อาจจะด้วยนิสัยที่ชอบเอาชนะของทีและบวกกับพึ่งจะเข้ามาอยู่ในกลุ่มนี้ได้ไม่ถึงปีถึงไม่ค่อยรู้อะไรมากนักเกี่ยวกับกล้า ถึงได้คิดจะขัดคำสั่งเขาได้ง่ายๆ อย่างนี้
แต่ก็อตที่ได้ยินอย่างนั้นก็ขมวดคิ้วทันที ถึงเขาจะรู้สึกเสียดายพายอาร์มากแค่ไหน แต่เขาก็ให้ความสำคัญกับคำพูดของกล้ามาก่อนเสมอ
"มึงคิดจะขัดคำสั่งไอ้กล้าหรอว่ะ มึงเตรียมหลุมฝังศพให้ตัวเองไว้รึยัง" ก็อตรู้ว่าทีพึ่งย้ายเข้ามาในกลุ่มถึงได้กล้าไม่ให้ความสำคัญกับคำพูดของกล้า เขาจึงต้องพูดเตือนนิดหน่อย
"ใครบอกว่ากูจะขัดคำสั่งมัน" ได้ยินอย่างนั้นก็อตก็ยิ่งขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นจนสามารถบีบยุงตายได้ หันหน้ามองทีที่นั่งซ้อนท้ายอยู่อย่างพิจารณา ส่วนทียกยิ้มที่มุมปากแล้วพูดต่อ "เื่นี้มึงไม่พูด กูไม่พูดแล้วจะมีใครรู้วะ"
ถึงจะไม่ได้รู้สึกเกรงกลัวกล้ามากนัก แต่ทีก็รู้ว่ากล้าบ้าบิ่นแค่ไหน เขาก็ไม่คิดจะขุดหลุมฝังศพตัวเองอยู่แล้ว เขาจึงพูดแผนที่คิดไว้ต่อ "มึงฟังกูนะ เื่ที่เกิดขึ้นในวันนี้ก็คือ หลังจากที่พวกไอ้กล้ามันกลับไปแล้ว พวกเราก็กลับไปส่งยัยเด็กนั่นให้ไอ้ปังปอนด์ถึงมือโดยไม่บุบสลาย…" พูดจบเขาก็ยกมือทั้งสองข้างที่เต็มไปด้วยถุงของกินขึ้นแล้วยักไหล่เป็เชิงถามว่า 'เป็ไง'
ก็อตที่ได้ยินอย่างนั้นก็รู้สึกลังเลใจขึ้นมาทันที ตาดำของเขาส่ายไปมาอย่างใช้ความคิด ทีเห็นอย่างนั้นก็ช่วยกระตุ้นให้เพื่อนคิดได้เร็วขึ้น เขาวางแขนบนไหล่ของเพื่อนเชื้อเชิญให้ก็อตหันหน้าไปทางสาวน้อยที่กำลังมองพวกเขาด้วยท่าทางหวาดกลัว
"มึงดูเด็กนั่นสิ เด็กผู้หญิงน่ารักขนาดนี้จะหาที่ได้อีกวะ ต่อให้ยกผู้หญิงทั้งโรงเรียนของเรามา จะเทียบความคาวาอี้ของยัยนี่ได้หรอ? " ทีเหลือบมองก็อตที่กำลังใช้ความคิดขนาดหนัก สายตาของเขาก็มองไปยังร่างเล็กที่กำลังสั่นกลัวอยู่อย่างชั่งใจ
เสียงของทีก็ดังขึ้นอีก "แล้วอีกอย่างถ้าไม่ใช่วันนี้ วันข้างหน้าพวกเราอาจจะไม่มีโอกาสอีกแล้วก็ได้นะเว้ย ถ้าพ่อแม่ของยัยนี่รู้มีหรือจะปล่อยยัยนี่ออกมาง่ายๆ อีก…" พูดจบเขาก็ยกยิ้มที่มุมปากข้างหนึ่งอย่างชั่วร้าย และรอคอยคำตอบของก็อตอย่างใจเย็น
ฟังคำพูดของทีจบสายตาของก็อตก็เลื่อนลงไปยังเท้าเล็กๆ ของสาวน้อยที่เขาแสนจะคลั่งไคล้ ตอนนี้มันเปลือยเปล่าซึ่งก็เป็เพราะฝีมือของเขาเอง ัันุ่มนิ่มของเท้างามคู่นั้นยังติดมืออยู่เลย
(ใช่! เป็ไปได้ว่าอาจจะไม่ได้ััเท้างามคู่นั้นอีกแล้ว—ก็อย่างที่ไอ้ทีบอกเื่นี้ถ้าไม่มีคนพูดไอ้กล้าก็ไม่มีทางรู้อยู่แล้ว!)
