฮวาฟางเฟย
“ลั่วซูฮวา…ลั่วซูฮวาข้าได้ยินมาว่านางคิดจะหลบหนี ไม่คาดคิดว่านางจะรังเกียจท่านถึงเพียงนี้”
“เ้ามาปลอบใจข้าหรือมาซ้ำเติมข้ากันแน่ อาซาน”
“ข้าต้องมาปลอบใจท่านอย่างแน่นอนไท่จื่อ แต่ท่านกลับเป็คนปฏิเสธข้า ปฏิเสธเหล่าคณิกาที่ข้าได้คัดเลือกเพื่อมาบำเรอท่าน”
“ใน่เวลาเช่นนี้สตรีเ่าั้ไม่สามารถบรรเทาจิตใจข้าได้หรอก”
“ไม่คาดคิดว่าท่านจะหลงใหลลั่วซูฮวามากมายถึงเพียงนี้ ทั้งๆที่ท่านไม่เคยเห็นใบหน้าของนางเลยเสียด้วยซ้ำ”
“นางเป็สตรีคนแรกที่ทำให้ข้ารู้สึกคุ้นเคยกล้าที่จะพูดคุยอย่างเปิดใจ”
“พูดเช่นนี้หมายความว่าท่านได้พบนางแล้วอย่างนั้นหรือ”
“ใช่ก่อนที่ผลเสี่ยงทายเซียมซีไท่จื่อเฟยจะแถลงการณ์”
“หากพวกท่านมีวาสนาต่อกันข้าเชื่อว่าอย่างไรเสียลั่วซูฮวาจะต้องเป็ไท่จื่อเฟยของท่านอย่างแน่นอน”
“ข้าก็หวังไว้เช่นนั้น”สิ้นเสียงของหลี่เจิ้งทั้งสองคนจึงยกสุราขึ้นมาชน แล้วดื่มเข้าไปพร้อมๆกัน
“เชิญทางนี้เ้าค่ะคุณหนูใหญ่”เมื่อเห็นว่าไม่มีใครติดตามลั่วซูฮวามานางจึงจูงมือลั่วซูฮวาเข้าไปด้านในทันที ก่อนที่จะหันไปพูดกับชายฉกรรจ์ทั้งสองคน ที่ยืนขนาบข้างประตูหอเยว่ฮวาฟางเฟย“หากมีใครถามหาคุณหนูลั่วซูฮวา จงตอบปฏิเสธกลับไป เข้าใจใช่หรือไม่”
“ขอรับ แม่เล้า”
“เชิญเ้าค่ะคุณหนู”แม่เล้าจูงมือของลั่วซูฮวาไปยังห้องแห่งหนึ่ง เมื่อมาถึงห้อง นางจึงรินน้ำชาให้แก่ลั่วซูฮวาทันที
“ที่เ้าพูดมาเมื่อครู่หมายความว่าคนทั้งเมืองรู้แล้วสินะ ว่าลั่วซูฮวาหายตัวไป”
“ระหว่างที่ข้าเดินมาพบท่านข้าได้ยินแขกคนหนึ่งกล่าวว่า ในตอนนี้แม่ทัพลั่วป่าวประกาศไปทั่วเมืองว่าคุณหนูลั่วซูฮวาหายตัวไป สั่งให้เหล่าทหารมากมายติดตามค้นหาปิดประตูเมืองและล้อมตัวเมืองไว้ทุกทิศ มันเกิดอะไรขึ้นหรือเ้าคะ คุณหนูใหญ่”
“ท่านพ่อส่งรายชื่อข้าเข้าพิธีเสี่ยงทายเซียมซีเลือกไท่จื่อเฟย”
“ตอนนี้ท่านกลายเป็สตรีผู้ถูกเลือกอย่างนั้นหรือเ้าคะ”
“ถูกต้อง”
“ท่านหนีมาที่นี่เพราะสาเหตุนี้หรือเ้าคะ”
“ไม่ใช่หรอกข้าไม่ได้หนี เพียงแค่้าสั่งสอนแม่ทัพลั่ว ว่าอย่าได้ผิดคำสัญญาอย่าได้ทำเื่เช่นนี้กับข้าอีก ในเมื่อเขากล้าส่งรายชื่อของข้าข้าก็กล้าพอที่จะทำให้เขาเดือดเนื้อร้อนใจเช่นกัน”
“สมแล้วที่ท่านเป็บุตรีแม่ทัพลั่ว”
“หมดคำถามแล้วใช่หรือไม่”
“ไม่มีข้อกังขาใดๆแล้วเ้าค่ะมีแค่เพียงเื่บางอย่างที่อยากจะบอกกล่าวแก่ท่าน”
“บอกกล่าวแก่ข้าเื่อะไรหรือ”ลั่วซูฮวาเอ่ยถาม พลางยกน้ำชาขึ้นมาจิบหนึ่งคำ
1K
