ณ ชั้นล่างของบ้านตระกูลไลก้อน คนในครอบครัวต่างนั่งพร้อมหน้าพร้อมตา
“เ้าหนู เ้ารู้หรือไม่ว่าเ้าได้รับพรของเทพ พลังในสายเืที่ไหลเวียนในตัวเ้านั้นได้ตื่นขึ้นมาแล้ว” มอร์คีนกล่าว
“พรของเทพงั้นรึ ข ข้าไม่รู้ ข้าไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นจริง” ดู๊คตอบกลับ
“มันเป็เื่จริงทั้งหมด แล้วเ้ารู้หรือไม่ว่าหลังจากที่พลังในตัวของเ้าตื่นเ้าจะต้องรับการทดสอบ” มอร์คีนพูดต่อ “การทดสอบแรกที่เ้าต้องทำตือปริดชีพของหนึ่งมีชีวิต ซึ่งเ้าได้ฆ่าไอ้เลวพวกนั้นไปคนหนึ่ง”
ดู๊คนึกถึงวันที่เกิดเื่ “ข้าจำได้ ข้าใช้กริดที่ท่านพ่อมอบให้ ปักไปที่คอของมัน หลังจากนั้นข้าก็จำอะไรไม่ได้เลย” ดู๊คกล่าว
“แล้วข้ารอดมาได้ยังไง?” ดู๊คถามต่อด้วยความสงสัย
“โชคดีที่ปู่ของลูกผ่านทางไปพอดีน่ะ” มีอาร์กล่าว
“งั้นรึ ท่านปู่จัดการพวกมันหมดเลยหรอ” ดู๊คเอ่ยด้วยความประหลาดใจ
“ข้าไม่ปล่อยไอ้พวกหนูสารเลวรอดไปได้สักคนเลยล่ะ” มอร์คีนตอบพร้อมยิ้ม
“งั้นรึ ข ข้ายังอ่อนหัดอยู่งั้นสินะ” ดู๊คตอบพร้อมก้มหน้า
“เ้าอย่าพึ่งท้อใจไป การเดินทางของเ้าพึ่งจะเริ่มต้น” มอร์คีนกล่าว “หลังจากที่พลังของเ้าตื่นขึ้น เ้าจะได้รับภารกิจซึ่งเป็พิธีทดสอบที่สืบทอดกันมาในตระกูลของเรา เ้าจะต้องเอาชีวิตรอดด้วยตัวคนเดียวเป็เวลา 1 ปี เ้าจะต้องล่าเพื่อที่จะให้พลังที่ตื่นขึ้นในตัวของเ้าสงบลง” มอร์คีนอธิบายถึงพิธีรับบททดสอบให้ดู๊คฟัง
“เป็เช่นนั้นรึท่านปู่ แต่ข้ายังไม่รู้สึกกระหายหรืออยากฆ่าเลยนะ” ดู๊คเอ่ย
“เดี๋ยวเ้าก็รู้สึกเอง ตอนนี้พวกเราต้องเตรียมตัวให้เ้าก่อนที่จะสายไป” โจเอลพูดเสริม
“ข้า ฝันประหลาดด้วยหล่ะ ข้าฟันเห็นัและสิงโตตัวใหญ่พูดได้ มันพูดถึงเดรโก้ด้วย” ดู๊คเล่าเื่ที่ฝันให้แก่ทุกคนฟังพร้อมกับโชว์รอยสักที่มือทั้งสองข้างให้แก่ทุกคนดู
“ท่านเดรโก้งั้นรึ! เขาเป็ผู้นำตระกูลคนแรกและเป็แม่ทัพแนวหน้าในการพิชิตกรีนแลนด์และรวบรวมอาณาจักรเคียงข้างองค์าาคนแรกเลยนะ” “และในฝันของเ้าคงจะเป็เทพที่มอบพรให้แก่ท่านเดรโก้” มอร์คีนกล่าว “ข้าและพ่อของเ้าล้วนได้รับพร แต่ไม่รู้เลยว่าเ้าสามารถเห็นนิมิตถึงเหล่าเทพ มีแค่คนที่ได้รับอนุญาตเท่านั้นถึงติดต่อกับพวกท่านได้ และรอยสักประหลาดนั่นข้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าคืออะไร”
“ในฝันมันเหมือนจริงมากเลยล่ะ แต่ว่านะ เทพอะไรมาไล่งับข้าราวกับสัตว์ร้าย” ดู๊คกล่าวพร้อมติดตลก
