กลไกหินโบราณส่งเสียงคำรามต่ำ... ผนึกบนกำแพงค่อยๆ เลื่อนแยกออกจากกัน เผยให้เห็นช่องทางลับอันทอดลึกลงไปสู่ความมืดมิดใตู้เาฉินหลัน ไอพลังงานดึกดำบรรพ์พวยพุ่งออกมาปะทะใบหน้าเย่เฉิน ทำให้จิตใจสั่นะเืด้วยความเกรงขาม
เย่เฉินสูดลมหายใจลึก รวบรวมความกล้าเตรียมจะก้าวเท้าเข้าไปในความลับซึ่งรอคอยเขาอยู่
"ระวังข้างหลัง!"
เสียงะโของิญญาเฒ่าดังลั่นขึ้นในห้วงจิตสำนึก
เย่เฉินชะงักกึก สัญชาตญาณสัตว์ป่าอันได้รับการขัดเกลาจากลูกปัดหินกรีดร้องเตือนถึงอันตรายพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง
แต่ทว่า... มันสายเกินไป
ผัวะ!
แรงกระแทกมหาศาลปะทะเข้ากลางแผ่นหลังอย่างจัง ราวกับถูกค้อนเหล็กขนาดมหึมาหวดเข้าใส่เต็มแรง ความเ็ปแล่นปราดไปถึงกระดูกสันหลัง ส่งร่างเย่เฉินลอยกระเด็นข้ามแท่นบูชา ไปกระแทกกำแพงหินอีกฝั่ง
โครม!
"อั่ก..."
เย่เฉินกระอักเืสดๆ ออกมาคำโต ร่างกาย "กายาเหล็กไหล" อันทนทานต่อกิ่งไม้และคมเขี้ยวสัตว์ป่า กลับไม่อาจต้านทานพลังทำลายล้างซึ่งแฝงมากับการโจมตีเมื่อครู่ได้สมบูรณ์ กระดูกซี่โครงส่งเสียงลั่นร้าว
เขากัดฟันแน่น พยุงร่างบอบช้ำขึ้นมาอย่างยากลำบาก ดวงตาจ้องเขม็งฝ่าฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปยังทิศทางถูกลอบโจมตี
เบื้องหน้าทางเข้าศาลเ้า... ปรากฏร่างเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันยืนตระหง่านอยู่
"หลิวเปา!"
เย่เฉินคำรามในลำคอ ั์ตาเบิกกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ
หลิวเปา... บุตรชายหัวหน้าหมู่บ้าน ยืนแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม มือถือกระบี่เหล็กกล้าชั้นดีสะท้อนแสงแวววาว แต่สิ่งสะดุดตาที่สุดคือ "ยันต์หยกสีเขียว" ห้อยอยู่ข้างเอว... ยันต์นั้นกำลังเปล่งแสงจางๆ สร้างม่านพลังคลุมกาย ป้องกันไอพิษจากภายนอกมิให้กล้ำกราย
"คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าขยะอย่างเ้าจะเข้ามาได้ลึกถึงเพียงนี้..."
หลิวเปาเดินย่างสามขุมเข้ามา ใบหน้าฉายแววโลภโมโทสันเมื่อมองไปยังทางลับอันเปิดออก
"ข้าต้องขอบใจเ้าจริงๆ เย่เฉิน... ถ้าไม่ใช่เพราะข้าแอบขโมยยันต์กันพิษของท่านพ่อ แล้วสะกดรอยตามเ้ามา ข้าคงไม่เจอกลไกนี้"
เย่เฉินกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ‘มันตามข้ามา... ั้แ่เมื่อไหร่?’
"เ้า... ้าอะไร?" เย่เฉินถามเสียงต่ำ
"้าอะไรรึ?" หลิวเปาหัวเราะลั่น ก่อนจะชี้ปลายกระบี่มาที่หน้าอกเย่เฉิน "ส่งลูกปัดบนคอเ้ามาซะ! ข้าเห็นนะว่ามันเปล่งแสงตอนเปิดผนึก... ของวิเศษเช่นนั้น ไม่คู่ควรกับสวะระดับศูนย์อย่างแก!"
