หลังจากเปิดเรียนมาได้สักพักมหาวิทยาลัยก็เริ่มจัดงานวันสถาปนามีทั้งงานแข่งฟุตบอล งานนิทรรษการขององค์การ งานเสวนา งานดนตรีแล้วก็งานอื่นๆอีกเยอะๆแต่ว่าเรากลับมองว่างานทุกอย่างมันดูเป็ทางการเกินไปจนงานมันดูกร่อยขึ้นมา
ลูกแก้ว : ปาย ไปดูตรงนั้นกัน
ปาย : ตรงนั้นมันงานอะไรหรอ?
ลูกแก้ว : ก็น่าจะงานดนตรีแหละ ไม่ต้องถามเยอะเสียเวลาไปกันเถอะ
ปาย : อ่าไปก็ไป
เรากับลูกแก้วก็เดินไปที่ตรงนั้นแล้วก็ดูเหมือนว่าผู้คนให้ความสนใจมากพอสมควรแต่เมื่อเวลาผ่านไปสักพักคนก็เริ่มทยอยออกและรวมถึงเราเพราะรู้สึกเบื่อ
ลูกแก้ว : เห้อ เรารู้สึกเบื่ออะปายงานวันสถาปนาอะไรมีแต่อะไรก็ไม่รู้น่าเบื่อ
ปาย : นั้นนะสิ
ลูกแก้ว : เอางี้ป่ะเราไปดูที่คณะกันเห็นว่ามีงานเสวนาด้วย
ปาย : อืมก็น่าสนใจนะ
ลูกแก้ว : งั้นไปกัน
เราก็ไปนั่งฟังเสวนาที่คณะซึ่งบรรยายเกี่ยวกับหัวข้อกฎหมายคอมมิวนิสต์ซึ่งเราก็นั่งฟังกันเกือบสองชั่วโมงพอมองออกไปที่นาฬิกามันก็เกือบจะค่ำทำให้เราสองคนตกลงกันว่าจะออกจากห้องเสวนาก่อนเวลาแล้วรีบเดินทางกลับหอระหว่างนั้นเราก็คุยกันเื่เสวนา
ปาย : เอ่อลูกแก้วแกว่าที่อาจารย์คนนั้นพูดเื่คอมมิวนิสต์มหาลัยเราจะไม่มีปัญหาตามาหรอ?
ลูกแก้ว : เราว่าไม่หรอกเดี๋ยวนี้ใครๆก็พูดกันหมดนั้นแหละ
ปาย : ก็จริง
ลูกแก้ว : เออแล้วปายว่ามันเป็ธรรมป่ะที่เขาใช้กฎหมายนี้
ปาย : เราว่าไม่นะ คือเราไม่เคยให้โอกาสคนที่ถูกกล่าวหาแก้ตัวสักครั้งแถมอีกอย่างเ้าหน้าที่รัฐก็ใช้อำนาจของตัวเองกดขี่ข่มเหงคนไปทั้วจับคนที่ตัวเองไม่ชอบหน้าอีกแล้วอีกอย่างทำร้ายใครก็ไม่มีความผิดแบบโคตรไม่เป็ธรรม
ลูกแก้ว : รึเพราะว่าเราอยู่ข้างอเมริกา
ปาย : มันก็อาจจะใช่แหละแต่มันคงมีอะไรมากว่านั้น
ลูกแก้ว : แล้วมันคืออะไรล่ะ?
ปาย : เราก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน (โป๊ก!) ใครโยนแก้วมาเนี่ย
ป้า : ไอ้พวกคอมมึงออกไปเลยนะ ไปไกลๆเลย มาพูดหน้าบ้านกูหาพระแสงอะไรแถวนี้
ลูกแก้ว : แล้วป้ามีสิทธิ์อะไรมาทำเพื่อนหนูล่ะ
ป้า : เื่ของฉันย่ะ
ลูกแก้ว : ป้าพูดแบบนี้ได้ไงทำร้ายเพื่อนหนูแล้วไม่รับผิดชอบได้ไง
ป้า : แล้วทำไมจะทำอะไรฉัน ช่วยด้วยๆ นักศึกษาทำร้ายประชาชน ช่วยฉันด้วยจ้าช่วยด้วย
ปาย : ลูกแก้วรีบไปเถอะ เดี๋ยวเื่มันบานปลาย
เราและลูกแก้วก็รีบออกจากตรงนั้นและไปที่ท่าเรือแล้วขึ้นเรือกลับหอทันที
ลูกแก้ว : เจ็บไหมปาย?
