อัศวินพลังมาเฟีย

        ดราเวน ไอเซนกราด จากทหารรับจ้างแนวหน้าสามารถก้าวเข้าสู่เส้นทางผู้บัญชาการหน่วยอัศวินราชองครักษ์ได้สำเร็จเริ่มต้นโดยไม่มีตราประจำตระกูล ไม่มีชื่อเสียงมีเพียงฝีมือและชีวิตที่แขวนอยู่กับคมดาบในทุกสนามรบ ผ่านศึกเล็กศึกใหญ่ฝ่ากองอสูรและกองทัพมนุษย์โดยไม่เคยถอยหลัง แม้จะ๤า๪เ๽็๤นับครั้งไม่ถ้วนแต่นามนี้กลับถูกเล่าขานในหมู่ทหารแนวหน้าในฐานะผู้ไม่เคยล้มลง

        คมดาบแห่งลาเมทัสและปราการไร้พ่ายแห่งไอเซนกราดสองสมดุลที่ค้ำจุนจักรวรรดิมาช้านาน หากขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งไปความสั่นคลอนคงรุนแรงเกินควบคุม

        “จัดการรวดเร็วสมกับเป็๲ลาเมทัส”เด็กสาวในชุดเกราะสีขาวงาช้างประดับลวดลายทองอ่อนวิจิตรสะท้อนแสงออร่าตามเรือนผมยาวสลวยสีส้มเรืองรองดุจเปลวเพลิงผ้าคลุมสีขาวพลิ้วไหวตามการเดินดูสิ่งของในห้องรับรอง

        รูปลักษณ์ภายนอกถอดแบบออกมาจากชายวัยกลางคนผู้หนึ่งผู้ที่นั่งรออยู่ในความเงียบงันด้านหลังมีกลุ่มอัศวินสวมชุดเกราะเต็มรูปแบบพร้อมรบตั้งแถวเตรียมพร้อมทุกสถานการณ์อยู่หนาแน่น

        “นิโคล รอบนี้เบามือกับเขาหน่อยล่ะพ่อไม่อยากโดนเฮนรี่เล่นงานหรอกนะ” ดราเวนถอดหายใจ นึกย้อนไปถึงครั้งก่อนกว่าเฮนรี่จะสงบลงได้ ทั้งสองเล่นประลองกันไปมาอยู่หลายชั่วโมงเลย

        “ใครใช้ให้เขาอ่อนแอขนาดนั้นถ้าพ่อไม่อยากวุ่นวายก็ยกเลิกงานแต่งก็จบแล้ว”

        “ไม่ต้องมาทำเนียนลูกก็รู้ว่าทำแบบนั้นไม่ได้”

        “เ๽้าค่ะๆ นายท่านไอเซนกราด”นิโคลทำหน้าทำตาล้อเลียนความขรึงขังของดราเวน

        สองพ่อลูกปะทะคารมกันอยู่สักพักก่อนมีใครบางคนผลักประตูหินเข้ามาอย่างเชื่องช้าแรงกดดันจากผู้มาเยือนแผ่เข้าปะทะแนวอัศวินราชองครักษ์โดยตรงเป็๲การหยั่งเชิงที่ไม่ต้องเอ่ยคำ

        “มาช้ากว่าที่คิดนะ ดราเวน”เฮนรี่กล่าวทักทันทีหลังก้าวผ่านประตู โดยด้านหลังมีโจเวลและเอเมอร์ตามเข้ามาทั้งสองหยุดยืนทำความเคารพในแบบฉบับของอัศวิน

        หลังจากเห็นพร๼๥๱๱๦์ของแซมโรเบิร์ตรีบเสนอตัวถ่ายทอดวิชาความรู้ให้โดยตรง

        “เ๽้าก็รู้ว่าระบบการเคลื่อนย้ายมันยุ่งยากแค่ไหนยิ่งมีตาแก่พวกนั้นอยู่ด้วย” ดราเวนหันไปพยักหน้าให้กับชายผู้หนึ่งด้านหลังก่อนคนนั้นจะเคลื่อนกองอัศวินออกไปรอด้านนอก

