เกิดใหม่ทั้งที ข้ามีระบบเทพแมงดา (NC ฮาเร็ม)

หลังจากรอนแรมฝ่าความหนาวเหน็บและการเดินทางอันยาวนานตลอดค่ำคืน ในที่สุดเมื่อแสงแรกแห่งรุ่งอรุณสาดส่องขอบฟ้า สี่โฉมงามแห่งฮาเร็มเทพแมงดาก็เดินทางมาถึงเขตแดนศักดิ์สิทธิ์ทางตอนเหนือสุดของทวีป

เบื้องหน้าของพวกนางคือ 'วังบุปผาหิมะ' มหาวิหารน้ำแข็งที่ตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเขาหมื่นปี ตัวสถาปัตยกรรมล้วนแกะสลักขึ้นจากผลึกน้ำแข็งบริสุทธิ์ที่ไม่มีวันละลาย สะท้อนแสงตะวันยามเช้าจนทอประกายระยิบระยับราวกับเพชรเม็ดงามที่ร่วงหล่นมาจากสรวงสวรรค์ บรรยากาศรอบด้านเต็มไปด้วยละอองหิมะโปรยปราย กลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมันต์ที่บานสะพรั่งท่ามกลางความหนาวเย็น ช่วยชโลมจิตใจที่ว้าวุ่นของพวกนางให้สงบลงได้บ้าง

หลินเสวี่ยเหยา เยี่ยหลัวอิน ไป๋ซือหนิง และจ้าวฉินซวง ก้าวเดินไปตามบันไดน้ำแข็งอย่างระมัดระวัง แม้พวกนางจะมีวรยุทธ์สูงส่ง แต่ปราณเหมันต์ที่แผ่ซ่านออกมาจากวังแห่งนี้ก็ยังทำให้ต้องโคจรพลังต้านทานเบาๆ

เมื่อเดินผ่านซุ้มประตูใหญ่เข้าไป พวกนางก็ได้รับการต้อนรับจากศิษย์หญิงของวังบุปผาหิมะที่สวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ ศิษย์เหล่านั้นเมื่อเห็นว่าเป็นสหายของท่านจักรพรรดินีและภรรยาของ 'บุรุษผู้นั้น' ก็รีบนำทางพวกนางเข้าไปยังตำหนักลึกสุดอันเป็นที่ประทับส่วนตัวของประมุขแห่งวังทันที

ภายในตำหนักเหมันตนิรันดร์ กู่ชิงชิง จักรพรรดินีเหมันต์อัปสร ผู้มีสิริโฉมงดงามเยือกเย็นดุจเทพธิดาแห่งน้ำแข็ง กำลังเอนกายพักผ่อนอยู่บนตั่งหยกขาว เรือนผมสีเงินยวงของนางสยายเต็มแผ่นหลัง ผิวพรรณขาวผ่องราวกับหิมะแรกฤดู เปล่งประกายรัศมีแห่งผู้ฝึกตนระดับสูง ทว่าบนใบหน้าที่มักจะราบเรียบไร้อารมณ์ บัดนี้กลับมีรอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่ มุมปากของนางยกขึ้นเล็กน้อยราวกับกำลังนึกถึงเรื่องราวที่น่าพึงพอใจ

"พวกเจ้ามาแล้วหรือ?" กู่ชิงชิงเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงกังวานใสราวกับระฆังแก้ว เมื่อเห็นสี่สาวงามเดินเข้ามาในตำหนัก นางค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งอย่างสง่างาม "ข้าสัมผัสได้ถึงปราณของพวกเจ้าตั้งแต่เชิงเขาแล้ว เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ ถึงได้ดั้นด้นมาไกลถึงวังบุปผาหิมะของข้าพร้อมหน้าพร้อมตากันเช่นนี้?"

หลินเสวี่ยเหยาก้าวออกไปข้างหน้า ประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม "พี่ชิงชิง พวกเรามีเรื่องด่วนเกี่ยวกับหลีเฮงเจ้าค่ะ ตอนนี้แดนลับปีศาจเกิดมิติแปรผันอย่างรุนแรง เขาถูกขังอยู่ข้างในและพวกเราไม่สามารถติดต่อเขาได้เลย..."