ปาย : ไม่หรอกแค่นี้เองสบายๆ แต่ก็นะโชคร้ายจังเลยเจอแต่ฝ่ายขวา
ลูกแก้ว : นั่นสิเราก็พูดกันแค่สองคนทำไมป้านั่นต้องโมโหพวกเราด้วยไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าแต่พวกเราเป็คอมมิวนิสต์ทั้งที่พวกเราก็เกลียดคอมมิวนิสต์เหมือนกัน
ปาย : เอาน่าแก้วป้าเขาแค่หลงผิด เขาก็เชื่อในสิ่งที่รัฐป้อนให้เราก็แค่เชื่อในสิ่งที่รัฐไม่ได้ป้อนให้เท่านั้นเอง
ลูกแก้ว : วิชาการมากเลยนะปาย เขยิบมาเดี๋ยวเราทำแผลให้
ปาย : อืม
มันเป็การทำแผลครั้งที่สองของเราที่ลูกแก้วทำแผลให้และยังเป็อีกครั้งที่สายตาเราสองคนยังจ้องมองกันและกันด้วยความรู้สึกที่หวั่นไหวแต่ไม่รู้ว่าอารมณ์ไหนพาไปหรือความจริงจากใจนั้นลูกแก้วเข้ามาจูบเราแบบไม่ทันตั้งตัว
ลูกแก้ว : เราขอโทษ
ปาย : ไม่เป็ไรหรอก ลูกแก้วไม่ได้ผิดสักหน่อย
ลูกแก้ว : แต่
ปาย : เราขอนะลูกแก้วเื่นี้มันไม่เคยเกิดขึ้น
ลูกแก้ว : งั้นก็แล้วแต่ปายแล้วกัน
เราพึ่งเคยเห็นสีหน้าที่ผิดหวังของลูกแก้วเรารู้ได้ทันทีว่าอารมณ์ที่เราคิดมันกลับกลายเป็ความจริงจากใจที่ลูกแก้วมอบให้เรา ั้แ่ที่เื่นั้นมันเกิดขึ้นยิ่งทำให้บรรยากาศของเราสองคนมันอึดอัดจนกระทั่งลูกแก้วเอ่ยปากทำลายบรรยากาศนั้น
ลูกแก้ว : ปาย
ปาย : มะ มีอะไรหรอ?
ลูกแก้ว : เราไปซื้อของก่อนนะ
ปาย : อืม รีบกลับมานะ
ลูกแก้วออกไปซื้อของข้างนอกเหมือนตามปกติแต่ที่ไม่ปกติคือสีหน้าของลูกแก้วเราเริ่มที่จะหวั่นใจนิดหน่อยว่าลูกแก้วจะทำอะไรแปลกๆเราเลยสะกดรอยตามลูกแก้วไปและนั่นคือสิ่งที่เราคิดถูกลูกแก้วเริ่มเดินเปลี่ยนเส้นทางและเส้นทางนั้นไม่ใช่เส้นทางที่จะไปร้านชำแต่เป็ตรอกซอยตันและอยู่ๆลูกแก้วก็เรียกชื่อเรา
ลูกแก้ว : ปายตามเราใช่ไหม?
ปาย : ลูกแก้วคือ.......
ลูกแก้ว : ปายมีอะไรรึเปล่า?
ปาย : ลูกแก้วไม่โกรธเราใช่ไหม?
ลูกแก้ว : ไม่หนิ
ปาย : แล้วเื่ที่เราจูบกัน
ลูกแก้ว : ไหนบอกว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นไง แล้วปายจะถามขึ้นมาทำไมว่ะ
ปาย : เราแค่อยากแน่ใจว่าลูกแก้วจะไม่คิดมาก
ลูกแก้ว : ออไม่หรอก เราไม่เอาเื่ไร้สาระมาคิด
ปาย : ลูกแก้วสัญญาได้ไหมว่าจะไม่ทิ้งเราได้ไหม?
ลูกแก้ว : อะไรคือสิ่งแรกเปลี่ยนล่ะ?
ปาย : คำตอบที่เราจะให้ลูกแก้ว เราจะให้คำตอบกับลูกแก้วเองตอนวันค่ายอาสา แต่ลูกแก้วต้องสัญญาว่าจะไม่ทิ้งเรา
ลูกแก้ว : เราเชื่อใจปายได้ใช่ไหม?
ปาย : เชื่อเราได้เราจะไม่มีทางลืมแน่นอน
ลูกแก้ว : อืม เราสัญญาก็ได้
ปาย : สัญญานะ
ลูกแก้ว : อืมเราสัญญา
เราสองคนก็ตกลงกันที่จะไม่ก้าวล่วงกันถึงแม้ว่าเราสองคนอาจจะไม่พอใจกับเื่แบบนี้แต่สำหรับลูกแก้วคำตอบของเราออกที่จะดูสำคัญกว่าถึงจะยังไงเราก็ยังรักษาสถานภาพความเป็เพื่อนได้และมุ่งไปสู่ความจริงและอุมดมการณ์ที่พวกเราตั้งไว้แต่ความจริงจากใจนั้นเราก็ยังคงเก็บไว้รอ
บอกลูกแก้วไว้คนเดียวอยู่ดี
390
