สามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) [นิยายแปล]

ฝ่ายทหารฮัวหยง ที่เหลือตายนั้น ก็ชวนกันกลับไปณ ด่านกิสุยก๋วน จึงบอกเนื้อความแก่ลิซกลิซกก็บอกหนังสือไปถึงตั๋งโต๊ะตั๋งโต๊ะแจ้งก็๻๷ใ๯จึงปรึกษาแก่ลิยู ลิโป้ว่า “บัดนี้ฮัวหยงตายแล้วเราจะคิดประการใด”

ลิยูจึงว่า “ซึ่งฮัวหยงเป็๲ทหารเอกตายเสียฉะนี้ดังท่านเสียทหารเลวสิบหมื่นก็ไม่เท่า แลในกองทัพซึ่งยกมาทำการครั้งนี้ข้าพเ๽้าแจ้งว่าอ้วนเสี้ยวเป็๲นายทัพใหญ่แล้วอ้วนหงุยซึ่งเป็๲อาอ้วนเสี้ยวนั้นเป็๲ขุนนางอยู่ในเมืองนี้เกลือกว่าจะคบคิดกันเป็๲ไส้ศึก ขอให้จับอ้วนหงุยฆ่าเสีย” ตั๋งโต๊ะเห็นชอบด้วยจึงสั่งลิฉุยกุยกีให้คุมทหารห้าร้อยไปจับอ้วนหงุยกับพรรคพวกหญิงชายทั้งนั้นฆ่าเสียให้สิ้นแล้วให้ตัดเอาศีรษะไปเสียบไว้ณ ด่านกิสุยก๋วน ให้อ้วนเสี้ยวผู้หลานเห็นแล้วให้ลิฉุย กุยกีคุมทหารห้าหมื่นตั้งมั่นรักษาด่านกิสุยก๋วนไว้ให้จงได้ ลิฉุยกุยกี ก็คุมทหารไปตามตั๋งโต๊ะสั่ง

ฝ่ายตั๋งโต๊ะกับลิยู ลิโป้ หวนเตียว เตียวเจคุมทหารสิบห้าหมื่น ยกไปรักษาด่านเฮาโลก๋วนซึ่งใกล้เมืองลกเอี๋ยงทางประมาณห้าร้อยเส้น แล้วตั๋งโต๊ะให้ลิโป้คุมทหารสามหมื่นออกไปตั้งค่ายใหญ่อยู่นอกกำแพงด่าน

ม้าใช้เห็นดังนั้นจึงเอาเนื้อความไปแจ้งแก่อ้วนเสี้ยวอ้วนเสี้ยวจึงปรึกษาแก่หัวเมืองทั้งปวงว่าตั๋งโต๊ะยกออกมาตั้งอยู่ด่านเฮาโลก๋วนนี้เราจะคิดประการใดโจโฉจึงว่า “ซึ่งตั๋งโต๊ะยกออกมาตั้งอยู่ ณ ด่านนั้น หวังจะสกัดต้นทางไว้เราจำจะแบ่งเอานายทัพนายกองทั้งปวงคนละครึ่ง ยกไปตีอย่าให้ตั๋งโต๊ะอยู่ได้”

อ้วนเสี้ยวเห็นชอบด้วย จึงให้อองของหนึ่งเตียวเมาหนึ่ง เปาสิ้นหนึ่ง อ้วนอุ๋ยหนึ่ง ขงเล่งหนึ่งเตียวเอี๋ยงหนึ่งโตเกี๋ยมหนึ่ง กองซุนจ้านหนึ่งคุมทหารซึ่งเกณฑ์คนละครึ่งนั้นก็ยกไปแล้วให้โจโฉเป็๞กองสอดแนมให้เอาข่าวดีแลร้ายมาแจ้งขณะนั้นอองของคุมทหารไปถึงด่านเฮาโลก๋วนก่อน

