พ่อของลูกฉันเป็นประธานจอมเจ้าเล่ห์

บทที่ 39 อดไม่ได้ที่จะเป็นห่วง

เมื่อหลี่เฉิงคิดถึงเรื่องนี้ ทั้งตัวของเขาก็แข็งกร้าวขึ้นมา “คุณจิ่ง ผมไม่มีทางยอมให้บริษัทจิ่งเข้าซื้อกิจการบริษัทเฮ่อเด็ดขาด กรุณาอย่ามาทำให้ผมลำบากใจอีกเลย”

เขาเช็ดเหงื่อเย็นที่หน้าผาก บังคับตัวเองให้สงบลง น้ำเสียงไม่มีที่ว่างให้ต่อรอง

ชีเสิ่งเทียนที่อยู่ข้าง ๆ ร้อนใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

“โอวหยางลี่ให้เงื่อนไขอะไรคุณ ถึงได้ทำให้คุณจงรักภักดีขนาดนี้” จิ่งเป่ยเฉินเหยียดริมฝีปาก หมุนปากกาด้วยปลายนิ้วอย่างไม่ใส่ใจ สีหน้าเรียบเฉย ไร้กังวล

หลี่เฉิงทำใจให้มั่นคง “คุณจิ่งล้อเล่นแล้ว คุณชายโอวหยางกับผมไม่เคยเจรจากันอย่างเป็นทางการ จะพูดถึงเงื่อนไขอะไรได้”

จิ่งเป่ยเฉินเม้มปากเล็กน้อย สายตาและรอยยิ้มของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา โอวหยางลี่ต้องให้ผลประโยชน์ไม่น้อยแน่ ๆ ถึงได้ทำให้ท่าทีของหลี่เฉิงหนักแน่นขนาดนี้

เรื่องจะจบลงได้ก็ต่อเมื่อเซ็นสัญญา แต่เนื้อหาในสัญญา หลี่เฉิงยังต้องใช้เวลาเตรียมอีกสักพัก นั่นหมายความว่าจิ่งเป่ยเฉินยังมีโอกาสที่จะได้บริษัทเฮ่อมาครอบครอง

“ในเมื่อคุณหลี่ตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ผมก็ไม่อยากขัดใจคุณ” จิ่งเป่ยเฉินลุกขึ้น สูทที่ตัดเย็บอย่างประณีตไม่มีรอยยับแม้แต่รอยเดียว “คุณหลินส่งคุณหลี่ออกไปด้วย”

หลินจือเสี่ยวพยักหน้า โค้งตัวเล็กน้อยเพื่อนำทาง “ได้ค่ะ คุณหลี่ทางนี้ค่ะ”

หลังจากที่หลี่เฉิงออกไป ชีเสิ่งเทียนถึงได้ยกมือดึงเนคไทอย่างคลุ้มคลั่ง “หลี่เฉิง หมอนั่นแกล้งทำเป็นคนดี ใครจะรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ในใจ โอวหยางลี่ เด็กนั่นมีแต่เล่นลูกไม้ต่ำ ๆ ถ้ากล้าก็ออกมาแข่งขันกับพวกเราอย่างยุติธรรมสิ!”

เขาทนไม่ไหวจริง ๆ หลี่เฉิงก็แค่คนตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง ก่อนหน้านี้ยังพูดจาอ่อนน้อม แต่วันนี้...

เขามีหลังพิงแล้ว ท่าทางจึงไม่เหมือนเดิม!

“โอวหยางลี่เจ้าเล่ห์มาก ฉันประมาทเขาไปจริง ๆ” จิ่งเป่ยเฉินสอดมือลงกระเป๋า แววตาลึกล้ำ

การเข้าซื้อกิจการบริษัทเฮ่อครั้งนี้ คล้ายกับการเข้าซื้อบริษัทอันเมื่อห้าปีก่อน ทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าการล่มสลายของบริษัทอันเกี่ยวข้องกับโอวหยางลี่แน่นอน

“เสิ่งเทียน ผลการสืบเรื่องที่ฉันให้นายสืบเป็นยังไงบ้าง”

ชีเสิ่งเทียนมีสีหน้าเคร่งเครียด พลางส่ายหน้า “ไม่พบอะไรเลย บริษัทอันล่มสลายอย่างกะทันหัน ตอนนี้ไม่มีเบาะแสอะไรเหลืออยู่เลย”

เขารู้สึกว่าเรื่องนี้ชวนให้ข้องใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งไม่มีเบาะแสใด ๆ เหลืออยู่เลย เหมือนมีมือที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังตั้งใจปกปิดบางอย่าง

จิ่งเป่ยเฉินขมวดคิ้วเข้มแน่น ไม่พูดอะไรอีก ก่อนจะเปิดประตูเดินออกไป

หลินจือเสี่ยวเพิ่งส่งหลี่เฉิงกลับไป พอเห็นจิ่งเป่ยเฉินก็รีบลุกขึ้นยืน “คุณจิ่ง อันอวี้หานมาทำงานแล้ว ตอนนี้กำลังรอคุณอยู่ในออฟฟิศ”

