“รายงานท่านรองแม่ทัพเสวี่ยนลู่กลับมาแล้วขอรับ”ทหารยามหน้าประตูเดินเข้ามารายงานเมื่อท่านรองแม่ทัพซ่งเสวี่ยนลู่ที่ไปตามจับหมาคุนหัวหน้ากองโจรของหุบเขาต้นหลิวที่ขาดการติดต่อไปถึงสองวันกลับมาแล้ว
“ให้เข้ามา”มู่หยางจินเงยหน้าขึ้นจากแผนภาพชัยภูมิเมืองซานเป่ยมองดูซ่งเสวี่ยนลู่ที่เดินเข้ามาและคุกเข่าลง
“ขอท่านอ๋องน้อยได้โปรดลงโทษด้วยข้าจับหัวหน้าโจรกลับมาไม่ได้ มันหนีไปแล้วขอรับ”
“ท่านรีบลุกขึ้นแล้วกล่าวรายงานเถิด”ซ่งเสวี่ยนลู่ลุกขึ้นยืนแล้วมองท่านอ๋องน้อยที่ไม่ได้มีท่าทีโกรธเคืองที่เขาทำงานพลาด
“หลังจากที่ข้าวิ่งตามมันไปก็พบว่ามันไม่ได้ไปตามทางที่เราคาดไว้ขอรับ มันวิ่งไปทางหุบเหวข้าต่อสู้กับมันตรงเหวนั้นอยู่นานและฟันมันตกเหวไปหลังจากนั้นข้าก็ตามลงไปดูที่ก้นเหว มีรอยเืสดใหม่อยู่หลายจุดข้าคิดว่าต้องเป็มันอย่างแน่นอนเราสำรวจบริเวณนั้นอยู่ครึ่งวันก็ไม่พบศพของมันเลยมันต้องยังไม่ตายและหนีไปแล้วแน่นอนขอรับ”
“ถูกฟันาเ็ตกเหวแต่ไม่ตาย หม่าคุนคนนี้ช่างอึดนัก ทั้งที่เป็คนมีความสามารถไม่น่าหลงเดินทางผิดเลย มันอาจหนีไปหานายเก่าของมัน ท่านอ๋องน้อยเห็นควรทำสิ่งใดต่อไป”
“ท่านอาจารย์คิดเหมือนกันกับข้าหม่าคุนเคยเป็คนของหลู่จื่อเทา มันอาจจะติดต่อกันอยู่ น่าเสียที่จับมันมาไม่ได้แต่ก็ไม่เป็ไร มันาเ็คราวนี้ต้องทิ้งอะไรไว้ให้เราตามได้แน่ส่งคนของเราออกตามหม่าคุน บางทีมันอาจจะเป็คนนำเราไปพบหลู่จื่อเทาก็ได้”
“ข้าขอเป็คนตามหามันเองขอรับท่านอ๋องน้อย”
“ข้ารู้ว่าท่านอยากแก้ตัวรักษาอาการาเ็ให้หายก่อนเถิดเื่สำคัญที่เราเดินทางมาซานเป่ยครานี้คือการรับตัวเ้าสาว ปราบโจรเป็เพียงเื่รองเอาไว้เสร็จงานนี้ ข้าจะขอฮ่องเต้ออกปราบโจรในแถบนี้อย่างจริงจังเอาไว้คราวนั้นท่านเสวี่ยนลู่ค่อยแก้มือดีหรือไม่”
“ขอบคุณท่านอ๋องน้อยข้าจะไม่ทำให้ท่านอ๋องน้อยผิดหวังอีก”ซ่งเสวี่ยนลู่คุกเข่าขอบคุณมู่หยางจินที่ไม่เอาโทษที่เขาทำงานพลาด
“ท่านอาจารย์รีบพาท่านเสวี่ยนลู่ไปทำแผลเถิดพรุ่งนี้เรายังต้องเดินทางกันต่อ”สองพ่อลูกทำความเคารพมู่หยางจินแล้วเดินออกจากกระโจมไป
“พวกเ้าทั้งสองคนแอบตามมาอีกแล้วหรือท่านแม่ทัพมีบัญชาให้ส่งพวกเ้ากลับเมืองหลวงแล้วนี่ เหตุใดยังตามมาอีก”
“ปล่อยนะปล่อยพวกเราเดี๋ยวนี้เลย”
“มีเื่อะไรกัน”มู่หยางจินได้เสียงดังเอะอะอยู่ที่หน้ากระโจม จึงลุกเดินออกมาดูด้วยความสงสัยทหารของเขาไม่เคยส่งเสียงดังโวยวายเช่นนี้มาก่อน แล้วเขาก็พบตัวต้นเหตุของเสียงเด็กชายสองคนที่เขาบอกให้ส่งกลับเมืองหลวง ตอนนี้กำลังโดนทหารยามล้อมจับอยู่ที่หน้ากระโจมของเขา
