Part’s ครูเขมชาติ ผมกำลังเดินขึ้นห้องพักครูหลังจากที่ผมได้ไปนั่งทานอาหารกับคริสโตเฟอร์และทำความรู้จักกับเพื่อนๆ ของนายคริสจะว่าไปมันก็ทำให้ผมรู้สึกคิดถึงวัยมัธยม ที่มีแต่ความสนุกสนานกับเพื่อนๆก่อนที่ผมจะคบณัฐกานต์ ตอนเที่ยงก็คุยกัน แย่งกันกิน สนุกสนานเฮฮากัน และเพื่อนผมนะไม่มีใครรังเกียจผมสักคนที่รู้ว่าผมเป็แบบไหนแต่พอคบณัฐกานต์ เพื่อนๆ ก็เริ่มหาย ผมก็ไม่เข้าใจแต่เรียนจบผมโชคดีที่ได้ทำงานที่ติวเตอร์ เพื่อนๆ ผมเข้าไปทำกันเยอะ มีทั้งรุ่นพี่ด้วยชีวิตการทำงานเลยค่อนข้างจะชิลๆ
ผมเลยเข้าใจที่คริสโตเฟอร์ไม่ได้บอกเพื่อนๆของเขาว่าเขากับผมกำลังคิดอะไรกันอยู่และผมก็ไม่ได้เสียใจเพราะว่าผมค่อนข้างโตเป็ผู้ใหญ่พอที่จะแยกแยะเื่พวกนี้ได้แต่วันที่เขาพร้อมเขาอาจจะบอกเอง และอีกเื่ที่ผมไม่ได้บอกคริสโตเฟอร์คือแก้มเข้าถามคริสกับผมเพราะเธอเห็นว่าคริสยืนอยู่ข้างๆ ผมแต่ประเด็นที่สำคัญคือเธอเข้ามาต่อว่าผมว่าผมจะทำให้เขาเป็เหมือนแชมป์ที่หายไปกับครูมิ้งนี้ซิผมไม่อยากให้คริสไปต่อว่าเธอเพราะนั้นมันทำให้คริสดูไม่ดีด้วยผมเลยเลือกที่จะบอกไม่มีอะไรจริงๆ
“ครูเขม”ผมได้ยินเสียงท่านผู้อำนวยการเรียกชื่อผม ผมก็หันมามอง มีครูลินดาเดินมาด้วยกัน
“สวัสดีครับท่านผู้อำนวยการ”ผมยกมือไหว้ท่านและยิ้มให้ครูลินดา
“ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ครูเขมกับครูลินดาไปด้วยกันนะ “ผู้อำนวยการพูดผมก็หันไปมองครูลินดามีอะไรหรือเปล่า ผมจะต้องไปไหน
“ครูเขมกับครูลินดาจะได้เป็ตัวแทนครูของโรงเรียนถือพานพุ่มครับผมที่ศาลากลางจังหวัดพรุ่งนี้”ผู้อำนวยการพูด ผมก็หันไปมองครูลินดาที่ส่งยิ้มให้ผม แต่ผมไม่รู้เื่นี้มาก่อน
“อ้ออีกอย่างนะครูเขมผมลืมแนะนำครูลินดาเขาเป็หลานสาวของผมนะครูพ่อครูลินดานะเป็เพื่อนรักของผมเลยครับครูแม้ครูนี้ร้ายใช่เล่นนะครับ “ผู้อำนวยการพูดและผมก็มองหน้าครูลินดาว่านี้มันเื่อะไรกันและผู้อำนวยการก็หันมาแตะบ่าผมก่อนจะเดินออกไปทิ้งความมึนงงไว้ที่ผมและผมก็หันมามองหน้าครูลินดาที่ยืนยิ้มเจือนๆ ให้ผม
“ครูเขมค่ะคือว่าเมื่อเช้าครูเข้าห้องน้ำครูกับนายคริสใช่ไหมคะ” ครูลินดาถามผมผมก็แปลกใจว่าทำไมครูลินดารู้เื่นี้
