"Hi Good morning!" ผมยิ้มร่า "เอสร้อน 3 ช็อต ไม่น้ำตาล นี่ครับ" ฮันเตอร์ยื่นแก้วกาแฟไปตรงหน้าเขาทันที ทำเอาไซม่อนถึงกับสะดุ้งด้วยความใ
"นี่! เลขายุน ไปไหนแล้ว แล้วนายมาอยู่ตรงนี้ได้ไง และนายรู้จักคอนโดของฉันได้อย่างไรกัน"ไซม่อนมองหาเลขายุนที่ตอนนี้มีเพียงเขากับฮันเตอร์ที่ยืนอยู่ตรงนั้นเพียงสองคนเท่านั้น
"นี่! รับกาแฟจากฉันหน่อยซิ ฉันตั้งใจซื้อมาให้นายนะ" ฮันเตอร์ยื่นแก้วให้กับไซม่อนทันที
"นาย้าอะไร" แต่เขาก็รับแก้วกาแฟมาจากมือของฮันเตอร์ เมื่อหมอนั้นยังคงมองมาที่เขา
"ก็ฉันอยากมาให้นายเห็นหน้านะซิแล้วก็เอากาแฟมาให้พร้อมกับ พูดว่า Good morning!"ฮันเตอร์ยิ้มร่าอย่างภาคภูมิใจ
"เนี่ย! นายลืมไปแล้วรึ ว่าเมื่อวานฉันก็พูดกับนายชัดแล้วไม่ใช่รึ หรือนายไม่ได้ยินที่ฉันพูด"น้ำเสียงกดต่ำกล่าวออกมาอย่างอารมณ์เสีย
"หืม! ก็ได้ยินนะ แต่ฉันก็เอาไปคิดดูแล้ว ว่าบางที ลำดับการกระทำ มันอาจผิดไปหน่อย ไม่ใช่คบก่อนแล้วค่อยเรียนรู้ แต่ต้องเรียนรู้ก่อนแล้วคบกันต่างหาก งั้นเรามาเรียนรู้กันก่อนดีกว่ามั๊ย!ระหว่างนายกับฉัน"
"จะบ้าหรือไง! นายพูดบ้าอะไรของนาย เลิกยุ่งกับฉันและไปได้แล้ว"
"ไม่ซิ! ฉันบอกเหตุผลให้นายฟังแล้วนะ ฉันเข้าใจแล้วว่าฉันนะ ผิดเองละ ที่พวกเราเรียนรู้ร่างกายกันเร็วเกินไป เราต้องค่อยๆเรียนรู้ไปซินะ และนายก็อายุมากกว่าฉันเป็พี่ฉันอีก ฉันควรจะเรียกนายว่าพี่"ฮันเตอร์กล่าวโดยไม่สน คำโวยวายของเขาแต่อย่างไร
"นี่! ที่ฉันพูดนายไม่ฟังฉันเลยหรือไง ห๊า!"ไซ่ม่อนะโออกไปอีกด้วยความโมโห
"ไม่ฟัง! ไม่รู้ ไม่ได้ยิน และ ถ้าฟัง นายก็จะปฏิเสธ" ฮันเตอร์กล่าว ทำตาเลิกลักขึ้น ก่อนที่จะยิ้มร่า
" ฉันบอกว่า ไม่! ฟังนะว่าฉันไม่ชอบโอเมก้า"
ฮัตเตอร์ไม่ยอมท่าเดียว รีบคว้าแขนไซม่อนอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะเดินเลี่ยงตัวออกจากฮันเตอร์
"พี่ไม่มีเวลาก็ไม่เป็ไร ถ้างั้นให้ผมตามจีบพี่นะ เพราะผมมีเวลาตามจีบพี่เยอะเลย"ฮันเตอร์รีบกล่าวออกมาเมื่อจับมือไซม่อนไว้ ไซม่อนสะดุ้ง พยายามดึงมือของฮันเตอร์ออก แต่คนน้องก็ไม่ยอมปล่อยดึงแขนไซม่อนก่อนที่จะซบเข้าไปกอดแขนไซม่อนแนบเอาไว้แน่น แสดงสีหน้าอ้อนวอน
"ปล่อย! แขนฉัน"
"ไม่ ไม่ ผมไม่ปล่อย! พี่อย่าขยับมือซิ เดี๋ยวกาแฟมันจะหกใส่ผมนะ และมันก็ช่วยไม่ได้ เมื่อผมตัดสินใจแล้ว ว่าผมจะจีบพี่ ผมจะตื้อพี่ จะตื๊อ จะตื๊อจนกว่าจะได้พี่มาเป็ของผม"
