โดดเดี่ยวใต้ทะเล 1000 เมตร

หลายวันผ่านไปหลังจากที่เซนกลับมาจากการทดสอบ ตอนนี้ชายหนุ่มต้องเตรียมตัวสำหรับเข้าสู่ดินแดนใต้พิภพหรือดินแดนแห่งการทดสอบที่ 2 ไม่ใช่แค่เซนเท่านั้นแต่เป็นผู้คนทั่วทั้งทวีป อย่างไรก็ตามหลังจากเกิดเหตุการณ์ฆ่าล้างในครั้งที่แล้ว ทำให้หลายประเทศที่ส่งทหารและกองกำลังของตนเองเข้าไปต้องสูญเสียอย่างมาก ดังนั้นในครั้งนี้พวกเขาจึงได้ตระหนัก และส่งแต่ผู้คนที่แข็งแกร่งพอเท่านั้นเข้าไป

ดังนั้นแม้แต่ในประเทศนัวร์เองก็มีจุดคัดกรองผู้คน แต่ด้วยสถานะที่เป็นนักเรียนนั้นทำให้เซนไม่สามารถที่จะเข้าไปได้หากเป็นไปตามปกติ แต่ไม่กี่วันก่อนนั้นชายหนุ่มได้เข้าพบกับราชาเอวินซ์ที่ 4 และได้พูดคุยกัน ราชานั้นได้ตกลงให้เซนเข้าไปในดินแดนแห่งการทดสอบในทันที แต่อย่างไรก็ตามท่านก็ได้ขอร้องเซนบางเรื่องนั่นคือ ให้ชายหนุ่มเดินทางไปพร้อมกับคณะเดินทางของพวกเขา

ซึ่งเซนเองก็ไม่ได้ปฏิเสธไป ถึงแม้ว่ามันจะดูยุ่งยากมากๆ ก็ตาม เพราะในคณะเดินทางนั้นชายหนุ่มจะต้องปฏิบัติตามกฎอย่างเคร่งครัด แต่ในความยุ่งยากนั้นก็ยังมีข้อดีนั่นคือเซนไม่จำเป็นต้องจัดการเรื่องลาหยุดในโรงเรียนวิลโลด้วยตนเอง เป็นทางราชสำนักออกเอกสารทางราชการให้ดังนั้นเซนจึงได้รับข้อยกเว้นในที่สุด

“ข้าควรจะเตรียมสิ่งของที่จำเป็นสำหรับการเดินทางในครั้งนี้…”

เซนกล่าวขึ้นในขณะที่ชายหนุ่มหยุดที่บริเวณตลาดซื้อขายภายในเมือง สิ่งแรกที่เซนเลือกซื้อคืออาหารแห้งที่พกพาง่ายและเน่าเสียได้ยาก แต่ชายหนุ่มพยายามจะเอาไปในปริมาณที่น้อยที่สุด เพราะตัวเขานั้นไม่จำเป็นต้องทานอาหารใดๆ แต่ด้วยการเดินทางไปกับคณะเดินทางดังนั้นชายหนุ่มจึงไม่ต้องการทำให้ใครสงสัยในตัวเขา ยังมีขวดน้ำขนาดกลางอีกสองขวด นอกจากนั้นก็อุปกรณ์ขุดเหมืองประจำตัวของเขานั่นทำให้ของในกระเป๋าใบใหญ่ของเซนดูน้อยอย่างมาก

แต่ชายหนุ่มตั้งใจเหลือที่ว่างในกระเป๋าเอาไว้อยู่แล้ว ก็เพื่อที่เขาจะได้นำสมบัติหรือแร่ที่ขุดขึ้นมาได้มาใส่เอาไว้นั่นเอง คณะเดินทางได้นัดเวลารวมพลในวันพรุ่งนี้ตอนเที่ยงตรง ทำให้เซนต้องรีบจัดของให้เสร็จภายในวันนี้ นอกจากนั้นหลังจากที่เซนกลับมาจากการทดสอบ ชายหนุ่มได้ใช้หนึ่งในสกิลของนักเล่นแร่แปรธาตุที่เขาได้รับมานั่นคือสกิลรังสรรค์

ด้วยสกิลนี้ทำให้เซนสามารถสร้างสิ่งประดิษฐ์ทุกอย่างให้มีความเป็นไปได้หากชายหนุ่มมีความรู้เรื่องวัตถุดิบที่ใช้มากพอ และสิ่งที่ชายหนุ่มเลือกสร้างก็คือ คทาเวทมนตร์ เขาตั้งชื่อมันว่า คทาเวทมนตร์เวอร์ชัน 1.1 แน่นอนว่าชื่อที่เซนตั้งมันดูห่วยอย่างมาก

