ด้วยความชำนาญในเส้นทางป่าและความคล่องแคล่วว่องไวไป๋หลินเร่งฝีเท้าตามร่องรอยของม้าที่ฮวาเจิ้นขี่เข้าไปในป่าอย่างรวดเร็วนางภาวนาในใจให้ไปถึงตัวเขาโดยเร็วที่สุด ก่อนที่พิษร้ายจะออกฤทธิ์รุนแรงจนเกินเยียวยา
ไป๋หลินเร่งฝีเท้าตามร่องรอยของม้าที่เหยียบย่ำใบไม้และกิ่งไม้หักในป่ารกทึบอย่างไม่ลดละความกังวลในใจเพิ่มมากขึ้นทุกขณะนางภาวนาให้ฮวาเจิ้นยังคงมีสติและไม่ได้รับอันตรายไปมากกว่านี้
ในที่สุด นางก็มาถึงลานโล่งเล็กๆ กลางป่าแสงแดดยามบ่ายส่องลอดผ่านเรือนยอดไม้ลงมาเป็ลำไรๆไป๋หลินเห็นร่างสูงใหญ่ของฮวาเจิ้นทรุดลงอยู่โคนต้นไม้ใหญ่ม้าศึกของเขายืนหายใจหอบอยู่ไม่ไกลนัก ท่าทางตื่นตระหนกและหวาดกลัว
ไป๋หลินรีบสาวเท้าเข้าไปหาฮวาเจิ้นอย่างรวดเร็ว เมื่อเข้าไปใกล้นางก็เห็นรอยแผลที่หัวไหล่ของเขา มีเืไหลซึมออกมาและสีหน้าของฮวาเจิ้นดูทรมานอย่างเห็นได้ชัด เหงื่อเม็ดโตผุดพรายเต็มใบหน้าคล้ายกำลังต่อสู้กับความเ็ปและบางสิ่งบางอย่างที่มากกว่านั้น
"ท่านแม่ทัพ!" ไป๋หลินร้องเรียกด้วยความใน้ำเสียงเต็มไปด้วยความห่วงใย นางคุกเข่าลงข้างๆ เขาอย่างรวดเร็วสังเกตอาการของเขาอย่างละเอียดดวงตาคมกริบจับจ้องไปที่รอยแผลและสีหน้าของฮวาเจิ้นด้วยความกังวลอย่างแท้จริง
ฮวาเจิ้นเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาของเขาแดงก่ำและดูเลื่อนลอยไม่ได้จดจ่ออยู่ที่ไป๋หลิน ราวกับกำลังมองเห็นบางสิ่งที่นางมองไม่เห็นริมฝีปากหนาแห้งผากและสั่นระริกเล็กน้อย
"ใคร... ใครกัน?" เขาพึมพำเสียงแหบพร่าน้ำเสียงเต็มไปด้วยความสับสนและทรมาน
ไป๋หลินััได้ถึงความผิดปกตินางสังเกตเห็นว่าฮวาเจิ้นไม่ได้มีเพียงอาการเ็ปจากาแเท่านั้นแต่ยังมีอาการกระสับกระส่ายอย่างรุนแรง มือใหญ่กำแน่นจนสั่นเทา
"ท่านแม่ทัพ ท่านถูกพิษ!" ไป๋หลินกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นนางดมกลิ่นเืที่ไหลซึมออกมาจากาแอย่างรวดเร็ว กลิ่นแปลกประหลาดเจือปนอยู่บ่งบอกว่าเป็พิษร้ายแรง
"พิษ... ร้อน... ร้อนเหลือเกิน..." ฮวาเจิ้นครางออกมาดวงตาเริ่มฉายแวววาวอย่างน่าใ เขาพยายามลุกขึ้นยืนแต่ร่างกายกลับอ่อนแรงทรุดลงไปอีก
ไป๋หลินรีบประคองร่างสูงใหญ่ของเขาไว้ "ท่านแม่ทัพท่านต้องสงบสติอารมณ์ ข้าจะช่วยท่าน" นางมองสำรวจรอบๆ อย่างรวดเร็วหาที่ที่ปลอดภัยและเหมาะสมสำหรับการรักษาเบื้องต้น
แต่ก่อนที่นางจะได้ทันทำอะไร ฮวาเจิ้นก็คว้าข้อมือของนางไว้แน่นแรงบีบมหาศาลจนไป๋หลินนิ่วหน้าด้วยความเ็ป ดวงตาของเขาจ้องมองนางอย่างดุดันแววตาเต็มไปด้วยความปรารถนาที่รุนแรงและควบคุมไม่ได้
"เ้า... เ้าเป็ใคร... งดงาม..." ฮวาเจิ้นพึมพำเสียงต่ำน้ำเสียงเริ่มเปลี่ยนไป ไม่ใช่ความเ็ป แต่เป็ความ้าที่ร้อนรุ่มไป๋หลินตระหนักได้ทันทีว่าพิษที่ฮวาเจิ้นได้รับ ไม่ใช่แค่พิษที่ทำให้เ็ปแต่เป็ พิษกำหนัด ที่กำลังครอบงำสติของเขาอย่างรวดเร็วสถานการณ์เลวร้ายกว่าที่นางคาดคิดไว้มากนัก
