หลังจากที่โนวาหนีจากการตามล่าของอารากอสได้สำเร็จเขาก็ตามหาที่ที่ปลอดภัย เพื่อหลบเลี่ยงจากสายตาของอารากอส โนวาเลือกที่จะหลบอยู่ใต้ต้นไม้ขนาดใหญ่ต้นหนึ่งแสงจากท้องฟ้าสาดลงบนใบหน้าซีดเผือดที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ มือข้างหนึ่งกุมที่แผลที่ขา
โนวานั่งอยู่หลังต้นคริสตัลคิดวิเคราะห์สถานการณ์ความเป็ไปได้ต่างๆ จากข้อมูลทั้งหมดที่เขารู้จากทุกอย่างเท่าที่เขานึกออก
‘อารากอสรู้แล้วว่าฉันยังไม่ตาย’โนวามองกลับไปทางหน้าผาที่เดินจากมา ตอนนี้อารากอสคงกำลังไปตามล่าคนอื่นๆที่เหลืออยู่ใน่นี้เขาคงจะได้พักหายใจหายคอบ้าง
โนวาคิดว่าเขาต้องรีบออกจากป่าโดยเร็วเพราะข้างนอกป่าจะมีสถานที่ให้เขาหลบซ่อนตัวจากอารากอสได้ดีกว่าในป่ามากในป่าจันทรามันอันตรายเกินไปที่จะหลบซ่อนตัวโนวานึกถึงตอนที่หลบอยู่ที่น้ำตกกระซิบแล้วส่ายหัว น้ำตกนั่นสวยงามยามค่ำคืน แต่ก็เต็มไปด้วยอันตรายหรือต่อให้ฉันหาที่ซ่อนตัวได้จริงๆ ในตอนที่อารากอสไล่ฆ่าคนอื่นจนหมด แล้วเขามาตามหาฉันอย่างจริงจังฉันก็คงหลบไม่พ้นอยู่ดี
“เฮ้อ”โนวาถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน
แต่ว่าถ้าวิ่งหนีออกไปแบบนั้นอารากอสคงรู้ตัวแน่ๆ เพราะ่ทางออกจากป่า ต้นไม้จะไม่ค่อยมี ทำให้ถูกพบเจอได้ง่ายแถมอารากอสน่าจะเตรียมอะไรเพื่อส่งสัญญาณให้รู้ว่ามีใครกำลังออกจากป่าอยู่แน่ ๆฉันต้องหาวิธีล่ออารากอสออกไป แล้วใช้โอกาสนั้นในการหนี เขาเหลือบมองไปรอบๆ พยายามหาอะไรที่จะเป็ประโยชน์
“คำเตือนผู้ดำเนินเนื้อเื่ กำลังตกอยู่ในสถานการณ์โปรดตั้งใจเอาชีวิตรอดและทำเนื้อเื่ให้น่าสนใจ”
โนวามองหน้าต่างระบบที่ขึ้นอยู่ข้างๆอย่างจนใจ‘ไอเ้าระบบนี่ นอกจากจะช่วยอะไรไม่ได้แล้วยังจะมาสั่งฉันอีก’เขากำหมัดแน่น พยายามข่มความโกรธเอาไว้
“ผู้ดำเนินเื่ราวสถานะ: ตกอยู่ในอันตราย ภารกิจ: เอาชีวิตรอด สถานะภารกิจ: ใกล้ล้มเหลว” ตัวอักษรสีขาวปรากฏขึ้นบนหน้าต่างระบบ
“แล้วฉันจะทำยังไงล่ะ!ในเมื่อฉันไม่มีค่าความชอบอะไรนั่นเลย!” โนวาะโใส่หน้าต่างระบบ
“ค่าความชอบ สถานะ:0 สถานะ: ไร้ประโยชน์”
‘สถานะไร้ประโยชน์ที่บอกคงหมายถึงตัวแกเองสินะ’ โนวามองหน้าต่างระบบอย่างดูถูก
โนวากลับมาคิดต่อ ‘ต้องรู้จักศัตรู…’ พลางนึกถึงหนังสือคู่มือเผ่าพันธุ์ที่เขาเคยเปิดอ่าน ‘ต้องเข้าใจถึงจะเอาชนะได้’