"อะไรนะ!?" กู่ชิงชิงขมวดคิ้วเรียวสวยเข้าหากัน แววตาเยือกเย็นแปรเปลี่ยนเป็นความกังวลในชั่วพริบตา แต่นางก็รีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว "เกิดเรื่องเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด? เป็นไปไม่ได้ หลีเฮงอยู่กับข้าที่นี่ ตลอดเวลา จะไปถูกขังในต่างมิติได้อย่างไร?"

"เรื่องมิติแปรผันเกิดขึ้นเมื่อสามวันก่อนเจ้าค่ะ" จ้าวฉินซวงเป็นผู้ตอบแทน "พวกเราพยายามทุกวิถีทางแล้ว แต่ก็ไร้ผล ทว่าเมื่อคืนนี้ เราสัมผัสได้จากพันธะฮาเร็มว่าเขายังมีชีวิตอยู่ และ... ดูเหมือนจะสุขสบายดีด้วยซ้ำ" ประโยคหลังนางกัดฟันพูดด้วยความหมั่นไส้

"พวกเรานึกขึ้นได้ว่า หลีเฮงเคยทิ้ง 'หุ่นเทพจำแลง' เอาไว้ที่วังบุปผาหิมะแห่งนี้ เพื่อคอยรับแต้ม... เอ่อ... ทำหน้าที่บางอย่าง" เยี่ยหลัวอินอธิบาย "เราจึงหวังจะใช้หุ่นตัวนั้นเป็นสื่อกลางในการส่งกระแสจิตหรือเชื่อมต่อพลังวิญญาณเพื่อติดต่อกับเขาเจ้าค่ะ"

กู่ชิงชิงชะงักงันไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตสีฟ้าครามของนางเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "หุ่นเทพจำแลง? พวกเจ้าหมายความว่าอย่างไร หุ่นเทพจำแลงอันใดกัน?"

"ก็หุ่นที่สร้างจากแก่นวิญญาณและพลังของเขา ที่หน้าตาเหมือนเขาทุกประการไงเจ้าคะ" ไป๋ซือหนิงตอบด้วยความใสซื่อ "ศิษย์พี่หลีเฮงบอกว่า เขาทิ้งหุ่นตัวนั้นไว้ที่นี่เพื่อให้คุ้มครองศิษย์น้อง และรับปันผลอะไรของเขาก็ไม่รู้..."

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมตำหนักเหมันตนิรันดร์อย่างฉับพลัน อุณหภูมิในห้องที่เย็นอยู่แล้ว ทรุดตัวต่ำลงไปอีกหลายสิบองศา จนเกิดเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามเสาหยกและแจกันดอกไม้

กู่ชิงชิงยืนนิ่งค้างราวกับถูกแช่แข็ง รูม่านตาของนางหดเล็กลง ภาพความทรงจำในช่วงหลายวันที่ผ่านมาไหลบ่าเข้ามาในหัวราวกับน้ำหลาก

ภาพที่นางเอนอิงซบไหล่ 'เขา' ในยามค่ำคืน...
ภาพที่ 'เขา' นวดเฟ้นไหล่และแผ่นหลังให้นางอย่างนุ่มนวลเพื่อคลายความเหนื่อยล้า...
ภาพที่นางและ 'เขา' ประสานปราณวิญญาณ แลกเปลี่ยนลมหายใจและสัมผัสอันดูดดื่มท่ามกลางแสงจันทร์...
และภาพที่นางหน้าแดงซ่าน กระซิบคำหวานเรียกเขาว่า 'สามีที่รัก' ด้วยความเขินอาย...

ทั้งหมดนั่น... ในช่วงเวลาที่มิติแดนลับปีศาจปิดตัวลง... ในช่วงเวลาที่ตัวจริงของหลีเฮงหายไป...

คน... ไม่สิ... สิ่งที่นางร่วมหอลงโรงด้วยในช่วงหลายวันที่ผ่านมา... คือ 'หุ่นเทพจำแลง' อย่างนั้นหรือ!?

"กะ... โกหก... พวกเจ้าล้อข้าเล่นใช่หรือไม่?" เสียงของจักรพรรดินีเหมันต์สั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เพราะความอับอายและโทสะที่กำลังพุ่งทะลุขีดจำกัด

"ไม่ได้ล้อเล่นนะเจ้าคะพี่ชิงชิง" หลินเสวี่ยเหยาตอบด้วยความไม่รู้ตัวถึงพายุที่กำลังจะก่อตัว "หลีเฮงเคยคุยให้ข้าฟังเองว่า เขาซ่อนหุ่นไว้ในห้องลับของวังบุปผาหิมะ เพื่อให้แนบเนียนที่สุด..."

