“เพ้ย!เ้ารองมันก็ลูกเ้าเหมือนกันนะ”ปู้ถิงโวยวายขึ้นมาทันทีนี่ไม่ใช่ว่าเมียเขาคิดว่าลูกชายี้เีเหมือนเขาหรอกนะนางถึงได้พูดแบบนี้
“ฮึ!ไม่รู้หล่ะถ้าพวกมันสองผัวเมียไม่อยากมีก็แล้วแต่เลยยังไงเสียบ้านเราก็มีหลานชายหลานสาวครบหมดแล้ว”จางซื่อเอ่ยอย่างไม่คิดจะสนใจจริงๆ ขนาดการเข้าป่าล่าสัตว์มาประทังชีวิตลูกชายกับลูกสะใภ้นางยังี้เีอย่างกับอะไรดีการจะหวังให้สองคนนั้นมีลูกจึงเป็เื่ที่นางไม่คิดจะเข้าไปยุ่งเกี่ยว
ด้านปู้เซียวที่ตอนนี้เข้าป่าไปล่าสัตว์กลับนอนหลับอยู่บนกิ่งไม้สูงไปเสียแล้วเขาวางกับดักเอาไว้ใต้้ต้นไม้จึงขึ้นมานอนรออย่างใจเย็นส่วนเหมยซื่อเมียของเขากลับเขย่าติ้วเสี่ยงทายแล้วเดินไปทางที่ตนเองทำนายได้ว่าจะได้รับอาหารแทน
“นี่เ้าดูสองผัวเมียนั่นสิข้าล่ะไม่เข้าใจพวกมันจริงๆ ว่าเข้าป่ามาแบบนี้จะได้อะไรกลับบ้านไปกินบ้างคนหนึ่งมาถึงก็หลับเป็ตายอีกคนก็เอาแต่เสี่ยงทายแล้วเดินมั่วๆ”ชาวบ้านคนหนึ่งที่ขึ้นเขามาเสี่ยงโชคเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสองสามีภรรยาบ้านรองปู้
“ฮึ!เ้าอย่าดูถูกสองผัวเมียนั่นเชียวนะเห็นี้เี ๆ แบบนี้น่ะพวกเขาไม่เคยอดเลยสักมื้อนะจะบอกให้”ชาวบ้านที่คุ้นเคยกับการหาเหยื่อของปู้เซียวกับเหมยซื่อกระซิบบอก
“ชิข้าอยากจะรู้นักว่าพวกมันจะได้อะไรกลับบ้านกัน”ชาวบ้านคนเดิมเอ่ยขึ้นอย่างดูถูก
หลังจบคำของสองคนนั้นไม่นานอยู่ดี ๆกลับมีนกชะตาขาดหล่นลงมาใส่หน้าอกของปู้เซียวจนเขาสะดุ้งตื่นเกือบจะตกลงไปข้างล่างต้นไม้อยู่มะรอมมะร่อ
“เห็นไหมเล่าข้าบอกเ้าแล้วปู้เซียวกับเมียมันดวงดีอย่างกับอะไรแค่พวกมันนอนเฉย ๆก็มีสัตว์ป่าเข้ามาหาเองนั่นแหละ”ชาวบ้านคนนั้นเอ่ยขึ้นอีกครั้งเขาเคยเห็นเหตุการณ์แบบนี้มาหลายครั้งแล้วแต่ก็ไม่รู้ว่าสองผัวเมียนั่นทำได้ยังไงเหมือนกัน
“เพ้ย!มันจะดวงดีเกินไปไหมมีอย่างที่ไหน นอน ๆอยู่ก็มีเหยื่อตกใส่มือ”ชาวบ้านอีกคนบอกอย่างไม่อยากจะเชื่อแต่เขาก็ไม่รู้จะอธิบายเื่ที่เห็นอย่างไรเหมือนกัน
“เอาล่ะๆ อย่าไปสนใจเขาเลยน่ารีบเข้าป่าไปล่าสัตว์ก่อนเถอะประเดี๋ยวจะค่ำมืดก่อน”ชาวบ้านอีกคนไม่อยากเสียเวลาดูเื่ของปู้เซียวกับเมียอีก
เหมยซื่อที่เดินตามดวงไปไม่นานก็พบกระต่ายเป็ลมอยู่ใต้ต้นไม้นางรีบเอาเชือกออกมาจากตะกร้าสะพายหลังแล้วมัดขากระต่ายเอาไว้อย่างแ่าไม่นานหลังจากนั้นนางก็เดินไปทางทิศที่เสี่ยงทายได้ต่อตรงหน้าเหมยซื่อมีไก่ป่าสองตัวกำลังตีกันอยู่อย่างเมามันส์เหมยซื่อซุ่มรออย่างเงียบๆ นางคิดว่ายังไงไก่ป่าสองตัวนี้ก็ต้องเป็ของนางแน่
