Falling Fast
#4
“ที่แกให้ฉันหาข้อมูลอะ ส่งให้ั้แ่เมื่อเช้าแล้ว เห็นยัง”
“ส่งอะไร”
“ข้อมูลผู้ชายคนนั้นไง!”
“จริงหรอ!?”
พอโบทักท้วงขึ้น ฉันก็รีบวางขนมในมือแล้วหยิบมือถือขึ้นมาดูทันที
Bowi : ส่งรูปภาพ
Bowi : ชื่อ พีท เรียนบริหาร
“ไม่เห็นบอกเลยว่าเขาอยู่ปีไหน”
“ปีหนึ่ง”
“ห้ะ!?”
“ปีหนึ่งไง เฟรชชี่”
ว้อท?!!!!!
ปีหนึ่งเลยหรอ เด็กกว่าฉันสองปีเลยนะ!
“เด็กมาก!”
“อืม รู้สึกแก่เลยเนี่ย” โบพูดเซ็งๆ
ฉันมองรูปน้องปีหนึ่งที่โบส่งมาพลางคิด ดูจากในรูป เขาดูโตไง ไม่เหมือนเด็กปีหนึ่งเท่าไหร่ พีทไหล่กว้าง ตัวสูง แต่ผู้ชายอะเนอะ สูงเร็วโตเร็วอยู่แล้ว
ยังจำได้ไหมที่บอกว่าฉันเคยเดินชนเขาก่อนหลายอาทิตย์ก่อน ตอนนั้นตัวจริงเขาก็ไม่ได้ดูเหมือนนักศึกษาปีหนึ่งเลยนะ
“ใช่จริงหรอโบ ปีหนึ่งจริงหรอ”
นักศึกษาปีหนึ่งส่วนมากจะแต่งตัวเรียบร้อยกันมากนะ แต่เท่าที่จำได้วันนั้น พีทแต่งตัวเหมือนเป็รุ่นพี่แล้ว เสื้อเชิ้ตนักศึกษาพับแขน ไม่ผูกเน็คไทล์ กางเกงนักศึกษาก็น่าจะเก็บทรงเข้าด้วยมั้ง มันไม่ใช่ขาทรงกระบอกของชุดนักศึกษาถูกระเรียบอะ
แต่... เื่การแต่งตัวก็แค่ข้อสันนิษฐานเบื้องต้น เอามาใช้ตัดสินไม่ได้หรอก ถ้าอาจารย์ไม่ได้เคร่งมาก การใส่ชุดไม่ค่อยถูกระเบียบก็มีให้เห็นทั่วมหาลัย
“มั้ง ไม่รู้”
“เอ้า!”
“ก็คนมันรีบ บอกให้หาเมื่อวาน ฉันหามาวันนี้มันก็เร็วแล้วไหม จะเอาไง แกมีเวลามากนักหรอมี่ เฟิร์นจะมาอีกวันไหนก็ไม่รู้”
ก็จริง... ถ้าเฟิร์นเร่งมาอีก ฉันจะทำยังไง
“โบเพื่อนรัก แกต้องพาฉันไปหาเขานะ”
“หาใคร”
“พีทไง”
“พีทไหน”
“อ๊ะ?!” ไม่ใช่เสียงโบนี่!!
ฉันหันไปมองต้นเสียงจนคอแทบเคล็ด และโคตรซวยเมื่อคนนั้นเป็คนที่ไม่ควรโผล่มาที่สุด
“บอม!”
โบเรียกแฝดเธออย่างใพลางฉันมามองหน้าฉันเลิ่กลัก ในขณะที่ฉันเหมือนลืมวิธีพูดไปชั่วขณะเพราะเขามาแบบไม่ทันได้ตั้งตัว
หลังจากคืนนั้น เราก็พึ่งเจอหน้ากันนี่แหละ
ฝึกไว้แล้วว่าจะทำตัวเป็ปกติกับเขา แต่... ฉันไม่ได้เก่งขนาดนั้นหรอก
บอมคุยกับฉันและโบปกติเหมือนเดิมเวลาเราอยู่ด้วยกัน ซึ่งแบบนั้นมันก็ดีแล้ว
ไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงต้องหงุดหงิด
“ว่าไง พีทคือใคร ไม่เห็นเคยได้ยินชื่อ”
“เอ่อ...”