เป๊าะ!

เสียงราวกับเส้นด้ายแห่งความอดทนขาดผึงดังก้องในโสตประสาทของกู่ชิงชิง

พริบตาต่อมา ปราณเหมันต์ระดับบรรพชนที่สงบนิ่งมาตลอดหลายร้อยปี ก็ระเบิดออกมาราวกับภูเขาไฟน้ำแข็งปะทุ! พายุหิมะคลุ้มคลั่งหมุนวนเกลียวพัดกระหน่ำอยู่ภายในตำหนัก ลมหนาวที่คมกริบดุจใบมีดพัดทำลายข้าวของเครื่องใช้จนแตกกระจายเกลื่อนพื้น

"กรี๊ดดดดด! หลีเฮง! เจ้าคนสารเลว! เจ้าคนบัดซบ! เจ้ากล้าเอาหุ่นเชิดมาหลอกลวงความรู้สึกของข้า! หลอกแต๊ะอั๋งข้า! หลอกให้ข้าพูดคำน่าอายพวกนั้นออกไปได้อย่างไร!"

จักรพรรดินีเหมันต์ตบะแตกอย่างสมบูรณ์แบบ! เส้นผมสีเงินยวงชูชันขึ้นด้วยพลังปราณที่บ้าคลั่ง ดวงตาของนางแดงก่ำด้วยความโกรธจัดและหยาดน้ำตาแห่งความอับอายสุดขีด

"พะ... พี่ชิงชิง! ใจเย็นๆ ก่อนเจ้าค่ะ!" จ้าวฉินซวงรีบสร้างม่านปราณคุ้มกันพวกนางทั้งสี่ไว้ ขณะที่พยายามตะโกนแข่งกับเสียงพายุหิมะ

"จะให้ข้าใจเย็นได้อย่างไร! ข้า... ข้า... ข้าจูบกับตุ๊กตา! ข้าให้ตุ๊กตานวดตัว! ข้า... อ๊ากกก! ข้าจะพังวังนี้ทิ้ง! ข้าจะฆ่าเจ้าหุ่นนั่นให้แหลกเป็นผุยผง! แล้วข้าจะบุกไปแดนลับปีศาจ สับร่างจริงของเจ้าคนระยำนั่นให้เป็นหมื่นๆ ชิ้น!" กู่ชิงชิงแผดเสียงอย่างเสียจริต ความสง่างามและเยือกเย็นที่เคยมีถูกโยนทิ้งไปจนหมดสิ้น นางยกมือขึ้นเตรียมจะรวบรวมพลังเวทบทใหญ่เพื่อระเบิดวังบุปผาหิมะให้ราบเป็นหน้ากลองตามที่ปากว่าจริงๆ

เยี่ยหลัวอินและหลินเสวี่ยเหยาเห็นท่าไม่ดี รีบพุ่งเข้าไปรั้งแขนซ้ายขวาของกู่ชิงชิงเอาไว้แน่น

"พี่ชิงชิง! ตั้งสติก่อน! วังนี้เป็นมรดกตกทอดของบรรพชนท่านนะเจ้าคะ จะมาพังทิ้งเพราะความหน้าด้านของตาบ้าหลีเฮงไม่ได้!" หลินเสวี่ยเหยาเกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

"ใช่แล้ว! ท่านต้องเก็บแรงไว้ไปตบหน้าตัวจริงสิเจ้าคะ! ไปลงกับวังลงกับหุ่นมันจะไปได้อะไร!" เยี่ยหลัวอินพยายามพูดเสริม

ขณะที่สถานการณ์กำลังวุ่นวายถึงขีดสุด ท่ามกลางความชุลมุนและพายุหิมะที่โหมกระหน่ำ ประตูลับด้านหลังตำหนักก็เปิดออก พร้อมกับร่างของ 'ชายหนุ่ม' ผู้มีใบหน้าหล่อเหลายียวนกวนประสาทที่คุ้นเคย ก้าวเดินออกมาอย่างเนิบนาบ

นั่นคือ 'หุ่นเทพจำแลง' ของหลีเฮงนั่นเอง!

