๓
ปาร์ตี้แสนกร่อย
เย็นย่ำของวันอาทิตย์ที่ ๒๑ ม.ค.๒๕๖๗เพลาประมาณ ๑๖ นาฬิกาเศษ ข้าพเ้าเผลองีบหลับบนเตียงนอนเก่าๆในห้องเช่าชั้น ๒ ห้อง๒๐๖ ห้องเช้านี้เป็ตึกสูง ๔ ชั้น ตั้งอยู่ใกล้กับสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอสสถานีบางบัวชานกรุงเทพมหานคร ทั้งนี้ข้าพเ้าได้ทำสัญญาเช่าเมื่อตุลาคมปีกลาย และอาศัยอยู่เรื่อยมาจวบจนปรัตยุบัน
เนื่องด้วยข้าพเ้ากำลังศึกษาต่อปริญญาตรีใบที่ ๒โดยเลือกศึกษาที่มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช สาขาโทรทัศน์ซึ่งจะต้องสอบไล่ในวันที่ ๒๘ ม.ค.ศกนี้แล้ว ข้าพเ้าจึงอ่านหนังสือสอบจนผล็อยหลับไปแลเป็เหตุให้ฝันในเื่ราวที่จาจาระไนถัดไป
ข้าพเ้าหลงเข้าไปอยู่ในงานปาร์ตี้แห่ง๑สันนิษฐานว่าคงได้รับเชิญจาก “น้าวี” นักจัดรายการวิทยุชื่อดังท่านหนึ่ง
น้าวีเป็นักจัดรายการวิทยุที่สถานีวิทยุแห่งหนึ่งแถวพระราม๙รายการของน้าวีเป็รายการด้านเศรษฐกิจ โดยออกอากาศให้ฟังทางหน้าปัดวิทยุเย็นย่ำค่ำวันธรรมดา แลข้าพเ้าเป็แฟนรายการน้าวีมาปีกว่าเห็นจักได้ทั้งยังมีโอกาสพูดคุยกับท่านบ้างทาง Facebook ซึ่งก็ค่อนข้างคุยถูกคออยู่พอสมควรจึงได้รับเชิญจากน้าวีให้มางานปาร์ตี้ที่ท่านเองเป็เ้าภาพงาน
ภาพฝันที่ข้าพเ้าประจักษ์ข้าพเ้าจำได้แม่นเทียวว่ามีบุคคลกำลังสนทนากัน ๓ คน คน๑คือน้าวีซึ่งอยู่ในชุดสูทสีดำ กางเกงสแล็กสีดำ มีหูกระต่ายสีแดงชุดของน้าวีมิได้ออกแบบมาให้ “ผู้ชาย”สวมใส่ หากแต่ออกแบบมาเพื่อ “เพศที่สาม” อันเป็เพศสภาพที่แท้จริงของน้าวี
นอกจากน้าวีจักยืนอยู่ในวงสนทนาก็ปรากฏหญิงชราผมหยิกสีดอกเลาท่าน๑ สวมชุดผ้าไหมเสื้อกระดุมจีนสีชมพูกระโปรงยาวเทียมเข่าสีเข้ากันกับเสื้อ เป็การคุมโทน รองเท้าส้นสูงสีออกแดงๆส่วนบุคคลที่สามนั้นจักเป็ใครไม่ได้เลยนอกจากตัวของข้าพเ้าเอง
ข้าพเ้าผู้แต่งตัวไม่เป็ มาในชุดเสื้อสูทสีชมพูเสื้อชั้นในเป็เสื้อยืดสีดำ ใส่กางเกงสแล็กสีดำ รองเท้าคัทชูสีดำดูเหมือนว่าในวงสนทนาหญิงชราท่านนั้นกำลังถามคำถามข้าพเ้าด้วยศัพท์แสงที่ยากเกินจักเข้าใจมันเป็ภาษาไทยคำอังกฤษคำที่พวกนักวิชาการเขาชอบใช้กันแลคำถามก็ยาวป็นหางว่าวจนข้าพเ้าหน้าซีดแลไม่สามารถตอบคำถามของหญิงชราท่านนั้นได้
ทันใดนั้นสิ่งสุดคาดคิดพลันเกิดขึ้นด๊อกเตอร์หญิงแก่ชราผู้นั้นก็เหวี่ยงวีนใส่ข้าพเ้า แล้วเดินออกจากวงสนทนาในบัดดลยังผลให้น้าวีรู้สึกเสียหน้าเป็อันมาก ท่านจึงมาตำหนิข้าพเ้าด้วยการพูดภาษาไทยสำเนียง“ออกสาว”
“คุณทวีโรจน์...คุณจ๊ะ...คุณมันไม่มีการศึกษา!!!”