แน่นอนว่าคทาที่เซนสร้างนั้นไม่ใช่คทาทั่วๆ ไป แต่มันเป็นคทาเวทมนตร์ที่สามารถเปลี่ยนรูปร่างได้ และรูปร่างที่มันเปลี่ยนไปคือเป็นปืนสไนเปอร์ ซึ่งมีระยะโจมตีไกลมากกว่า 1000 เมตร ซึ่งในโลกนี้นั้นยังไม่มีเวทมนตร์ที่ทำให้ผู้ร่ายสามารถโจมตีได้ไกลถึงขนาดนี้ ดังนั้นบางทีเซนอาจจะเป็นคนปฏิวัติวงการวิศวกรรมเวทมนตร์ และรวมถึงวงการทหารและนักฆ่าก็ได้

เมื่อรังสรรค์สำเร็จเซนนั้นก็ได้รับพิมพ์เขียวเพิ่มเข้ามาอยู่ในความทรงจำของเขา อย่างไรก็ตามพิมพ์เขียวนั้นทำให้เซนตกตะลึงอยู่ไม่น้อยเพราะชายหนุ่มนั้นสามารถเลือกสร้างคทาเวทมนตร์เวอชั่น 1.1 ในระดับใดก็ได้ ไม่ว่าจะเป็นระดับแรร์ ยูนิค อีปิก หรือระดับตำนาน แต่ยิ่งเขาสร้างมันระดับสูงเท่าไหร่วัตถุดิบที่เขาจะใช้สร้างก็ต้องจ่ายมันให้สมราคาขึ้นด้วย และแน่นอนประสิทธิภาพของมันย่อมเพิ่มขึ้น

ด้วยเวลาที่มีจำกัดก่อนที่ชายหนุ่มจะต้องเข้าไปในดินแดนแห่งการทดสอบชายหนุ่มจึงยังไม่ต้องการจะสร้างมันขึ้นในตอนนี้ ดังนั้นเรื่องอาวุธใหม่ที่จะปฏิวัติวงการนั้นจึงได้หยุดพักเอาไว้ก่อน

และแล้วเช้าวันใหม่ก็ได้มาถึงเซนเดินออกจากบ้านของตนเองในเวลาเกือบจะเที่ยงตรง ชายหนุ่มเตรียมตัวพร้อมแล้วแม้ว่าเขาจะไม่ได้พกอาวุธใดๆ ไปในการเดินทางครั้งนี้ รวมถึงอาหารและน้ำที่น้อยมากๆ แต่ชายหนุ่มเชื่อว่าตนเองนั้นพร้อมแล้วสำหรับการเดินทาง

เพื่อไม่ให้คนสงสัยกับตัวของเซนมากนักชายหนุ่มจึงได้เลือกที่จะสวมเกราะเบา เพราะหากไม่สวมมันนั้นเขาจะดูไปตัวเปล่าเกินไป และมันจะดูเหมือนชายหนุ่มไปเดินเล่นมากกว่า สถานที่นัดพบนั้นอยู่ไม่ไกลนักมันอยู่ห่างออกไปจากบ้านเซนไม่ถึงกิโล มันเป็นทางที่เกือบจะถึงประตูเมือง คนที่จะเดินทางไปกับคณะเดินทางในครั้งนี้นั้นจำเป็นจะต้องทำความคุ้นชินและค้างคืนด้วยกันหนึ่งคืนก่อนออกเดินทาง ยังต้องมีการแบ่งทีมออกมาด้วย ซึ่งทีมแต่ล่ะทีมนั้นจะถูกแบ่งอย่างสมดุล สายอาชีพและคลาสต่างๆ จะไม่มีซ้ำกันและมีเท่าที่จำเป็นสำหรับแต่ละกลุ่ม นี่คือข้อมูลทั้งหมดที่เซนรู้มา

“ว่าแต่หญิงเพี้ยนคนนั้นจะทำยังไงให้สามารถเข้าไปในดินแดนแห่งการทดสอบได้นะ…”

เมื่อเซนนึกถึงมารีนที่มีชายชราหรือผู้อาวุโสสองที่แข็งแกร่งระดับที่ยากจะหยั่งถึงเข้าก็รู้ทันทีว่าหญิงสาวต้องลอบเข้าไปอย่างแน่นอน แต่ชายหนุ่มเชื่อว่าทั้งสองจะต้องได้พบกันข้างในแน่ๆ

“เจ้าเป็นหนึ่งในคณะเดินทางสำรวจดินแดนใต้พิภพใช่หรือไม่?”

