บทที่7 กระบี่ปรากฏ
พลังมหาศาลดูกดูดเข้ามาภายในร่างกายของเนี่ยฟง เขารู้สึกร้อนอยู่ภายในตัวควันสีดำอร่าสีดำพวยพุ่งออกมาจากร่างเนี่ยฟงมันปกคลุมไปทั้งถ่ำ
เขารู้สึกเหมือน อวัยวะภายในเริ่มจะปริแตกออกถ้าหากไม่ได้ดื่มเืไปก่อนหน้านี้เขาคงรับไม่ใหวเพราะเืาาทำให้ร่างกายเข้าแข็งแกร่งขึ้น
แสงสีม่วงประกายสีฟ้าสว่างออกจากตาของเข้า
ภายในควันสีดำมีแสงสี ม่วง ฟ้า แดง วิ่งใหลเข้าสู่ร่างกายเนี่ฟงมันไม่มีวี่แววที่จะหยุดเขากัดฟันด้วยความเ็ปเหมือนมีเข็มเป็พันๆเล่มทิ่มแทงตลอดที่ดูดซับพลังอันมหาศาล ในขณะที่พลังใหลเข้าไปในร่างกายร่างของาาอสูรก็ค่อยๆหายเข้าไปในร่างเนี่ยฟง
เวลาผ่านไปครึ่งชั่วยาม ร่างาาอสูรก็หายไปปรากฏเปลวไปิญญาสีดำมีประกายสีม่วง และหินอสูรลอยอยู่ตรงหน้า และเมื่อเข้าอ้าปากเปลวไฟวิ่งเข้าไปในร่างทันที
อ๊ากกกกกก!!!!!!
เนี่ยฟงลอยขึ้นในอากาศพลังไฟสีดำกำลังหลอมเข้ากับร่างกายมันเหมือนโดนบีบอันจนจะะเิพลังสีดำพวยพุ่งจนทั่งทั้งถ้ำ อักขระสีดำลอยขึ้นหมุนรอบตัวเขา มันเป็อักขระโบราณอ่านความหมายไม่ได้แต่ทรงพลังมาก ความรู้สึกถึงดวงไฟที่อยู่ในจิตใต้สำนึกมันพยามที่จะคุยกับเขา
"นายท่านข้าคือจิตวินญญาณอสูรข้ายินดีรับใช้นายท่าน" "เ้าเข้ามาในตัวข้าอย่างนั้นหรือ”
"ถูกต้องขาสามารถมอบพลังให้นายท่านจนท่านไม่อาจคะเนได้ ข้ารู้เื่ราวต่างๆบนโลกนี่ไม่มีที่สิ้นสุด ท่านคือผู้จิตวินญญาณอสูรน้อยคนนักที่จะสามารถจิตวินญญาณ "
ขณะที่ผู้เข้าทดสอบเดินออกจากป่ามีเพียงกลุ่มของหลี่ิคงที่เศร้า เขาตามหาเนี่ยฟงไม่พบมีแค่กระบี่หักที่เย่หวิ๋นถืออยู่ “หลี่ิคงข้าไม่สบายใจเลยที่เราปล่อยเนี่ยฟงติดอยู่ที่นี่” "เราตามหาจนทั่วป่าแล้วแต่ไม่เจอเขาคงต้องออกไปแจ้งคนออกตามหาเพราะเราไม่สามารถออกไปเขตอื่นหรือในเหวนั่น”หลี่ิคงถอนใจ
“นายน้อยท่านว่ามันจะรอดไหม” อี๋เฟยทำหน้าไม่แยแส “ข้าว่ามันคงตายไปแล้วสูงขนาดนั้นพลังิญญาแค่นั้นช่วยอะไรมันไม่ได้หลอกข้าว่าต่อให้เป็ขั้น ิญญาเทวะ ก็รอดยากว่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า แต่ว่าน่าเสียดายข้าอยากเห็นหน้ามันออกมาพร้อมเราโดยที่สร้างอาวุธไม่ได้มากกว่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า" "จริงด้วยนายน้อยนั่นน่าจะสะใจกว่า ฮิ ฮิ ฮิ "