ผู้ฟังได้ยินแล้วมีน้ำโหจึงกึ่งพูดกึ่งตวาดไปว่า
“น้าวีจะให้ผมจบ ป.โท รึไง จึงจะเรียกว่ามีการศึกษา!!!”
พูดจบข้าพเ้าก็เดินออกไปจากตรงที่น้าวียืนอยู่แล้วมุ่งไปที่โต๊ะบาร์ ซึ่งมี “สาวบาร์เทนเดอร์” คอยชงเครื่องดื่มอยู่ตรงนั้น
งานปาร์ตี้ถูกจัดในโรงแรมแห่งหนึ่งซึ่งมีห้องจัดเลี้ยงที่กว้างขวางแขกที่มาในงานนี้ไม่ได้มีแต่คนไทยเท่านั้นมีคนจีน ฝรั่ง แลอีกมากมาย คนจากสถานทูตประเทศต่างๆก็มาเพราะน้าวีท่านเป็คนกว้างขวาง เป็ลูกครึ่งไทย-อินเดียเคยไปเรียนถึงประเทศสหรัฐอเมริกาจึงไม่แปลกที่งานเลี้ยงของท่านจักมีอาคันตุกะต่างชาติจำนวนมาก
ด้วยพื้นที่จัดเลี้ยงอันกว้างขวางดังกล่าวข้างต้นข้าพเ้าจึงเดินราวๆ ๕๐ เมตร กว่าจะถึงบริเวณโต๊ะบาร์ที่มีชั้นวางสุราเรียงรายหลายยี่ห้อหน้าชั้นวางนั้นมีบาร์เทนเดอร์สาวสวยอายุราว ๒๐ ต้นๆ กำลังยืนชงเครื่องดื่มในชุดสูทกางเกงสีดำสูทสีดำมีเสื้อยืดชั้นในสีขาว มีหูกระต่ายสีดำ ทำให้ดูตัดกันมันคือสูทผู้ชายดีๆที่ผู้หญิงสวมใส่ก็เท่ไปอีกแบบ
ข้าพเ้าเดินไปอยู่ตรงข้ามสตรีผู้นั้น เ้าหล่อนยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวสวยเรียงรายดุจเม็ดข้าวโพดหล่อนสวัสดีข้าพเ้า
“สวัสดีค่ะ...รับอะไรดีคะ?”
“ผมเอาอเมริกาโนเย็นไม่หวานแก้วนึงครับ”
“รอสักครู่นะคะพี่”
เ้าหล่อนกำลังเตรียมเครื่องชงกาแฟอย่างุว่นวายโกลาหลคงเพราะไม่ค่อยมีใครมาสั่งกาแฟกันตรงนี้กระมัง พวกคนส่วนใหญ่เขาคงมาสั่งเหล้าจำพวก“ออนเดอะร็อก” “ไหมไทย” “โมฮีโต้” เสียมากกว่ามิทราบข้าพเ้านึกครึ้มอะไรกันหนอจึงปรารถนากาแฟในเพลานี้
เมื่อกระบวนการชงใกล้เสร็จหล่อนกำลังรินกาแฟเย็นใส่แก้วที่มีน้ำแข็งบรรจุไว้แล้ว ข้าพเ้าซึ่งยืนรออยู่อย่างใจจดใจจ่อก็รีบพูดให้เ้าหล่อนหันมาสนใจ
“ขอใส่เหล้าเข้าไปในกาแฟได้ไหม?”
“ด...ได้ค่ะ”
แล้วหล่อนก็เอาเหล้ารัม รินลงไปในอเมริกาโน่เย็นแต่ไม่ทันที่ข้าพเ้าจักดื่มมัน ข้าพเ้าก็ตื่นขึ้นเสียก่อนในเวลา ๑๘ นาฬิกาเศษ
เช้าวันถัดมาข้าพเ้ารีบบอกน้าวีทาง Facebookถึงเื่ราวที่ข้าพเ้าฝัน น้าวีถึงขั้นอุทานว่า
“ว้ายยยยยยยยยยยย”
จ๊ะเสือไบ
๒๒ ม.ค. ๒๕๖๗
![ชาติก่อนข้าคืออดีตรัชทายาท [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1742380268_23942756.webp)
60K