“พอดีครูสมชายเขาบอกลุงของลินดานะคะ ว่าให้ระวังครูกับนักเรียนอาจจะซ้ำรอยได้“ผมยิ่งเลิกคิ้วเป็คำถาม อันนี้หมายถึงซ้ำรอยครูมิ้งหรือเปล่า ทำไมใครๆก็ต้องคิดว่าผมจะทำแบบนั้นทุกคนน่ะ
“แต่ลินดาบอกกับลุงของลินดาว่าครูกับดาคบกันอยู่ค่ะไม่มีทางทำเื่แบบนั้นแน่ๆ “ครูลินดาพูด ผมก็ผงะเลยซิครับก็ผมเพิ่งจะบอกว่าผมเป็เกย์ครูลินดาก็รู้ดีเพราะว่าเขาเจอณัฐกานต์แล้ว และตอนนี้ในหัวผมก็ตีกันวุ่นไปหมด เื่ณัฐกานต์ที่ว่าผมควรจะเอายังไงดีและมาเื่คริสนี้ตีกันมากหน่อยเพราะว่าผม ผมยอมรับว่าผมรู้สึกพิเศษกับเขาจริงๆแต่ปัญหาของผมกับเขาซิแต่นี่ดันมีเื่ครูลินดาเข้ามาอีก ผมก็หันหลังออกเอามือเสยผมตัวเองทันที วันนี้วันอะไรผมโดนไปไม่รู้กี่เื่แล้วแต่ผมไม่ได้บอกนายคริสหรอกนะเพราะไม่อยากให้เขาคิดมากเหมือนผมตอนนี้
“ลินดาทำเพื่อครูนะคะ”ครูลินดาพูด ผมหันมามอง
“ผมว่ามันจะแย่ลงครับผมไม่เคยอยากปิดเื่ของผม ผมยอมรับเลยว่าผมเป็เกย์แต่จะให้ผมมาทำเป็คบผู้หญิงบังหน้า ผมไม่ทำหรอกนะครับครู “ผมพูดกับครูลินดา
“เพราะว่ามันก็จะทำให้คนที่ผมจะคบด้วยเขาจะไม่สามารถที่จะเชื่อใจไว้ใจตัวผมได้เลยครับครู”ผมพูด แต่พอดีจังหวะที่นักเรียนเริ่มเข้าห้องเรียนกันแล้วด้วย
“แต่ถ้ามันคือทางเดียวที่จะปกป้องคนที่เรารักละคะครูเพราะถ้าการเปิดเผยมันทำ...คนนั้นเดือดร้อน.”ครูลินดาพูดด้วยน้ำเสียงที่กังวลไม่แพ้กันกับผม
“ลินดาทำเพื่อปกป้องคนที่ลินดารักค่ะลินดาถึงได้...” ครูลินดาพูดและหันไปมองนักเรียนที่ทยอยเดินขั้นห้องเรียนกัน
“ตอนเย็นลินดาขอคุยด้วยได้ไหมคะครูเขมที่ห้องพักนี้ นะคะ “ครูลินดาบอกผม
“ก็ได้ครับครู“ผมพูดและผมก็เดินเข้าไปหยิบหนังสือเพื่อขึ้นไปทำการสอนนักเรียนคาบบ่ายทันทีในหัวผมเริ่มตีกันไปหมด ทำไมปัญหาเริ่มเข้ามาเรื่อยๆและถ้ามีเข้ามาตลอดแบบนี้ผมกับคริสจะเดินไปด้วยกันได้หรือไม่จังหวะที่ผมกำลังจะเดินผ่านชั้นที่คริสเรียนอยู่ เขากำลังจะเดินเข้าห้องเรียนพอดีเลยและหันมาเจอกับผมเข้า เขาก็คงเห็นผมเดินหน้าไม่ยิ้มเลยทำนิ้วให้ผมฉีกยิ้มหน่อยผมก็เลยส่งยิ้มไปให้แม้จะฝืนไปหน่อยก็ตามเพื่อว่าเขาจะได้ไม่ต้องมานั่งกังวลว่าผมจะมีปัญหาอะไรไหม