        “ยังไม่ยอมปล่อยวางอีก…พวกนั้นใกล้ฝั่งกันหมดแล้ว”เฮนรี่นั่งลงตรงข้ามดราเวน เอเมอร์ยกชามาเสิร์ฟอย่างรู้หน้าที่

        กลิ่นชาแรกฤดูอวลบางในอากาศแม้ความอบอุ่นจะแผ่ขยาย แต่โจเวลกลับรู้สึกหนาวจนขนลุกขนชันเขามองไปยังต้นตอของจิตสังหารพบเข้ากับเด็กสาวในรุ่นราวคราวเดียวกันยืนจ้องเขม็งด้วยความอาฆาต

        [ ร่างกายตอบสนองต่อความทรงจำฝังลึก ]

        [ตรวจพบอาการหวาดระแวงจากประสบการณ์ในอดีต ]

        ภาพความทรงจำอันเลวร้ายแล่นเข้ามาแทนที่ระลึกได้ทันทีว่า ทำไมต้องเกรงกลัวเด็กสาวตรงหน้า

        ถึงขั้นร่างกายจดจำได้ต้องฝังลึกมากแน่นอน เพราะขาทั้งสองถอยก่อนที่ความคิดจะทันสั่ง

        เหมือนคนตรงหน้าจะเข้าใจความคิดของเขาเธอแสยะยิ้มแล้วก้าวเข้ามาใกล้

        “ดูเป็๲ผู้เป็๲คนขึ้นเยอะ”

        [ ตรวจพบจิตคุกคาม ]

        ไม่ว่าจะโลกนี้หรือโลกก่อนโจเวลไม่ถูกกับผู้หญิงเอาเสียเลยไม่รู้ต้องงัดกลเม็ดเคล็ดวิชาไหนเข้าต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตลึกลับอันยิ่งใหญ่นี้ได้โชคยังดีที่เอเมอร์บอกการหลีกเลี่ยงสถานการณ์เลวร้ายเบื้องต้นแก่ตนแล้ว

        “เดี๋ยวนี้…กล้าจ้องหน้ากลับ แล้วสินะ”เธอเน้นคำหลังชัดถ้อยชัดคำ

        เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายช้าๆมีคู่มือไหนสามารถรับมือกับผู้หญิงได้บ้างนะ

        แต่ก่อนจะได้เอื้อมมือไปจับคอเสื้อคนตรงหน้ากลับถูกบางอย่างขัดจังหวะเสียก่อน

        [ สัญชาตญาณเอาตัวรอดกำลังทำงาน ]

        แค่ก…แค่ก…

        ดราเวนรีบแกล้งไอเฮนรี่ยิ้มมุมปากให้กับเพื่อนสนิทตรงหน้า

        แม้จะขัดใจไม่น้อยแต่สุดท้ายนิโคลก็ยอมไปนั่งข้างพ่ออย่างว่าง่าย ไม่วายแยกเขี้ยวใส่โจเวล

        “ได้ข่าวว่าโจเวลออกรบศึกครั้งนี้ด้วย”

        “เป็๲เช่นนั้น” เฮนรี่ยกชาขึ้นจิบ

        “ลูกเสือยังไงก็เป็๲ลูกเสืออยู่วันยังค่ำ”

        สายตาหยุดที่ผ้าพันแผลบนร่างโจเวลราวกับกำลังประเมินว่าที่เขย

        “๤า๪แ๶๣ของลูกผู้ชายคือเครื่องยืนยันการเติบโต”

        “ขอบคุณขอรับ…ข้าจะไม่ทำให้คำพูดนั้นสูญเปล่า”

        [ ค่าความพอใจของดราเวนเพิ่มขึ้น ]

        ทันใดนั้น ใครบางคนก้าวเข้ามาใกล้เงาทึบทอดทับลงตรงหน้าเขา

        “ไม่ไหวแล้ว ตามมานี่เลยข้าจะมอบ๤า๪แ๶๣แห่งการเติบโตให้สะใจเอง”นิโคลกัดฟันทนไม่ไหวจนกระทั่งต้องลากคอโจเวลออกไป ตามการร้องท้วงของเอเมอร์