คิดได้อย่างนั้นคิ้วที่ผูกเป็ปมของทีก็คลายออก มุมปากของเขายกสูงขึ้น "งั้นเราก็มาเล่นกับน้องเขาให้เต็มที่เถอะ" หันไปพูดกับเพื่อนอย่างอารมณ์ดี เมื่อคิดตกแล้ว
ทีได้ยินอย่างนั้นก็ไม่แปลกใจ เพราะเขารู้ว่าเื่ที่ก็อตให้ความสำคัญในชีวิตมีไม่กี่เื่ แน่นอนว่ากล้าต้องมาเป็อันดับหนึ่ง แต่สิ่งที่ทำให้เขาไขว้เขวได้มากที่สุดก็คือเื่ผู้หญิง แค่ใส่ไฟนิดหน่อย แล้วปิดช่องทางที่ทำให้เขาเป็กังวลทิ้งก็ไม่ยากที่จะจูงจมูกก็อตได้แล้ว
เมื่อสองหนุ่มตกลงกันได้ ฝันร้ายก็ไปตกอยู่ที่พายอาร์ เมื่อได้ยินคำพูดของทั้งสองคนก็มั่นใจได้แล้วว่าพวกเขาไม่มีทางที่จะปล่อยเธอไปแน่ ไม่มีลมพัดผ่าน แต่สายตาที่พวกเขามองมาทำให้สาวน้อยเหน็บหนาวไปถึงขั้วหัวใจ
(อันตราย! สายตาแบบนั้นมันอันตรายเกินไปแล้ว! หนี! ต้องหนีเท่านั้น!)
เมื่อสมองสั่งการขาคู่สั้นๆ ก็ทำงานโดยอัตโนมัติ ไม่มีการจำแนกทิศทางใดๆ ทั้งสิ้น ด้วยความกลัวที่มีอยู่เต็มหัวใจตอนนี้สมองบอกให้เธอวิ่งไปทางที่ห่างไกลจากตำแหน่งที่สองคนยืนอยู่เท่านั้น ซึ่งทางที่สาวน้อยกำลังวิ่งไปอยู่ตอนนี้เป็ป่าทึบตรงข้ามกับทางกลับหมู่บ้าน
"แม่ง! วิ่งหนีไปแล้ว!!" ก็อตสบถอย่างหัวเสีย ในหัวตอนนี้เป็ห่วงก็แต่เท้าน้อยๆ แสนจะบอบบางคู่นั้นจะได้รับาเ็ ตอนนี้เธอไม่ได้ใส่รองเท้าแล้ววิ่งเข้าป่าไปอย่างนั้นคงต้องโดนพวกหนามหรือกิ่งไม้ทิ่มแทงแน่
แค่คิดเท้าขาวนวลเนียนคู่นั้นจะมีรอยแผล ก็ทำให้เขาโมโหขึ้นมาทันที ก็อตทิ้งบิ๊กไบค์แล้ววิ่งตามร่างเล็กไปอย่างไม่คิดชีวิต!
"อ้าวไอ้เหี้ย!!" เสียงะโของทีดังขึ้น เมื่อก็อตทิ้งมอเตอร์ไซต์อย่างกะทันหัน เขาที่นั่งซ้อนท้ายอยู่ก็ล้มพับไปตามบิ๊กไบค์คันใหญ่
ทีกลิ้งกับพื้นไปสองตลบกว่าจะตั้งหลักได้ เขาทิ้งของในมือแล้ววิ่งตามก็อตไปทันที มือหนึ่งก็ลูบหัวปอยๆ เพราะแรงกระแทกพื้น ตอนนี้เขายังรู้สึกมึนๆ หัวอยู่เลย แต่จะปล่อยสาวสวยไปก็ไม่ได้!
เวลานี้มันมืดมากแล้ว ยิ่งอยู่ในป่าก็ยิ่งมืดเข้าไปใหญ่ แต่ก็โชคดีที่วันนี้พระจันทร์เต็มดวง แสงสว่างจากดวงจันทร์นั้นสาดส่องแทรกผ่านหมู่ใบไม้เขียวชอุ่มเข้ามาได้ ทำให้สาวน้อยที่กำลังวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต พอได้มองเห็นรางๆ ไม่วิ่งชนต้นไม้เข้า
หัวใจดวงน้อยของหญิงสาวเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็มาก่อน มันน่ากลัวยิ่งกว่าตอนที่วิ่งหนีผีในความฝันเสียอีก ไม่รู้ว่าเท้าของเธอเหยียบย่ำอะไรไปบ้างมันรู้สึกเจ็บจี๊ดๆ บ้างเป็ครั้งคราวที่เท้าน้อยๆ อันเปล่าเปลือยนั้นเหยียบลงพื้นที่มีเศษกิ่งไม้แหลมคม แต่ในเวลานี้สาวน้อยไม่มีเวลามาสนใจอาการาเ็เ่าั้เลย…
ด้วยเหมือนมีสัตว์ร้ายที่แสนจะอันตรายกำลังวิ่งไล่หลังมาเรื่อยๆ ทำให้เธอไม่สามารถที่จะหยุดเท้าคู่นี้หรือผ่อนแรงลงแม้แต่เศษเสี้ยววินาทีก็ทำไม่ได้ พลาดเพียงนิดเดียวสัตว์ร้ายนั่นก็พร้อมจะตะครุบเธอได้ทุกเมื่อ!