ผมเดินเข้าห้องสอนหนังสือตามปกติแม้ว่าวันนี้จะรู้สึกได้ว่าผมสอนไม่ค่อยสนุกเหมือนทุกครั้งเท่าไหร่ก็ตามผมสอนไปจนหมดคาบ ผมก็เดินลงมาที่ห้องพักทันทีเพราะว่าผมมีนัดคุยกับครูลินดาแต่จะคุยเื่อะไรนี้ซิ ผมยังไม่รู้แน่ชัดสักเท่าไหร่ ผมเลยใช่เวลาว่างนีตรวจการบ้านไปด้วยแต่หัวผมก็คิดถึงเื่นายคริส ไม่ว่าจะเป็เื่ที่ผมกำลังโดนอยู่ตอนนี้ทุกคนมองว่าผมอาจจะเหมือนครูมิ้ง และถ้าผมคบนายคริสนายคริสก็จะถูกมองว่าเหมือนแชมป์เข้าไปอีกผมคิดมาถึงตอนนี้ผมก็ต้องยกมือขึ้นลูปใบหน้าตัวเอง
“เฮ้อ!”ผมถอนหายใจไปไม่รู้กี่รอบ ผมหันไปหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูเป็วันแรกที่ผมเปิดมันขึ้นมา ผมก็ได้เห็นว่ามีข้อความและสายเรียกเข้า 400 สายจากณัฐกานต์ทั้งที่ผมก็บอกแล้วว่าขอเวลาคิดก่อน 3 วัน จากที่เราคุยกันเมื่อวานแต่ตอนนี้มีทั้งข้อความที่ต่อว่าและล่าสุดข้อความที่บ่งบอกว่าเขาเสียใจผมเองก็เสียใจ และจังหวะนี้มันทำให้ผมคิดว่าผมควรจะลองคุยเพื่อปรับความเข้าใจกับณัฐกานต์ดีไหม ถึงยังไงผมกับเขาก็คบกันมาได้ 4ปีแล้ว ส่วนคริสผมก็จะดูแลเช่นพี่น้องเพื่อจะได้ไม่ทำให้เขาเกิดปัญหาตามมาเช่นตอนนี้ทำไมผมถึงรู้สึกปวดใจลึกๆ และภาพใบหน้าของเขามันลอยมาตลอด
ผมคิดว่าวันนี่จะไม่ชวนคริสโตเฟอร์เรียนชดเชยแต่จะชวนเขาทานข้าวและค่อยคุยเื่นี้แล้วกันส่วนณัฐกานต์จะโทรไปคุยถ้าคุยกันได้ดีก็ละทำข้อตกลงเริ่มต้นความรักกันใหม่ส่วนครูลินดาผมก็คงยืนยันคำเดิมว่าผมคบกับเขาไม่ได้จริงๆแต่จะด้วยเหตุผลใดนั้นผมไม่รู้ แต่ผมก็รู้สึกแปลกกับสีหน้าและแววตาของครูลินดาเหมือนเขา้าสื่ออะไรอีกมากมายแต่เขาไม่สามารถบอกผมได้
“พี่เขม“คริสโตเฟอร์วิ่งมาหาผม ขณะที่ผมกำลังเดินผ่านชั้นเรียนของเขา
“พี่เขมผมไปซื้ออะไรมาไว้ทานก่อนดีไหมครับเพราะว่าเราจะได้ทานกันเร็วก่อนที่จะขึ้นเรียนกับพี่” คริสโตเฟอร์วิ่งมาถามผมผมก็พยักหน้าและส่งกุญแจรถให้เขา เขาจะได้ขับรถผมออกไป
“คริส...วันนี้คริสไม่ต้องเรียนพิเศษกับพี่นะ...พี่ว่าจะชวนเราทานข้าวที่บ้านพักพี่นะ และนายไปซื้ออาหารที่นายชอบมานะ“ผมบอกคริส คริสมองหน้าผมแปลกๆ ผมเองก็พยายามปั้นหน้าให้ปกติที่สุด