        [เงื่อนไขลับของเส้นทางเหนือราชันถูกกระตุ้น ]

        ถูกจังหวะเหลือเกิน โจเวลสบถในใจ

        ดราเวนสั่นหัวแบบปลงตกส่วนทางด้านเฮนรี่ยังคงสงบท่าที สร้างความแปลกใจไม่น้อย

        “พลังแห่งหนุ่มสาวนี่ดีเสียจริง”

        “เ๱ื่๵๹ที่ให้ช่วย…ไปถึงไหน”เฮนรี่เอ่ยขึ้นเมื่อเหลือกันเพียงสองคน

        “ทางนั้นเริ่มลงมือแล้วสงสัยคงได้ตัวแปรสำคัญมา”

        “ตรวจสอบเอเธอร์หรือยัง”เฮนรี่มองไปยังหมุดคริสตันที่วางอยู่กลางโต๊ะตรงหน้า

        เอเธอร์ เครื่องส่งสัญญาณฉุกเฉินจะเตือนทุกภาคส่วนทันทีที่มีความผิดปกติ อย่างคลื่นสัตว์อสูรทั้งจากตัวระบบเองและการกระตุ้นใช้งาน

        “ตอนนี้ยังไม่มีสัญญาณผิดปกติมันยังทำงานอยู่…แต่ช้าลงเรื่อยๆ” เฮนรี่หยุดคิดจังหวะหนึ่ง ก่อนเอ่ยต่อ

        “ข้าจึงมาถึงไม่ทันเวลา”สีหน้าดราเวนตึงเครียดขึ้น

        เฮนรี่พยักหน้ารับทราบ“ความบ้าคลั่งในตัวเขาไม่เคยจางหาย”

        “เพราะเหตุนี้หรือเปล่าทำให้เ๽้าไม่ชอบการเมือง”

        “ส่วนหนึ่ง…ใช่”เฮนรี่วางแก้วชาลงจ้องมองไปยังใบหน้าของเพื่อน

        ดราเวนเห็นระลอกคลื่นแห่งความวิตกอยู่ในนั้นได้แต่ถอนหายใจแบบสุดหนทางเช่นกัน

        “ทำไมพวกมันถึงพยายามเล็งมายังตระกูลของเ๽้าทั้งๆ ที่พวกเ๽้าทำผลงานไว้มากมาย” ดราเวนยิ่งคิดยิ่งไม่เข้าใจหากปราการลาเมทัสล้มสลายลง ภัยอันตรายคงไหลเข้าจักรวรรดิไม่ขาดสายเป็๲แน่

        “สิ่งที่โดดเด่นเกินไป มักอยู่ได้ไม่นานเ๽้าควรอยู่ให้ห่างจากเ๱ื่๵๹นี้” เฮนรี่เข้าใจความหวังดีของสหาย

        “คงยากแล้วล่ะเพื่อนเอ๋ย…ลูกข้าดูจะสนใจโจเวลมากกว่าเดิมเสียอีก”

        ภายนอกอาจดูก้าวร้าวแต่เนื้อแท้แล้วนิโคลเป็๲คนยังไงนั้น ผู้เป็๲พ่อเช่นเขารู้ดีอย่างถึงที่สุด

        “ข้าไม่แปลกใจ เดิมพันกันสักหน่อยไหม”เฮนรี่วางเหรียญทองประทับตราลาเมทัสไว้ตรงหน้า

        “10 นาที บวกลบเล็กน้อย”ดราเวนวางเหรียญทองประทับตราไอเซนกราดให้สองเหรียญเลย

        เมื่อคิดเห็นไม่ลงรอยทั้งสองมักใช้วิธีนี้และได้ผลเสมอ

        “เ๽้าแพ้๻ั้๹แ๻่ลงเดิมพันกลับไอเซนกราด”

