ค่ำคืนที่เกิดเหตุการณ์มือสังหารจากกองทัพะบุกเข้าปราสาทแห่งราชวงศ์แอนเชสก้าผ่านไปแล้วแคเรนนั่งอยู่ในรถม้ายังไม่อยากเชื่อว่าเื่พึ่งเกิดขึ้นไม่นานเธอมองทิวทัศน์ผ่านช่องหน้าต่างรถม้ามองเห็นเมืองฟาห์ลันที่เต็มไปด้วยบ้านเรือนสูงไม่เกินสองชั้นกำแพงทาสีขาวมุงหลังคาสีน้ำเงินคล้ายกันทั้งเมืองแคเรนนึกถึง่เวลาก่อนที่ตนจะเข้าวังเธอเคยอาศัยอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่แถบชานเมืองที่ห้อมล้อมไปด้วยบ้านเรือนคล้ายๆ กันวิวทิวทัศน์แบบนี้จึงน่าคุ้นเคยกว่ามาก
“ดื่มน้ำหน่อยมั้ยท่านหญิง”เสียงของเด็กหนุ่มอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับเธอดังขึ้นเธอหันมองตามเสียงเห็นเขากำลังยื่นกระบอกไม้ไผ่บรรจุน้ำผึ้งอยู่เต็มให้กับเธอเธอรับกระบอกไม้ไผ่มาดื่ม
เด็กหนุ่มใบหน้าหวานรูปร่างผอมสูงคนนี้ชื่อคาร์ลพาฟเนอร์ เขาเป็บุตรชายของแรนดัล พาฟเนอร์ หัวหน้าพ่อบ้านที่พระราชวังเขาจึงกลายเป็พ่อบ้านส่วนตัวของเธอโดยปริยาย น่าแปลกที่ั์ตาสีมรกตกับผมสีน้ำตาลแดงของเขาทำให้เธอนึกถึงดอว์น เวนดีส พวกเขามีความละม้ายคล้ายกันอย่างน่าประหลาด
“น้ำผึ้งหอมหวานดีจัง”กลิ่นของน้ำผึ้งทำให้เธอนึกถึงสวนดอกไม้หลากสีในพระราชวังคาร์ลมักชงชาผสมน้ำผึ้งให้เธอดื่มยามบ่ายเสมอ
“หลังจากนี้คงหาของดีๆสำหรับเป็เสบียงได้ยากขึ้น” คาร์ลตอบก่อนจะรับกระบอกไม้กลับมาไม่นานนักรถม้าก็หยุดเคลื่อนที่ แคเรนเห็นไกอัส ชาฟเวิร์น ที่คุมบังเหียนม้ากำลังะโลงจากรถม้าแล้วเดินไปคุยกับทหารยามที่เดินลาดตระเวนอยู่สองคนซึ่งเป็คนที่เข้ามาขวางรถม้าเอาไว้
หลังจากคุยกันอยู่สักครู่ทหารยามสองคนก็กลับไปเดินลาดตระเวนต่อในขณะที่ไกอัสเดินตรงมาเปิดประตูรถม้าก่อนกล่าวกับแคเรนและคาร์ล
“่นี้ทหารยามลาดตระเวนเข้มงวดขึ้นนอกจากเื่ของกองทัพะที่บุกรุกเข้ามาแล้วยังมีเื่ของหญิงสาวหลายคนหายตัวไปอย่างต่อเนื่อง ก็เลยเตือนให้พวกเราระวังตัว”
“เราต้องแวะซื้อเสบียงในเมืองตุนไว้ก่อนต้องเดินทางอีกสามวันกว่าจะถึงเมืองไมเนอร์” คาร์ลตอบก่อนจะชี้ไปที่ประตูเมือง“ข้างประตูเมืองมีที่พักให้เช่าอยู่ กว่าจะซื้อของเสร็จคงตกบ่ายพอดีถ้าออกเดินทางตอนนี้เลยกลัวจะมืดเสียก่อน”
“ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมท่านแม่ถึงรีบให้ออกเดินทางนักหากเตรียมซื้อของไว้ก่อนอาจจะไม่ต้องเสียเวลาขนาดนี้”
“อาจจะกังวลเื่มือสังหารจากกองทัพะก็เลยให้ท่านรีบออกจากปราสาทก่อน” คาร์ลตอบแคเรนก่อนหันไปบอกกับไกอัส“ท่านคงต้องมาช่วยข้าถือของ”
แคเรนมองผ่านหน้าต่างเห็นกลุ่มคนจำนวนมากมารวมตัวกันอยู่ที่ตรอกข้างหน้าก็เกิดสนใจขึ้นมา“ตรงนั้นมีอะไรกัน ท่าทางคึกคักน่าดูเลย”