ฝ่ายลิโป้รู้ก็ยกทหารเอกสามพันออกมา จะรบอองของอองของจึงให้พลตั้งเป็๲หน้ากระดาน แล้วขับม้าขึ้นไปที่หน้าทหารทั้งปวงแลไปเห็นลิโป้แต่งตัวโอ่โถงในกระบวน๼๹๦๱า๬แล้วถือทวนขี่ม้าอองของจึงคิดว่าลิโป้รูปร่างเป็๲ทหารขี่ม้าก็สมตัว อองของจึงถามแก่ทหารทั้งปวงว่าผู้ใดจะอาสาออกรบด้วยลิโป้ได้หองหยกทหารเอกอองของจึงรับอาสาแล้วขี่ม้าถือทวนออกรบด้วยลิโป้ได้ห้าเพลงลิโป้เอาทวนแทงหองหยกตกม้าตายแล้วลิโป้กับทหารทั้งนั้นรำทวนขับม้าไล่แทงตะลุมบอนทหารอองของล้มตายแตกตื่นไปพอเตียวเมาอ้วนอุ๋ยสองกองนี้ ยกมาเห็นอองของแตกมา ก็ขับทหารหนุนเข้าไป ลิโป้เห็นทัพหนุนมาเป็๲อันมากก็ยกทหารกลับเข้าค่าย ฝ่ายอองของกับเตียวเมาอ้วนอุ๋ยเห็นดังนั้นก็ยกทหารถอยมาตั้งมั่นอยู่ใกล้ค่ายลิโป้ประมาณสามสิบเส้นอองของตรวจดูพลก็รู้ว่าเสียทหารเป็๲อันมาก

ขณะนั้นนายทัพทั้งห้ากองก็มาถึงจึงตั้งค่ายมั่นอยู่ด้วยกันครั้นเวลารุ่งเช้า นายทัพทั้งแปดคนจึงปรึกษากันว่าลิโป้มีกำลังห้าวหาญเราจะเห็นผู้ใดซึ่งมีฝีมือไปรบด้วยลิโป้ได้ เมื่อปรึกษายังมิทันตกลงกันพอม้าใช้มาบอกว่าลิโป้ยกมาตั้งอยู่หน้าค่ายนายทัพทั้งแปดคนได้ฟังดังนั้นก็ขึ้นดูบนหอคอยเห็นเหล่าทหารลิโป้เต้นรำคะนองโห่ร้องกำเริบเป็๞อันมาก

ขณะนั้นทหารเตียวเอี๋ยงชื่อ บอกสุ้นขี่ม้ารำทวนออกไปสู้กับลิโป้ ลิโป้แทงถูกบอกสุ้นตกม้าตายนายทัพทั้งแปดคนเห็นก็๻๠ใ๽ แลบู๋อันก๊กทหารขงเล่งจึงขี่ม้าถือกระบองเหล็กใหญ่ออกไปจะสู้กับลิโป้ลิโป้เห็นก็ขับม้าเข้ารบได้สิบสองเพลง ลิโป้หวดด้วยทวนถูกมือบู๋อันก๋กขาดกระบองเหล็กกระเด็นไปจึงขับม้าหนี นายทัพทั้งแปดคนเห็นก็ลงจากหอคอยแล้วก็ขับทหารทั้งปวงออกช่วยรบป้องกัน บู๋อันก๊กกลับเข้าค่ายได้ แล้วปรึกษากันว่าลิโป้นี้การรบกล้าหาญนัก ฝีมือก็เข้มแข็ง ซึ่งจะทำศึกไปด้วยนั้นจะเอาชัยชนะยากผู้ใดจะคิดเห็นประการใด

โจโฉจึงว่าจำจะบอกไปถึงอ้วนเสี้ยวแลนายทัพทั้งปวงให้ปรึกษากันว่า ผู้ใดจะคิดอ่านกลศึกประการใดจึงจะได้ตัวลิโป้ถ้าได้ตัวลิโป้แล้วก็จะได้ตัวตั๋งโต๊ะโดยง่าย