เขาพลิกไปที่หน้าข้อมูลของไททันออร์คลอร์ด ภาพประกอบแสดงร่างกายกำยำ ผิวสีแดงเข้ม เขี้ยวแหลมคมและดวงตาสีแดงเพลิง มีความสามารถพิเศษในการหดหรือขยายร่างกายได้
‘อารากอส’ เขานึกถึงใบหน้าของครูฝึกที่ตอนนี้กลายเป็ “นักล่าเืเย็น”
โนวาพยายามรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับอารากอสทุกอย่างที่เขาเคยเห็น เคยได้ยิน
เส้นทางพลัง:โลหิตอัคคี ขั้นที่ 3
โนวาจำได้ว่าในวันเคยที่ฝึกต่อสู้อารากอสแสดงพลังของ เส้นทางพันธสัญญา ขั้นที่ 1 ให้เขาดู
“นี่คือพลังของเส้นทางพันธสัญญาขั้นที่1” เสียงทุ้มหนักของอารากอส ดังก้องอยู่ในความทรงจำ “เส้นทางแห่งความกล้าหาญ เส้นทางแห่งความมุ่งมั่นเส้นทางแห่งความเชื่อใจในตนเอง เ้าหนู!”
‘เขา ใช้พลังได้2 เส้นทาง’ โนวาขมวดคิ้ว ‘พวกหายากสินะ’
เขานึกถึงคำพูดของครูฝึกเดวิด
“การฝึกฝนหลายเส้นทางพร้อมกันมันเป็เื่ที่ทำได้แต่ค่อนข้างยาก และมันค่อนข้างเสี่ยง” เดวิด เคยกล่าวเตือน
“นิสัยโดยพื้นฐานของแต่ละคนนั้นไม่เหมือนกันมันเป็เหมือนตัวกำหนดเส้นทางของคนคนนั้น พลังของแต่ละเส้นทาง มันอาจจะขัดแย้งกัน กัดกร่อนจิตใจและทำลายพวกคุณจากภายใน แต่ใช่ว่าจะเป็ไปไม่ได้ที่ คนคนหนึ่งจะมีหลายเส้นทางพร้อมกันมันก็แค่หายากที่ใครสักคนจะสามารถใช้ 2 เส้นทางไปพร้อมกันได้”
‘อารากอส’ โนวามองภาพไททันออร์คลอร์ดในหนังสือ ‘เขามีพลังมาก แข็งแกร่งแต่…’
ความกังวลเริ่มก่อตัวในใจ
โนวาสะบัดหัวไล่ความคิดนั้นออกไป
‘ไม่ ต้องมีเหตุผลที่เขาใช้พลังได้2 เส้นทาง’
‘ต้องมี’
“ผู้ดำเนินเื่ราวกำลังวิเคราะห์ศัตรู สถานะ: ดำเนินการต่อ”
โนวามองข้อความบนหน้าต่างระบบ‘วิเคราะห์ศัตรู? แล้วไงต่อ?’
‘แกจะช่วยอะไรฉันได้บ้างล่ะ?’
“ระบบ สถานะ: ไร้ประโยชน์”
โนวาถอนหายใจ ไม่สนใจระบบเขาจดจ่ออยู่กับการวิเคราะห์
‘อารากอสเขา อ่อนไหวกับเด็ก’โนวานึกถึงเหตุการณ์ที่เขาเห็นอารากอสช่วยเด็กคนหนึ่งจากสุนัขดุร้าย ถึงจะแค่เพียงชั่วพริบตาเดียวแต่ฉันก็เห็นแววตาที่ดูทั้งเศร้าแล้วก็อ่อนโยนของเขา
‘เขาน่าจะมีลูก’
‘แต่ก็เป็คนที่โเี้’โนวานึกถึงภาพการสังหารครูฝึกคนอื่นๆ
‘เขาเข้มแข็ง ฉลาด เ้าเล่ห์และอันตราย’
‘เขาคือไททันออร์คลอร์ดเผ่าปีศาจที่ปลอมตัวมาเป็มนุษย์’
‘จุดอ่อนของเขาคืออะไร?’