คาร์ลมองตามสายตาของแคเรนก่อนหันมาตอบเธอ“น่าจะเป็ตลาดนัด เขาเปิดแค่เดือนละครั้งให้พ่อค้าจากนอกเมืองนำของเข้ามาขายได้แต่ท่านไม่เข้าไปดูน่าจะดีกว่า”
“ทำไมล่ะข้าไม่เคยเห็นแบบนี้เลยอยากเปิดหูเปิดตาบ้าง”
“คือว่านอกจากสินค้าทั่วไปมันยังมีสินค้าที่ไม่ปกติด้วย”
ไกอัสรู้สึกไม่สบอารมณ์กับคำพูดอ้อมค้อมของคาร์ลเขาตอบแคเรนแบบตรงไปตรงมา “สินค้าที่ว่าก็คืุ์ รวมถึงยาผิดกฎหมายหลายอย่างท่านยังยืนยันจะไปดูอีกหรือไม่”
แคเรนหันมองหน้าคาร์ลก่อนกล่าวกับเขา“ยังไงก็ต้องเดินทางอยู่ข้างนอกอีกนาน ข้าควรเปิดหูเปิดตาไว้บ้างให้ข้าลองเข้าไปดูเถอะ”
“งั้นข้าจะไปเป็เพื่อนท่าน”คาร์ลตอบอย่างจนใจ
“ถ้างั้นข้าจะไปส่งพวกท่านที่หน้าตลาดแล้วเอารถม้าไปจอดในที่พักท่านกับพ่อบ้านของท่านไปเดินเที่ยวกันก่อน เดี๋ยวข้าตามเข้าไป”
เมื่อลงจากรถม้าแล้วแคเรนกับคาร์ลก็เดินเข้ามาในตลาดซึ่งผู้คนเดินกันขวักไขว่ตลาดในตรอกเต็มไปด้วยแผงขายของที่มีทั้งรถเข็นและซุ้มไม้สำหรับวางของหลากหลายแบบทั้งขนมปัง ผลไม้ เครื่องประดับแต่เมื่อเดินลึกเข้าไปจึงได้เห็นรถม้าที่พ่วงกรงเหล็กมาด้วยกรงเหล็กบางหลังก็ขังเด็กชายหญิง บางหลังก็ขังชายฉกรรจ์รูปร่างกำยำบางหลังก็ขังหญิงสาวรูปร่างอ้อนแอ้น คาร์ลมองดูภาพตรงหน้าอย่างเวทนาเพราะเขาเองก็เคยอยู่ในกรงแบบนั้นมาก่อนถ้าหาก แรนดัล พาฟเนอร์ไม่มาซื้อตัวเขาไปเลี้ยงเป็บุตรบุญธรรมเสียก่อน
แคเรนมองสำรวจรอบตัวอย่างตื่นตาตื่นใจเธอสงสัยเื่โซ่กุญแจมือที่ล่ามคนในกรงให้ติดอยู่ภายในออกไปข้างนอกไม่ได้จึงกล่าวถามคาร์ล
“ทำไมถึงต้องใส่กุญแจมือพวกเขาด้วย”
“เพื่อไม่ให้หนีได้”คาร์ลกล่าวตอบ “ท่านหญิง เรารีบซื้อของแล้วออกไปจากที่นี่กันดีกว่า”
“ทำไมล่ะให้ข้าปล่อยพวกเขาก่อนไม่ได้หรือ เหล็กพวกนั้นทำจากวิสทาเนียม”
คาร์ลรู้ดีว่าแม้แคเรนจะอายุย่างเข้าสิบแปดปีนี้แต่เธอไม่เคยออกมาเห็นโลกภายนอกปราสาทเลยมุมมืดของเมืองแบบนี้จึงถือเป็สถานที่อันตรายสำหรับเธอ
“หากปล่อยพวกเขาพ่อค้าทาสก็จะตามล่าพวกเราแทน ท่านคงไม่อยากให้เกิดเื่ก่อนที่จะได้เดินทางออกจากเมืองหรอกนะ”
แคเรนชะงักรู้สึกโล่งใจที่ยังไม่ได้บุ่มบ่ามลงมือทำอะไรลงไปเธอกล่าวถามขึ้น “ทำไมถึงต้องห้ามไม่ให้พวกเขาหนีล่ะ พวกเขาทำอะไรผิดงั้นหรือ”
“ภูมิหลังของทาสไม่เหมือนกันบางคนก็เป็นักโทษทำความผิดร้ายแรง บางคนก็เป็ขโมยที่ถูกพ่อค้าจับตัวได้บางคนก็ถูกขับไล่ออกจากตระกูลหรือไม่ก็เกิดเื่ที่บ้านทำให้ครอบครัวกระจัดกระจายไป”
สีหน้าของแคเรนสลดลงก่อนจะยอมฟังที่คาร์ลพูด“งั้นก็ได้ เราออกไปซื้อของแล้วไปกันเถอะ”
ในระหว่างที่เดินออกจากบริเวณกรงค้าทาสแคเรนมองเห็นชายฉกรรจ์สวมเสื้อคลุมสีดำมีหมวกฮู้ดคลุมศีรษะซึ่งเดินสวนเข้าไปคุยกับพ่อค้าทาสไม่นานนักเขาก็ชี้ไปที่เด็กสาวคนหนึ่งซึ่งเป็หนึ่งในทาสที่ถูกคุมขังอยู่ในกรงแคเรนรู้สึกคุ้นหน้าชายฉกรรจ์แม้จะเห็นเพียงแค่ครู่เดียว แต่ก็ไม่มั่นใจในความทรงจำของตนเองเท่าใดนัก