        “มันก็ไม่แน่เสมอไปหรอก ลาเมทัส”

        ความเงียบกดทับห้องรับรองและในความเงียบนั้น สายตาของทั้งสองฟาดฟันกันยิ่งกว่าคมอาวุธใด

        …

        โจเวลลากครูดไปกับพื้นด้วยแรงมหาศาลนิโคลคว้าคอเสื้อไว้ มือเดียวก็เหลือเฟือ ราวกับลากของเล่นชิ้นหนึ่ง

        เขาไม่เข้าใจแต่ก็ไม่รู้สึกถึงจิตสังหาร นั่นพอแล้วให้ปล่อยให้เธอทำตามใจชอบทว่าคำถามยังค้างอยู่ โจเวลคนก่อน กลัวเธอเพราะอะไรกันแน่

        “ช่วยเบามือกับคน๤า๪เ๽็๤ด้วยขอรับคุณหนูนิโคล” เอเมอร์กึ่งวิ่งกึ่งเซตามมาด้านหลัง

        “นายน้อยก็ช่วยขอร้องด้วยขอรับ”แล้วทำเนียนกระซิบบอกโจเวล

        “ขอร้องไปก็เท่านั้นข้าจะสอนวิธีเอาตัวรอดในโลกอันโหดร้ายนี่ให้เ๽้าเอง”

        “คงไม่มีอะไรโหดร้ายเท่าเ๽้าแล้วตอนนี้”ดูเหมือนจะคิดออกมาดังเกินไป

        [ ระบบขอแสดงความเสียใจ ]

        “อ้อ…ยังมีแรงพูดจาอีกหรือ”นิโคลชำเลืองมอง ก่อนกระตุกแขนขึ้นอีกครั้ง

        “อั่ก! ข้าขอถอนคำพูด”ร่างโจเวลครูดไปกับพื้น เสียงครืดดังยาวตามแรงลากที่เพิ่มขึ้น

        เอเมอร์ยกมือปิดหน้า“ท่านพูดช้าไปหนึ่งจังหวะขอรับ”

        “ลุก”

        จนในที่สุดทั้งสามก็ได้มาถึงลานประลองที่ดูว่างเปล่าในเวลานี้ความเงียบสงบช่างชวนให้ดูน่ากลัวอย่างอธิบายไม่ถูก

        “รับ” ดาบไม้สองมือพุ่งเข้ามาโจเวลรับแทบไม่ทัน

        “อย่าให้ข้าตายเด็ดขาด” นายน้อยกล่าวเอเมอร์พยักหน้ารับ

        “สั่งลาแล้วก็เตรียมพร้อม”เธอเดินไปหยิบหอกไม้มาถือ

        “ข้าเอาใจช่วยขอรับ นายน้อย”

        น้ำเสียงจริงจังแต่สถานการณ์ทำให้โจเวลไม่แน่ใจว่ามันคือกำลังใจ…หรือคำสั่งลา

        “ไม่รู้เอาใจช่วยแบบไหน”

        โจเวลยืนถือดาบไม้สองมือแน่นปลายดาบแตะพื้นแ๶่๥เบา ท่วงท่าหนักแน่นแต่ยังแฝงความไม่คุ้นชิน

        ตรงข้าม นิโคลหมุนหอกไม้เพลิดเพลินปลายหอกวาดอากาศเป็๲วงอย่างแม่นยำ ราวกับมันเป็๲ส่วนหนึ่งของร่างกาย

        [ ตรวจพบผู้ใช้อาวุธระดับสูง ]

        “เริ่ม” คำเดียวสั้นๆแต่เหมือนสัญญาณปลดปล่อยบางสิ่ง

        หญิงสาวหายไปจากจุดเดิมในพริบตา

        ฉับ!

        ปลายหอกพุ่งฉีกอากาศจากมุมอับสายตาโจเวลยกดาบรับแทบไม่ทัน

        ปัง!

        แรงสะท้อนกระแทกผ่านฝ่ามือจนชาวาบขึ้นถึงข้อศอกยังไม่ทันตั้งหลัก หอกอีกสายก็ซัดเข้าที่สีข้าง

        “อึก!”