ทว่าบัดนี้ ดวงตาของหุ่นเทพจำแลงไม่ได้เลื่อนลอยไร้ชีวิตจิตใจเหมือนหุ่นเชิดทั่วไป แต่กลับเปล่งประกายด้วยความเจ้าเล่ห์และมีชีวิตชีวา นั่นเป็นเพราะหลีเฮงตัวจริงที่อยู่ไกลออกไปในแดนลับปีศาจ ได้เปิด 'ระบบแชร์ประสาทสัมผัสแบบเรียลไทม์' เข้าสิงร่างหุ่นตัวนี้ชั่วคราวแล้ว!

"ชิงชิงคนสวยของข้า... อย่าเพิ่งพังวังเลยนะจ๊ะคนดี..." เสียงทุ้มนุ่มนวลและคุ้นหู ดังออกมาจากปากของหุ่นเทพจำแลง เป็นน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความออดอ้อนและหยาดเยิ้มจนคนฟังแทบจะละลาย

กู่ชิงชิงชะงักกึก หันขวับไปจ้องมองหุ่นจำแลงด้วยดวงตาเบิกกว้าง พายุหิมะรอบกายหยุดชะงักไปชั่วขณะ "จะ... เจ้า! เจ้ากล้าโผล่หัวออกมางั้นรึ! ตายซะเถอะ!" นางสะบัดแขนหลุดจากการจับกุมของหลินเสวี่ยเหยาและเยี่ยหลัวอิน เตรียมจะซัดฝ่ามือเหมันต์ใส่หุ่นเทพให้แหลกคามือ

หุ่นเทพจำแลง (ที่ตอนนี้คือหลีเฮง) รีบยกมือขึ้นห้ามด้วยท่าทีน่าสงสาร "เดี๋ยวๆๆ! ฟังข้าก่อนสิที่รัก! เจ้าคิดว่าที่ผ่านมาเจ้าอยู่กับหุ่นกระบอกไร้หัวใจงั้นหรือ? ไม่ใช่เลย!"

ชายหนุ่มในร่างหุ่นก้าวเข้าไปใกล้กู่ชิงชิงอย่างไม่เกรงกลัวความตาย เขายกมือขึ้นทาบอกซ้ายของตนเอง "หุ่นเทพจำแลงตัวนี้ สร้างขึ้นจากเสี้ยววิญญาณและแก่นแท้ของข้า ทุกการกระทำ ทุกสัมผัส ทุกครั้งที่มือของร่างนี้บีบนวดผ่อนคลายให้เจ้า ทุกครั้งที่ริมฝีปากนี้ประทับลงบนหน้าผากเจ้า... มันถูกส่งตรงมาจากจิตใจและวิญญาณของข้า! ร่างหุ่นนี้ก็คือนวดด้วยหัวใจและความรักของข้าเหมือนกันนะ!"

คำพูดที่เต็มไปด้วยความหน้าด้าน ทว่ากลับแฝงความหนักแน่นและน้ำเสียงออดอ้อนระดับเทพเจ้าของหลีเฮง ทำเอากู่ชิงชิงถึงกับสะอึก ฝ่ามือที่เงื้อขึ้นค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ ใบหน้าขาวซีดของนางพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำตั้งแต่ลำคอลามไปจนถึงใบหู

"จ... เจ้า... เจ้าคนบ้า! เจ้าคนลามก! เจ้ากล้าพูดจาน่าอายเช่นนี้ต่อหน้าคนอื่นได้อย่างไร!" จักรพรรดินีเหมันต์ตะกุกตะกัก ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกความเขินอายและความวาบหวามตีรวนจนพังทลายลงไม่เป็นท่า นางหลบสายตาก้มหน้ามองพื้น หัวใจที่เคยแช่แข็งเต้นโครมครามจนแทบจะหลุดออกมานอกอก

"ก็ข้าพูดความจริงนี่นา..." หลีเฮงในร่างหุ่นส่งยิ้มหวานหยดย้อย เดินเข้าไปใกล้ประชิดตัวกู่ชิงชิง คว้ามือที่เย็นเฉียบของนางมากุมไว้แนบแก้ม "ในตอนที่ข้าติดอยู่ในแดนลับที่มืดมิดและอันตราย ข้าได้แต่ใช้ประสาทสัมผัสผ่านหุ่นตัวนี้ เพื่อรับรู้ถึงความอบอุ่นและกลิ่นหอมของเจ้า มันเป็นสิ่งเดียวที่หล่อเลี้ยงจิตใจข้าให้มีชีวิตรอดต่อไปได้... เจ้าจะใจร้ายทำลายสื่อกลางความรักของเราจริงๆ หรือ ชิงชิง?"

