วทัญญา ออกมาจากห้องพักของโรงแรมใน่เย็น เพื่อออกไปเดินเล่นรับลมทะเล และหาอะไรทาน พอเดินออกไปจากหน้าโรงแรมได้นิดหนึ่ง ก็มีรถยนต์คันหรู วิ่งเข้ามาจอดเทียบตรงข้างฟุตบาทใกล้กับที่หญิงสาวเดินอยู่ ประตูรถทางตอนหลังเปิดออก ผู้ที่ก้าวออกมาจากในรถยนต์คันนั้นก็คือ อีธาน ซึ่งทำให้ วทัญญา ใแทบช็อค
‘ไม่ใช่ ต้องไม่ใช่เขาหรอก เป็ไปไม่ได้เด็ดขาด’ วทัญญา หลับตาลงพลางพร่ำพรรณาอยู่ในใจว่าเธออาจจะเลอะเลือน ตาฝาด คิดถึงเขามากเกินไปจนเก็บเอาเห็นคนนั้นคนนี้เป็เขาไปเสียหมด แต่พอลืมตาขึ้นมาก็ยังคงเห็นผู้ชายคนนั้น เป็หน้า อีธาน อยู่ดี
“ไง ทูนหัว แอบมาเที่ยวคนเดียวก็ไม่ยอมบอกกันเลยนะครับ” อีธาน เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ใกล้ร่างบาง พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเป็ต่อ
“คะ.. คุณอีธาน” วทัญญา อุทานชื่อชายหนุ่มออกไปอย่างไม่รู้จะพูดอะไรดี
“อะไรกันครับที่รัก ไม่เห็นหน้ากันสองวัน พูดติดอ่างไปแล้วเหรอ” อีธาน กล่าวล้อๆ พร้อมกับดึงรวบร่างบางเข้ามาหาตัว
“ใครที่รักคุณ! ฉันไม่ใช่ย่ะ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ อย่ามาทำอะไรประเจิดประเจ้อตรงนี้นะ” วทัญญา แว้ดใส่ชายหนุ่ม พร้อมกับพยายามขืนตัวออกจากอ้อมแขนแกร่งนั้น
“งั้น!.. ถ้าเป็ที่อื่นทำได้ใช่ไหม ทูนหัว” อีธาน กล่าวพร้อมกับส่งสายตากรุ่มกริ่ม และแถมยังกระชับอ้อมแขนแกร่งเข้าไปอีกต่างหาก
“ที่ไหนก็ไม่ได้ทั้งนั้นแหละ ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ ปล่อย” วทัญญา ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนแกร่งอยู่อย่างนั้น จนหมดแรง จึงหยุดดิ้นไปโดยปริยาย
“คุณ้าอะไรจากฉันอีก ฉันไม่มีอะไรจะให้คุณแล้ว ปล่อยฉันไป หยุดวุ่นวายกับฉันได้แล้ว” วทัญญา เอื้อนเอ่ยกับชายหนุ่มที่สวมกอดเธออยู่อย่างเหลืออด
“เราต้องคุยกัน และผมจะไม่คุยตรงนี้ ทูนหัว” อีธาน มองหาคนตัวเล็กในอ้อมแขน ที่ตอนนี้หน้าแดงเพราะความโกรธจัด ก่อนจะเอ่ยบอกออกไปด้วยน้ำเสียงเข้มและเด็ดขาด
“ไม่!.. ฉันไม่คุย ไม่มีอะไรจะต้องคุยกับคุณอีก” วทัญญา มองหน้าชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่ลดละ แล้วสวนกลับทันควัน
“ขึ้นรถไปคุยกันญา” อีธาน สั่งเสียงจริงจังไม่มีการล้อเล่นแต่อย่างใดในน้ำเสียงเลยสักนิด
“ก็บอกว่าไม่คุย ไม่ไปคุยไง ไม่เข้าใจหรือไง” วทัญญา ตวาดชายหนุ่มผู้ยังคงกอดเธออยู่
“ตกลงจะไปขึ้นรถด้วยดีๆ หรือจะให้ผมจูบคุณตรงนี้แล้วค่อยไปขึ้นรถ” อีธาน หรี่ตามอง คนตัวเล็กตรงหน้า ที่ดื้อดึงดื้อรั้นเหลือเกิน