หลิวเปาไม่รอคำตอบ เขาโคจรพลังปราณระดับ 3 ไปที่ฝ่าเท้า ร่างกายพุ่งทะยานเข้ามาดุจลูกธนู พร้อมง้างเท้าอัดแน่นด้วยพลังปราณเตรียมจะเตะซ้ำเข้าจุดตาย
"ตายซะเถอะ!"
เสียงตวาดก้องพร้อมลูกเตะอัดแน่นด้วยพลังปราณสีขาวจางๆ พุ่งแหวกอากาศเข้ามา เย่เฉินทำได้เพียงยกท่อนแขนทั้งสองข้างขึ้นไขว้กันเป็กากบาทเพื่อป้องกันศีรษะและลำตัวส่วนบน สัญชาตญาณ "กายาเหล็กไหล" สั่งการให้กล้ามเนื้อทุกมัดเกร็งตัวรับแรงปะทะ
ตึง!
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นราวท่อนซุงฟาดเข้าใส่กำแพงหิน แขนทั้งสองข้างชาหนึบจนแทบไร้ความรู้สึก
"หือ?" หลิวเปาชะงักไปเล็กน้อย เลิกคิ้วสูงด้วยความประหลาดใจ "กระดูกแข็งกว่าที่คิดนี่นา..."
เย่เฉินกัดฟันกรอด อาศัยจังหวะศัตรูชะงัก ดีดตัวลุกขึ้นยืน ‘เร็วมาก! และหนักหน่วงมาก! นี่หรือคือพลังของผู้ฝึกยุทธ์ระดับ 3’
เขารู้ว่าตนมีจุดอ่อนร้ายแรง... เขาไม่มี "วิชายุทธ์" มีแต่แรงควายเข้าแลกเท่านั้น
"รับมือ!"
หลิวเปาไม่ปล่อยให้เย่เฉินได้พักหายใจ เขาตวัดกระบี่ในมือพุ่งเข้ามา คมดาบส่องประกายวาววับ รวดเร็วและพลิกแพลงจนเย่เฉินตาลาย ปลายกระบี่กรีดผ่านหัวไหล่และหน้าอก แม้ิัจะเหนียวแน่นแต่ก็เรียกเืสดๆ ให้ไหลซึมออกมาได้
หลิวเปาหัวเราะเยาะ พลางรุกไล่อย่างสนุกมือ เย่เฉินถอยร่นจนแผ่นหลังไปชนกับแท่นบูชาหิน... เขาจนตรอกแล้ว
"จบกันแค่นี้แหละ!"
หลิวเปาเก็บกระบี่ รวบรวมพลังปราณทั้งหมดไปไว้ที่ฝ่ามือขวา จนเกิดเป็ไอสีขาวหมุนวนรอบฝ่ามือ
"ฝ่ามือศิลาถล่ม!"
หลิวเปาซัดฝ่ามือเข้าใส่กลางหน้าอกเย่เฉินเต็มแรง
ปัง!
คราวนี้เย่เฉินไม่อาจต้านทานได้อีกต่อไป แรงกระแทกมหาศาลคือ "คลื่นพลังปราณ" ทะลุทะลวงผ่านกล้ามเนื้อเหล็กไหล เข้าไปกระแทกอวัยวะภายในโดยตรง
"อั่ก!!!"
เย่เฉินตาเหลือกโพลง เืคำโตพุ่งทะลักออกจากปาก ร่างทรุดฮวบลงกับพื้นราวตึกถล่ม ความเ็ปแสนสาหัสแล่นพล่านไปทั่วร่างจนขยับตัวไม่ได้... พ่ายแพ้อย่างหมดรูป
เย่เฉินนอนตัวงออยู่บนพื้นหินสากระคายผิว กลิ่นคาวเืคละคลุ้งอยู่ในปาก ลมหายใจแต่ละเฮือกสร้างความเ็ปร้าวรานไปทั่วทรวงอก
รองเท้าหนังราคาแพงของหลิวเปา เหยียบลงมาบนอกเขาอย่างแรง บดขยี้ลงไปที่ตำแหน่งหัวใจ
"อึก..."
