สายฝนกระหน่ำสาดซัดกระทบกระจกหน้ารถยนต์ที่แล่นฝ่าเงามืดบนทางหลวงแผ่นดินด้วยความเร็วสูงล้ำขีดจำกัดความปลอดภัย
วิญญูเหยียบคันเร่งรถสปอร์ตจนมิด ท่อไอเสียแผดเสียงทุ้มต่ำลั่นสายฝนที่โปรยปราย มือขวาของอดีตตำรวจหนุ่มกระชับพวงมาลัยมั่นคง แสงไฟหน้าส่องสว่างแหวกม่านฝนสลัวตัดผ่านความมืดมิดบนถนนมุ่งสู่ภาคใต้ ขณะที่สมองของเขาคอยประมวลสถานการณ์จากการประสานสายตรงหารดาที่โทรศัพท์มาแจ้งเหตุฉุกเฉินดุเดือด น้ำเสียงของรดาสั่นสะอื้นและเต็มไปด้วยความขวัญเสียตื่นกลัวจนแทบจับใจความไม่ได้
"วิญญู... กวินบุกไปที่คฤหาสน์ของนายหัวเดชาคนเดียว... รดาแอบลอบขับรถมาดูที่รั้วคฤหาสน์ไกลๆ เห็นมีลูกน้องติดอาวุธปืนยืนคุมทางเข้าหนาแน่นมาก รดาติดต่อกวินไม่ได้เลยค่ะ... รดากลัวเหลือเกิน รดากลัวกวินจะเป็อันตราย" รดาร้องไห้สะอื้นลอดสายโทรศัพท์ด้วยความแตกสลาย
"รดา! ฟังผมนะ... จอดรถแอบซุ่มอยู่ในจุดอับสายตากล้องและห้ามขยับตัวทำอะไรบ้าๆ บุกเข้าไปคนเดียวเด็ดขาด!" วิญญูตวาดน้ำเสียงเด็ดเดี่ยวเตือนสติพี่สะใภ้เพื่อป้องกันอุบัติเหตุ "ผมประสานงานกับผู้กองก้อง เพื่อนร่วมรุ่นที่เป็หัวหน้าหน่วยจู่โจมตำรวจภูธรประจวบคีรีขันธ์เรียบร้อยแล้ว... นายหัวเดชามีหมายจับคดีค้าอาวุธปืนเถื่อนและฟอกเงินค้างอยู่ ตำรวจหน่วยสวาทกำลังเคลื่อนกำลังไปล้อมคฤหาสน์ทันที... ผมจะถึงที่นั่นในสิบนาทีนี้แล้ว ทนรออีกนิดนะรดา รักษาความปลอดภัยตัวเองไว้!"
---
ภายในห้องทำงานชั้นสองของคฤหาสน์นายหัวเดชาที่ตกแต่งอย่างหรูหราจอมปลอม
กวินถูกเชือกมัดร่างแ่าขยับตัวไม่ได้ โลหิตแดงสดแห้งกรังเปื้อนใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำดำเขียวและรอยแผลแตก ชายหนุ่มพยายามขยับตัวดึงรั้งเชือกไนลอนหนาแต่มันกลับยิ่งรัดตึงแน่นรบกวนข้อมือจนแดงช้ำและเ็ปลึกสะท้านทรวง
นายหัวเดชาก้าวเดินเข้ามาปัดปลายกระบอกปืนพกใส่แก้มกวินแสยะยิ้มอำมหิตไร้จิตสำนึกชั่วดี ก่อนจะหันขวับสั่งการลูกน้องติดอาวุธสองนายด้วยน้ำเสียงเ็าไร้ความปรานี "จัดการแบกไอ้เด็กนี่ลงไปที่เรือเร็วท้ายหาด... ผูกก้อนหินถ่วงน้ำหนักสิบกิโลเตรียมโยนมันลงทะเลลึกท้ายหาด... อย่าให้เหลือซากหลักฐานใดๆ สาวมาถึงตัวฉันเด็ดขาด" พูดจบ ชายหนุ่มใหญ่ก็ก้าวเท้าเดินออกไปตรวจความเรียบร้อยของเรือเร็วที่ท่าเทียบเรือส่วนตัวท้ายคฤหาสน์