โนวาครุ่นคิด
‘ครอบครัวความหยิ่งในพลัง ความประมาท?’
‘หรือความโกรธ?’
‘ฉันต้องหาทางใช้จุดอ่อนของเขาให้เป็ประโยชน์’
โนวาสูดหายใจลึกรับกลิ่นดินชื้น ใบไม้ และดอกไม้ป่า อากาศเย็นสบาย ‘ป่าจันทรา’ เขาหลับตาลงพยายามนึกถึงข้อมูลทุกอย่างที่เขารู้ ‘ที่นี่คือสนามรบของฉัน’
เขานึกถึงแผนที่เส้นทาง และจุดสำคัญต่างๆ ที่เขาเคยจดจำเอาไว้ หน้าผาสูงชันทางทิศตะวันตกของป่าเป็เหมือนกำแพงธรรมชาติ ที่ วิสเปอร์ เบิร์ดชอบทำรัง เขาจำได้ว่าหนังสือบอกว่ารังของพวกมันมีกลิ่นหอมอ่อนๆคล้ายดอกไม้ผสมกับดิน ถ้ำคริสตัลที่อยู่ทางทิศเหนือภายในเต็มไปด้วยผลึก แร่ธาตุและอันตราย บึงมีเทนพื้นที่ลุ่ม ที่มีก๊าซมีเทนที่ติดไฟง่าย แม่น้ำที่ไหลผ่านใจกลางป่าน้ำใสสะอาด แต่มีสัตว์ร้ายอาศัยอยู่ และ ดงหนามโลหิตพื้นที่อันตราย เต็มไปด้วยเถาวัลย์หนามที่มีพิษร้ายแรง
นึกถึงพืชต่างๆที่เขาเคยอ่านเจอในหนังสือ ดอกไม้มรณะ ดอกไม้สีม่วงเข้มสวยงาม แต่ละอองเกสรมีพิษร้ายแรงทำให้หายใจไม่ออก เห็ดหมอกเห็ดสีขาวเรืองแสง ปล่อยสปอร์ที่ทำให้เกิดภาพหลอน ใบมิ้นต์ป่าใบสีเขียวสด มีกลิ่นหอม สามารถใช้กลบกลิ่นได้ และดอกไม้จันทรา ดอกไม้สีขาวที่บานเฉพาะตอนกลางคืนกลิ่นหอมหวาน
แต่สิ่งที่อันตรายที่สุดในป่าจันทราคือสัตว์ร้าย
เขานึกถึง วิสเปอร์เบิร์ด นกขนาดเล็กขนสีเงิน ดวงตาสีฟ้า พวกมันดูน่ารัก แต่ชอบจิกตาเหยื่อ เขาเคยเห็นภาพในหนังสือร่างไร้ิญญา ดวงตาหายไปอย่างน่าสยดสยอง
กลูมฮาวด์ หมาป่าขนาดใหญ่ขนสีดำดวงตาสีแดง พวกมันออกล่าเป็ฝูง ไวต่อเสียงและกลิ่นเื ในยามค่ำคืนเสียงหอนของพวกมันดังก้องไปทั่วป่าน่ากลัว
ชาโดว์ เซอร์เพนท์ งูขนาดใหญ่เกล็ดสีดำมันมีพิษร้ายแรง แค่ััก็ทำให้เืแข็งตัว พวกมันหวงไข่และจะโจมตีทุกสิ่งที่เข้าใกล้รังของมัน
และ ไนท์สตอล์กเกอร์ เสือดำขนาดใหญ่ ขนสีดำสนิท ดวงตาสีแดงก่ำ พวกมันเป็นักล่า โดดเดี่ยวแข็งแกร่ง ว่องไว และโเี้
เขาลืมตาขึ้น มองไปรอบๆพยายามจดจำทุกสิ่ง ทุกอย่าง
“ผู้ดำเนินเื่ราวกำลังวิเคราะห์สภาพแวดล้อม ข้อมูล: เกือบครบถ้วน”
“เกือบครบถ้วนงั้นเหรอ?แล้วยังขาดข้อมูลอะไรบ้างล่ะ?” โนวาถามระบบ
“ระบบ สถานะ: ไม่สามารถตอบได้เนื่องจากข้อตกลงสัญญาหน้าที่ 112 ข้อที่ 7 วรรคที่...”