ข้ออ้างที่ฟังดูน้ำเน่าและเต็มไปด้วยการแถสดๆ ร้อนๆ ของหลีเฮง กลับทำดาเมจมหาศาลต่อหัวใจของหญิงสาวที่ไม่ค่อยประสีประสาเรื่องความรักอย่างกู่ชิงชิง นางเม้มริมฝีปากแน่น ขอบตาเริ่มมีน้ำตารื้น แต่คราวนี้ไม่ใช่น้ำตาแห่งความโกรธ ทว่าปะปนไปด้วยความหวั่นไหวและใจอ่อนยวบ

ไป๋ซือหนิงที่ยืนดูอยู่ด้านหลัง ถึงกับอ้าปากค้าง "ศิษย์พี่หลีเฮง... แถเก่งจนข้าอยากจะจดบันทึกไว้เป็นตำราเลยเจ้าค่ะ..."

จ้าวฉินซวงส่ายหน้าเบาๆ พลางถอนหายใจ "เจ้าคนหน้าหนา... พลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสได้อย่างไร้ยางอายที่สุด..."

ส่วนหลินเสวี่ยเหยาและเยี่ยหลัวอินได้แต่มองหน้ากันแล้วอมยิ้ม พวกนางรู้ดีว่าเมื่อหลีเฮงงัดไม้ตาย 'ออดอ้อนระดับเทพแมงดา' ออกมาใช้แล้ว ไม่ว่าใครก็หนีไม่พ้น แม้แต่จักรพรรดินีเหมันต์ผู้เยือกเย็นก็เถอะ

ในที่สุด กู่ชิงชิงก็ค่อยๆ ลดมือลง พายุหิมะที่บ้าคลั่งสงบลงอย่างสมบูรณ์ เหลือเพียงละอองน้ำแข็งบางเบาที่ลอยล่องในอากาศ นางเงยหน้าขึ้นมองหุ่นจำแลงด้วยสายตาที่ทั้งค้อนและเขินอาย "ข้า... ข้าจะไม่พังวังแล้วก็ได้... แต่เจ้า! เจ้าห้ามเอาเรื่องน่าอายพวกนี้ไปเล่าให้ใครฟังเด็ดขาด! เข้าใจหรือไม่!"

"รับทราบครับผม! ภรรยาคนสวยของข้าสั่งทั้งที ข้าย่อมต้องทำตามอยู่แล้ว" หลีเฮงยิ้มกริ่ม รีบฉวยโอกาสดึงร่างบางของจักรพรรดินีเหมันต์เข้ามากอดเบาๆ ซึ่งกู่ชิงชิงก็เพียงแค่ขัดขืนพอเป็นพิธี ก่อนจะซุกหน้าลงกับอกกว้างของหุ่นจำแลงด้วยความอาย

เมื่อเห็นว่าพายุสงบลงแล้ว หลินเสวี่ยเหยาก็ก้าวเข้ามาแทรกจังหวะความหวานชื่น "เอาล่ะๆ ในเมื่อปรับความเข้าใจกันได้แล้ว หลีเฮง เจ้าช่วยอธิบายมาสิว่าสถานการณ์ในแดนลับปีศาจเป็นอย่างไรบ้าง? แล้วทำไมจู่ๆ มิติถึงปิดตัวลง?"

หลีเฮงในร่างหุ่นผละออกจากกู่ชิงชิงเล็กน้อย ก่อนจะปรับสีหน้าให้จริงจังขึ้น "สถานการณ์ค่อนข้างซับซ้อน มิติที่แปรผันเกิดจากการตื่นขึ้นของ 'แก่นแท้ปีศาจโบราณ' ทำให้มิติถูกล็อกไว้จากภายใน ข้าไม่สามารถหาทางออกด้วยวิธีปกติได้ แต่ไม่ต้องห่วง ข้าปลอดภัยดี สบายดีมากๆ ด้วยซ้ำ"

"สบายดีมากๆ งั้นรึ?" เยี่ยหลัวอินหรี่ตาลง น้ำเสียงเริ่มมีรังสีอำมหิตแผ่ออกมา "ได้ข่าวว่าตอนที่พวกเราติดต่อผ่านพันธะฮาเร็ม เจ้ากำลังมีความสุขสำราญสุดๆ เลยนี่นา? หืมม์? มีปีศาจสาวๆ คอยปรนนิบัติอยู่หรือไง?"