เหม่ยตู้ซาแม้จะพูดกับพ่อแม่ของเนี่ยฟงเหมือนไม่ร้ายแรงแต่ใจนางกับกังวลใจไม่น้อย นางคิดเหตุได้นางถึงได้รู้สึกห่วงใยเขายิงนักทั้งที่เพิ่งรู้จักเนี่ยฟงไม่นาน
"เ้าเป็อาไรหรือไม่เหม่ยตู้ซาดูถ้าทางร้อนใจยังไงไม่รู้ "ชางตงถาม "ข้ารู้สึกถึงบางอย่างเกินขึ้นกับหนุ่มน้อย” ชางตงทำหน้าแปลกใจ
"เหตุใดเ้าห่วงใยเด็กนั่นนักแม้ทักษะเข้าจะดีแต่ว่าพลังเขาต่ำมากทำให้ทักษะเขาแสดงพลังไม่ได้หลอก" "ข้าไม่ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็แบบนี้เช่นไรทำไม่ข้าถึงกังวลนัก" "นั่นคงเป็เพราะชะตาเ้าต้องกันบางทีเขาอาจเป็ลูกศิษย์ที่เ้าตามหามาทั้งชีวิตก็ได้" จูเก๋อพูด "ที่เรียกว่าศิษย์เชื่อมอาจารย์เข้าอาจจะโดงดังหากเ้าสอนเขาดีๆ"เหม่ยตู้ซาทำหน้ากังวล
เนี่ยฟงกับจิติญญาอสูรเชื่อมถึงกันแล้วพลังก็คงที่บรรยกาศ กลับสู่ปกติ เขาโล่งใจและมองไปที่หินระดับ11สีม่วงที่ลอยอยู่ “นายท่านขันตอนนี้สำคัญมากท่านต้องใช้พลังของาาอสูรควบแน่นห้ามใช้พลังของท่านไม่งั้นมันจะล้มเหลว” ข้าเข้าใจแล้ว
เขานั่งลงทำสมาธิรวบรวมพลังอสูรที่ฝ่ามือหินก็ลอยเข้ามาอยู่ตรงกลางระหว่างมือเขาทั้งสองข้าง บังเกิดแสงสว่างจ้ามีเส้นพลังสีแดง ดำ ม่วง ฟ้า วิ่งล้อมรอบอักขระโบราณลอยขั้นมารอบตัวเข้าอีกครั้ง ควันสีดำออกจากร่างเขาราวกับกำลังเผาใหม้รางกายอยู่พลังงานธรรมชาติโดยรอบถูกดูดซับเข้ามาในตัวของเนี่ยฟงขอบเขตการดูนั้นครอบคลุมไปทั่วทั้งป่าความไวนั้นราวกับมีพายุหมุนดูด
การดูดซับรุนแรงมากจนผู้ทดสอบ คิดว่าเกิดพายุขึ้น พากันเกาะแขนกันเกินต้านไป มันมาเกิดพายุอะไรวันจะกลับเนี่ย”ผู้ทดสอบหลายคนบ่นพึมพำ ตอนนี้เป็เวลาเที่ยงแล้วการเดินทางกลับของเข้าหน้าจะเช้าวันที่5พอดี