เพราะในป่ามืดมาก ถึงจะวิ่งหนีได้ไม่ไกลมาก แต่ก็ยากที่จะมองเห็นคนข้างหน้าได้ คนที่วิ่งตามนั้นต้องรักษาระยะห่างเอาไว้ให้ดีไม่อย่างนั้นสมบัติอันล้ำค่าของพวกเขาอาจจะหลุดหายไปได้ตลอดเวลา หากเริ่มมองไม่เห็นก็อาศัยเสียงของฝีเท้าของร่างบางถึงยังตามมาถูกทาง
ตัวพายอาร์ไม่ได้วิ่งเร็วขนาดนั้นแต่อาศัยความมืดและป่าทึบ และการวิ่งที่ไม่เป็เส้นตรงถึงยังสามารถรอดพ้นมาได้จนถึงป่านนี้ ตอนแรกสาวน้อยคิดว่าถ้าเป็แบบนี้ต่อไปเธอคงจะหนีรอดได้แน่ ถ้าทิ้งระยะห่างอีกสักนิดเธอจะหาที่ซ่อนตัว ในป่าทึบแบบนี้ก็ยากที่สัตว์ร้ายพวกนั้นจะหาตัวเธอพบแล้ว
แต่ดูเหมือนโชคจะไม่เข้าข้างสาวน้อยสักเท่าไหร่…
"กรี้ดดด!!!"
พรึ่บ!!
ในระหว่างที่สมองกำลังคิดแผนการอยู่นั้น ไม่ทันระวังก็ไปสะดุดเข้ากับกิ่งไม้ใหญ่เข้า จนร่างเล็กล้มไปทั้งยืนอย่างนั้น…
ด้วยที่วิ่งด้วยความเร็วสูงทำให้เธอล้มลงแรงพอควร สาวน้อยไม่สามารถจะพยุงตัวให้ลุกขึ้นได้ในทันที
แต่ตอนนี้เืนักสู้ของหญิงสาวเหมือนจะถูกปลุกขึ้นมาแล้ว เธอจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เป็เด็ดขาด!
ลุกไม่ได้ก็คลานไปสิ!
อย่างน้อยให้ไปข้างหน้าได้อีกสักนิดก็ยังดี!
ขอให้หนีห่างจากคนน่ากลัวพวกนั้นได้อีกนิดก็ยังรู้สึกดีกว่าต้องนอนรอความหายนะอยู่ที่นี่ ให้เขามาลากตัวเธอไปรังแกอย่างนั้นหรอ พายอาร์เข็ดเหลือเกินกับการที่ต้องกล้ำกลืนฝืนทนจากการถูกรังแกจากคนที่บ้านเก่า
ในตอนนี้เธอไม่อยากเป็แบบนั้นอีกแล้ว เธอไม่อยากจะถูกรังแกง่ายๆ แบบนั้นอีกแล้ว ที่บ้านเก่าเธอไม่สามารถหนีไปไหนได้ เพราะคนที่รังแกเธอนั้นอยู่บ้านเดียวกัน จะหนีไปไหนได้ล่ะ
แต่ที่นี่ไม่เหมือนกัน!
คนพวกนั้นเธอไม่ได้รู้จัก ดังนั้นสาวน้อยสามารถหนีจากพวกเขาได้!
ถ้าหนีพ้นแล้วก็คงไม่ต้องมาเจอกันอีกแล้ว!
…ที่สำคัญที่นี่มีคนที่คอยปกป้องเธออยู่…มีคนรอให้เธอกลับบ้าน!
"พี่ต้าร์…ฮึก–พ่อจ๋า แม่จ๋า…"
สาวน้อยเชื่อว่าถ้าเธอรอดพ้นจากคนพวกนี้ไปได้ เธอยังมีบ้านให้กลับไป มีพ่อแม่และพี่ชายที่จะคอยปกป้องเธอ!
ดังนั้นขอแค่หนีไปจากตรงนี้ได้เท่านั้น! คนใจร้ายพวกนั้นก็ไม่มีทางทำอะไรเธอได้แน่!
ที่นี่ไม่เหมือนกับบ้านเก่าสักหน่อยที่ไม่ว่าจะหันไปทางไหนก็มีแต่คนคอยรังแกและเอาเปรียบสาวน้อยอยู่เสมอ
…แต่ที่นี่คือบ้านใหม่…บ้านที่เต็มไปด้วยความรักและอบอุ่น…มีพ่อ แม่และพี่ชาย…
"...ต้อง—กลับบ้าน–ไปหาทุกคน—กรี้ดดด!!!"
ครื้ดดด~
"ฮ่าๆๆ ~ ไม่เอาน่า อย่ารังแกเท้าน้อยๆ ของเธอไม่มากกว่านี้เลยนะ ดูสิเป็แผลเต็มไปหมดแล้ว"
*********************
1K