"แต่ฉันไม่ได้ชอบนายสักนิด"
"มันก็แล้วแต่พี่ พี่ไม่ชอบผม ก็เื่ของพี่ เพราะผมชอบพี่ และจะเอาพี่ทำ ผัว! ให้ได้ครับและตอนนี้ก็ปิดเทอมแล้วด้วย ผมมีเวลาตามจีบพี่ตั้งเยอะแยะ"
"ฮันเตอร์! นายนี้มันหัวทึบหรือไงจนไม่เข้าใจที่ฉันพูด ห๊า!"ไซม่อนกระโชกเสียงใส่ขึ้นด้วยความโกรธ
"พี่เรียกชื่อผม แบบนี้พี่ก็ต้องรู้จักผมแล้ว"
"ไอ้บ้า ไอ้เด็กบ้า นายมันบ้า ไปให้พ้นนะ"
"นี้ครับช็อกโกแลต จะทำให้พี่อารมณ์ดีขึ้น และก็อร่อยด้วย"ฮันเตอร์ยิ้มกว้างทันทีขณะหยิบซ๊อกโกแลตจากในกระเป๋าใส่ไปในมือของไซม่อนอย่างรวดเร็ว
"ถึงกาแฟจะรสชาติห่วยแตกแต่อันนี้ดีต่อสุขภาพนะ และพี่ก็ต้องกินของอร่อย ๆ เพื่อสุขภาพด้วยนะ ผมเป็ห่วง ไม่อยากให้คนที่ผมกำลังจีบ จะต้องไม่สบาย"
"นี่นาย!"
"ไว้เจอกันใหม่นะครับ ผมปล่อยมือพี่แล้ว พี่ห้ามทิ้งช็อกโกเลตของผมนะ บอกไว้ก่อน ผมไปนะครับ" ฮันเตอร์กล่าวแล้วรีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็วปล่อยให้ไซม่อนยืน อึ้งค้างอย่าง งงๆด้วยอารมณ์เดือด
"ท่านประธานครับ!"
ตึก ตึก ตึก ตึก !
"แฮ่ก! ท่านครับ!" เสียงหอบหายใจของเลขายุนสีหน้าตื่น และเหนื่อยพร้อมๆกัน
"ผมขออภัยจริงๆขอรับที่มาสาย พอดีเกิดเื่วุ่นวายนิดหน่อยครับ"เลขายุนตอบกลับไปทั้งที่เหนื่อยหอบ
"มีเื่อะไรครับ" ไซม่อนกล่าวขึ้น
"เด็กวัยรุ่นครับ ผมขับรถมาดีดี กำลังจะเลี้ยวมาที่คอนโดของท่านแต่ไม่รู้ขับรถมอเตอร์ไซค์มาจากไหนปาดหน้ารถผมเฉยเลยดีที่เบรกทันเกือบชน เสียเวลาอยู่นานกว่าพวกนั้นจะยอมทั้งที่เราไม่ผิดและไม่ได้ชนเสียหน่อยพวกนั้นนะล้มลงไปเองแท้ๆ ผมจึงจำเป็ต้องให้เงินค่ารักษาพยาบาลไป 4000 บาทครับ"
"คุณเขียนใบเบิกค่าใช้จ่ายแล้วนำมาให้ผมเซ็นเช็คให้แล้วกันครับ"
"ขอบคุณท่านมากครับ แต่เอ้! ท่านประธานครับ นั่น ท่านไปซื้อกาแฟเองั้แ่เมื่อไรกันครับแล้วนั้น ช็อกโกแลต! ปกติท่านไม่เคยทานช็อกโกแลตไม่ใช่หรือครับ"เลขายุนถามขึ้นมองไปยังแก้วกาแฟที่ไซม่อนถืออยู่พร้อมด้วยช็อกโกแลตในมือ
"อ้อ ผะผม นึกอยากเดินออกกำลังกายเพื่อเดินไปซื้อกาแฟนะส่วนเ้าช็อกโกแลตนี้ผมเห็นมันน่าทานก็เลยซื้อมาด้วยนะ"
"จากคอนโดของท่านมันไกลมากเลยนะครับ ต้องเดินกลับด้วยขยันมากเลย แฮ่ก!" เลขายุนกล่าวยกยิ้มเล็กน้อยอย่างไม่ค่อยเชื่อเท่าไรนัก
"รีบๆเถอะผมสายแล้ว"ไซม่อนกล่าวรีบเดินไปที่รถอย่างรวดเร็ว
"ครับท่าน"
1K