หลีเฮงสะดุ้งเฮือก เหงื่อเย็นๆ ไหลซึมออกมาแม้จะอยู่ในร่างหุ่น "ปะ... เปล่านะ! ข้าแค่... ข้าแค่เจอสปาน้ำพุร้อนปราณธรรมชาติ ก็เลยลงไปแช่เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บต่างหาก! ไม่ได้มีสาวที่ไหนเลย! สาบานได้!"

"แน่นะ?" สี่สาวงามและอีกหนึ่งจักรพรรดินีประสานเสียงถามพร้อมกัน สายตาทั้งห้าคู่จ้องเขม็งราวกับเรดาร์จับผิด

"แน่สิครับ! ข้ารักพวกเจ้าจะตาย จะไปมองใครอื่นได้ยังไง" หลีเฮงรีบส่งยิ้มประจบประแจง "เอาเป็นว่า ตอนนี้ข้ามีสื่อกลางในการสื่อสารกับพวกเจ้าแล้ว เราจะใช้หุ่นเทพจำแลงที่วังบุปผาหิมะนี่แหละ เป็นศูนย์บัญชาการหลัก ชิงชิง เจ้าจะอนุญาตให้หุ่นตัวนี้อยู่ที่นี่ต่อไป และให้สาวๆ มาใช้ติดต่อกับข้าได้ไหม?"

กู่ชิงชิงหน้าแดงอีกรอบ เมื่อถูกขอร้องต่อหน้าทุกคน นางกระแอมไอแก้เขิน ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงวางฟอร์ม "ฮึ่ม... ก็ได้ ในเมื่อมันเป็นสถานการณ์ฉุกเฉิน ข้าจะยอมให้หุ่นตัวนี้อยู่ในห้องลับของข้าต่อไปก็ได้... แต่เจ้าห้ามใช้มันทำอะไรลามกๆ อีกนะ!"

"แน่นอนจ้ะ!" หลีเฮงรับคำแข็งขัน ทว่าในใจกลับคิดว่า 'ไม่ลามกก็ไม่ใช่เทพแมงดาสิวะ!'

ค่ำคืนนั้น วังบุปผาหิมะที่เคยเงียบเหงาและเหน็บหนาว กลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ การถกเถียง และบรรยากาศที่อบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด สาวๆ ทั้งห้าต่างล้อมวงพูดคุยกับหุ่นเทพจำแลง โดยมีหลีเฮงคอยหยอดมุกตลกและคำหวานออดอ้อนข้ามมิติมาเป็นระยะๆ ทำให้ความกังวลและความตึงเครียดที่สะสมมาตลอดสามวันมลายหายไปจนสิ้น

แม้ตัวจริงจะยังติดอยู่ในแดนลับที่อันตราย แต่ด้วยระบบแชร์ประสาทสัมผัสและทักษะความหน้าด้านระดับตำนาน พันธะระหว่างหลีเฮงและเหล่าฮาเร็มของเขากลับยิ่งแนบแน่นและแข็งแกร่งขึ้นไปอีกขั้น!

---------------------------------------------------

[ประเมินผลระบบเทพแมงดา ประจำตอน]
* แต้มแมงดาคงเหลือ: 37,500 แต้ม (34,500 แต้ม + ปันผลหุ่นเทพประจำวัน 3,000 แต้ม)
* แต้มวิบัติสะสม: 40 แต้ม (+1 แต้ม จากความหน้าด้านในการแถเอาตัวรอดจนจักรพรรดินีเหมันต์ใจอ่อนยวบ)
* สถานะพิเศษ: 'เปิดศูนย์บัญชาการความรักข้ามมิติ' (สามารถใช้หุ่นเทพจำแลงวิดีโอคอล+แชร์สัมผัสได้ 24 ชม.)

---------------------------------------------------