“มีอะไรหรือเปล่าพี่เขม”
“คริส...ไม่มีอะไร..วันนี้ไปซื้อที่คริสชอบมา พี่อยากลองทานที่คริสชอบบ้างนะ นะ“ผมพูดบอกคริสโตเฟอร์ยิ้ม เขาก็ทำหน้างงแต่ก็พยักหน้าเข้าใจ พอเขาเดินออกไปผมนี้เอามือประสานกันทันที นี้ผมรู้สึกปวดใจมากใช่ไหม ทำไมมันปวดในหัวใจผมแบบนี้นี้ผมรักนายคนนี้ไปแล้วจริงๆหรือ คริสโตเฟอร์และผมก็หยิบมือถือมาพร้อมกับไล่เบอร์กดหาณัฐกานต์ทันทีเพื่อโทรไปปรับความเข้าใจกับเขาอย่างน้อยอันนี้ก็จะทำให้ทุกคนเลิกมองผมกับคริสโตเฟอร์แต่ทว่าเบอร์โทรของณัฐกานต์เข้าสู่ระบบฝากข้อความแล้ว ณ ตอนนี้
“กานต์เขมขอโทษนะครับที่เขมไม่ได้รับสายกานต์ เขมแค่ใช่เวลาในการคิดเื่ของเราเขมคิดว่าเราควรจะได้คุยกัน ถ้ายังไงตอนเย็นเขมโทรกลับหาเขมนะครับ “ ผมพูดฝากข้อความเสียงให้กับณัฐกานต์ตอนนี้เป็เวลา 4 โมงเย็นแล้วครูคงกลับกันหมดแล้ว ผมรู้สึกแปลกใจว่าทำไมวันนี้ครูกลับกันเร็วจัง
“ครูเขมค่ะ”ครูลินดาเดินเข้ามาหาผม ผมมองไปรอบๆเหมือนเป็คำถามว่าผมกับเขาควรจะคุยกันในนี้ได้ใช่ไหม
“ได้ค่ะเพราะว่าวันนี้ครูท่านอื่นเขาไปงานวันเกิดลูกสาวครูสมพิศกันหมดค่ะ” ครูลินดาพูดผมก็พยักหน้าและผมก็เป็ฝ่ายลุกขึ้นไปนั่งที่โต๊ะด้านหน้าเพราะว่าโต๊ะทำงานของผมมันอยู่ด้านในเกินไปเหมือนกับเป็มุมและมันดูจะไม่ดีถ้าผมกับครูลินดาจะนั่งกันสองคนในนั้น ผมนั่งลงตรงข้ามกับครูลินดา
“ครูเขมค่ะลินดาไมได้จะ้าเข้ามาเพื่อเป็ส่วนเกินระหว่างครูกับนายคริสนะคะ“ครูลินดาพูดกับผม
“ผมก็ยังไม่ได้อะไรกับนายคริสนะครับครูลินดาและผมเองก็ยังมี ณัฐกานต์เป็แฟนผมอยู่ แต่ผมแค่...”
“จะเลิกกันเหรอคะลินดาดูออกค่ะเพราะว่าการที่ครูมาก่อนั้แ่วันเสาร์นั้นแปลว่าครูเห็นอีกคนสำคัญกว่า”ครูลินดาพูดและมันก็ให้ผมถึงกับนิ่งเงียบไม่รู้ทำไมผมจังไม่ปฏิเสธครูลินดาไปเลยว่าไม่ได้เลิกกันและเหมือนกับว่าผมก็กำลังจะง้อเขาอีกครั้ง หรือใจผมไม่อยากง้อแล้วกันแน่
“ลินดาไม่ได้อยากจะยุนะคะดูแล้วครูเขมกับแฟนครู ไม่น่าจะไปกันได้เลยนะคะเหมือนคนละขั้วมาเจอกันยังไงก็ไม่รู้นะคะ” ครูลินดาพูด ผมก็พยักหน้าว่ามันก็จริง