“ท่านอ๋องช่วยพวกเราด้วยขอรับท่านอ๋องช่วยพวกเราด้วย” เด็กคนพี่ร้องเสียงดังเรียกเขาสองมือก็ปัดป้องมือของทหารยามที่พยายามจะจับตัวเอง
“ปล่อยพวกเขาแล้วกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองเถอะ”เด็กทั้งสองรีบวิ่งมาหลบอยู่ที่ด้านหลังของมู่หยางจินพร้อมกับแลบลิ้นปลิ้นตาให้ทหารยามเ่าั้
“ขอรับ”เหล่าทหารยามทำความเคารพมู่หยางจินแล้วก็แยกย้ายกันออกไป
“ตามข้ามา”พูดจบมู่หยางจินก็หันหลังกลับเข้ากระโจมเด็กทั้งสองจึงรีบวิ่งตามเขาเข้ากระโจมทันที
“พวกเ้าชื่ออะไร”มู่หยางจินกล่าวเสียงดุเข้มพร้อมกับจ้องมองเด็กชายทั้งสองที่กำลังยืนตัวสั่นอยู่ด้านหน้าโต๊ะทำงานของเขา
“ข้าชื่อฉู่เซียวเฉิง น้องชายข้าชื่อ ฉู่เซียวเฉิน ขอรับ”ฉู่เซียวเฉิงก้มหน้ากล่าวแนะนำตัวอย่างกล้าๆ กลัวๆ
“มีคนบอกข้าว่าพวกเ้าอยากเป็ทหารของข้า”มู่หยางจินยังคงจ้องมองเด็กทั้งสองอย่างข่มขวัญ
“ขอรับ ข้าอยากเป็ทหารของท่านอ๋อง”ฉู่เซียวเฉิงคนผู้พี่กล่าวตอบอีกครั้งด้วยแววตามุ่งมั่น
“แล้วเ้าเล่าเ้าก็อยากเป็ทหารด้วยอย่างนั้นหรือ”คราวนี้มู่หยางจินชี้ไปที่ฉู่เซียวเฉินคนน้องเด็กน้อยรีบหลบหลังพี่ชายและพยักหน้ารับ
“พวกเ้าอายุเท่าไหร่กันแล้ว”มู่หยางจินเบาเสียงลงเมื่อเห็นว่าฉู่เซียวเฉินคนน้องทำท่าว่าจะร้องไห้แล้ว
“ข้าอายุสิบหกปีน้องชายข้าอายุสิบสามปี ขอรับ”คราวนี้ฉู่เซียวเฉิงคนพี่เริ่มกล้าที่จะพูดคุยกับเขามากขึ้นแล้ว
“อายุเท่านี้ยังเป็ทหารไม่ได้ข้าไม่รับคนอายุต่ำกว่าสิบแปดปีเป็ทหาร” มู่หยางจินกล่าวกับเด็กทั้งสองด้วยเหตุผลแววตาของฉู่เซียวเฉิงสลดลงอย่างเห็นได้ชัด
“แต่ว่าข้าอยากเป็ทหารของท่านอ๋องจริงๆนะขอรับ”ฉู่เซียวเฉิงมองมู่หยางจินอย่างอ้อนวอน เขาไม่มีที่ไปที่ไหนั้แ่เห็นท่าทางองอาจกล้าหาญของท่านอ๋องตอนที่มาช่วยพวกเขาไว้เขาก็บอกกับตัวเองว่าจะต้องเป็ทหารติดตามท่านอ๋องให้ได้
“แต่เ้ายังเด็กยังเป็ทหารไม่ได้”
“ทำไมล่ะขอรับข้าพร้อมจะฝึกฝนและเรียนรู้ ให้ข้าเป็ทหารของท่านอ๋องเถอะนะขอรับ ได้โปรด”
“ทำไมถึงอยากเป็ทหารของข้าเป็ทหารของข้าต้องเสี่ยงอันตรายทุกวัน เราออกรบยามมีศึกาออกจับโจรยามมีโจรชุกชุม จะตายเมื่อใดก็ไม่มีใครรู้ ไม่มีอะไรน่าสนใจสักนิด”
“ข้ากับน้องไม่มีครอบครัวแล้วท่านพ่อกับท่านแม่ล้วนตายหมด ท่านพ่อข้าเคยบอกว่าเกิดเป็คนต้องรู้จักทดแทนบุญคุณตอนนี้ท่านพ่อท่านแม่ก็ไม่อยู่ให้แทนคุณแล้วท่านอ๋องที่ช่วยชีวิตเราเอาไว้ก็เปรียบเสมือนพ่อของเราเราต้องทดแทนบุญคุณของท่านอ๋องขอรับ”คราวนี้พี่น้องสกุลฉู่คุกเข่าลงต่อหน้ามู่หยางจินพร้อมกับคำนับขอบคุณที่ได้ช่วยชีวิตพวกเขาทั้งสองพี่น้องเอาไว้