โนวาถอนหายใจ เขารู้ดีว่าระบบคงไม่ช่วยอะไรเขาต้องพึ่งตัวเอง
“เอาล่ะ”
โนวา กำหนด เป้าหมาย
‘เอาชีวิตรอด’เขาคิด ‘นั่นคือสิ่งสำคัญที่สุด ฉันต้องรอดจากอารากอสรอดจากป่าจันทราแห่งนี้ ไม่ว่าจะต้องทำยังไงก็ตาม’
‘จากนั้น...ฉันต้องหนีออกจากป่า’เขามองไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ที่ที่เขาควรจะไปถึง ‘ข้างนอกนั่นมีที่ซ่อนตัวที่ปลอดภัยกว่า’
‘และสุดท้าย…’ แววตาของโนวาแข็งกร้าวขึ้น‘ฉันจะแก้แค้น’
“ฉันจะใช้ ทุกอย่างที่มีในป่าจันทรามาเป็อาวุธ”
‘เอาล่ะถึงเวลาคิดแผน’ โนวา พยายามหาเส้นทางที่ปลอดภัยที่สุด สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็ว
‘ฉันจะหนีออกจากป่านี้ได้ยังไง?’
เขามองไปรอบๆ ต้นไม้คริสตัลเรียงรายหนาแน่นบดบังแสง พื้นดินปกคลุมด้วยใบไม้แห้ง และเถาวัลย์
‘ซ่อนตัว พรางตัว ลอบเร้น’เขาคิด ‘แต่ อารากอส มีประสาทััที่ไว เขาน่าจะหาฉันเจอได้ง่ายๆ’
‘ต้องถ่วงเวลา’
‘ต้องทำยังไง ถึงจะถ่วงเวลาเขาได้?’
โนวานึกถึงสัตว์ร้ายใน“ป่าจันทรา”
‘พวกมันอันตราย แต่อาจจะเป็ประโยชน์ได้’
เขานึกถึง พืชสมุนไพรผลึกแร่
‘ต้องมีบางอย่างที่ใช้ได้’
‘ฉันอ่อนแอไม่มีพลัง’
‘แต่ฉันมีความรู้’
เขาสูดหายใจลึก
“ใช้ความรู้ ใช้สติปัญญาใช้ทุกอย่างที่มี”
โนวานึกถึงแผนที่ในหัวอีกครั้งต้องใช้อะไรบางอย่างล่ออารากอส เขานึกถึงสัตว์ ต้องเป็สัตว์ร้ายที่แข็งแกร่งมากพอที่จะถ่วงเวลาอารากอสได้
ใหญ่ชาโดว์เซอร์เพนท์งูขนาดพิษรุนแรงและกลูมฮาวด์หมาป่าที่ดุร้าย ใช่ พวกมัน!
“ผู้ดำเนินเื่ราวสถานะ: พบแนวทางแก้ไขปัญหา”
โนวาลืมตาขึ้นมองหน้าต่างระบบแนวทางแก้ไขปัญหา? แต่มันจะใช้ได้จริงรึเปล่าคงอีกเื่หนึ่งใช่ไหมล่ะ?