ไป๋หลินตกตะลึง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความคาดไม่ถึงนางไม่เคยคิดว่าพิษที่ฮวาเจิ้นได้รับจะมีฤทธิ์รุนแรงและแปลกประหลาดเช่นนี้แรงบีบที่ข้อมือยังคงแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนกระดูกแทบจะแหลก
"ท่านแม่ทัพ! ท่านไม่ได้สติ!" ไป๋หลินพยายามพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นพยายามดึงมือของตนเองออก แต่แรงของฮวาเจิ้นในยามที่ถูกพิษกำหนัดครอบงำนั้นแข็งแกร่งเกินกว่าที่นางจะต้านทานได้
*ฮวาเจิ้นไม่ฟังเสียงทัดทานใดๆดวงตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของไป๋หลินอย่างไม่ละสายตาแววตาเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ร้อนแรงและบ้าคลั่งราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น
"งดงาม... เหลือเกิน... ข้า้าเ้า..." ฮวาเจิ้นคำรามต่ำในลำคอเสียงแหบพร่าและสั่นเครือ เขาโน้มตัวเข้าหาไป๋หลินอย่างรวดเร็วใบหน้าคมสันที่เคยสง่างามบัดนี้กลับบิดเบี้ยวด้วยแรงปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้
ไป๋หลินรู้สึกหวาดหวั่นอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อนนี่ไม่ใช่การตอบแทนบุญคุณที่นางตั้งใจไว้สถานการณ์พลิกผันจนเกินกว่าที่นางจะรับมือได้โดยง่าย แต่ในสถานการณ์คับขันเช่นนี้สัญชาตญาณการเอาตัวรอดและความคิดที่จะช่วยเหลือผู้มีพระคุณก็ทำงานขึ้นมาพร้อมกัน
นางตระหนักดีว่าหากปล่อยให้พิษกำหนัดครอบงำฮวาเจิ้นต่อไปเขาอาจจะทำร้ายตัวเองหรือผู้อื่นได้ ทางเดียวที่จะยับยั้งเขาได้ในตอนนี้อาจจะต้องคล้อยตามฤทธิ์พิษชั่วคราว เพื่อรอให้พิษอ่อนแรงลงหรือหาทางถอนพิษในภายหลัง
ด้วยความลังเลเพียงชั่วครู่ ไป๋หลินตัดสินใจ นางสูดหายใจเข้าลึกๆพยายามควบคุมความตื่นตระหนกและมองตอบดวงตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาของฮวาเจิ้นอย่างแน่วแน่
"ท่านแม่ทัพ... ข้าจะช่วยท่าน..."นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยความหนักแน่นและความเสียสละก่อนที่ริมฝีปากของฮวาเจิ้นจะทาบทับลงมาอย่างรุนแรงและเร่าร้อน...
ริมฝีปากหนาบดเบียดลงมาบนเรียวปากของไป๋หลินอย่างกระหายหิวและรุนแรงไร้ซึ่งความอ่อนโยน มีเพียงแรงปรารถนาที่บ้าคลั่งและควบคุมไม่ได้ไป๋หลินรู้สึกเจ็บแปลบที่ริมฝีปาก แต่ก็พยายามอดทน ไม่ขัดขืนในทันที นางปล่อยให้ ฮวาเจิ้นระบายความร้อนรุ่มภายในออกมา
มือใหญ่ของฮวาเจิ้นเลื่อนลงมาััเรือนร่างของนางอย่างเร่งรีบและหยาบกระด้างลูบไล้ไปตามแผ่นหลัง บีบเคล้นสะโพกอย่างแรงไป๋หลินรู้สึกขนลุกซู่ด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกัน ทั้งความใ หวาดหวั่นและความเสียสละ
นางค่อยๆ ยกมือขึ้นััใบหน้าของฮวาเจิ้นอย่างแ่เบาพยายามประคองสติและหาทางควบคุมสถานการณ์ "ท่านแม่ทัพ... ช้าๆ ก่อน..."นางพึมพำเสียงสั่นเครือ หวังว่าเสียงของนางจะช่วยดึงสติของเขากลับมาได้บ้าง