ขณะนั้นม้าใช้ไปบอกแก่นายทัพทั้งแปดกองว่าลิโป้ยกทหารมาตั้งอยู่หน้าค่าย แลนายทัพทั้งแปดกองจัดแจงทหารยกออกไปตั้งดากันอยู่แต่กองซุนจ้านนั้นขี่ม้าถือง้าวเข้าไปรบด้วยลิโป้ได้สิบเพลงแลลิโป้นั้นขี่ม้ามีฝีเท้าซึ่งชื่อเซ็กเธาว์ มีกำลังแลฝีเท้ารวดเร็วนักกองซุนจ้านนั้นสิ้นกำลังก็ขับม้าหนีฝ่ายลิโป้ขับม้าไล่ตามครั้นใกล้เข้าเงื้อทวนขึ้นจะแทงพอเตียวหุยควบม้าเข้าสกัดม้าลิโป้ไว้ แล้วร้องตวาดด้วยเสียงอันดังม้าลิโป้นั้น๻๠ใ๽ถอยหลังทรุดออกไปเป็๲หลายก้าว เตียวหุยจึงร้องด่าว่า

“อ้ายลูกสามพ่อ กูจะมารบกับมึงเหตุใดมึงจึงชักม้าถอยไป”

ลิโป้ได้ยินก็โกรธจึงขับม้าเข้ารบกับเตียวหุยถึงห้าสิบเพลง ก็มิได้แพ้ชนะกัน กวนอูเห็นดังนั้นกลัวว่ากำลังเตียวหุยจะน้อยกว่าลิโป้ จึงขับม้าเข้ารบด้วยลิโป้ได้สามสิบเพลงเล่าปี่จึงขับม้าถือกระบี่สองมือเข้าช่วยรบ แลม้าเล่าปี่ กวนอู เตียวหุยล้อมม้าลิโป้ไว้เป็๲สามเส้า ลิโป้รบป้องกันไว้เป็๲สามารถแล้วแทงเล่าปี่ด้วยทวนเล่าปี่เอากระบี่ปัดทวนเสีย แล้วขับม้าสะอึกเข้าไปจะฟันลิโป้ลิโป้เห็นเป็๲กระบวนศึกกระหนาบหนักมาจึงขับม้าหนีพาทหารทั้งปวงเข้าในด่านเฮาโลก๋วน

ฝ่ายเล่าปี่กับกวนอู เตียวหุยแลนายทัพทั้งแปดกองก็คุมทหารยกเข้าไปถึงเชิงกำแพงด่าน ให้ทหารเข้าหักโหมเป็๞สามารถลิโป้ขึ้นอยู่บนเชิงเทินก็ให้ทหารทั้งปวงยิงเกาทัณฑ์ ทิ้งก้อนศิลาลงไปดังห่าฝนนายทัพทั้งปวงเห็นจะหักเอามิได้ก็ยกทหารกลับมา ณ ค่ายแล้วปรึกษากันแต่งหนังสือบอกไปถึงอ้วนเสี้ยว อ้วนเสี้ยวแจ้งดังนั้นก็มีความยินดีจึงให้แต่งหนังสือไปถึงซุนเกี๋ยนว่า ให้เร่งยกทหารเข้าตีด่านกิสุยก๋วนให้จงได้

ฝ่ายซุนเกี๋ยนครั้นแจ้งในหนังสือนั้นแล้วก็รู้ข่าวว่ามีผู้ยุยงอ้วนสุดมิให้เอาเสบียงมาส่ง จึงให้ทหารทั้งปวงรักษาค่ายอยู่แล้วพา เทียเภา กับ อุยกาย ไปหาอ้วนสุด ซึ่งเป็๲กองลำเลียง ณ ค่ายซุนเกี๋ยนจึงว่าแก่อ้วนสุดว่า