“ทีแรกข้าก็นึกว่าฝันไป แต่พอข้าลืมตาตื่นมา กลับพบกับวัตถุที่ัและสิงโตมอบให้ข้า อยู่ข้างเตียง” ดู๊คกล่าวพร้อมกับไปนำสอบวัตถุประหลาดมาให้ทุกคนดู
“น นี่มัน เกล็ดของั! บ้าน่าเกิดมาข้าไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ข้ามั่นใจมากว่ามันคือเกร็ดของั อิงจากที่ข้าเคยอ่านบันทึกของตระกูล” โจเอลกล่าว “นี่มันไม่ใช่เกร็ดัธรรมดา เ้าลองมองดูดีๆ สิ” มอร์คีนเสริม มีออร่าคล้ายกลุ่มควันสีดำลอยออกมาจากเกร็ดของั
“ละก็นี่อีกอัน” “ปึก!” เสียงของก้อนวัตถุประหลาดที่ดู๊ควางลงที่โต๊ะ
ทุกคนทำหน้าประหลาดใจ ก้อนวัตถุตรงหน้ามีแสงระยิบระยับเปร่งประกาย “นี่มัน “แร่อามิท”
หนึ่งในแร่ที่แข็งแกร่งและมีคุณภาพที่สุดในอาณาจักร ไม่มีสิ่งใดทำลายมันได้ ตำนานเล่าว่าดาบที่าาองค์แรกใช้พิชิตกรีนแลนด์ได้นั้นก็ทำมาจากแร่อามิทล่ะ นี่ข้าไม่ได้ฝันไปใช่หรือไม่” โจเอลกล่าว พร้อมกับทำหน้าตื่นเต้น
“ข้านึกว่าข้าฝันไป พอข้าเห็นวัตถุประหลาดนี้ข้าก็มั่นใจได้ในทันทีว่ามันคือเื่จริง” ดู๊คกล่าว
“ปล่อยให้ข้าจัดการของพวกนี้เอง ด้วยฝีมือการตีเหล็กของข้าบวกกับวัตถุดิบที่หาได้ยากเช่นนี้ ข้าสามารถทำสุดยอดอาวุธให้แก่เ้าได้” โจเอลกล่าวด้วยความตื่นเต้น
“เอาตามนั้นเลยท่านพ่อ” ดู๊คกล่าว
“หลังจากนี้เ้าต้องมาฝึกวิชากับข้า บทเรียนนี้ข้าให้เวลา 7 วัน” “ข้ารับประกันได้เลยว่ามันจะสามารถเปลี่ยนเ้าเป็คนละคนเลยหล่ะ แต่การฝึกของข้ามันไม่ใช่เื่ที่ง่ายนักหรอก” มอร์คีนกล่าวพร้อมยิ้มปริ่ม
ดู๊คตื่นเต้นเป็อย่างมากที่จะได้เรียนวิชาของตระกูลจากปู่ของตัวเอง เขาไม่รอช้าที่จะรับการฝึก
“หลังจากนี้เ้าต้องทำตามที่ข้าสั่งทุกอย่าง หากเ้าไม่สามารถทำได้ เ้าจะไม่สามารถเอาตัวรอดในการทดสอบได้เกินหนึ่งวันเลยหล่ะ ฮ่าๆๆ”
ทันทีที่มอร์คีนพูดจบ เสียวเคาะประตูดังมาจากหน้าบ้านของพวกเขา “ก๊อกๆ” “เฮ้!ไอ้พวกสารเลว โผล่หัวของแกออกมาซะถ้าไม่อยากเป็ศพ” เสียงอันน่ายียวนของชายคนหนึ่งดังมาจากหน้าบ้าน
“มีอะไรให้ข้ารับใช้รึครับท่าน” โจเอลออกมาทักทาย
ทันทีที่โจเอลเปิดประตู ก็ปรากฏเป็พวกทหารยามของเ้าเมืองราวสิบคนสวมชุดเกราะและอาวุธครับมือ
“ข้าได้ข่าวว่า พวกแกเป็พวกที่พึ่งย้ายมาอยู่ใหม่ เลยอยากจะมาตรวจเช็คอะไรนิดหน่อยน่ะ” หัวหน้าของพวกทหารยามกล่าว “ให้ข้าค้นบ้านของพวกเ้าซะ พวกเ้าไม่ใช่โจรที่แฝงตัวมาใช่หรือไม่ เพื่อความบริสุทธิ์ใจให้พวกข้าเข้าไปซะ”
