ตอนที่ 23 — เมื่อหัวใจเอ่ยคำ
ภายในท้องพระโรง
องค์ชายเจิ้นนั่งเคียงข้างฮ่องเต้ ขณะ ไป๋อี้ และ หลินเฟิง พาจอมยุทธ์รับจ้างเข้ามาพร้อมหลักฐานทุกอย่าง
ชายในชุดดำถูกจับตรึงไว้แน่น
และเปิดโปงทุกอย่างโดยไม่ปิดบัง
“ไปตามซูอิ้วที่สำนักหอศิลป์มาเดี๋ยวนี้”ฮ่องเต้ออกคำสั่งอย่างเกรี้ยวกราด
ซูอิ้วถูกจับมาคุกเข่าตีอหน้าฮ่องเต้
“คนฝีมือดี แต่จิตใจต่ำช้าเช่นนี้ ไม่ควรได้อยู่ใกล้ราชสำนักอีก”
“จงขังไว้รอการพิพากษา!”
องค์ชายเจิ้นลุกขึ้น
“เื่นี้ถือเป็ภัยต่อราชสำนัก หากไม่ได้ท่านหลินเฟิง ข้าคงเสียสหายดีๆอย่างไป๋อี้ไปขอบใจท่านมาก”
หลินเฟิงคำนับองค์ชาย
เื่ราวต่างไปค่อยๆคลี่คลาย
ไป๋อี้ และ หลินเฟิง เดินเคียงกันมาจนถึงจวน
กลิ่นดอกไม้ในสวนเริ่มผลิบานหลังฝนตก
เสียงน้ำในบ่อปลาดังคลอไปกับจังหวะหัวใจที่เต้นไม่เป็จังหวะ
“ท่านไป๋อี้ข้ามีเื่อยากบอกท่าน” หลินเฟิงพูดขึ้นขณะมองท้องฟ้า
“อืม?” ไป๋อี้หันมามอง
“ข้าชอบ…เหลียงจิ้ง”
“ั้แ่วันที่เขาบังดาบให้ท่าน ข้าเพิ่งเข้าใจ ว่าข้าไม่อยากเสียเขาไป…”
ไป๋อี้ยิ้ม
“ข้ารู้มาตลอด”
หลินเฟิงเบิกตากว้างเล็กน้อย
“หากท่านอยากมาอยู่กับเขา ก็มาหาเขาได้ทุกเมื่อ หรือจะอยู่ที่จวนของข้าก็ได้ จวนข้าออกจะกว้างใหญ่…แล้วแต่ท่านเลย”
ไป๋อี้บอกหลินเฟิง
“ขอบใจท่านมาก…ที่ยอมให้ข้ากับเหลียงจิ้งได้อยู่ด้วยกัน”
---
ยามค่ำคืนนั้นอบอุ่นเป็พิเศษ
ไป๋อี้ยืนมองแสงไฟในห้องของเหลียงจิ้ง
ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ จากในห้อง กับเสียงของหลินเฟิงที่อ่านตำราให้ฟัง
เขาเหลือบมองมายังเตียงไม้ที่ เฟิ่งอู๋ กำลังนอนหลับอยู่
…หัวใจที่เคยว่างเปล่า…ค่อยๆ เติมเต็ม
2K