“ข้าช่วยคนไม่เคยหวังให้ใครมาตอบแทนข้าพวกเ้าก็เหมือนกันแค่มีชีวิตอยู่และใช้ชีวิตของพวกเ้าให้ดีแค่นี้ก็เป็การตอบแทนคุณให้ข้าแล้ว”
“ท่านอ๋องไม่้าทหารถ้าอย่างนั้นเด็กรับใช้ท่าน้าหรือไม่ ข้าเฝ้าดูท่านอ๋องมานานท่านไม่มีใครคอยดูแล ถ้าอย่างนั้นท่านอ๋องให้เราสองคนดูแลรับใช้ท่านอ๋องดีหรือไม่ขอรับ”
“เอ๊ะเ้านี่!ข้าเป็ทหารไม่ใช้คุณชายที่ไหนจะเอาเด็กรับใช้ไปทำอะไรให้ยุ่งยากวุ่นวาย”
“ไม่วุ่นวายขอรับข้าเคยมีคนรับใช้ดูแลมาก่อน ไม่วุ่นวายเลย เดี๋ยวท่านอ๋องก็จะชินไปเองขอรับ”ไม่ใช้ไม่เคยมีใครรับใช้ดูแล แต่เขาไม่ชอบการที่จะมีคนมาคอยเดินตามทำโน่นนี่ให้เขาชอบที่จะทำอะไรเองมากกว่า
“ไม่เอาข้าไม่ชอบ พรุ่งนี้ข้าจะให้ทหารส่งพวกเ้ากลับเมืองหลวงคราวนี้ถ้าพวกเ้ายังตามกลับมาอีกข้าจะหักขาเ้าทั้งสอง ทหาร นำเด็กสองคนนี้ออกไปหาที่พักให้เขา พรุ่งนี้จัดคนส่งเขากลับเมืองหลวงแต่เช้า”มู่หยางจินเรียกทหารยามหน้าห้องให้รีบมาเอาตัวเด็กทั้งสองคนออกไปทันที
“เด็กสองคนนั้นกลับมาอีกแล้วหรือท่านอ๋องน้อย”ซ่งชีฟงที่เพิ่งเข้ามาถามขึ้นเมื่อเขาเดินสวนกับเด็กชายที่คุ้นหน้าทั้งสอง
“พี่น้องสกุลฉู่คนพี่ฉู่เซียวเฉิง คนน้องฉู่เซียวเฉิน บอกว่าอยากเป็ทหารพอข้าบอกว่าอายุไม่ถึงยังเป็ไม่ได้ก็เปลี่ยนใจ จะเป็เด็กรับใช้ของข้าแทน”มู่หยางจินกล่าวบอกอาจารย์อย่างเบื่อหน่ายเขาอุตส่าห์หนีความสุขสบายในวังหลวงมาได้แล้วจะมาอยู่ในสภาพเดิมแต่ต่างสถานที่ได้อย่างไร
“มีคนดูแลก็นับว่าดีนะท่านอ๋องน้อยเด็กทั้งสองคนนั้นดูใสซื่อ เลี้ยงเอาไว้ใช้งานไม่ดีหรือ ท่านลองคิดดูด้วยอายุเพียงเท่านี้ แต่สามารถหลบหนีจากทหารฝีมือดีของท่านมาได้เด็กแบบนี้ไม่ธรรมดานะขอรับ”
“หนีทหารของข้าออกมาได้แต่ทำไมหนีพวกโจรไม่ได้”
“หนีไม่ได้หรือไม่คิดหนีท่านถามพวกเขาดูแล้วหรือ” มู่หยางจินมองหน้าอาจารย์อย่างคิดได้เด็กทั้งสองนั้นดูฉลาดเฉลียวไม่กลัวคน รู้วิธีหลบหนีและติดตามพวกเขามาอีกทั้งยังแอบเข้ามาในค่ายโดยที่ไม่มีใครเห็นอีกด้วย
“ข้าไม่ได้ถามเขาเลยท่านอาจารย์ยังเป็ท่านอาจารย์ที่รอบคอบกว่าข้า”
“ถ้าอย่างนั้นข้าจะไปถามกับพวกเขาแล้วเราค่อยมาพูดคุยกันว่าจะส่งเด็กทั้งสองกลับเมืองหลวงดีหรือไม่”
“ทำอย่างที่ท่านอาจารย์ว่าเถิด”ซ่งชีฟงทำความเคารพมู่หยางจินแล้วเดินไปหาเด็กทั้งสองที่กระโจมที่พักทันที
10K