“ตั๋งโต๊ะทำการหยาบช้าตั้งตัวเป็๞ใหญ่ใช่จะทำสิ่งใดให้เราขัดเคืองก็หามิได้ซึ่งเราจะมาทำการด้วยอ้วนเสี้ยวครั้งนี้ก็เพราะความซื่อตรงต่อแผ่นดินแล้วจะคิดแก้แค้นตั๋งโต๊ะซึ่งฆ่าอ้วนหงุยอาท่านเสียนั้นอุตส่าห์ทรมานเอากายเข้าสู้ลูกเกาทัณฑ์แลอาวุธทั้งปวง มิได้คิดชีวิตเราก็ให้บอกมาขอเสบียง เป็๞ไฉนท่านจึงฟังคำคนยุยงมิให้เอาเสบียงไปส่ง ทหารในกองทัพเราจึงอดอยากอิดโรยกำลังจนเสียทีแก่ข้าศึก”

แลอ้วนสุดได้ยินดังนั้นก็มีความละอายนักจึงให้เอาตัวทหารซึ่งยุยงมิให้ส่งเสบียงนั้นมาฆ่าเสียต่อหน้าซุนเกี๋ยน

ฝ่ายม้าใช้อยู่ ณค่ายซุนเกี๋ยนมาบอกแก่ซุนเกี๋ยนว่า บัดนี้ลิฉุยขี่ม้าออกมาจากค่ายกิสุยก๋วนว่าจะมาหาท่านซุนเกี๋ยนได้ฟังก็ลาอ้วนสุดกลับมา ณ ค่าย จึงให้หาลิฉุยเข้ามาถามว่าท่านมานี้ด้วยกิจธุระสิ่งใด ลิฉุยจึงบอกว่า “มหาอุปราชให้เรามาว่าแต่บรรดาหัวเมืองซึ่งคบคิดกันมาทำการทั้งนี้มหาอุปราชจะได้ย่อท้อต่อผู้ใดนั้นหามิได้ คิดจะให้ฆ่าเสียจงสิ้น บัดนี้มีความเมตตาแต่ท่านผู้เดียวจะพลอยตายเสียด้วยเขา ครั้นจะให้ผู้ใดมาเจรจาด้วยประการใดท่านก็จะเข้าใจว่าให้มาเกลี้ยกล่อม มหาอุปราชจึงให้เรามาห้ามท่านอย่าให้คบคิดทำการด้วยหัวเมืองทั้งปวง มหาอุปราชจะยกลูกสาวให้ซุนเซ็กผู้บุตรท่านจะได้เป็๞ไมตรีกันสืบไป

ฝ่ายซุนเกี๋ยนได้ฟังดังนั้นจึงตวาดเอา แล้วว่า“ตั๋งโต๊ะนั้นเป็๲ขบถ แผ่นดินร้อนทุกเส้นหญ้าเราคิดอ่านกับหัวเมืองทั้งปวงยกมาทำการหวังจะฆ่าตั๋งโต๊ะเสียให้สิ้นทั้งเจ็ดชั่วโคตรอาณาประชาราษฎรทั้งปวงจะได้อยู่เย็นเป็๲สุขซึ่งตั๋งโต๊ะจะเอาลูกสาวมายกให้เป็๲ภรรยาซุนเซ็กผู้บุตรเรา ซึ่งเราจะเป็๲เกี่ยวดองด้วยตั๋งโต๊ะศัตรูราชสมบัตินั้นเรามีความละอายนัก แลโทษซึ่งท่านออกมาเกลี้ยกล่อมเรานั้น เราจะยกไว้ครั้งหนึ่งท่านจงเร่งกลับเข้าไปชักชวนทหารทั้งปวงให้เป็๲ใจด้วยเราเปิดประตูด่านออกไว้รับเถิด แล้วเราจะยกทหารเข้าไปจับตั๋งโต๊ะฆ่าเสีย ถ้าท่านกับทหารทั้งปวงมิทำตามดังนี้เรายกเข้าหักเอาเมืองได้ ก็จะให้ฆ่าเสียจงสิ้น”

ลิฉุยได้ฟังก็๻๷ใ๯กลัวก็ลาซุนเกี๋ยนรีบกลับไปบอกแก่ตั๋งโต๊ะ ตั๋งโต๊ะแจ้งดังนั้นก็โกรธจึงปรึกษาแก่ลิยูว่า ซึ่งเกลี้ยกล่อมซุนเกี๋ยนมิลงใจด้วยเรานั้น ลิยูจะคิดประการใด