เซนเงยหน้าขึ้นและพบว่าเบื้องหน้าเขานั้นปรากฏร่างของชายร่างใหญ่ดูกำยำสองคนขวางเอาไว้พร้อมกับกล่าวถาม ชายสองคนนี้น่าจะเป็นหนึ่งในคณะเดินทางเช่นเดียวกันแต่พวกเขาจะคอยกั้นคนที่ไม่เกี่ยวข้องออกจากพื้นที่พักแรมของเหล่าคณะเดินทาง

“ข้าชื่อว่าเซน เป็นหนึ่งในคณะเดินทางที่ถูกส่งตรงมาจากทางราชสำนัก”

เซนไม่ได้เกร็งแม้แต่น้อยเขาได้กล่าวในสิ่งที่ราชาเอวินซ์ได้แนะนำให้กับเขาเพื่อเข้าร่วมกับคณะเดินทาง เมื่อผู้ตรวจสอบทั้งสองได้ยินดังนั้นก็ตกตะลึง และได้หยิบแผ่นกระดาษรายชื่อขึ้นมาเพื่อไล่หารายชื่อ

“เซน…เซนจากราชสำนัก…เจอแล้ว ขอเชิญท่านเข้าไปได้เลยขอรับ!”

เมื่อทั้งสองคนสามารถยืนยันตัวตนของชายหนุ่มได้แล้วพวกเขาก็แสดงท่าทางสุภาพออกมาทันที และเปิดทางให้ชายหนุ่มสามารถผ่านเข้าไปในค่ายพักแรมได้ ในค่ายพักแรมนั้นมันไม่ได้ดูดีมากนัก มันเหมือนกับการตั้งแคมป์ในป่า พื้นที่ถูกล้อมรอบด้วยกระโจมสำหรับที่พักแบบสำเร็จรูปที่สามารถหาซื้อได้ทั่วไปจากร้านค้าที่ขายอุปกรณ์สำหรับนักเดินทาง โดยปล่อยให้พื้นที่ตรงกลางนั้นเป็นที่ว่างสำหรับชุมนุม และมันมีป้ายเขียนเอาไว้ว่า “จุดรวมพล”

ซึ่งตอนนี้ตรงจุดรวมพลนั้นมีผู้คนที่เหมือนจะเป็นคณะเดินทางที่มาจากองค์กรต่างๆ ของประเทศนัวร์นั่งรวมตัวกันอยู่เพื่อรอให้ถึงเวลาที่นัดกันเอาไว้ เมื่อผู้คนต่างมาจากองค์กรที่แตกต่างกันแต่มีจุดประสงค์เดียวกันพวกเขาก็จำเป็นจะต้องทำความคุ้นเคยกันและสร้างความสามัคคีขึ้นในกลุ่มเสียก่อน

“ปู้นนนนนนนนนน…”

เสียงแตรดังขึ้นเมื่อดวงอาทิตย์ได้หยุดอยู่ที่กลางศีรษะของพวกเขาพอดีนั่นหมายความว่าตอนนี้ถึงเวลาเที่ยงตรงแล้ว และตอนนี้ผู้คนที่ถูกเลือกเป็นคณะเดินทางได้รวมตัวกันครบแล้วและนี่อาจจะเป็นสัญญาณให้เริ่มกระบวนการบางอย่าง

เมื่อเสียงแตรได้หยุดลงก็ได้มีชายคนหนุ่มปรากฏกายขึ้นซึ่งชายคนนั้นเป็นคนที่เซนค่อนข้างจะคุ้นเคยเพราะเขาเคยพบหน้ามาก่อน ชายคนนี้มักจะสวมเกราะสีดำและยืนอยู่ข้างราชาเอวิรซ์เหมือนกับองครักษ์ส่วนตัวเสมอ แต่ในเวลานี้ชายคนนี้กลับแต่งตัวเหมือนกับนักผจญภัยและนักเดินทางคนอื่นๆ บ่งบอกว่าเขานั้นเป็นหนึ่งในคณะเดินทางและอาจจะเป็นผู้นำในครั้งนี้

“ยินดีต้อนรับทุกท่านที่ได้เข้าร่วมกับคณะเดินทางนี้ ข้ามีนามว่าคาดินัล จอห์น เรียกข้าสั่นๆ ว่าจอห์นก็ได้…ข้าจะเป็นคนกล่าวถึงสิ่งที่พวกท่านต้องทำในการเข้าสำรวจดินแดนใต้พิภพครั้งนี้….”