“แล้วเฟิร์นที่พูดถึงคือเฟิร์นไหน”
“ถามมากจัง” ฉันเสหยิบมือถือมาเล่นแล้วถามเขากวนๆ กลับไป
“ก็สงสัย”
“จะอยากรู้ไปทำไมอะ เื่ของนายก็ไม่ใช่”
บอมขมวดคิ้ว เขาจ้องหน้าฉันนิ่งๆ
“อืม ไม่ตอบก็ไม่เป็ไร”
ให้ตายสิ ฉันกำลังพาลใส่เขา...
“พีทคือคนรู้จักนี่แหละ ส่วนเฟิร์นก็เพื่อนอีกคน” โบเป็คนบอกสิ่งที่บอมสงสัย ฉันปล่อยให้สองพี่น้องคุยกันไป
“อ่อ”
“แล้วมาทำไม ว่างหรอ?”
“ว่าง มีไรจะเล่าให้ฟังด้วย”
“เล่าที่นี่แหละ เธอกับมี่จะได้รู้พร้อมกัน”
“ว่า?”
“ฉัน... คบกับเฟิร์นแล้ว” คนบอกยิ้มแฉ่ง ดูก็รู้ว่าแฮปปี้ขนาดไหน
“อือ / อื้ม”
บอมยิ้มค้าง ก่อนจะเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มกับคำตอบของฉันและโบ
“ไม่ตื่นเต้นหรอ?”
ฉันถอนหายใจ...
“ก็พอจะเดาได้” ฉันตอบ
“รู้ั้แ่นายคุยโทรศัพท์กับแฟนเมื่อคืนละ” โบตอบ
บอมมองหน้าฉันสลับกับน้องสาว เขากำลังอ้าปากจะพูด หากทว่าเสียงเรียกเข้าจากมือถือของเขาก็ขัดจังหวะขึ้นมาซะก่อน
และเพราะบอมวางมันไว้บนโต๊ะ ฉันเลยได้เห็นชื่อของคนที่โทรเข้ามา
‘คุณเฟิร์นแฟน ❤️❤️’
แค่ชื่อที่บันทึกก็หวานแล้วสินะ
ไม่รู้หรอกว่าปลายสายอีกฝั่งพูดอะไร บอมถึงได้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เขาโบกมือให้ฉันกับโบโดยไม่พูดอะไรอีกแล้วรีบวิ่งออกไป
ก็... ยอมรับว่ายังรู้สึกอยู่นิดนึง
“มี่ แกโอเคไหม”
ยิ่งพอมาเห็นกับตาว่าบอมมีความสุขดีที่ได้คบเฟิร์น ฉันยิ่งไม่อยากให้สองคนนั้นมีปัญหา
“ไปเหอะโบ ลุกเร็ว แกกับฉันก็มีเื่ต้องทำเหมือนกัน
ฉันเปิดรูปน้องปีหนึ่งในมือถือดูอีกครั้ง
‘น้องพีท’
ฉันต้องหาเขาให้เจอ
แต่ก็ไม่คิดดว่าจะเจอง่ายขนาดนี้...
ฉันมองคนที่กำลังเดินอยู่อีกฝั่งของถนน ขยี้ตาสองครั้งเขาก็ยังไม่หายไปไหน! ถนนในมหาลัยที่ไม่มีรถวิ่งผ่านเลยตอนนี้ช่างเป็ใจให้ฉันวิ่งไปถึงตัวอีกฝ่ายได้ทัน
“น้องคะ ชื่อพีทใช่ไหม พี่ขอคุยด้วยแป๊บนึงนะคะ!”
[ Mimii’s talk : END ]
.............................................................
5K