“แต่ผมกับเขาก็คบกันมาตั้ง4 ปี” ผมบอกกับครูลินดา
“มีเื่ดีดีมากกว่าเื่ไม่ดีไหมคะ”ครูลินดาถามผม ผมก็ยอมรับว่า ่หลังมานี้หาเื่ที่ประทับใจกันได้น้อยมากจริงๆ
“ลินดาคิดว่าครูน่าจะมีโอกาสเจอคนที่ดีกว่านะคะ“ครูลินดาพูด
“แล้วคนใหม่ที่ว่านะใครเหรอ?”เสียงที่ทำให้ผมกับครูลินดาต้องหันไปพร้อมๆ กันเสียงดังมาจากหน้าประตู
“ที่หล่อนคิดว่าดีกว่าฉันด้วยนะ”เสียงที่ทำให้การสนทนาของผมสองคนชะงัก ผมหันไปมอง คนที่มาเยือน ไม่ใช่ใครอื่นณัฐกานต์ เขาเข้ามายืนและถอดแว่นตาเรแบนด์ออกพร้อมกับยืนกอดอกมองผมกับครูลินดาสลับกันไปมา และนี้คือเหตุผลที่ผมโทรหาเขาไม่ติดนั้นคือเขากำลังเดินทางมากหาผมที่นี้ และตอนนี้ ทั้งที่ผมบอกว่าขอเวลา 3 วันให้ผมได้คิดทบทวน ผมไม่คิดว่าเขาจะมาก่อนและในวันนี้
"กานต์! "ผมลุกพลวดขึ้นทันที ณัฐกานต์เดินตรงปรี่จะมาหาครูลินดาแต่ผมเข้าไปกันไว้ทันและดันอกของณัฐกานต์เอาไว้เพื่อกันไม่ให้ณัฐกานต์เข้าไปทำร้ายครูลินดาได้ส่วนครูลินดาที่ก้าวถอยหลังออกไปหน่อย
"ที่เขมมาโรงเรียนเมื่อวันเสาร์เพราะ...นางครูนี้ใช่ไหมเขม" ณัฐกานต์ถามผมผมก็ดันณัฐกานต์เอาไว้ไม่ให้เข้าไปทำร้ายครูลินดา
“กานต์เราไปคุยกันที่บ้านพักครูนะกานต์” ผมพูดบอกณัฐกานต์ เขาหันมามองหน้าผม
"ทำงามหน้าดีนะในโรงเรียนแบบนี้ด้วย...คงไม่ต้องถามหรอกนะว่าหน้าด้านแค่ไหน...แย่งแฟนก็หน้าด้านพออยู่แล้วและยังนัดแฟนคนอื่นมาพลอดรักกันในห้องพักครูอีกร่านหนักหรือไง " ณัฐกานต์พูดเสียงดัง ครูลินดาถึงกับหน้าซีดเผือดไปทันทีผมเองก็หันไปมองครูลินดา และหันกลับมาหาณัฐกานต์ ผมโกรธเขามากเลยในตอนนี้เพราะว่าจาที่เขาพูดมันฟังดูแย่ที่สุด
"กานต์หยุด....หยุดพูดจาแบบนั้นกับครูลินดา" ผมหันไปห้ามปรามณัฐกานต์
“และเขมกับครูลินดาไม่ได้นัดมาพลอดรักกันเราแค่มาคุยธุระกัน” ผมบอกณัฐกานต์
“ธุระอะไรในเมื่อได้ยินอยู่เต็มสองรูหูเลยว่ามันยุให้เขมเลิกกับกานต์เพราะความร่านมันไม่เข้าใครออกใครแบบนี้ไง เขม “ณัฐกานต์พูดและหันขวับไปหาครูลินดา
“เขมบอกให้หยุดพูดจาแย่ๆแบบนี้กับครูลินดาไง กานต์!” ผมขึ้นเสียงใส่ณัฐกานต์อีกครั้ง