มินตรายืนนิ่งอยู่ด้านหลังมุมห้อง ใบหน้าสวยบัดนี้ซีดเซียวไร้สีเืเนื้อตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ทนายความสาวเมืองกรุงเริ่มสำนึกเสียใจตื่นตระหนก... เธอ้าเพียงเงินสามล้านบาทไปเสวยสุขและแก้แค้นกวินเล่นๆ เพื่อเอาชนะ แต่เธอไม่ได้้ามีส่วนร่วมรู้เห็นในคดีฆาตกรรมฆ่าคนตายโดยเจตนาแบบโเี้นี้! ถ้าตำรวจขุดคุ้ยเจอศพกวิน โทษปะาชีวิตและคุกตารางต้องกลายเป็ของเธออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
เมื่อเสียงฝีเท้าของนายหัวเดชาและลูกน้องส่วนใหญ่เดินเลี่ยงห่างออกไป มินตราขยับก้าวเท้าวิ่งตรงเข้าหากวินที่กึ่งหมดสติอยู่บนเก้าอี้ด้วยความลนลาน หญิงสาวชักคัตเตอร์ขนาดเล็กที่พกติดตัวออกมาจากกระเป๋าถือ รีบกรีดตัดเชือกไนลอนหนาที่มัดข้อมือของกวินอย่างร้อนรนแววตานองน้ำตา
"กวิน... มินขอโทษ มินไม่ได้ตั้งใจจะให้เื่มันบานปลายขนาดนี้... มินจะช่วยตัดเชือกให้แล้วกวินรีบหนีไปนะคะ!" มินตรากระซิบกระซาบเสียงสั่นเครือร้องไห้โฮสารภาพความผิด
ทว่าโชคร้าย... เชือกยังตัดไม่ทันหลุดขาด บานประตูห้องทำงานก็เปิดออกพร้อมลูกน้องติดอาวุธคนหนึ่งก้าวเข้ามาเห็นเหตุการณ์ทรยศอย่างจัง
"เฮ้ย! นังตัวแสบ คิดจะหักหลังนายหัวงั้นเหรอ!" ลูกน้องะโด่าพลางชักปืนชี้มาทางมินตราหวังจะเหนี่ยวไก
มินตรากรีดร้องลั่นด้วยความขวัญเสียก้าวถอยหลังหลบมุมกวินลืมเ็ป อาศัยจังหวะเสี้ยววินาทีนั้นสะบัดมือแกร่งที่เชือกคลายตัวแย่งชิงจังหวะกระโจนตัวเข้าใส่ลูกน้องปืนคนนั้นเต็มแรง กวินหลบวิถีะุปืนที่ลั่นขึ้นฟ้าหนึ่งนัดและะโล็อกคอแย่งปืนบิดข้อมือกระแทกหน้าลูกน้องล้มโครมคว่ำลงไปกองกับพื้นสิ้นสติรวดเร็ว
---
*ปัง! ปัง! ปัง!*
ทันใดนั้น เสียงปืนะเิระงมดังสนั่นกึกก้องไปทั่วอาณาเขตคฤหาสน์ของนายหัวเดชาฝ่าเสียงพายุฝน
วิญญูร่วมกับผู้กองก้องนำกำลังชุดหน่วยสวาทติดอาวุธครบมือบุกทลายประตูรั้วเหล็กจู่โจมเข้ามาในตัวตึก เกิดการปะทะยิงสู้กันอย่างดุเดือดระหว่างตำรวจและกลุ่มลูกน้องติดอาวุธของผู้มีอิทธิพล เสียงปลอกะุร่วงหล่นเกลื่อนพื้นปูนดังระรัว
วิญญูบุกเบิกลุยเปิดทางวิ่งตรงขึ้นมาที่ชั้นสองของคฤหาสน์ ชายหนุ่มเตะบานประตูห้องทำงานเปิดออกเสียงดังปัง! เห็นกวินในสภาพเือาบศีรษะกำลังพยายามประคองมินตราหลบวิถีะุปืนของลูกน้องอีกคน วิญญูชักปืนยิงข่มสะกัดลูกน้องคนนั้นล้มคว่ำทันท่วงทีควบคุมสถานการณ์
รดาวิ่งถลาตามหลังวิญญูเข้ามาเห็นสภาพร่างกายของกวิน หญิงสาวกรีดร้องไห้โฮโผเข้ากอดร่างสูงใหญ่ของคนรักรุ่นน้องไว้แ่าสะอื้นจนตัวโยนด้วยความโล่งอกสุดชีวิต "กวิน!... กวินขวัญเอ๋ยขวัญมา... รดากลัวเหลือเกิน..."