สองเค่อผ่านไปในที่สุดไก่ทั้งสองตัวก็หมดแรงลงไปนอนกองกันอยู่ที่พื้นเหมยซื่อรีบปรี่เข้าไปเอาเชือกมัดขาไก่ทั้งสองพร้อมรอยยิ้มกว้างนางไม่สนใจชาวบ้านที่กำลังยืนอ้าปากค้างมองดูอยู่ไม่ไกลเลยสักนิดนี่เป็เื่ปกติเวลาที่นางกับสามีเข้าป่า
หลังนำไก่ใส่ตะกร้าสะพายหลังแล้วเหมยซื่อที่ี้เีเดินต่อก็ตัดสินใจเดินกลับไปหาสามีที่น่าจะนอนอยู่บนต้นไม้ต้นเดิมก่อนหน้านี้
“ท่านพี่ท่านพี่”เหมยซื่อะโเรียกเมื่อเห็นว่าปู้เซียวนอนกอดอะไรบางอย่างอยู่
“หืม?เ้ามาแล้วหรือน้องหญิงได้อะไรมาบ้างไหม ข้าี้เีรอแล้ว”ปู้เซียวก้มลงไปเห็นเมียรักยืนอยู่จึงถามขึ้นอย่างเกียจคร้าน
“ได้กระต่ายกับไก่ป่าสองตัวเ้าค่ะท่านเล่าได้สิ่งใดบ้าง”เหมยซื่อะโถามต่อ
“อืม…นกสองตัวน่ะ ไม่รู้มันตกลงมาได้อย่างไรเ้ารอประเดี๋ยว ข้าจะลงไปแล้ว”ปู้เซียวเอ่ยจบก็บิดี้เีอยู่สองสามครั้งก่อนจะกอดนกทั้งสองตัวเอาไว้ในอ้อมแขนแล้วใช้วิชาตัวเบาะโลงไปอย่างนุ่มนวลเขาได้รับการสั่งสอนวรยุทธ์จากพ่อแม่มาั้แ่ยังเด็ก
“ท่านเอาใส่ตะกร้าข้าเถอะกลับไปค่อยให้ท่านแม่ทำอาหารให้กิน”เหมยซื่อทำกับข้าวไม่เป็มาแต่แรกเพียงแต่บ้านปู้ก็ไม่มีใครรังเกียจนางอย่างไรเสียงานบ้านอย่างอื่นนางก็ช่วยบ้านใหญ่ทำเป็ประจำอยู่แล้วแค่พวกเขาทำอาหารให้บ้านรองกินจึงไม่นับว่าเป็อะไร
ปู้เซียวทำตามที่เมียบอกแล้วเดินช้าๆเคียงข้างนางกลับไปที่หมู่บ้านซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายลี้ด้วยความเคยชินเมียเขาใช้วิชาตัวเบาไม่ได้แต่นางยิงธนูแม่นมากเพียงแต่หลายครั้งนางไม่เคยต้องลงมือเลยสักครั้งเดียวทำให้สัตว์ป่าที่พวกเขาได้กลับบ้านมักจะได้มาอย่างแปลกประหลาดจนผู้คนต่างโจษจันกันไปทั่วหมู่บ้าน
ปู้กังที่เข้าป่าอีกทิศหนึ่งเองก็กำลังเบ่งกล้ามอวดสาวชาวบ้านที่ขึ้นเขามาเก็บผักป่าอยู่หลังจากเขาล่าหมูป่าตัวใหญ่มาได้นิสัยของปู้กังที่เป็เช่นนี้สร้างเสียงหัวเราะให้กับเหล่าสาวชาวบ้านไม่น้อยหลายครั้งที่ปู้กังมักจะไปเดินอวดกล้ามตนเองไปมาภายในหมู่บ้านจนถูกเหวินซื่อบิดหูลากกลับบ้านอยู่บ่อยๆ
“เจ้าดูสิปู้กังอวดอีกแล้วเ้าว่าเราขอแบ่งหมูจากเขาสักหน่อยจะได้ไหมนะ”หญิงชาวบ้านคนหนึ่งเอ่ยขึ้นกับสหายที่มาด้วยกัน
“ชิเ้าลองเข้าไปถามดูสิข้าว่าหากเขาให้มาจริง ๆไม่พ้นเมียเขาต้องมาอาละวาดที่บ้านเราอีกแน่เ้าก็รู้ชื่อเสียงของนางดีนี่นาว่าขี้หวงแค่ไหน”สหายอีกคนเอ่ยขึ้นบ้างนางเคยทำมาก่อนแล้วจึงรู้ดีว่าผลลัพธ์ที่จะตามมาคือสิ่งใดเหวินซื่อนั้นท่าทางเรียบร้อยก็จริงอยู่แต่ปากนางหากได้ด่าขึ้นมาแล้วล่ะก็ทำเอาพวกนางเจ็บเข้าไปยังกลางดวงใจเลยทีเดียวเชียว
“น่าเสียดายจริงลูกข้าอยากกินเนื้ออยู่พอดี”สาวชาวบ้านได้แต่บ่นเบา ๆนางเองใช่ว่าจะไม่เคยได้ยินเื่ของเหวินซื่อมาก่อนเพียงแต่อยากลองดูก็เท่านั้น