แต่ฤทธิ์พิษกำหนัดนั้นรุนแรงเกินกว่าจะยับยั้งได้ง่ายๆฮวาเจิ้นไม่ฟังเสียงใดๆ เขายังคงจูบและลูบไล้ร่างกายของนางอย่างเร่าร้อนเสื้อผ้าของทั้งสองเริ่มหลุดลุ่ยออกจากร่างกายอย่างรวดเร็วด้วยแรงปรารถนาที่ถาโถม
ััที่หยาบกระด้างแต่ร้อนแรงของฮวาเจิ้นเริ่มทำให้ร่างกายของไป๋หลินตอบสนองอย่างไม่ตั้งใจความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเริ่มก่อตัวขึ้นในใจนางพยายามข่มความรู้สึกนั้นไว้ และจดจ่ออยู่กับการช่วยเหลือผู้มีพระคุณ
เมื่อร่างกายของทั้งสองเปลือยเปล่าภายใต้แสงแดดรำไรสายตาที่เร่าร้อนของฮวาเจิ้นก็จับจ้องไปที่เรือนร่างเปลือยเปล่าของไป๋หลินอย่างกระหายหิวราวกับสัตว์ร้ายที่พบเหยื่ออันโอชะเขาลูบไล้ไปตามผิวขาวเนียนของนางอย่างหยาบกระด้างมือใหญ่ััทุกสัดส่วนอย่างเร่งรีบ
ขณะเดียวกันสายตาของไป๋หลินก็พลั้งเผลอมองไปยังแก่นกายที่แข็งขืนของท่านแม่ทัพอย่างห้ามไม่อยู่ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนแล่นริ้วไปทั่วร่างกายนางรู้สึกถึงความร้อนวูบวาบและความสั่นสะท้านภายใน แม้จะพยายามควบคุมสติแต่ภาพตรงหน้าก็ดึงดูดสายตาของนางอย่างไม่อาจละเลย
ฮวาเจิ้นไม่รอช้า โน้มตัวลงประกบริมฝีปากกับไป๋หลินอีกครั้งจูบอย่างดูดดื่มและเร่าร้อนมือของเขายังคงลูบไล้ไปทั่วร่างกายของนางอย่างไม่หยุดหย่อนปลุกเร้าความรู้สึกที่ซ่อนลึกอยู่ในใจของหญิงสาว
ฮวาเจิ้นไม่รอช้า โน้มตัวลงประกบริมฝีปากกับไป๋หลินอีกครั้งจูบอย่างดูดดื่มและเร่าร้อนมือของเขายังคงลูบไล้ไปทั่วร่างกายของนางอย่างไม่หยุดหย่อนปลุกเร้าความรู้สึกที่ซ่อนลึกอยู่ในใจของหญิงสาว
มือใหญ่เลื่อนขึ้นมาลูบขยำทรวงอกอวบอิ่มของไป๋หลินอย่างหยาบโลนบีบเคล้นคลึงเคล้าอย่างแรง ก่อนจะก้มลงดูดเลียยอดอกสีชมพูหวานอย่างหิวกระหายราวกับเด็กน้อยที่โหยหาน้ำนม เสียงครางต่ำในลำคอดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากหนา
มือหยาบเลื่อนต่ำลงมาตามหน้าท้องแบนราบััเนินเนื้ออวบอิ่มที่ปกคลุมด้วยเส้นขนอ่อนบางเบาชำแรกนิ้วกรีดผ่านร่องเนื้ออันงดงามอย่างแ่เบาก่อนจะสอดแทรกปลายนิ้วเข้าไปสำรวจภายในอย่างช้าๆ
ฮวาเจิ้นละริมฝีปากจากทรวงอกของไป๋หลินโน้มใบหน้าลงกระซิบเสียงแหบพร่าที่ข้างหูหญิงสาวน้ำเสียงเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ “อืมมม... ช่างชุ่มชื่น...เ้าช่างงดงามเหลือเกิน... ข้าร้อนราวกับเพลิงลุกไหม้...อยากจะเข้าไปในตัวเ้าแล้ว... ได้โปรด... อ้าเรียวขางามของเ้าให้ข้าที..."
ฮวาเจิ้นจัดการคว้าแก่นกายที่แข็งขืนเต็มที่ของตนเองเขย่าชักรูดขึ้นลงสองสามทีแรงปรารถนาทำให้ส่วนปลายเริ่มมีน้ำใสหล่อลื่นออกมามากขึ้นและขยายตัวจนปวดหนึบเขาไม่รอช้า จับท่อนลำใหญ่จ่อที่ช่องทางแคบเล็กของไป๋หลิน
ไป๋หลินเงยหน้าขึ้นมองเห็นท่อนเนื้อใหญ่โตของท่านแม่ทัพกำลังพยายามแทรกตัวเข้ามาดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดหวั่นฮวาเจิ้นตั้งหน้าตั้งตาจับแก่นกายของตนเองดันเข้าไปในช่องทางอันคับแคบของหญิงสาวอย่างแรงพยายามให้มันมุดเข้าไปให้ได้มากที่สุด
1K