"ผมไม่เป็ไรครับรดา... ผมปลอดภัยแล้ว..." กวินพึมพำเสียงพร่ากอดตอบรดาแ่าด้วยความอบอุ่นใจ
ภายนอกห้อง วิญญูวิ่งไล่กวดตามล่านายหัวเดชาที่กำลังหอบซองโฉนดที่ดินตัวจริงปีนลงเรือเร็วท้ายหาดหวังจะหนีลอยนวล นายหัวเดชาหันปลายกระบอกปืนชี้เล็งใกล้วิญญู ทว่าอดีตผู้กองหนุ่มไวกว่า เหนี่ยวไกปืนยิงเจาะไหล่ซ้ายนายหัวเดชาจนเสียงะุดังปัง! อาวุธปืนในมือคนชั่วร่วงหล่นน้ำพร้อมซองโฉนดที่ปลิวกระเด็นตกลงบนพื้นสะพานเทียบเรือ วิญญูกระโจนเข้ากดร่างนายหัวสวมกุญแจมือควบคุมตัวเด็ดขาดและคว้าชิงเอกสารสิทธิ์โฉนดตัวจริงกลับคืนมาส่งมอบให้รดาและชาวบ้านได้สำเร็จ
มินตราโดนเ้าหน้าที่ตำรวจควบคุมตัวสวมกุญแจมือในข้อหาสมรู้ร่วมคิดและลักทรัพย์ หญิงสาวจ้องมองกวินและรดาที่กอดกันแนบชิดด้วยสายตาเศร้าหมอง ยอมจำนนต่อโชคชะตาและโทษทัณฑ์ความผิดที่ตนก่อขึ้นด้วยกิเลสตัณหา
---
ค่ำคืนถัดมา ณ บ้านพักตากอากาศริมทะเลประจวบฯ ที่เงียบสงบและอบอุ่น
ลมมรสุมพัดโชยนำพาเสียงคลื่นสาดซัดชายหาดเบาๆ ปัดเป่าเงามรณะและคดีร้ายไปจนหมดสิ้น วิญญูเดินทางกลับกรุงเทพฯ ไปเพื่อสะสางสำนวนคดีและเอกสารสิทธิ์ร่วมกับตำรวจท้องที่เรียบร้อยเพื่อคืนความยุติธรรมให้แก่ชาวบ้าน
ภายในห้องนอนสลัวที่มีแสงจันทร์ทอแสงนวล รดากำลังบรรจงใช้สำลีชุบยาเช็ดแผลทำความสะอาดรอยฟกช้ำดำเขียวและแผลแตกตามใบหน้าและเรือนร่างของกวินอย่างแสนรักระมัดระวัง น้ำตาอุ่นๆ ไหลซึมหยดลงบนตักด้วยความกลัวที่ยังหลงเหลือเกาะกินจิตใจ
"ร้องไห้อีกแล้วนะคนดีของผม... ผมปลอดภัยแล้วไงครับรดา" กวินกระซิบเสียงนุ่มโอบประคองใบหน้าหวานลูบไล้แก้มใสเบาๆ ปัดหยาดน้ำตาออกอย่างอ่อนโยน
"รดาเกือบต้องเสียคุณไปตลอดกาลแล้วนะคะกวิน... สัญญาค่ะว่าจะไม่ทำตัวเสี่ยงอันตรายแบบนี้อีกเพื่อรดา" รดากล่าวเสียงเครือระคนห่วงหา
กวินดึงข้อมือเรียวของรดาจูบหลังมืออย่างนอบน้อมสัตย์จริง "ผมสัญญาครับรดา... ร่างกายนี้และหัวใจของผมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ"
ความเหนื่อยล้า ความหวาดระแวง และความจริงใจจุดชนวนไฟเพลิงราคะความอบอุ่นหัวใจให้พวยพุ่งขึ้นมาอีกครั้ง รดาค่อยๆ ปลดเปลื้องเสื้อนอนผ้าไหมสายเดี่ยวของเธอหลุดพ้นจากเรือนร่าง เผยผิวเนียนละเอียดขาวผ่องอวบอัดสะท้อนดวงจันทร์สลัว หญิงสาวขยับตัวก้าวขึ้นคร่อมบนหน้าขาแกร่งของกวินช้าๆ ระมัดระวังไม่ให้กระทบกระเทือนาแและผ้าพันแผลสีขาวที่พันรอบอกและขมับของชายหนุ่มรุ่นน้อง
