"พวกเ้าไว้คนง่ายเกินไป" พวกเคตัสได้ยินก็ตากแปลกใจทำไมชายหนุ่มตรงหน้าถึงพูดอะไรแปลกๆ แต่ไม่นานพวกเข้าก็เข้าใจ ชายหนุ่มตรงหน้าค่อยๆลุกขึ้นช้าๆออร่ารอบๆตัวเขาค่อยๆเปลี่ยนไปจากชายที่ดูไม่มีอะไรเลยดูไร้ผิดสง กลับค่อยๆปล่อยคลื่นพลังเวทย์ที่น่าขนลุกออกมา
"นี้เ้าจะทำอะไรของเ้า"เฟตัลเอยถามขึ้นมาด้วยความสงสัยเพราะตอนนี้พวกเข้าทุกคนขยับไม่ได้ ต่างคนต่างก็เริ่มกลัวสิ่งตรงหน้า
"ก็จะสอนบทเรียนให้เด็กอย่างพวกเ้ารู้จักระวังคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักยังไงล่ะแต่พวกเ้าต้องเรียนด้วยชีวิต"พูดจบเวอาร์ก็ค่อยๆเดินไปหักคอเคตัสอย่างช้าๆและดึงหัวของเคตัสออกมาก่อนจะใช้กิ่งไม้แถวนั้นปักหัวของเคตัสเสียบชูเอาไว้เหมือนชะเลยที่แพ้สมครามและถูกตัดหัวเสียบประจาน
เมื่อที่เหลือเห็นอย่างนั้นก็พากันตื่นกลัวเป็อย่างมาต่างคนต่างพยายามจะหนีแต่ไม่มีใครที่สามารถขยับตัวได้สักคนเอริได้แต่พยายามหลับตาลงแต่ก็ไม่เป็ผล เวอาร์เขาบังคับให้ทุกคนต้องดู จากนั้นเขาก็เดินไปหยิบดาบของเคตัสมาและเดินตรงไปที่เฟตัลอย่างช้าๆ ตึก ตึก ตึก
ทุกการก้าวเดินของเวอาร์ทำให้ทุกคนในที่เหลือต่างสั่นกลัว เขาชักดาบออกมาจากฝักอย่างช้าบรรจงสอดดาบเข้าไปในลอยต่อของชุดเกราะที่เฟตัลใส่ค่อยๆแทงลงไปและกระชากแขนเขาออกมาอย่างแรงจนแขนขาดออกลำตัวเฟตัลได้แต่แหกปากะโแต่กลับไม่มีเสียงเด็กสาวที่ให้ข้าวเวอาร์เธอนั่งร้องไห้แต่กลับไม่มีน้ำตาเอริเองก็เช่นกัน
จากนั้นเวอาร์ก็ค่อยทำแบบเดินกับทั้งแขนทั้งขาของเฟตัลจนเขาทนไม่ไหวสิ้นใจตายไปในที่สุด
"เอาไงดีกับพวกลูกเจี๊ยบสามคนนี้ดี"เวอาร์ค่อยๆหันไปมองทั้งสามคนที่เหลือด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มตามร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเื
"มาทำเื่นี้ให้จบๆกันไปดีกว่าข้าเริ่มเบื่อแล้ว"พูดจบเขาก็เริ่มกำมือและหันไปทางเด็กสาวตัวเล็กร่างของเธอเริ่มถูกบีบเข้าเรื่อย ๆจนเละเป็ก้อนเนื้อกลมๆกองอยู่ที่พื้นจากนั้นเขาก็เหวี่ยงดาบตัดหัวสองคนที่เหลือทั้งสองคนทิ้ง……………
เเปะ เสียงปลบมือดังขึ้นทั้งห้าคนถูกดึงกลับมาจากผวังที่เวอาร์สร้างขึ้นเหงื่อของทุกคนไหลถ่วมตัวเหมือนพึ่งผ่านเหตุการณ์นั้นมาจริงๆทุกคนยื่นนิิ่งอยู่สักพักจนเคตัสเริ่มรู้สึกตัว
"แค่ภาพลวงตาเองหรอเนี่ยทำเอาจิตแถบหลุด"เคตัสที่ดึกสติกลับมาได้ก่อนเริ่มพูดขึ้นแต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะคืนสติเร็วแบบเคตัสทุกคนที่เหลือต่างทรุดตัวลงกับพื้น
"นี่…"เอริเบิกตากว้างมองไปยังพื้นดินเบื้องหน้าของทุกคนมันมีข้อความถูกเขียนเอาไว้โดยเวอาร์ก่อนที่เขาจะจากไป
‘ขอบคุณสำหรับอาหารนะข้าไม่มีอะไรจะตอบแทนพวกเ้าแล้วมีเพียงบทเรียนเล็กๆน้อยๆที่ข้าให้หวังว่าจะชอบกันนะ><’
เมื่อทุกคนเห็นข้อความก็ได้แต่สาปแช่งในใจ'ชอบกับผีนะสิไอ้บ้าเอ้ย!!!!!'……………….