“ระบบ สถานะ:ไม่สามารถตอบได้”
“ช่างเถอะฉันไม่ได้หวังพึ่งแกอยู่แล้ว”
โนวานึกถึงข้อมูลในหนังสือคู่มือชาโดว์ เซอร์เพนท์พวกมันหวงไข่มาก และกลูมฮาวด์ พวกมันคลั่งไคล้ไข่ของชาโดว์เซอร์เพนท์ ถ้าฉันขโมยไข่ของชาโดว์ เซอร์เพนท์มาได้ แล้วทำลายไข่บนตัวของอารากอส ชาโดว์เซอร์เพนท์จะคิดว่าอารากอสเป็คนทำ และกลูมฮาวด์ที่ได้กลิ่นไข่ก็จะรุมโจมตีอารากอส
ความคิดของเขาเริ่มเป็รูปเป็ร่างความตื่นเต้นแล่นริ้วไปทั่วร่างกาย เขาััได้ถึงเืที่สูบฉีด หัวใจเต้นแรง
แต่มันจะง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?ฉันต้องหาทางทำลายไข่บนตัวของเขาโดยที่เขาไม่รู้ตัว ต้องหลอกล่อต้องหาจังหวะที่เหมาะสม
โนวานึกถึงพลังของอารากอสชายผู้เต็มไปด้วยประสบการณ์ในการต่อสู้ และเส้นทางโลหิตอัคคี ขั้นที่ 3 ถ้าเขวี้ยงไข่ใส่จากระยะไกล อารากอสคงหลบได้แน่มีแต่ต้องสู้กับเขาระยะประชิดแล้วหาจังหวะ ต้องหาอาวุธ ต้องหา…เขาพยายามนึกถึงสิ่งของต่างๆในป่าจันทรา หนามโลหิต ผลึก เถาวัลย์ หิน ต้องมีบางอย่าง…
เขาเริ่มคำนวณความเสี่ยงถ้าพลาดก็ตาย ถ้าทำไม่สำเร็จก็ตาย ฉันจะไม่คิดถึงความล้มเหลว เขาตัดสินใจ ต้องรอด!ต้องแก้แค้น! ต้องทำให้สำเร็จ!
“เอาล่ะ เริ่มลงมือ”โนวาลุกขึ้นยืน “ขั้นตอนแรกรวบรวมของที่ต้องใช้”
โนวาลุกขึ้นยืดเส้นยืดสายสำรวจอุปกรณ์เท่าที่มี ดาบไม้หักๆ เสื้อผ้าขาดวิ่น
“ต้องเตรียมของ…”
ดอกไม้มรณะมีพิษต้องใช้ล่อชาโดว์ เซอร์เพนท์
ใบมิ้นต์ป่ากลิ่นแรง ใช้กลบกลิ่นไข่
ผงควบคุมไฟกับหมอกบดบังก็ต้องหาด้วย โนวามองไปรอบๆ ต้นไม้ พุ่มไม้ เถาวัลย์ ดอกไม้เขาต้องหาพวกมันให้เจอ
เขาออกเดินลึกเข้าไปในป่า สายตากวาดมองหาพืชที่ตรงกับคำอธิบายในหนังสือ
โนวาเดินไปตามทางเดินเล็กๆริมแม่น้ำ แสงอ่อนๆจากท้องฟ้าสาดลงมาเป็ลำแสงผ่านช่องว่างของเรือนยอดต้นไม้
เขาหยุดเดินย่อตัวลง มองดอกไม้สีม่วงเข้มที่บานอยู่ริมตลิ่ง
“ดอกไม้มรณะ...”
เขาเด็ดดอกไม้อย่างระมัดระวังกลิ่นฉุนรุนแรงแทรกเข้ามาในจมูก
“ระบบ ตรวจพบไอเท็มดอกไม้มรณะ สถานะ: เป็พิษ ผล: ทำให้หายใจไม่ออก สับสน”
“แค่บอกว่าเป็พิษก็พอแล้ว”โนวาพึมพำ “ฉันรู้อยู่แล้วน่า”
โนวาเดินต่อลึกเข้าไปในป่า
“ระบบ ตรวจพบไอเท็มใบมิ้นต์ป่า สถานะ: มีกลิ่นหอม ผล: ใช้กลบกลิ่นได้”
“ใบมิ้นต์ป่า…”โนวามองพืชใบสีเขียวสด เติบโตอยู่ใกล้ลำธารเล็กๆ เขาเด็ดใบมิ้นต์ ขยี้ดมกลิ่นหอมสดชื่น
โนวาเก็บดอกไม้มรณะและใบมิ้นต์ป่าใส่ในถุงหนังสัตว์เขาสำรวจรอบๆ ต่อไป