เย่เฉินครางต่ำในลำคอ ฟันขาวขบกันแน่นจนเกิดเสียงดังกรอด เส้นเืขมับปูดโปนชัดเจน บ่งบอกถึงความทรมานอันพยายามข่มกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ
หลิวเปาก้มตัวลงมา แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม กระชากคอเสื้อเย่เฉินขึ้นมาจนหน้าแทบชิดกัน "ส่งลูกปัดบนคอเ้ามาซะ! แล้วข้าจะเมตตาให้เ้าตายอย่างสบายๆ ไม่ต้องทรมาน"
เย่เฉินเค้นเสียงแหบพร่าออกมาอย่างยากลำบาก เืสีสดไหลย้อยลงมาจากมุมปาก
"ข้า... มิได้ทำร้ายพวกเ้าเลย..."
เสียงเขาสั่นเครือ แต่หนักแน่นด้วยความจริง "ข้าอยู่ของข้า... ข้าไม่เคยไประรานพวกเ้า... แล้วทำไม..."
"ฮ่าๆๆๆ!" หลิวเปาหัวเราะลั่นจนตัวงอ "ทำไมงั้นรึ? เ้าถามว่าทำไม?"
ผัวะ!
หลิวเปาเตะอัดเข้าชายโครงเย่เฉินเต็มแรง จนร่างผอมบางกระเด็นไปกระแทกฐานแท่นบูชาอีกครั้ง
"เพราะเ้ามันเป็ขยะไงล่ะ!" หลิวเปาะโก้อง เดินตามเข้าไปเตะซ้ำ "โลกนี้ไม่มีที่ยืนให้คนอ่อนแอ! และขยะอย่างเ้าก็ไม่มีสิทธิ์สมบัติวิเศษ!"
หลิวเปาเหยียบซ้ำลงไปที่ใบหน้าเย่เฉิน บดขยี้แก้มเขาแนบไปกับพื้นหินสากๆ
"เ้าไม่ผิดที่เ้าอยู่เฉยๆ... แต่เ้าผิด... ที่เ้าอ่อนแอ!"
ความเ็ปแสนสาหัสแล่นพล่านไปทั่วร่าง แต่สิ่งเ็ปยิ่งกว่าคือความจริงอันถูกตอกย้ำ เย่เฉินหลับตาลงแน่น น้ำตาแห่งความคับแค้นไหลปนออกมากับเื...
หลิวเปาถอนเท้าออกจากอกเย่เฉิน แล้วเงื้อกระบี่เหล็กกล้าขึ้นสูงเหนือศีรษะ หมายจะฟันลงมาที่ลำคอเด็กหนุ่มเพื่อปลิดชีพ
"ลาก่อน... ไอ้ขยะ!"
เย่เฉินนอนแน่นิ่ง ขยับไม่ได้ เือุ่นร้อนไหลทะลักออกจากาแทั่วร่าง กำลังไหลรินไปตามร่องหินแตกระแหง... ราวกับมีชีวิต มุ่งหน้าซึมลึกลงไปสู่ "ลวดลายอักขระโบราณ" สลักอยู่บนพื้นศาลเ้า
ในวินาทีที่คมกระบี่กำลังพุ่งตกลงมา...
วูมมมม!
เสียงคำรามต่ำๆ ดังกระหึ่มขึ้นจากใต้พื้นพิภพ ราวสัตว์ร้ายดึกดำบรรพ์ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยกลิ่นคาวเื
ศาลเ้าร้างทั้งหลังสั่นะเือย่างรุนแรง!
ซูม!
ทันใดนั้น เืของเย่เฉินซึ่งซึมลงไปในร่องหินก็ส่องแสงสว่างจวาบ! เป็ "แสงสีโลหิต" อันเข้มข้นและน่าสะพรึงกลัว อักขระบนพื้นศาลเ้าดูดกลืนเืเย่เฉินเข้าไปอย่างตะกละตะกลาม!