ตักมาที่เวอาร์ตอนนี้เขากำลังเดินผิวปากชมนกชมไม้อย่างสบายใจเขารู้สึกดีที่ได้สอนบทเรียนชีวิตให้กับเด็กๆยุดใหม่ให้รู้จักระวังเขาไม่ได้คิดว่าวิธีของเขามันเลวร้ายแต่อย่างใด…
จุดหมายของเขาคือเข้าไปในเมืองหอคอยที่สามเพื่อหาข่าวสารเกี่ยวกับหอค่อยแห่งนี้
เมื่อมาถึงเมืองที่แรกทื่เขาจะไปก็คือบาร์เพราะเป็แหล่งข่าวสารที่ดี ตอนนี้เขาก็อยู่ในเมืองแล้วสิ่งที่เด่นสะดุดตาที่สุดคงหนีไม่พ้นหอค่อยสูงเสียดฟ้าที่ตั้งอยู่ใจกลางเมือง ก่อนเข้ามาในเมืองเขาก็เปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้วตอนนี้เขาใส่ชุดคุมสีดำเขาเดินเข้าไปในบาร์และนั่งที่หน้าเค้าเตอร์และสั่งเบียร์มากินหูก็ฟังข่าวสารที่คนในบาร์พูดคุยกันไปด้วย
"เ้าเคยได้ยินตำนานนักรบทั้ง13ผู้พิชิตหอค่อยแห่งแรกหรือเปล่า"ชายในชุดเกราะเหล็กถามเพื่อนที่นั่งอยู่ตรงข้าม
"ทำไมจะไม่เคยว่ะพวกเขาเป็วีรบุรุษของพวกเราเชียวนะข้าจะไม่เคยได้ยินได้ไง"ชายในชุดชาวบ้านตอบกับมา
"ใช่ไหมล่ะ ตอนนี้พวกเขาหายไปไหนหมดพวกเขาคือความหวังขอองพวกเราเลยนะ ว่ากันว่าเพียงแค่เกมของพระเ้าเริ่มขึ้นแค่10ปีหวกเขาก็พาเผ่าพันธุ์ต่างๆเคลียร์ไปถึง2เกมเลยนะ"ชายในชุดเกราะพูดขึ้นมาด้วยท่าทางภูมิใจ
"ใช่แต่น่าเสียดายหลังจากพวกเขาเคลียร์ไป2เกมพวกเขาก็หายตัวอย่างปริศนา ข้าว่านะถ้าพวกเขายังอยู่พวกเราก็คงไม่ต้องมานั่งเครียดแบบนี้ เ้าว่าพวกเขาหายไปไหนกัน"
"มันมีหลายสาเหตุที่คนเขาก็เดาๆกันไปบางก็ว่าตายหลังจากเคลียร์เกมที่2บางก็ว่าพวกเขาถูกดูดหายไปในหลุมดำ หรือไม่พวกเขาก็คงาเ็หนักจนไม่สามารถออกมาสู้ได้"ชายชุดเกราะเหล็กพูดขึ้น
‘จะให้ออกมาสู้็ได้ไงล่ะแต่ล่ะคนถูกสาบเป็หินอยู่ที่ไหนของโลกบ้างก็ไม่รู้’เวอาร์คิดในใจก่อนจกะกดเหล้าจนหมดแก้วและนึกถึงเื่ราวในวันนั้น……..
321