‘ผงควบคุมไฟหมอกบดบัง รากสะท้อนเสียง ยางไม้เร่งปฏิกิริยา ผลึกควบคุมเงากับดักเร่งการเจริญเติบโต ต้องหาพวกมันให้เจอ’
เขาเดินลัดเลาะไปตามเส้นทางต่างๆ
“ระบบ ตรวจพบไอเท็มเห็ดหมอก สถานะ: เป็พิษ ผล: ทำให้เกิดภาพหลอน”
“เห็ดหมอก”โนวามองเห็ดสีขาวเรืองแสงที่ขึ้นอยู่บนขอนไม้ผุพัง เขาจำได้ว่าเห็ดชนิดนี้ อันตรายไม่ควรัั
“ไม่เอาล่ะ อันตรายเกินไป”โนวาตัดสินใจไม่เก็บเห็ดหมอก เขารู้ดีว่าภาพหลอนอาจทำให้เขาเสียสมาธิ
เขาเดินต่อลึกเข้าไปในป่า
“ระบบ ตรวจพบไอเท็มยางไม้เร่งปฏิกิริยา สถานะ: ติดไฟง่าย”
โนวามองต้นไม้ขนาดใหญ่ลำต้นสีแดง มีรอยกรีดเหมือนถูกอาวุธโจมตี ยางไม้สีแดงไหลออกมาจากรอยแผล
“ต้นไม้เพลิง”โนวาจำได้ว่ายางไม้ของมันติดไฟง่ายมาก
“ยางไม้เร่งปฏิกิริยาอาจจะใช้ประโยชน์ได้”โนวาใช้มีดกรีดลำต้น เก็บยางไม้ใส่ภาชนะเล็กๆ ที่เขาเตรียมมา
หลังจากจากหาของได้มากที่สุดเท่าที่จะหาได้แล้วโนวาเดินต่อไป มุ่งหน้าไปยังถ้ำคริสตัล
“ได้เวลาหารังของชาโดว์เซอร์เพนท์แล้ว...”
“ต้องหาเส้นทางที่ปลอดภัยที่สุด”
เขาเริ่มออกเดินตรวจสอบเส้นทาง ทำเครื่องหมายจุดสำคัญๆ บนแผนที่ ถ้ำ รัง วิสเปอร์ เบิร์ดบึงมีเทนแม่น้ำ ทางลาดชัน
เขาต้องรู้จักป่าแห่งนี้ให้เหมือนกับหลังมือของตัวเอง
โนวาเดินไปตามเส้นทางเล็กๆริมแม่น้ำ มองหาร่องรอยของชาโดว์ เซอร์เพนท์ หูของเขาคอยฟังเสียงรอบข้าง เสียงนกร้องเสียงใบไม้ไหว เสียงสัตว์
เขาต้องหารังของมันให้เจอ
“ระบบผู้ดำเนินเื่ราว กำลังเสี่ยงอันตราย สถานะ: ไม่แนะนำ”
“ฉันรู้” โนวาพึมพำ “แต่ฉันต้องทำ”
สายตาเขาเหลือบไปเห็นร่างของชายคนหนึ่งนอนแน่นิ่งอยู่ใต้ต้นไม้เสื้อผ้าขาดวิ่น ร่างกายเต็มไปด้วยาแ
โนวาชะงักฝีเท้า เขารู้สึกถึง…ความเ็า
“เขาตายแล้ว” โนวาเก็บดาบที่ยังอยู่ในสภาพของชายคนนั้นขึ้นมาและเก็บไว้ที่หักแล้วของเขา
โนวากลืนน้ำลาย เขาเพิ่งรู้ตัวว่าั้แ่รอดจากอารากอสมา เขาไม่ได้ยินเสียงของผู้ถูกอัญเชิญคนอื่นเลย
‘เหลือกี่คนที่รอดชีวิตกันนะ?’
“ระบบ มีข้อมูลอะไรบ้างไหม?เกี่ยวกับผู้รอดชีวิต”
“ระบบ สถานะ: ไม่สามารถเปิดเผยข้อมูลได้”
โนวาถอนหายใจ เขาต้องหาคำตอบด้วยตัวเอง
เขาก้มลงมองรอยเลื้อยบนพื้นดิน
“รอยเลื้อยขนาดใหญ่น่าจะชาโดว์ เซอร์เพนท์”
เขาลากนิ้วไปตามรอยเลื้อยรอยใหม่ สดๆ “มันเพิ่งผ่านมาที่นี่”
โนวาเดินตามรอยเลื้อยไปเรื่อยๆระหว่างทาง เขาพบกับศพของผู้ถูกอัญเชิญอีก 2 คน
‘อารากอส’ เขากำหมัดแน่น ‘แก...’