ตูม!
คลื่นกระแทกสีแดงฉานะเิออกมาจากร่างเย่เฉิน! มันคือระบบป้องกันตัวของศาลเ้า... ทำงานเพื่อปกป้อง "ทายาท" ของมัน แรงะเินั้นรุนแรงดุจพายุคลั่ง กระแทกร่างหลิวเปาผู้ยืนอยู่เหนือร่างเย่เฉินให้ลอยกระเด็นออกไปชนผนังอย่างจัง
"อ๊ากกก!"
หลิวเปากรดร้อง กระอักเืออกมา ยันต์กันพิษที่เอวแตกละเอียดเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อย
เย่เฉินซึ่งนอนอยู่กลางวงล้อมแสงสีโลหิต ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความตื่นตะลึง
เขารู้สึกได้... เืในกายกำลังเดือดพล่าน ตอบรับกับเสียงเรียกหาจากความมืดมิดเบื้องล่าง
พื้นซึ่งเขานอนทับอยู่... เริ่มแยกตัวออก!
เสียงครืดคราดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วหุบเขา พื้นศิลาหน้าศาลเ้าอันอาบชุ่มไปด้วยเืเย่เฉิน ทนรับพลังงานมหาศาลที่ปะทุขึ้นมาไม่ไหวอีกต่อไป
ครืน!
รอยร้าวบนพื้นดินขยายตัวออกอย่างรวดเร็ว กลายเป็ปากเหวขนาดมหึมามืดมิดไร้ก้นบึ้ง
"ไม่!"
เย่เฉินร้องอุทาน ร่างอันขยับเขยื้อนไม่ได้ของเขาร่วงหล่นลงสู่ความว่างเปล่าเบื้องล่างทันที แรงดึงดูดกระชากเขาดำดิ่งลงไปในความมืดมิดอย่างรวดเร็ว
"บัดซบ!"
หลิวเปาตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาที่ปากเหว ดวงตาแดงก่ำด้วยความเคียดแค้นและความโลภ เขาชะโงกหน้ามองลงไปในความมืด หวังจะเห็นร่องรอยของศัตรูหรือสมบัติ
"สมบัติข้า! ไอ้สวะนั่นมันเอาสมบัติข้าไป!"
หลิวเปาคำรามลั่น ต่อยพื้นดินด้วยความเจ็บใจ แต่เขาก็ไม่กล้าะโตามลงไป ไอความตายแผ่ออกมาจากปากเหวนั้นรุนแรงเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะทานทน...
ลึกลงไปในห้วงเหวแห่งความมืด...
ร่างเย่เฉินยังคงร่วงหล่นลงไปเรื่อยๆ สายลมหวีดหวิวพัดผ่านหู ความรู้สึกไร้น้ำหนักทำให้เขารู้สึกเหมือนิญญากำลังหลุดลอย
‘นี่หรือคือจุดจบ...’
สติเขาเริ่มเลือนรางด้วยอาการาเ็สาหัส แต่ทว่า... ในวินาทีที่เขาคิดว่าความตายกำลังมาเยือน
ท่ามกลางความมืดมิดเบื้องล่างอันดูเหมือนจะไร้สิ่งมีชีวิต... พลันปรากฏแสงสว่างสองจุดสว่างวาบ!
มันคือ "ดวงตาสีอำพันคู่ั์" ของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมา... ผู้หลับใหลอยู่ก้นบึ้งเหว!
ดวงตาคู่นั้นจ้องมองร่างเล็กจ้อยของเย่เฉินผู้กำลังร่วงหล่นลงมาหา... ไม่ใช่ด้วยสายตาของนักล่าที่มองเหยื่อ แต่ด้วยสายตาอันรอคอยการมาถึงของใครบางคนมานับพันปี
และเสียงหนึ่งก็ดังก้องขึ้นในจิติญญาเย่เฉิน... เสียงอันเก่าแก่และทรงพลังยิ่งกว่าิญญาเฒ่า
"ในที่สุด... เ้าก็กลับมา..."
[จบตอนที่ 4]
4K