"ได้จะไม่พูดแต่จะตบแทน..หน้าด้านหนักต้องเจอ..กู”ณัฐกานต์ไม่พูดเปล่าพุ้งตัวจะเข้ามาตบครูลินดาผมก็ดึงรั้งเขาไว้แต่แรงณัฐกานต์ก็พอพอกับผม
“ปล่อยนะ..ปล่อยกานต์นะจะขอตบนางหน้าด้านหน่อยเถอะ"
"หยุด..กานต์..เขมบอกให้หยุดไง!!" ผมดันณัฐกานต์ไว้เขาก็ไม่ยอมฟังผมจนผมต้องผลักเขากระเด็นแต่ไม่ถึงกับล้มลงไปแต่ก็เซ ณัฐกานต์มองหน้าผม
"ทำไมมันมีดีอะไร..ไหนเขมเคยบอกกว่าไม่เอาชะนีไงไม่เคยคิดจะเอาชะนีด้วยซ้ำแล้วนี่มันอะไร...ปิดมือถือ ไม่โทรหากานต์...ไม่ไปหากานต์ ไหนบอกว่าพาแม่ไปทำบุญแล้วจะเข้าไปหากานต์ไงเขม"ณัฐกานต์ส่งเสียงดังในห้องพักครู ครูลินดาเธอยืนมองผมกับณัฐกานต์ พูดอะไรไม่ออกเช่นกัน
"นี้มันคืออะไร!!"ณัฐกานต์ถามผมถึงสาเหตุที่ผมไม่ไปหาเขา
"กานต์...ที่เขมไม่ไปหากานต์น่าจะรู้ตัวเองนะว่าเพราะอะไรและมันไมได้เกี่ยวกับใครทั้งนั้นเลยมันเกิดจากเราเองทั้งคู่" ผมหันไปขึ้นเสียงใส่ณัฐกานต์
“และตัวกานต์เองอย่าให้เขมพูดออกมาเลยนะกานต์ เพราะว่าทุกเื่ที่ผ่านมาเขมก็ทนที่สุดแล้วแต่เื่...” ผมพูดและมองหน้าณัฐกานต์ผมว่าเขาเข้าใจดีว่าผมหมายถึงอะไร
"ถ้าอย่างนั้นลินดาลงไปข้างล่างดีกว่านะคะ...ครูเขมกับแฟนจะได้ตกลงกันให้เรียบร้อยค่ะ"ครูลินดาเดินอ้อมจะออกไปจากห้อง
"ที่เขมจะพูดเขมกำลังจะบอกเลิกกานต์ใช่ไหม!!และเขมจะไปคบกับมันใช่มั้ย!! " ณัฐกานต์ตะคอกเสียงดังใส่ผมเสียงเขาสั่นผมเองก็ได้แต่ยืนมองั์ตาคู่นันกำลังจะมีน้ำซึมออกมา ผมเองก็เสียใจ
"กานต์ไม่ให้ใครหน้าไหนมาแย่งเขมไปได้หรอก..."ณัฐกานต์พูดจังหวะที่ครูลินดากำลังเดินผ่าน ณัฐกานต์เขารีบเข้าไปกระฉากตัวครูลินดาและมันก็เร็วเกินไปที่ผมจะดึงรั้งณัฐกานต์ได้ทัน ทำให้ครูลินดาเสียหลักเซไปและ
"โป้ก!"เสียงศีรษะกระแทกกับของโต๊ะและจะลงมาที่พื้นคอนกรีตผมก็รีบะโเข้าไปรับร่างครูลินดาก่อนจะถึงพื้น
“หมับ”ผมรับเข้าไปไว้ได้พอดี ท่ามกลางสายตาของณัฐกานต์ที่ยืนอ้าปากใในสิ่งที่ผมทำครูลินดาก็ยกมือขึ้นแตะที่ตรงหน้าผากมีเลือกสีแดงสดไหลลงมาและผมกับณัฐกานต์ก็ต้องตกตะลึงเพราะว่าเืที่ไหลเป็ทางนั้น
"ณัฐกานต์นี้ทำบ้าอะไรน่ะ!นี้กานต์ทำอะไรลงไป!" ผมหันมาตะคอกเสียงดังใส่ณัฐกานต์และรีบจับดูที่หน้าผากครูลินดาผมรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าของผมขึ้นมาซับเืที่ไหลออกมานั้น