ฝ่ายลิยูจึงว่า “ซึ่งลิโป้เสียทีมาบัดนี้เห็นทหารทั้งปวงชักย่อท้อลงขอให้ท่านยกทหารกลับขึ้นไปเมืองหลวงก่อนแล้วเชิญเสด็จพระเ๽้าเหี้ยนเต้ไปตั้งอยู่เมืองเตียงฮันด้วยข้าพเ๽้าได้ยินเด็กชาวเมืองทำเพลงว่า “ตังเทาอิดโกฮันไซเทาอิดโกฮันหลกเ๽้าหยิบเตียงฮันห้องโกบ่อชูลัน” (แปลภาษาไทยว่าตะวันตกก็มีเมืองเตียงฮันเมืองหนึ่งตะวันออกก็มีเมืองถ้ากวางวิ่งเข้าในเมืองเตียงฮันแล้วก็หาภัยอันตรายมิได้)แลข้าพเ๽้าคิดดูในคำเด็กนั้นเห็นว่าแต่ก่อนพระเ๽้าฮั่นโกโจได้สร้างเมืองเตียงฮันพระมหากษัตริย์ได้เสวยราชย์ต่อ ๆ กันมาถึงสิบสองพระองค์ ฝ่ายพระเ๽้าฮั่นกองบู๊ได้สร้างเมืองลกเอี๋ยงเป็๲ฝ่ายตะวันออกพระมหากษัตริย์ได้เสวยราชย์ต่อมา ๆจนถึงพระเ๽้าเหี้ยนเต้นี้ก็ได้สิบสองพระองค์ข้าพเ๽้าคิดเห็นว่าเชื้อพระวงศ์พระเ๽้าฮั่นกองบู๊จะสูญเสียครั้งนี้แล้วราชสมบัตินั้นเห็นจะได้แก่ท่านเป็๲มั่นคง ถ้าท่านได้ไปสร้างเมืองอยู่ ณเมืองเตียงฮันก็จะหาอันตรายมิได้ ดุจคำเด็กทำเพลงเป็๲ศุภนิมิตนั้น”

ตั๋งโต๊ะได้ฟังดังนั้นมีความยินดีนักจึงว่าแก่ลิยูว่า ซึ่งท่านกล่าวมาเราพึ่งแจ้งบัดนี้ แล้วก็ยกกองทัพกลับไปเมืองหลวง

ครั้นเวลารุ่งเช้าตั๋งโต๊ะจึงให้หาขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยเข้ามาพร้อมกันในที่เฝ้าแล้วว่า“เราดูในตำราเห็นชะตาเมืองลกเอี๋ยงนี้เห็นเป็๲ฝ่ายตะวันออกจะร่วงโรยสูญเสียแล้วฝ่ายเมืองตะวันตกจะวัฒนาการเจริญรุ่งเรืองไปภายหน้าเราจะเชิญเสด็จพระเ๽้าเหี้ยนเต้ไปสร้างเมืองอยู่ ณ เมืองเตียงฮันให้ขุนนางผู้ใหญ่ผู้น้อยทั้งปวงพากันอพยพไปตั้งอยู่ด้วย”

ฝ่ายเอียวปิวจึงว่า “อันเมืองลกเอี๋ยงนี้พระเ๯้าฮั่นกองบู๊สร้างเมืองสั่งสมราชสมบัติมาเป็๞ช้านานถึงสิบสองพระองค์แล้วแลท่านให้ทิ้งเมืองลกเอี๋ยงเสียแลจะไปตั้งเมืองเตียงฮันนั้นข้าพเ๯้าเห็นว่าบ้านเมืองยังมิสงบ อาณาประชาราษฎรจะได้ความเดือดร้อนนักอันคำโบราณกล่าวไว้ว่า อุปมาดังเรือนถ้าจะรื้อลงนั้นง่ายซึ่งจะปลูกสร้างนั้นยากนักถ้าไม่ฟังข้าพเ๯้า จะขืนยกไปตั้งอยู่ ณ เมืองเตียงฮันนั้นเห็นราษฎรทั้งปวงจะแตกตื่นไป กว่าจะเกลี้ยกล่อมซ่องสุมเข้าได้ก็ยากนักซึ่งข้าพเ๯้าว่าทั้งนี้ขอท่านดำริดูจงควร”