“คุณ! จะบ้าเหรอ อย่ามาทำรุ่มร่ามแถวนี้นะ” วทัญญา เอ่ยเสียงหลงเลยทีเดียวที่ได้ยินชายหนุ่มพูดว่าจะจูบ
“ถ้าไม่อยากให้จูบตรงนี้ก็ไปขึ้นรถ” อีธาน สั่งด้วยเสียงดุๆ เข้มๆ อีกรอบ
“ก็ปล่อยก่อนสิ” วทัญญา กล่าวอย่างยอมจำนน อีธาน จึงปล่อยร่างบางนุ่มนิ่มออกจากอ้อมกอดอย่างเสียดาย วทัญญา จึงจำต้องเข้าไปนั่งในเบาะหลังของรถ ที่ได้เปิดประตูอยู่ก่อนแล้วอย่างเสียไม่ได้
ซึ่งอีธาน ก็มองตามหลังร่างบางพร้อมกับอมยิ้มตามไปด้วย คิดหรือว่าจะหนีพ้น เขาให้คนของเขาที่ได้ชื่อว่าเป็มือโปรตามสืบหา จึงไม่ใช่เื่ยากอะไรเลย ที่จะตามหาตัวหญิงสาวเจอได้อย่างรวดเร็วอย่างนี้
“คุณจะพาฉันไปไหน?” วทัญญา หันกลับมาถามคนบ้าอำนาจ ชอบบังคับคนอื่นให้ทำโน้นทำนี้ตามแต่ใจตัวเอง โดยไม่สนใจความรู้สึกคนอื่นบ้างเลยนั้น
“ก็ไปคุยกันให้รู้เื่ไง” อีธาน อมยิ้มตอบแบบกวนๆ
“ก็ที่จะไปคุยกันน่ะมันที่ไหนล่ะ?” หญิงสาวถามกลับไปอีกด้วยอารมณ์ขุ่นมัว
“โรงแรมที่ผมพักอยู่” อีธาน ตอบสั้นๆ ได้ใจความ
“ไม่ ฉันไม่ไปเด็ดขาด ฉันจะลงตรงนี้ หยุดรถเดี๋ยวนี้เลยนะ” เมื่อชายหนุ่มบอกว่าจะไปโรงแรมที่ชายหนุ่มพักอยู่ วทัญญา ก็พาลให้คิดไปถึง สิ่งที่ชายหนุ่มได้ทำกับเธอตอนอยู่ด้วยกันที่บ้านเขา จึงทำให้หน้าเธอร้อนผ่าวๆ แดงระเรื่อขึ้นมาทันตาเห็น และพยายามจะให้รถจอดเสียให้ได้
อีธาน จึงจับรวบเอวบางดึงเข้ามาหากายแกร่ง จนร่างบางเกยขึ้นไปอยู่บนตักของชายหนุ่ม
“คุณอีธาน ไอ้คนบ้า ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ปะ.. อื้อออ!” อีธาน จับท้ายถอยคนตัวเล็กให้หันมาหาเขา แล้วประกบปากปิดปากบางจิ้มลิ้มนั้นทันที อย่างโหยหาและคิดถึง
ชายหนุ่มจูบเว้าวอน หยอกเย้า หลอกล้อ จนร่างบางเริ่มอ่อนระทวย งวยงง สั่นสะท้านไปทั้งทรวง จนไม่มีแรงจะต่อต้าน เป็เวลานานกว่าที่ชายหนุ่มจะถอนปากออกจากปากบางจิ้มลิ้มนั้นไปอย่างช้าๆ
“คุณหวานมากเลย คิดถึงเหลือเกินทูนหัว” อีธาน กล่าวขึ้นชิดริมฝีปากบางจิ้มลิ้ม หลังจากที่ถอนจูบแล้ว
“ปล่อยเถอะค่ะ” วทัญญา ก้มหน้าจนหน้าผากแนบชิดกับอกกว้าง เพราะความเขินอาย จนหน้าแดงลามไปถึงใบหู
“ไม่ปล่อยจนกว่าจะถึงโรงแรม” อีธาน กล่าวปฏิเสธโดยพลัน พร้อมกับกดจูบลงใปยังกลุ่มผมสรวยของหญิงสาว ด้วยความเอ็นดู หวงแหน
ทำไมนะ เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่า ทำไมเขาจะต้องมาคอยวิ่งตามผู้หญิงในอ้อมแขนคนนี้ด้วย ทั้งที่ก็มีผู้หญิงให้เขาเลือกอยู่ตั้งมากมาย ซึ่งผู้หญิงพวกนั้นไม่ต้องวิ่งตามเลยเสียด้วยซ้ำ แต่ละนางพร้อมที่จะเสนอและสนองตอบ เพียงแค่เขาเอ่ยปากขึ้นมาคำเดียวเท่านั้นเอง
๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕
969