“นี่!เ้าใหญ่ปู้เ้าจะแบ่งขายหมูป่าตัวนั้นไหมข้าจะได้ไปบอกชาวบ้านคนอื่น”ลุงไช่ะโถามมาเมื่อเดินมาเห็นปู้กังกำลังอวดกล้ามให้สาวๆ แถวนั้นดู
“ขายสิลุงท่านตามไปที่บ้านข้าได้เลยประเดี๋ยวข้าจะลากลงไปให้เมียเชือดให้”ปู้กังะโบอกกลับไปพร้อมรอยยิ้มกว้างอย่างที่คิดว่าหล่อเหลาเสียเต็มประดา
“ดีดี เช่นนั้นเ้ารีบไปได้แล้วข้าจะไปบอกชาวบ้าน”ลุงไช่กลัวว่าปู้กังจะเอาแต่อวดกล้ามจนไม่ยอมกลับบ้านเสียทีเขาจึงรีบบอกปู้กัง
ปู้กังมองไปรอบๆ ก็ไม่เห็นว่าจะมีสาวใดมองมาทางเขาอีกเขาจึงรีบเดินกลับไปลากหมูป่าตัวเขื่องกลับบ้านอย่างเศร้าสร้อยถึงเขาจะมีเมียแล้วก็จริงแต่ปู้กังยังคงมองว่าตนเองมีความสามารถมากพอที่จะทำให้สาวน้อยสาวใหญ่ในหมู่บ้านประทับใจได้หากเมียเขาไม่ดุอย่างที่เป็อยู่คาดว่าปู้กังคงมีเมียน้อยมากกว่าสามคนไปแล้ว
ลุงไช่วิ่งไปบอกคนในหมู่บ้านอยู่นานกว่าสองเค่อเมื่อคิดว่าน่าจะบอกหมดแล้วเขาก็กลับบ้านตนเองไปนำเงินมาซื้อหมูป่ากับปู้กังที่บ้านตระกูลปู้ซึ่งอยู่ตีนเขาทันทีหากเขาอยากได้เนื้อส่วนดีๆ จะต้องรีบไปก่อนคนอื่นอยู่แล้ว
เหวินซื่อเห็นสามีลากหมูป่ากลับมาก็รีบเก็บไม้บรรทัดประจำกายเหน็บเอาไว้ที่เอวจากนั้นจึงเข้าครัวไปนำมีดปังตอออกมารออย่างรู้งานเมื่อก่อนนางเป็คุณหนูบุตรสาวอาจารย์ในเมืองฝูเป่ยและไม่เคยคิดว่าตนเองจะต้องมาแต่งงานกับพรานป่าเช่นปู้กังซึ่งเหวินซื่อก็ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้นางยอมรับการขอแต่งงานจากปู้กังเมื่อหลายปีก่อนทั้งที่ครอบครัวก็ไม่ได้สนับสนุนแต่แรกจนนางแต่งงานมาเกือบห้าปีและมีลูกชายสองคนแล้วนางจึงยอมรับว่าตนเองเป็สะใภ้ตระกูลพรานป่าไปจริงๆ เวลาคนในบ้านล่าหมูป่ามาได้เหวินซื่อก็มักจะทำหน้าที่ขายเนื้อหมูป่าให้คนในหมู่บ้านอยู่เป็ประจำ
“พวกเ้าเข้าแถวให้ดีได้ทุกคนแน่นอน”เหวินซื่อะโให้ทุกคนจัดแถวให้เป็ระเบียบนางจะได้เชือดหมูให้อย่างไม่เร่งร้อนนักเพราะเหวินซื่อยังต้องรับเงินและให้สามีลงบันทึกว่าใครซื้อไปเท่าไหร่บ้างเพื่อนำเงินเข้ากองกลางของบ้านเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมาด้วย
ชาวบ้านรีบเข้าแถวทันทีพวกเขาไม่มีใครกล้าลองดีกับฝีปากระดับตำนานของเหวินซื่อที่ได้ชื่อว่าด่าอย่างสุภาพแต่แสบเข้าไปถึงทรวงคนนี้แน่ไม่นานเหวินซื่อก็ลงมือเชือดอย่างชำนาญและส่งเนื้อให้ชาวบ้านที่มาต่อแถวซื้อกันอยู่ในบ้านปู้ชาวบ้านที่ได้เนื้อแล้วต่างพากันยิ้มอย่างพอใจพวกเขาไม่ต้องเข้าเมืองไปซื้อเนื้อแพงๆ ที่ตลาดก็เพราะคนบ้านปู้นี่แหละ
5K
