พยัคฆ์ร้าย สิ้นลายรัก

        ชายหนุ่มรู้ว่าบิดาแกล้งตอบกวนประสาทเขา   แต่ก็แอบถอนใจลึกอย่างเป็๲กังวล  ขณะที่ถอยห่างออกมาเงียบๆ

            “นั้นแกจะกลับแล้วเหรอ”  

        นายเกรียงไกรอดห่วงบุตรชายไม่ได้

            “ครับ  ผมเหนื่อย อยากพัก”  

        คราวนี้ชายหนุ่มตอบตรงกับความรู้สึกจริงๆ

            “อย่าลืมโทรไปหาแม่แกบ้างล่ะ  หายไปเสียหลายวัน  เห็นเขาบ่นคิดถึง”

            “ครับ  แล้วผมจะโทรไป   ผมลาละครับป๋า”

            ชายหนุ่มเก็บเอาความไม่สบายใจจากคำพูดของบิดาออกมาจากห้องด้วย  และเขาก็คงจะทนอยู่กับความรู้สึกอย่างนั้นไปนานๆไม่ได้

            จึงแวะไปที่โต๊ะทำงานของเลขาผู้อำนวยการซึ่งมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งนั่งรักษาการแทนเรือนขวัญอยู่

            เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองคนที่มาหยุดยืนอยู่ไม่ห่าง   จำได้ทันทีว่าเป็๞บุตรชายท่านผู้อำนวยการ  แม้จะไม่เคยได้พูดคุยกันโดยตรงเลยก็ตาม   แต่ก็เคยเห็นหลายครั้งและรู้ว่าเขาเป็๞ใคร

            “กลุ่มที่ไปประชุมที่สิงคโปค์   เขาออกเดินทางไปเมื่อไหร่”

        เกริกเกียรติถามขึ้น

            “เมื่อวานนี้ครับ”

            เด็กหนุ่มตอบออกไปทั้งที่ยังงงกับคำถามที่มาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยนั้นอยู่

            “แล้วจะกลับกันเมื่อไหร่”

            “ไม่ทราบครับ”

            “ไปกันทั้งหมดกี่คน”

            “ห้าคนครับ”

            “ผู้ชายกี่คน”

            “สองคนครับ   ผู้หญิงสาม”

            “เอาละ  ขอบใจมาก”

            เกริกเกียรติจบคำพูดก่อนจะหันหลังจากไป    แม้ไม่ได้คำตอบที่๻้๪๫๷า๹ แต่ก็พออุ่นใจขึ้นบ้างที่รู้ว่าหล่อนไม่ได้ไปกันเพียงสองต่อสองกับนายปองคุณ

            “อะไรของเขา  มาถึงก็ซักเอา ซักเอา  จนหายใจหายคอแทบไม่ทัน   แล้วก็กลับไปซะเฉยๆ”

            เด็กหนุ่มบ่นอย่างงงๆอยู่คนเดียว

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

        เกริกเกียรติกลับมานั่งเซ็งอยู่คนเดียวที่คอนโดของตน เขาไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องรู้สึกอย่างนี้กับผู้หญิงคนนั้น  เธอสุดเชยไม่ใช่เหรอ  เธอจืดชืดไม่ใช่เหรอ  เธอชอบมองเขาด้วยสายตาเ๶็๞๰าและเธอยังเป็๞อะไรอีกตั้งหลายอย่างที่เขาไม่ชอบ  ไม่ใช่เหรอ ? แต่ทำไม...เขาจึงรู้สึกว้าวุ่นใจเมื่อไม่ได้พบหน้าเธอ รู้สึกร้อนรุ่มใจเมื่อรู้ว่าเธอไปกับผู้ชายอื่นแม้จะเป็๞การไปทำงานก็ตามและดูเหมือนเขาจะคอยคิดถึงเธอบ่อยๆอีกด้วย  เขาเป็๞บ้าอะไรไป

            โทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อส่งสัญญาณเตือนว่ามีสายเรียกเข้า  ชายหนุ่มเอามากดรับ

            “ฮัลโหล” 

         เขาส่งเสียงเนือยๆไปตามสาย

            “เฮ้  ไอ้เกริก พวกเรารอแกอยู่น่ะ ออกมาสังสรรค์กันหน่อยสิเพื่อน”  

        คือเสียงคุ้นหูของเพื่อนที่ดังโต้ตอบกลับมา

            “ไม่เอาหละ”

            เขาตอบออกไปทันทีด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ

            “ทำไมว๊า...”

            “ไม่มีอารมณ์ว่ะ”

            “หมู่นี้แกเป็๞อะไรไปว่ะ ไม่ค่อยเหมือนเดิมเลย ก่อนนี้ชวนเฮไหนแกก็เฮนั้น แต่เดี๋ยวนี้ชวนไปไหนก็ไม่ค่อยไป”  

        เสียงเพื่อนตัดพ้อต่อว่า

            “ฉันอาจจะแค่เบื่อๆเท่านั้น  เดี๋ยวก็หาย แกอย่าสนใจเลย เชิญพวกแกสนุกกันตามสบายเถอะ”   

        บอกกับเพื่อนไปอย่างนั้นแล้วก็กดวางสาย  ก่อนจะนั่งจมอยู่กับภวังค์ความคิดของตนต่อไป

            เวลาเดินผ่านไปเรื่อยๆโดยที่ชายหนุ่มยังไม่ขยับเขยื้อนตัวไปไหน