กลิ่นคาวเืฉุนรุนแรง
เขาเงยหน้าขึ้นมองไปข้างหน้า
ถ้ำขนาดใหญ่ปากถ้ำถูกปกคลุมด้วยเถาวัลย์
โนวาสูดหายใจลึกเขาััได้ถึงอันตราย
“นี่ต้องเป็รังของชาโดว์เซอร์เพนท์แน่ ๆ”
เขาจดจำสถานที่เอาไว้และเริ่มวางแผน
โนวาเดินสำรวจรอบๆถ้ำ เขาสังเกตเห็นร่องรอยของสัตว์อื่นๆ เช่น รอยเท้าของกลูมฮาวด์ และ ขนนกของวิสเปอร์เบิร์ด
“ที่นี่เหมาะสำหรับแผนของฉัน”
เขาเตรียมกับดักไว้รอบๆถ้ำ ใช้หนามโลหิต เถาวัลย์ หิน และผลึก
เขาฝึกควบคุมอารมณ์ทำสมาธิอยู่ใต้ต้นคริสตัลหายใจเข้าออกช้าๆ “สงบ เยือกเย็น” เขาต้องควบคุมความโกรธและความกลัวให้ได้
เขาสำรวจเส้นทางหนีหาจุดที่ปลอดภัยที่สุด ในกรณีที่แผนล้มเหลว และพยายามคาดเดาตำแหน่งของอารากอส
โนวามองไปที่ท้องฟ้าที่มืดมิด
โนวานั่งอยู่บนกิ่งไม้ของต้นคริสตัลขนาดใหญ่มองลงไปที่ถ้ำเบื้องล่าง ปากถ้ำมืดมิด เถาวัลย์ปกคลุม
เขาตรวจสอบอุปกรณ์ ในถุงหนังสัตว์อีกครั้ง
ดอกไม้มรณะ ใบมิ้นต์ป่ารากสะท้อนเสียง ยางไม้เร่งปฏิกิริยา ผลึกควบคุมเงา กับดักเร่งการเจริญเติบโต ะเิคริสตัลหนามโลหิตอาบยาพิษ ดาบหนามโลหิต โล่หินคริสตัล
พร้อมแล้ว
เขาตรวจสอบแผนที่ ทำเครื่องหมายจุดต่างๆเส้นทาง กับดัก จุดนัดพบ
ครบถ้วน
โนวา สูดหายใจลึก มองท้องฟ้าที่เริ่มมืดลง
“ถึงเวลาแล้ว”
เขาะโลงจากต้นไม้
อย่างเงียบเชียบ
เดินหายไปในความมืดของป่าจันทรา
“มาเริ่มแผนการกันเถอะ”
บทที่6 “หนอนหนังสือโต้กลับ”
ค่าความชอบปัจจุบัน: 0
*หมายเหตุ: ค่าความชอบคือค่าที่ส่งผลต่อการดำเนินเื่ การตัดสินใจของผู้ดำเนินเื่ราวค่าความชอบจะถูกคำนวณผ่านการมีส่วนร่วมของนักอ่าน ทั้งการแสดงความคิดเห็น การกดหัวใจ การให้กำลังใจ และอื่นๆ ทุกการมีส่วนร่วมจะถูกนำมาคำนวณ
ค่าความชอบจะถูกคำนวณผ่านการมีส่วนร่วมของนักอ่าน ทั้งการแสดงความคิดเห็น การกดหัวใจ การให้กำลังใจ และอื่นๆ ทุกการมีส่วนร่วมจะถูกนำมาคำนวณ
และมอบให้กับผู้ดำเนินเื่ราวค่าความชอบจะถูกคำนวณในเวลา 12:00 น.ของวันถัดไป และ 1 บท จะถูกคำนวณได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น
6K