กวินครางหอบต่ำในลำคอ สองมือแกร่งยกขยำบั้นท้ายสะโพกมนตรึงไว้มั่น แววตาคมกริบจ้องมองเรือนร่างสลวยดั่งแม่กุหลาบงาม รดาก้มลงประกบริมฝีปากจูบกวินอย่างนุ่มนวลทะนุถนอมสอดแทรกลิ้นเรียวเล็กหยอกล้อปลอบประโลมความเ็ปร้าวราน
รดาใช้มือเรียวจับแก่นกายใหญ่โตแข็งขึงร้อนผ่าวปูดโปนขยายตัวสูงสุดเปียกเยิ้มไปด้วยน้ำรักใสของกวินจ่อตรงเข้าหาร่องรักสีชมพูหวานอุ่นร้อนที่เจิ่งนองหลั่งไหลน้ำหวานใสรอรับััรัก หญิงสาวค่อยๆ ทิ้งน้ำหนักตัวกดสะโพกสอดใส่ตัวตนยาวใหญ่แทรกทะลวงเข้าช่องทางรักคับแน่นรดรึงอุ่นร้อนรวดเดียวจนสุดความยาวลึกสะท้านทรวง
*สวม!*
"อ๊า!... รดา... มันบีบรัดดีเหลือเกินครับ... โอ้ววว..." กวินครางหอบเสียงสั่นซบใบหน้ากับอกนุ่มของรดา ขมิบรัดตอดรัดแก่นกายั์อัดแน่นแ่า รดาครางกระเส่าหลงทางร้องอื้ออึง โยกสะโพกมนขยับขย่มโยกตัวตนเข้าออกเป็จังหวะเนิบนาบเชื่องช้าทว่าหนักหน่วงลึกซึ้งระวังาแบอบช้ำตามตัว
*พั่บ! พั่บ! พั่บ!*
เสียงสอดประสานสะโพกบดเบียดเนื้อกระทบเนื้อดังกังวานคลอกับเสียงเกลียวคลื่นสาดโชยนำพาความรัญจวน ลมหายใจอุ่นๆ ของคนสองคนพัดรดต้นคอกันอย่างรักใคร่ รดาโยกสะโพกขย่มสู้แรงกระตุ้นยอดปทุมถันสีชมพูตึงชันบดเบียดแผ่นอกแกร่งของกวิน กวินสวนสะโพกสอบกระแทกกระทั้นเน้นๆ เสียวสะท้านจุดกระสันลึกๆ จนรดาร่างเกร็งเกร็งตัวสั่นระริก ครางหลงเสียงหวานกรีดร้องปลดปล่อยน้ำรักใสชุ่มชื่นเยิ้มเต็มช่องทางรักบำเรอเสน่หา
กวินโหมกระแทกสะโพกสอบซอยถี่นับสิบครั้งเป็จังหวะสุดท้ายอัดตัวตนมิดด้าม ครางต่ำะเิหยาดน้ำรักอุ่นร้อนผ่าวขาวข้นฉีดพุ่งเข้าร่องรักของรดาทุกหยาดหยดขมิบตอดรัดกลืนกินอย่างแแ่อบอุ่นสะท้านใจ
ทั้งสองร่างนอนกอดประสานกันกลมเกลียวแ่าห่มผ้าบางท่ามกลางเงามืดที่ผ่อนคลาย กวินโอบกอดรดาไว้ใต้เตียงนอนแสนอบอุ่นลูบผมเปียกเหงื่อแสนรักด้วยความจริงใจ
รดาพิงอกแกร่งของกวินด้วยความรู้สึกปลอดภัยสูงสุด ปมคดีที่ดินสะสาง มินตราและนายหัวเดชาได้รับโทษทัณฑ์ความผิด และความรักแท้จริงของเธอกับกวินได้ผ่านพายุสีเืมาจนค้นพบความสว่างสงบงามรุ่งอรุณใหม่ชั่วนิรันดร์...
4K
