สายลมเย็นะเืพัดผ่านเหมืองหินร้างริมแม่น้ำทิศดงของเมืองผิงอัน แม้จะเป็เวลาบ่ายคล้อย แต่บรรยากาศกลับอึมครึมราวกับพลบค่ำ
สวี่อัน ต้าหนิว และกลุ่มมือปราบอีกสามนายยืนล้อมรอบศพหญิงสาวสามร่างที่ถูกวางเรียงกันบนแคร่ไม้ สภาพของพวกนางน่าเวทนาจนมือปราบหน้าใหม่ถึงกับต้องหันไปอาเจียนใต้ต้นไม้
ศพทั้งสามแห้งเหือดราวกับถูกสูบน้ำออกจากร่างจนหมดสิ้น ิัแนบติดกระดูกสีคล้ำ หน้าอกด้านซ้ายของพวกนางมีรอยผ่าเป็ช่องโหว่ขนาดเท่ากำปั้น... ว่างเปล่า ไร้ซึ่งก้อนเนื้อที่เรียกว่าหัวใจ
"รอยตัดเรียบกริบ... ไม่ใช่ฝีมือสัตว์ป่าหรือกรงเล็บปีศาจ" สวี่อันในฐานะสัปเหร่อผู้เชี่ยวชาญ สวมถุงมือหนังสัตว์แล้วก้มลงสำรวจาแ "เป็รอยมีด แถมยังเป็มีดที่คมมาก อาบด้วยพลังปราณบางอย่างที่ทำให้เืไม่สาดกระเซ็นตอนควักหัวใจออกไป"
"อึก... สวี่อัน เ้าไม่ต้องบรรยายละเอียดขนาดนั้นก็ได้" ต้าหนิวหน้าซีดเผือด เอามือปิดปาก "สรุปว่ามันเป็ฝีมืุ์รึ? ไม่ใช่ปีศาจ?"
กึก... ร่มกระดาษน้ำมันสีแดงที่สะพายอยู่ด้านหลังสวี่อันสั่นเบาๆ ก่อนที่เสียงเย็นเยียบของไป๋ลู่จะดังขึ้นในหัวของเขาเพียงคนเดียว
(มนุษย์ที่เลวทรามยิ่งกว่าปีศาจอย่างไรเล่า... วิชา 'มารสกัดโลหิต' เป็วิชานอกรีตที่พวกนักพรตสายมารใช้เพื่อต่ออายุขัย หรือทะลวงจุดคอขวดของพลัง พวกมัน้าหัวใจของสตรีบริสุทธิ์เจ็ดดวง ภายในเจ็ดราตรี... เพื่อนำไปต้มกลั่นเป็โอสถโลหิต)
สวี่อันขมวดคิ้ว ลอบสื่อสารกลับไปทางจิต (สามศพ... แปลว่ามันยัง้าอีกสี่ดวงงั้นสิ?)
(ถูกต้อง และคืนนี้คือคืนที่สี่... คืนเดือนดับ พลังหยินในฟ้าดินจะเข้มแข็งที่สุด มันต้องลงมืออีกแน่) ไป๋ลู่แค่นเสียงหัวเราะหยามหยัน (เ้าสัปเหร่อโง่ ระวังตัวไว้ให้ดี นักพรตมารพวกนี้มีอาคมร้ายกาจกว่านังปีศาจดอกไม้เมื่อคืนหลายเท่านัก)
สวี่อันกลืนน้ำลายเอื้อก แต่พอเขาหันไปมองรอบๆ...
โอ้โห! ละอองแสงสีเทาแห่งความหวาดกลัวกำลังพวยพุ่งออกจากร่างของต้าหนิวและมือปราบคนอื่นๆ อย่างบ้าคลั่ง! ความสยดสยองของสภาพศพทำให้พวกเขาจิตใจสั่นคลอน สวี่อันรีบก้าวไปยืนเนียนๆ กลางวง ปล่อยให้ละอองอายุขัยไหลเข้าสู่หลังมือของเขาอย่างชื่นใจ
หกเดือน 15 วัน... เจ็ดเดือน... เจ็ดเดือน 10 วัน! ขุมทรัพย์! นี่มันขุมทรัพย์ชัดๆ! สวี่อันแทบอยากจะจับศพมาเต้นระบำเพื่อให้พวกมือปราบกลัวกว่านี้ แต่ก็ต้องข่มใจไว้
"พี่ต้าหนิว" สวี่อันกระแอมไอ ปั้นหน้าขรึม "ฆาตกรคือผู้ฝึกตนสายมาร มัน้าหัวใจหญิงสาวอีกสี่ดวง คืนนี้มันต้องออกล่าเหยื่อแน่ เราต้องดักซุ่มจับมัน!"
"ด...ดักซุ่ม? จับผู้ฝึกตนวิชามารเนี่ยนะ!?" ต้าหนิวร้องเสียงหลง "แค่ดาบเหล็กของพวกเราจะไปสู้พวกมีอาคมได้ยังไง! ข้าว่าไปตามท่านนายอำเภอให้เชิญนักพรตจากอารามบนเขามาดีกว่า!"
"ไม่ทันหรอกพี่ชาย กว่านักพรตจะลงเขามา ศพที่สี่ก็คงโดนควักหัวใจไปแล้ว" สวี่อันตบไหล่เพื่อนรัก "พี่อยากได้ผลงานเลื่อนขั้นเป็หัวหน้ามือปราบไม่ใช่หรือ? จับมารตัวนี้ได้ พี่อาจจะได้เป็ถึงมือปราบหลวงประจำมณฑลเลยนะ!"
คำว่า 'มือปราบหลวง' ทำให้ดวงตาของต้าหนิวลุกวาว ความโลภและทะเยอทะยานเริ่มเอาชนะความกลัว
"ต...ตกลง! แล้วเราจะทำยังไง? มันจะไปจับใครเราก็ไม่รู้!"