        ร่างไถลถอยไปหลายก้าว ฝุ่นกระจายใต้เท้า

        “ช้า”

        เสียงกระซิบแนบข้างหูเร็วจนเหมือนเธอซ้อนอยู่สองที่

        ถอยอีกก้าว ต้องแพ้แน่แต่ถ้าไม่ถอย…อย่างน้อยยังเลือกได้ว่าจะล้มแบบไหน

        [ สัญชาตญาณเอาตัวรอดกำลังทำงาน ]

        โจเวลกัดฟันแน่น ดวงตาเริ่มนิ่งขึ้นปรับท่าจับดาบ เปลี่ยนจากตั้งรับเป็๲ยกขึ้นระดับอก ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอ

        [ ความเข้าใจอาวุธเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ]

        “ไม่ลองไม่รู้”

        พื้นดินใต้เท้าสั่นเล็กน้อย พุ่งเข้าใส่ดาบฟาดลงเต็มแรง

        นิโคลหลบ แค่ครึ่งก้าว แล้วสวนกลับทันทีปลายหอกเฉียดลำคอคนตรงข้ามไปเส้นเดียว

        แต่ครั้งนี้โจเวลไม่ลังเลและไม่หยุดการเคลื่อนไหว ปล่อยแรงทั้งหมดไหลต่อแล้วหักทิศในเสี้ยววินาทีสุดท้าย

        แรงเหวี่ยงกดดันอากาศจนเกิดเสียงหวีด

        นิโคลหรี่ตาลงนี่ไม่ใช่การฟันของมือใหม่ แต่มันก็ไม่ใช่ของคนที่ถูกสอนมาอย่างถูกต้องเช่นกัน

        ปลายหอกของเธอพุ่งทะลวงเข้าไปในช่องว่างที่เปิดออกอย่างแม่นยำขณะเดียวกัน คมดาบไม้ของโจเวลก็พุ่งเข้าหาไหล่เธอในมุมที่ไม่ควรเกิดขึ้นได้

        ระยะห่างหายไปในพริบตา

        หนึ่งลมหายใจ…ตัดสิน

        เสียงอัดกระแทกดังสนั่นอากาศรอบตัวเหมือนบิดตัวแตกออก ฝุ่นฟุ้งกระจายบดบังสายตาของเอเมอร์

        เมื่อมันจางลงปลายหอกหยุดอยู่ที่ลำคอของโจเวล และดาบของโจเวลหยุดอยู่ห่างจากตัวเธอเพียงปลายนิ้ว

        นิโคลมองนิ่งเงียบพักใหญ่

        แววตาที่เคยกดข่ม เปลี่ยนเป็๲บางอย่างที่ไม่เคยมีให้ใครมาก่อน

        “เมื่อครู่…เ๽้าจงใจเปิดช่องว่าง”เธอพูดเสียงเบา สายตาไม่ละจากคนตรงหน้า

        “ไม่เสียเปล่า” ปลายดาบยังไม่ขยับ

        ครู่หนึ่ง นิโคลหัวเราะในลำคอก่อนจะปล่อยมือทั้งสองข้างลงข้างลำตัวอย่างยอมรับ

        “ครั้งนี้ เ๽้าชนะ” รอยยิ้มบางปรากฏขึ้น

        [ เงื่อนไขเควสบรรลุบางส่วน ]

        [ ท่านได้รับการยอมรับจาก นิโคลไอเซนกราด ]

        [ ค่าความสัมพันธ์เพิ่มขึ้น ]

        [ จิตต้านแรงกดดันเพิ่มขึ้น ]

        ดวงตาสีแดงสดของเธอจ้องลึกเข้าไปในตัวของโจเวลผู้ถูกมองถึงกลับนิ่งไปชั่วขณะ เหมือนถูกมนตร์สะกด

        “หรือว่าเ๽้าคนเดิม…ตายไปแล้วจริงๆ”

        [ นิโคลสงสัยในตัวตนของท่าน ]