หินสีม่วงเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงแตกออกแล้วค่อยหลอมตัวเองเป็รูปร่างขึ้นมาทีละนิด เนี่ยฟงขบฟันเหงื่อใหลเขาพยามทำให้พลังคงที่แล้วค่อยๆอัดพลังเข้าไปเรื่อยๆขุมพลังใหม่ของเข้ามันมากเกินจินตนาการ เขาจะต้องควบคุมมันให้ดีไม่งั้นอาจจะล้มเหลวได้หินแตกออกอีกครั้งหมุนไปรอบๆตัวเขาสลับกับอักขระ แล้วจากนั้นมันก็มารวมอยู่ที่มือเขาเกิดเป็แสงสีม่วงสว่างจ้าขึ้นพร้อมกับหินรอบๆตัวเขาก็ลอยจากนั้นทุกอย่างก็ถูกแสงอันกระจายออกไปรอบตัวเขาเศษหินถูกอันติดผนังถ้ำ อักขระกระจายออก ปรากฏกระบี่ด้ามจับสี่ดำมีคำเขียนไวว่าเงาอสูร ดาบยาว 130 ซม.ใบกระบี่ยาว 100 ซม. กว้าง 2 นิ้ว ซม มีลวดลาย อักขระ สีม่วงเป็แนวยาวบนใบกระบี่สีเงิน
เมื่อเห็นชื่อกระบี่ทำให้เขาคิดถึงทักษะกระบีี่เงาอสูรขั้นมา ทั้งหมดมี10ขั้น
ขั้นหนึ่ง ภูตพรายหรือความรวดเร็ว
ขั้นสอง ความทรงพลัง
ขั้นสาม หมอกสีดำ
ขั้นสี่ เงามรณะ
ขั้นห้า หมอกคลั่ง
ขั้นหก ลมหายใจอสูร
ขั้นเจ็ด ปราณอสูร
ขั้นแปด พลังอสูร
ขั้นเก้า 108 อสูร
ขั้นสิบ กระบี่เงาอสูร
เข้าเริ่มฝึกทันที ความว่องไวแล้วทรงพลังนั้นทำให้ของกระบี่นั้นสุดยอดฟันผนังถ่ำเหมือนกับตัดเต้าหู้ เสริมทักษะขั้นสองทำให้ทรงพลังมาขั้นเมื่อฝึกไปถึงขั้นสามตัวเข้าสามารถกลายเป็หมอกแล้วไปปรากฏตัวในจุดที่เข้า้าได้ถ้าใช้คู่กับทักษะขั้น1จะปรากฏตัวแล้วหายไปไวจนทำให้มองไม่ทัน เขาฝึกทั้งสามขั้นจนชำนาญอยู่หลายชั่วยาม เขาลองใส่พลังอสูรเข้าไปในทักษะ มันทรงพลังมากตวัดตรังเดียวแท่นหินขาดเป็สองท่อนและขยายไปไกลจนถ้ำสั้นแผ่นดินไหวนิดๆ
“ไม่ได้การข้าควบคุมพลังไม่ได้แบบนี้ร่างกายรับภาระเกินไป เ้าจิตอสูรเ้าคอยควบคุมพลังให้ข้าตอนนี้เอาแต่ระดับ2พอ” “รับทรบนายท่าน”
เขาลองฟันอีกทีคราวนี้อยู่ในระยะที่เขากำหนด เวลาไม่ค่อยมีรีบออกขากที่นี่ก่อนดีกว่า เมื่อเข้าปล่อยกระบี่จากมือ กระบี่ก็กายเป็ควันหายไป
เมื่อเดินมาถึงหน้าผา เขาลองะโดวยพลัง แต่ไม่ก็สูงไม่มากพอ “แบบนี้ต้องใช้เวลานานแน่ๆ” "นายท่านใช้ธาตุมืดคลุมทั่งร่างแล้วะโจะสูงขึ้น" "อะไรนะข้าใช้ธาตุได้แล้วหรอ เป็ไปได้ไง" เขาลองทำตามที่จิตอสูรแนะนำนึกถึงธาตุในตังแล้วควบคุมมัน ะโเพียงไม่กี่ครั้งก็ขึ้นมาได้
"เอาล่ะรีบไปดีกว่า"เข้าใช้ก้าวพริบตามันไวมากจนมองไม่ทันเมื่อเดินทางมาสักพักก็มืดลง เนี่ยฟงตัดสินใจพักในทุ่งหญ่ากว่างที่เคยมีผู้ทดสอบเคยมารวมตัวกัน หลังจากทานอาหารเขาก็หลับไป