"ครูลินดาผมพาไปโรงพยาบาลนะครับครูครูเืไหล "ผมพูดและอุ้มร่างเล็กๆ นั้นลอยขึ้นสายตาผมหันมามองคนที่ยืนมือไม้สั่น เขาก็คงใไม่แพ้กัน
"ตกลงนี้เขมเลือกนางชะนีนี้ใช่มั้ย"ณัฐกานต์ถามเสียงสั่นเครือ
"เราเลิกกันเถอะกานต์เพราะกานต์เป็แบบนี้ไง!!!" ผมพูดตะคอกใส่ณัฐกานต์
“ตอนแรกเขมว่าจะโทรคุยกับกานต์เขมคิดว่าเราควรจะได้ลองกันกลับมาคุยกันใหม่ เริ่มต้นกันใหม่ แต่..”ผมหันไปพูดกับณัฐกานต์ ผมค่อยประคองครูลินดาให้ลุกขึ้นเช่นกัน
“แต่เขมคิดว่าเราไม่มีอะไรต้องคุยกันอีก!“ผมพูดแม้มันจะปวดใจพอกัน สี่ปีที่ผ่านมามันก็มีทั้งสุขและทุกข์และคำพูดของแม่ที่เคยบอกผมว่า ยอมได้ก็ยอมเพื่อคนที่ลูกรักตอนนี้ผมคิดว่าผมไปต่อไม่ไหวแล้ว ผมนึกขอโทษแม่รดาในใจ
"เพราะว่าเราคงไปกันไม่ได้จริงๆณัฐกานต์และไม่ต้องโทษใครโทษทีเราทั้งคู่โทษที่เราไม่เคยปรับหรือจูนเข้าหากันเรามีแต่จะสวนทางกันทุกอย่าง!”
“เขมรักกานต์มากนะแต่เขมก็ต้องเลือกที่ปล่อยมือ...เขมอาจจะไม่ใช่คนที่กานต์้าเพราะเราไม่มีอะไรที่เขากันได้เลยเวลาสี่ปีก็ไม่ได้ช่วยให้เส้นทางของเรามากันกันได้เลยเหมือนกันมันมีแต่จะยิ่งห่างกันออกไป... เราเหมือนคนละขั้วกันมากกว่าจะเป็คู่กันซะอีกกานต์”ผมพูดสายตาของผมกับณัฐกานต์ประสานกัน เ็ปไหมตอบได้ว่าเจ็บที่ต้องพูดออกไปแบบนั้น
“และสิ่งที่เลวร้ายที่สุดคือกานต์ทำร้ายคนอื่นๆที่อยู่ใกล้ชิดกับเขมแบบนี้ มันยิ่งทำให้เขมดูแย่!”
“เขมไม่ได้ภูมิใจเลยนะกานต์มันแย่จริงๆ เขมว่าเขมพอแล้ว เราพอกันแค่นี้แหละกานต์”ผมพูดด้วยถ้อยคำที่เหมือนโดนมีดกรีดเพราะว่ามันเป็การจบความรักสี่ปีที่ไม่สวยงามเอาซะเลย
“สุดท้ายเราก็เลิกกันใช่ไหมเขม!!!...ไหนบอกว่าเราจะมีอนาคตด้วยกันไง แต่แค่เขมมาเจอนางชะนีบ้านี้ แค่นี้นะเหรอ...ถ้าจิตใจเขมไม่ได้เข้มแข็งั้แ่แรก มาเป็เกย์ทำไม ..มาหลอกให้กานต์รักทำไม..ฮือๆ” ณัฐกานต์พูดไปร้องไห้ไปด้วย ครูลินดาก็บีบมือผมไว้ เขาคงเข้าใจความรู้สึกผมตอนนี้ดี
“เขมจะเข้าไปคุยเื่ทุกอย่างของเราในวันหยุดเื่ที่เราทำร่วมกันไว้ก็แบ่งไปตามส่วนคอนโดเขมไม่เอา!”