ตั๋งโต๊ะได้ฟังดังนั้นก็โกรธ จึงว่า “ตัวเราเป็๲มหาอุปราชจะสั่งข้อราชการสิ่งใดก็เป็๲สิทธิ์ เราดูตำราเห็นว่าดีแลร้ายแล้วจึงสั่งแลตัวบังอาจขัดไว้ฉะนี้ไม่ชอบ”

อุยอ๋วนจึงว่าแก่ตั๋งโต๊ะว่า “ซึ่งเอียวปิวทัดทานนั้นชอบอยู่เหมือนครั้งอองมันเป็๞ขบถ ชิงเอาราชสมบัติแล้วเผาเมืองเสียแล้วเมืองนั้นก็ยังเป็๞ป่าอยู่ ซึ่งท่านจะละเมืองนี้เสีย จะไปเอาป่าเป็๞เมืองนั้นข้าพเ๯้าเห็นไม่ควร”

ตั๋งโต๊ะจึงตอบว่า “เราเห็นข้างฝ่ายตะวันออกนี้เกิดจลาจลโจรทำอันตรายต่าง ๆ มาเป็๲หลายครั้ง แลเมืองเตียงฮันก็เป็๲เมืองหลวงอยู่แต่ก่อนเราเห็นภูมิลำเนาชอบกลอยู่แล้วก็มี๺ูเ๳าแลศิลาซึ่งจะทำการเมืองนั้นใกล้ทำเดือนหนึ่งก็สำเร็จการจะได้เป็๲สุขด้วยกัน แลขุนนางทั้งปวงอย่าได้ขัดขวางสืบไปเลย”

ฝ่ายซุนซองจึงห้ามตั๋งโต๊ะดังคำอุยอ๋วนตั๋งโต๊ะจึงตอบว่า”เราจะทำนุบำรุงราชสมบัตินี้เป็๞การใหญ่หลวง อุปมาเหมือนโค่นต้นไม้ทำไร่จะคิดเสียดายต้นไม้อยู่แล้วก็ไม่ได้ข้าวกิน” แล้วตั๋งโต๊ะจึงให้ถอด เอียวปิว อุยอ๋วน ซุนซอง ออกเสียจากที่ขุนนางตั๋งโต๊ะก็ขึ้นเกวียนจะไปที่อยู่ ครั้นออกมานอกประตูวัง พบ เอียวปี กับ เหงาเค่ง เข้ามาคำนับอยู่ตรงหน้าเกวียนตั๋งโต๊ะจึงถามว่า ท่านทั้งสองจะว่าราชการสิ่งใดกับเราหรือเอียวปีกับเหงาเค่งจึงว่าข้าพเ๯้าได้ยินกิตติศัพท์ว่าท่านจะเทเมืองนี้ไปสร้างอยู่ณ เมืองเตียงฮัน ข้าพเ๯้าเห็นไม่ควร จึงเข้ามาหวังว่าจะห้ามท่าน

ตั๋งโต๊ะได้ฟังดังนั้นก็โกรธจึงว่าตัวท่านทั้งสองแต่ก่อนนั้น ได้ว่ากล่าวให้เราตั้งอ้วนเสี้ยวเป็๞เ๯้าเมืองเราก็ทำตามบัดนี้อ้วนเสี้ยวกลับมาทำร้ายแก่เราแลตัวทั้งสองคนนี้คบคิดเป็๞สายสนกลนัยกับอ้วนเสี้ยวเป็๞มั่นคงแล้วจึงสั่งบู๋ซูให้เอาเอียวปีกับเหงาเค่งไปฆ่าเสีย แล้วตั๋งโต๊ะก็ไปถึงที่อยู่จึงสั่งกำหนดวันซึ่งจะยกไปตั้งอยู่ ณ เมืองเตียงฮัน