เมื่อออกมาจนถึงบริเวณตลาดขายของแคเรนลอบสังเกตท่าทางของคาร์ลตลอดทางที่พวกเขาแวะซื้อเสบียงและของใช้ในตลาดเธอมีเื่มากมายที่อยากถามเขาเพราะรู้ภูมิหลังของคาร์ลมาบ้างรวมถึงเื่ที่เขาเคยถูกขายเป็ทาสด้วย แต่เื่ก่อนที่คาร์ลจะถูกขายเป็ทาสกลับเป็ความลับที่แรนดัล พาฟเนอร์ ไม่เคยเปิดเผยให้ใครฟังเลย หรือบางทีแม้แต่แรนดัลเองก็ไม่รู้
หลังจากซื้อของเสร็จแล้วทั้งคู่ก็เดินเข้ามานั่งพักในร้านอาหารแห่งหนึ่งซึ่งเปิดอยู่ที่หน้าตลาดเพื่อรอไกอัสคาร์ลเดินไปสั่งอาหารและเครื่องดื่มที่โต๊ะเคาน์เตอร์ซึ่งเ้าของร้านคอยจดรายการเอาไว้แล้วจึงเดินกลับมานั่งลงตรงข้ามคาเรนที่โต๊ะเดิมในระหว่างรออาหารและเครื่องดื่มอยู่นั้นทั้งคู่ก็ได้ยินเสียงคนคุยกันที่โต๊ะฝั่งตรงข้าม
“ได้ข่าวมั้ยมีผู้หญิงหายตัวไปอีกแล้ว”
“ได้ยินจากแม่ว่าสามสิบปีก่อนก็มีผู้หญิงหายตัวไปอาทิตย์ละครั้งแบบนี้แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังจับฆาตกรไม่ได้เลยและรุ่นยายก็เคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นเหมือนกัน”
“ไม่แน่นะถ้าราชินีองค์ใหม่ขึ้นครองราชย์ ฆาตกรมันอาจจะเลิกลงมือก็ได้”
“จะว่าไปก็แปลกจริงๆนั่นแหละ เ้าฆาตกรคนนี้มันจะลงมือก่อนพิธีขึ้นครองราชย์ของราชินีองค์ใหม่และหยุดลงมือหลังพิธีเสร็จสิ้นสงสัยเป็วิธีการฉลองในแบบของมันล่ะมั้ง”
“ไม่ใช่สิถ้าเป็ฆาตกรคนเดียวกันแล้วมันอายุเท่าไรกันล่ะ แค่รุ่นแม่กับรุ่นยายอายุมันก็น่าจะปาเข้าไปครึ่งคนแล้วนะ”
ไม่นานนักเ้าของร้านอาหารก็นำขนมปังกับซุปข้าวโพดมาวางลงบนโต๊ะตรงหน้าทั้งคู่รวมถึงนมร้อนซึ่งทำให้ร่างกายอบอุ่นจากอากาศเย็นชื้นในฤดูฝนได้เป็อย่างดี เมื่อคล้อยหลังเ้าของร้านแคเรนซึ่งเงียบฟังโต๊ะฝั่งตรงข้ามคุยกันอยู่นานแล้วจึงถามคาร์ลที่กำลังตักแบ่งอาหารจากชามของแคเรนมาชิมทดสอบ
“พวกเขาพูดเื่อะไรกันในเมืองหลวงแบบนี้มีฆาตกรด้วยหรือ”
“มีครับท่านหญิงแม้แต่ในเมืองหลวงแบบนี้ก็มีทั้งฆาตกร โจร พวกต้มตุ๋นหากเป็ไปได้อย่าไปไหนคนเดียวไม่งั้นอาจเกิดอันตรายขึ้นได้”
“แล้วกองปราบทำอะไรกันอยู่ทำไมไม่ส่งคนมาสืบเื่ราวแล้วจับกุมฆาตกรล่ะ”
“อาชญากรรมบางรูปแบบก็ไม่ได้สืบจับง่ายขนาดนั้นครับต้องใช้เวลานานเหมือนกัน”
“แย่จังไม่เห็นเหมือนที่ข้าเคยเรียนมาเลย”
“ในตำราบอกชื่อกรมและหน่วยต่างๆเพื่อให้ทราบขอบเขตหน้าที่ความรับผิดชอบเท่านั้นในการทำงานจริงไม่ใช่ว่าจะทำได้ง่ายๆ ขนาดนั้นครับ”
แคเรนพยักหน้ารับรู้ก่อนจะหยิบช้อนเพื่อเริ่มรับประทานอาหารมื้อกลางวันบนโต๊ะ
33K
![[ Trash Creed ] สดุดีท่านผู้กล้าสุรียานันท์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1590067802_60554054.webp)