สวี่อันยิ้มมุมปาก ลูบด้ามร่มกระดาษน้ำมันเบาๆ "เราไม่ต้องไปหามันหรอก เราจะล่อให้มันมาหาเราเอง... ด้วย 'เหยื่อล่อ' ชั้นดี"
...
ยามซวี (ประมาณ 20.00 น.) ณ ศาลาร้างท้ายเมือง
สายลมพัดหวีดหวิว กลิ่นธูปหอมิญญาจันทราลอยอวลบางเบาในอากาศ สวี่อันยอมกัดฟันจุดธูปราคาแพงหูฉี่ไปหนึ่งกำ เพื่อฟื้นฟูพลังให้ไป๋ลู่เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้
ใจกลางศาลาร้าง มีร่างของ 'หญิงสาว' นางหนึ่งนั่งก้มหน้าสะอื้นไห้อยู่ นางสวมชุดกระโปรงสีชมพูอ่อน รูปร่างอวบอัดใหญ่โตผิดมนุษย์มนา (ใหญ่ระดับที่ชุดปริแทบขาด) แผ่นหลังกว้างราวกับหมีป่า ทว่าด้วยวิชาภาพลวงตาของไป๋ลู่ ทำให้มองจากภายนอก นางดูเหมือนสตรีร่างท้วมที่กำลังหลงทางและหวาดกลัว
"ส...สวี่อัน... ข้าอึดอัด... ชุดนี่มันรัดเป้าข้า..." เสียงกระซิบแหบห้าวลอดออกมาจากริมฝีปากที่ถูกทาด้วยชาดสีแดงสด
ใช่แล้ว เหยื่อล่อชั้นดีก็คือ ต้าหนิว!
"ทนหน่อยน่าพี่ต้าหนิว! วิชาลวงตาของไป๋ลู่ทรงพลังมาก ในสายตาคนนอก พี่คือสาวพรหมจรรย์ที่น่าลิ้มลองที่สุดในเมืองผิงอันตอนนี้เลยนะ!" สวี่อันที่ซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้กระซิบตอบ
(ถ้ามารนั่นตาบอด มันก็คงเชื่อล่ะนะ...) ไป๋ลู่ที่ลอยอยู่ข้างๆ สวี่อันในร่างิญญาสตรีชุดแดงแค่นเสียง (ข้าลบกลิ่นอายบุรุษของเขาให้แล้ว แต่ขนาดตัวนั่น ข้าช่วยไม่ได้จริงๆ)
ทันใดนั้นเอง! เงาดำสายหนึ่งพุ่งทะยานลงมาจากหลังคาศาลาร้างราวกับค้างคาวค้างคืน! กลิ่นคาวเืคละคลุ้งฟุ้งกระจาย เงาดำนั้นมีรูปร่างผอมเกร็ง สวมหน้ากากเหล็กครึ่งซีก ปลายนิ้วทั้งสิบสวมปลอกเล็บเหล็กแหลมคมยาวร่วมคืบ!
"ฮี่ฮี่ฮี่... ช่างเป็โชคดีของข้า สตรีบริสุทธิ์ธาตุดิน ร่างกายอวบอั๋น พลังชีวิตเปี่ยมล้น! หัวใจของเ้าจะต้องทำให้โอสถโลหิตของข้าสมบูรณ์แบบ!"
มารสกัดโลหิตแสยะยิ้มชั่วร้าย มันไม่รอช้า พุ่งทะยานเข้าหา 'หญิงสาว' ที่นั่งร้องไห้อยู่ มือขวากางออกเล็งตรงไปยังตำแหน่งหัวใจอย่างแม่นยำ!
ต้าหนิวที่เห็นกรงเล็บเหล็กพุ่งเข้ามาหาตัวก็สติแตก เบิกตาโพลงและแหกปากร้องลั่นด้วยเสียงบุรุษเต็มหลอด!
"ว้ากกกกกกก!! ไอ้โจรเดรัจฉาน! อย่าแตะนมข้านะโว้ยยยย!!!"
เปรี้ยงงงง!!
แทนที่จะหลบ ต้าหนิวที่ใสุดขีดกลับงัดสัญชาตญาณมือปราบ ซัดหมัดขวาทรงพลังทะลุวิชาลวงตา กระแทกเข้าเต็มสันกรามของมารสกัดโลหิตจนหน้ากากเหล็กยุบ!
มารร้ายกระเด็นตีลังกากลางอากาศไปสามตลบ ล้มกลิ้งคลุกฝุ่นอยู่บนพื้น มันเงยหน้าขึ้นมาด้วยความมึนงง เืกำเดาไหลย้อย ทัศนียภาพหญิงสาวอวบอั๋นแตกเพล้งราวกับกระจก เผยให้เห็นชายฉกรรจ์ร่างั์กล้ามปูในชุดกระโปรงสีชมพูขาดวิ่น!
"อ...ไอ้บัดซบ! พวกเ้ากล้าหลอกข้า! เล่ห์กลลวงตาของสำนักใดกัน!?" มารสกัดโลหิตคำรามก้อง โกรธจัดจนเส้นเืปูดโปน
"เอาล่ะไป๋ลู่! ตาพวกเราแล้ว!" สวี่อันะโออกจากพุ่มไม้ มือขวาชักร่มกระดาษน้ำมันออกมากางพรึบ! มือซ้ายล้วงยันต์สายฟ้าที่เพิ่งวาดเสร็จสดๆ ร้อนๆ ออกมาสามแผ่น!
"วันนี้แหละ! ข้าจะเอาอายุขัยของแกมาเป็ของข้า!"
42K
