"เออะ อือ.."
ยูโยค่อยๆตื่นจากการหลับไหล
"นี่ตื่นได้เเล้ว!!"
เสียงของคนคุมหอะโเข้ามาในหอเพื่อปลุกทุกคนในหอ
ยูโยตื่นขึ้น ไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า
ตอนนี้ผมได้ลาออกออกจากสำนักที่เรียนเเล้ว เพื่อมาฝึกที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพระ
วันนี้เป็วันที่ 5 สำหรับตอนการย้ายมาอยู่ที่นี
ยูโยคิด
"นี่ยูโยคุง"
เสียงของผู้ดูเเลสถารับเลี้ยงเด็กกำพระเรียกยูโย
"ครับๆ จะลงไปเเล้ว คุณคุโดกะตะ"
ยูโยตอบผู้ดูเเล
ก่อนจะลงไปเจอกับผู้ดูเเล
"จำได้มั้ยว่าชั้นเคยบอกอะไรกับนายไว้"
ผู้ดูเเลถาม
"อาจารย์ที่จะฝึกผมจะมาวันนี้ใช่มั้ยฮะ??"
ยูโยถาม
"ถูกต้อง เค้ามารอรับนายที่หน้าสำนักเเล้วนะ ไปเร็วเข้า"
ผู้ดูเเลบอกก่อนจะผลักยูโย
เเละยูโยก็วิ่งไปที่หน้าสำนักอย่างไว
"สู้ๆเข้าละ ยูโยคุง"
ผู้ดูเเละโมา
"ครับ!"
ยูโยะโกลับ
ยูโยวิ่งไปตัดหน้าหญิงคนนึงในระหว่างวิ่งไปหน้าสำนัก
"เดี๋ยวสิ ยูโยจะไปฝึกเเล้ว ไม่ต้องรีบร้อนก็ได้"
หญิงคนนั้นพูด
"โทษที อาจัง "
ยูโยบอก
หญิงคนนั้นชื่อ นากาโยชิ อาริ ได้ทำความรู้จักกับยูโยตั้งเเต่วันที่ยูโยเข้ามา
เเละยูโยก็วิ่งไปตัดมาฟุยุอีก
"เดี๋ยวเหอะ!! ยู"
มาฟุยุโมโห
"โทษจ้า~~"
ยูโยพูด
ก่อนจะเดินไปหน้าสำนัก
"มาเเล้วสินะ"
มีเสียงของชายคนนึงพูดขึ้น
"ชั้นมีนามว่า นากาโยชิ โซย์เอ"
อาจารย์ของยูโยพูดเพียงชื่อเเละทำสัญญาณมือบอกให้ยูโยตามเค้าไป
ยูโยต้องจามอาจารย์ไป
"เอ่อคือว่า.. ท่านอาจารย์ครับ พวกเรากำลังจะไปไหนหรอครับ"
ยูโย
"หุปเขา ฮิโนะนิวะ"
อาจารย์ตอบคำถาม
"เอ๋!"
เล่นเอายูโยอึ้ง
เดี๋ยวนะ.. เราจะต้องไปฝึกที่นั่นจริงดิ ว่ากันว่าหุปเขาฮิโนนิวะเป็หุบเขาที่มีอากาศน้อยมาก ทำให้ถ้าวิ่งหนักๆอาจโดนความกดอากาศต่ำเล่นงานปอดจนตายได้ เเละอีกอย่าง หุปเขา ฮิโนะนิวะ ยังได้รับฉายาว่า หุปเขา พันศพ เพราะใครก็ตามที่คิดจะไปที่นั่นจะเจอกับดักมากมายที่คนรุ่นก่อนทำไว้เพื่อปกป้องปราการที่สร้างไว้ในสมัย โนบุนางะ ยังมีชีวิต
ยูโยคิด
ในการเดินทางนั้นจะต้องใช้เวลานานมาก เพราะหุปเขาอยู่ไกลมาก
"อาจารย์โซย์เอเรายังไม่ถึงหรอครับ"
ยูโยเข้าสู่สภาพร่างกายหมดเเรง
"ถึงเเล้วล่ะ"
โซเอย์บอก
"มาเริ่มการฝึกเลยดีมั้ยครับ?"
ยูโยส่งสายตาอย่างฟุ้งฟิ้งเพราะอยากฝึกมาก
"ยัง วันนี้เราพักกันก่อน"
โซเอย์บอก
"งั้นก็โอเคครับ.."