“ข้าประกอบอาชีพเป็ช่างตีดาบหาใช่โจรไม่ เกรงว่าข้าไม่สามารถให้พวกท่านเข้ามาในบ้านได้ขอรับ ขออภัย” โจเอลกล่าว พร้อมยืนขวางหน้าประตูไว้
“งั้นหรอ ไอ้นี่มันตลกดีว่ะ” หัวหน้าทหารพูดกับลูกน้องของมัน “งั้น แกจะถูกจับในข้อหาไม่ปฏิบัติตามเ้าหน้าที่ แกบังคับให้พวกข้าจะต้องใช้กำลังเองนะ”
ทันทีที่หัวหน้ายามกล่างจบ มีร่างหนั่งพุ่งมาจากหลังโจเอล นั่นคือมอร์คีน เขาพุ่งไปยังพวกทหารยามและเหวี่ยงหมัดของใส่พวกมันรายคน
“พวกแกกำลังหาเื่ใครอยู่ไม่ทราบ” “ตุ๊บ! ตั๊บ ตุ๊บ! ตั๊บ” เสียงหมัดของมอร์คีนที่กระทบกับหน้าของพวกทหารยามรายคน
“นี่มันบ้าอะไรกัน รีบไปจัดการไอ้แก่นั่นเร็ว!” หัวหน้าทหารยามหันไปะโ
ทันทีที่มันหันหน้ากลับมา หมัดของมอร์คีนก็ได้พุ่งปะทะกับหน้าของมัน มันเป็หมัดที่ทรงพลังมากหมัดของเขาพุ่งไปที่ใบหน้าของทหารยาม ภาพที่ทุกเห็นนั้นราวกับหมัดของมอร์คีนต่อยสไลม์ หน้ามันยุบและเด้งออกมาพร้อมด้วยเืจำนวนมาก
“ปะปู่เล่นอะไรน่ะ น่าสนุกจัง นี่แม่พวกข้าอยากไปเล่นกับปู่บ้าง” ลูก้าพูด “ท่านแม่ ข้าก็อยากเล่นกับปู่นะ” เลย์ล่าเสริม น้องฝาแฝดของของตระกูลมองออกไปยังหน้าต่าง
“ใช่แล้ว ปู่เขากำลังเล่นสนุกอยู่น่ะลูก เดี๋ยวโตกว่านี้แม่จะพาไปเล่นนะ” มีอาร์ตอบทั้งสอง และมองดูเหตุการณ์ตรงหน้า
ดู๊ครู้สึกว่าหมัดของมอร์คีนมันไม่เหมือนหมัดธรรมดา มองดูดีๆ หมัดของมอร์คีนที่พุ่งออกไปทำพวกทหารยามกระเด็นทั้งที่หมัดยังไม่ัักับหน้าของพวกมันด้วยซ้ำ
“นะ นี่มันสุดยอด นี่มันสุดยอดเกินไปแล้ว เร้าใจสุดๆ” ดู๊คเอ่ย
ภาพตรงหน้าคือทหารยามนับสิบ นอนกองบนพื้น มอร์คีนเดินมายืนข้างๆ โจเอลพร้อมกล่าว
“เ้าเลิกใจดีกับพวกหนูโสโครกพวกนี้สักที เอาไอ้หนูคนเดิมของข้ากลับมาได้แล้ว เ้ายังคิดว่าเหตุการณ์วันนั้นเป็ความผิดของตัวเองอยู่อีกรึ” มอร์คีนพูดกับโจเอล ผู้เป็บุตรชาย
“ข้า ไม่สามารถขอรับท่านพ่อ” โจเอลกล่าวพร้อมทำหน้านิ่ง
“เห้อ ตามใจเ้าเก็บกวาดที่เหลือด้วยล่ะ” มอร์คีนกล่าวพร้อมเดินเข้ามาในบ้าน
“เห็นรึยังเ้าหนู นี่คือวิชาของตระกูลเราไงล่ะ ข้าน่ะไม่ได้ซัดหน้าคนแบบนี้มานานแล้วหล่ะ แหะๆ” มอร์คีนพูดกับดู๊คพร้อมยิ้ม เขาหยิบไปป์ขึ้นมาจุดพร้อมดูดไปคำใหญ่และพ่นควันออกมา
“เอาหล่ะไอ้หนู เ้าพร้อมรึยังล่ะ” มอร์คีนกล่าว
1K