“เขมยกให้!”ผมพูด
“แต่เงินในบัญชีนั้นมันมาจากน้ำพักน้ำแรงของเขมที่เขมเคยคิดจะสะสมไว้ปลูกบ้านและอยู่ด้วยกันตอนนี้มันไม่จำเป็แล้วเพราะว่า...มันจบแล้ว!!"ผมพูดแค่นั้นน้ำตาณัฐกานต์ก็ไหล ผมเองก็น้ำตาไหลเสียใจแต่ผมต้องเลือกผมอุ้มครูลินดาออกไป มีนักเรียนหญิงสองคนเดินมาคงจะมาหาครูลินดาเขาก็ต้องทำสีหน้าใ
"ครูลินดา...เืไหลด้วยค่ะครูเขม..."ผมพยักหน้าและผมก็ต้องรีบเดินแทรกเพื่อจะได้พาครูลินดาไปโรงพยาบาลก่อนดีที่ตอนนี้แทบจะไม่มีนักเรียนอยู่แต่ครูคงไปงานวันเกิดกันเกือบหมดและบางคนคงไปพักที่บ้านพักกันแต่ผมก็ต้องหันมาเจอนายคริสที่วิ่งส่วนขึ้นบันไดมา
"เกิดอะไรขึ้นครับครูผมได้ยินเสียงดังและพวกเด็กรุ่นน้องผมเขาบอกว่ามีคนมาถามหาครูสีหน้าเหมือนจะมาฆ่าใครเลย"คริสโตเฟอร์วิ่งขึ้นมาพอดีเลยเขาเห็นผมอุ้มครูลินดาไว้ครูลินดามองหน้าผม ผมรู้ว่าเธอเห็นใจผมเหมือนกันและคริสโตเฟอร์ก็ต้องใที่เห็นณัฐกานต์ออกมายืนมองผมอุ้มครูลินดาณัฐกานต์ยืนมองผมน้ำตาเขาก็ไหลรินลงมาอาบสองแก้มผมหันหน้าหนีไม่กล้าที่จะหันกลับไปมองคริสโตเฟอร์แตะที่แขนผมสายตาเขาเป็ห่วงผมแค่ไหนผมรู้ดีและมือของเขานี่แหละที่ทำให้ผมกลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกและ ผมก็พยักหน้าว่าผมโอเค
"คริสไปเอารถครูมา...ครูจะพาครูลินดาไปโรงพยาบาลครูลินดาหัวแตกนะ"ผมบอกคริสโตเฟอร์ คริสโตเฟอร์พยักหน้าและรีบวิ่งลงไปผมก็อุ้มครูลินดาลงไปชั้นล่างโดยไม่หันหลังกลับไปมองณัฐกานต์อีกเลยเขาคงรู้ตัวว่าเขาควรจะกลับกรุงเทพเลย
คริสโตเฟอร์วิ่งนำผมลงไปก่อนเพื่อไปขับรถของผมมาและผมก็ตามมาติดๆ เช่นกันไม่นานรถเก๋งของผมก็มาจอดตรงหน้าผมและคริสก็ลงมาเปิดประตูให้ผมผมก็วางครูลินดาไว้ที่เบาะหลังของรถผมรีบวิ่งไปฝั่งคนขับผมเพิ่งจะรู้ว่ามือไม้ผมก็สั่นไม่แพ้ณัฐกานต์เหมือนกันคริสแตะหลังมือผมเบาๆ
“พี่เขมให้ผมขับเถอะพี่พี่ขับไม่ได้หรอก พี่เชื่อใจผมนะ “คริสโตเฟอร์บอกผม ผมก็เงยหน้ามองเขา จริงๆอย่างที่นายคริสว่า ผมอาจจะพากันไปเกิดอุบัติเหตุได้ผมพยักหน้าตอบเขาและเดินอ้อมไปนั่งที่นั่งคนนั้งข้างคนขับแทนยกมือขึ้นมากุมใบหน้าตัวเองไว้ สี่ปีที่ผ่านมามันก็มีอะไรที่ผูกพันมีสิ่งดีดีที่มีด้วยกันไม่ใช่ว่าจะมีแต่ด้านลบเสมอไปนายคริสโตเฟอร์รีบออกรถทันทีเช่นกัน ผมได้แต่เหลือบมองณัฐกานต์ผ่านกระจกมองหลังเขาเดินลงมาจากตึกแล้ว เขาได้แต่ยืนมองผมผมเดาไม่ได้เลยว่าเขาเสียใจหรือเขาโกรธกันแน่ แต่ผมก็ต้องหันหน้าไปทางอื่น และมีมือใครบางคนมาแตะที่แขนผมเบาๆ
TBC….
150