ยูโยตอบอย่างคนหมดอะไรตายอยาก
เเต่มันก็เริ่มมืดเเล้วก็ต้องพักจริงๆนั่นเเหละ
"อ่ะนี่ ยูโย"
โซย์เอยื่นเนื้อชิ้นใหญ่ให้ยูโย
"ขอบคุณครับ"
ยูโยรับเเละพูดกล่าวขอบคุณ
ก่อยที่โซย์เอจะเงยหน้ามองบนท้องฟ้า
เอาจริงสินะคาโดกะตะ ที่จะให้เด็กผู้ชายตัวเล็กมาฝึกกับชั้น
โซย์เอคิด
"เป็อะไรรึเปล่าครับ อาจารย์โซย์เอ"
ยูโยถาม
"เปล่า"
โซย์เอตอบ
หลังจากนั้นทั้งสองก็นอน
ตี 5
"ยูโยตื่นได้เเล้้ว"
โซย์เอปลุก
"ไปเริ่มฝึกได้เเล้ว"
โซย์เอบอก
"ครับ"
ยูโยตื่นขึ้นพร้อมพูด
เพราะว่าที่หุปเขาอากาศน้อยมาก ทำให้รวามกดอากาษต่ำ มันก็คงเป็เื่ธรรมดาที่อากาศจะหนาวเย็น
โซย์เอได้พายูโยไปที่ๆนึง
"นายคิดรึเปล่าว่าหุปเขานี่จะเป็หุปเขาเเคบๆ"
โซย์เอถาม
"ครับ คิดครับ"
ยูโยตอบ
"คำตอบน่ะคือผิด หุปเขานี่ที่ชั้นเลือกให้นายมาฝึกที่นี่เพราะนี่ยังไงล่ะ "
โซย์เอพูดพร้อมเบิกตาให้ยูโยเห็นถึงปราการที่อยู่ตรงกลางหุปเขาพอดี
"ครับเเล้วมันทำไมหรอครับ"
ยูโยถาม
"ชั้นอยากให้นายพิชิตมันก่อนจะถึงอีก 6 เดือนขางหน้า "
โซย์เอบอก
ก่อนจะโยนคัมภีย์ฝึกให้ยูโย
"นี่อะไรครับ??"
ยูโยถาม
"คัมภีย์ฝึกของนาย"
โซย์เอบอกก่อนจะพูดประโยคสุดท้ายเเละเดินจากไป
"ถ้านายพิชิตมันก่อนที่จะถึง 6 เดือนข้างหน้าชั้นจะส่งนายเข้าคัดเลือก ผู้ใช้ยันต์ เเต่ถ้านายทำไม่ได้ นายมันเเค่คนไร้ค่า"
โซย์เอพูดก่อนจะเดินจากไป
ถึงอาจารย์โซย์เอจะบอกว่าเราไร้ค่าในตอนท้ายก็เถอะ เเต่เราคิดว่าความจริงเเล้วความหมายไม่ใช่อย่างที่พวกเราคิด ความหมายจริงๆก็คือ จงพยายามอย่าได้ให้ไร้ค่า
ยูโยคิด
"เเต่ว่าของเเค่นี้อย่าคิดว่าผมจะทำไม่ได้นะ อาจารย์โซย์เอ!"
ยูโยพูดก่อนจะะโเข้าไปในป่า เพื่อวิ่งไปที่ใจกลางูเา
เเต่ว่ามันมีกับดักมากไป
ทำให้บางครั้งยูโยเสียหลักไปสะดุดศพคนที่เข้ามาก่อนหน้า
มันจึงทำให้ยูโยหน้าซีดเป็อย่างมาก
"เฮ้อ!"
ยูโยเริ่มคิดเเล้วว่าจะรอดมั้ย
ก่อนที่จะมีใบมีดสามใบพุ่งมาที่หัวยูโย
เเต่เพราะไหวพริบดีจึงหลบได้สองอัน เเต่อีกอันไปปักที่ไหล
"เเย่เเล้วขื่นอยู่เเบบนี้ละก็ ได้ตายเพราะกับดักก่อนเเน่ ไม่น่าดูถูกปราการโนบุนางะเลย"
ยูโยพูดก่อนจะรีบวิ่งออกจากป่ามา
เเละยูโยก็ต้องพึ่งคัมภีย์ฝึก
"เอาล่ะ ขอดูหน่อยว่าจะเป็ยังไง"
เเต่ก่อนที่จะเปิดก่อนมีภูติตัวนึงบินออกมา
"สวัวดีค่ะ นายท่าน"
เป็ภูติเด็กผู้หญิง
"เป็อะไรหรอคะ"
ภูติหญิงตัวน้อยถาม
ยูโยช็อคนิดหน่อย
"นี่เธอเป็ใครเนี่ย"
ยูโยถาม
"ภูติรับใช้ท่านยูโยค่ะ ชื่อ อาซาดะ ค่ะ"
อาซาดะบอก
เคยได้ยินอยููู่่ ภูติรับใช้คือภูติธรรมดาที่สามารถหาได้ทั่วไป ซึ่งคนอื่นจะมองไม่เห็็็็็็็็นภูติของเรา ภูติรับใช้ทุกตัวจะโผล่ออกมาในร่างเด็กผู้หญิง
"โปรดวางใจเถอะค่ะนายท่าน ข้าไม่มีเเผนอะไรทั้งนั้น เพราะงั้นรีบเปิดคัมภีย์เร็วเข้าเถอะค่ะ"
อาซาดะบอก
ยูโยพยักหน้าขึ้นลงๆก่อนจะเปิดคัมภีย์เเละเริ่มฝึกอย่างเเรก
' จิตใจ '
ถึงยูโยจะเกลียดการทำสมาธิก็เถอะ เเต่ด็เป็พื้นฐานที่ขาดไม่ได้
โปรดติดตามตอนต่อไป
1K