จิ่งเป่ยเฉินเลิกคิ้ว ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ลางานหรอกเหรอ ทำไมมาทำงานเร็วจัง

“เธอพูดไหมว่ามาทำอะไร”

หลินจือเสี่ยวชะงักไปครู่หนึ่ง “เธอบอกว่ามาขอคำแนะนำเกี่ยวกับรายละเอียดการดำเนินการโฆษณาจากคุณ”

อันโหรวยืนอยู่ในออฟฟิศของจิ่งเป่ยเฉิน เดินไปเดินมาเล็กน้อย เธอจัดการเรื่องการเข้าเรียนของลูกทั้งสองเสร็จแล้ว และไม่มีอะไรทำที่บ้าน จึงรีบมาทำงาน เพราะไม่อยากให้ใครนินทา

จิ่งเป่ยเฉินผลักประตูเข้ามาจากข้างนอก ชำเลืองมองอันโหรวที่ยืนตรงอย่างรวดเร็วด้วยดวงตาที่เฉียบคม แต่สีหน้ากลับเคร่งเครียด น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจปนอยู่ “ให้เวลาคุณสองนาที”

อันโหรวกำแผนงานในมือแน่น โค้งตัวยื่นให้เขา “นี่คือแผนงานโฆษณาครั้งก่อน ตัวแทนโฆษณาได้ยืนยันแล้วว่าเป็นเหอเฉ่า แต่นี่ถือเป็นโฆษณาหลักของตระกูลจิ่งในช่วงครึ่งปีหลัง ฉันคิดว่าคุณจิ่งควรพบปะด้วยตัวเองจะดีกว่า”

เธอเคยเจอเหอเฉ่าที่สวนสนุกครั้งนั้น เป็นเด็กผู้หญิงที่ดีทีเดียว แต่จิ่งเป่ยเฉินยังไม่เคยเจอ การตัดสินใจด้วยตัวเธอคนเดียวแบบนี้ดูเร่งรีบเกินไป

จิ่งเป่ยเฉินรู้สึกปวดหัวเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นกุมหน้าผาก แล้วนวดขมับ “นี่เป็นแค่เรื่องเล็กน้อย ในเมื่อผมมอบแผนงานโฆษณานี้ให้คุณแล้ว คุณก็รับผิดชอบทั้งหมดเอง ต่อไปเรื่องแบบนี้คุณตัดสินใจเองก็แล้วกัน”

เขาไม่แม้แต่จะเปิดดูรายงานหลังจากพูดจบ พลางขมวดคิ้วแน่น “รายงานเสร็จแล้ว คุณออกไปได้แล้ว”

อันโหรวไม่เคยเห็นจิ่งเป่ยเฉินเป็นแบบนี้มาก่อน

เพียงแค่มองปราดเดียวก็สามารถเห็นได้อย่างง่ายดายถึงความอ่อนล้าของเขา เธอก้าวเท้าไม่ไหวอีกต่อไป ในใจกังวลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ยังอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก “ปวดหัวมากหรือเปล่า เมื่อคืนนี้คุณนอนไม่ค่อยหลับใช่ไหม”

เขาไม่ได้นอนมาทั้งคืน ตั้งแต่ออกจากงานเลี้ยงจนกลับถึงบ้าน จิตใจก็รู้สึกไม่เป็นสุขอยู่ตลอด เขาดื่มเหล้าทั้งคืน ตั้งแต่ตื่นนอนมาก็ปวดหัว

แต่สิ่งเหล่านี้ จิ่งเป่ยเฉินไม่อยากพูดหรือแสดงออก โดยเฉพาะต่อหน้าเธอ

เขาเงยหน้าขึ้น มองเธอด้วยสายตาเย็นชา น้ำเสียงเฉยเมยสุดขีด “เรื่องของผม ไม่ต้องยุ่ง”

“ฉันเสียมารยาทไปหน่อย!”

อันโหรวระงับอารมณ์ไว้ได้ดี สีหน้าไม่มีอะไรผิดปกติ เธอหมุนตัวเดินออกไป มือที่จับลูกบิดประตูชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เปิดประตูออกไปอย่างไม่ลังเล

สายตาของจิ่งเป่ยเฉินเย็นชายิ่งขึ้น ขมับเต้นตุบ ๆ

…

ทันทีที่เห็นอันโหรวออกมาจากออฟฟิศประธานบริษัท หลินจือเสี่ยวก็รีบเข้าไปหาและดึงมือเธอ แต่พบว่าฝ่ามือของเธอเย็นเฉียบ “ฉันลาให้เธอเรียบร้อยแล้ว ทำไมเธอยังมาทำงานอีก”

อันโหรวยิ้มเล็กน้อย สีหน้าไร้เดียงสา “จัดการเรื่องเข้าโรงเรียนให้หยางหยางกับหน่วนหน่วนเสร็จแล้ว ฉันอยู่บ้านก็ไม่มีอะไรทำ เบื่อมาก เลยมาทำงาน”

“เธอนี่ติดงานจริง ๆ ไม่พักผ่อนที่บ้านบ้างเลย” หลินจือเสี่ยวอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปจิ้มหน้าผากเธอ เสียดายที่ไม่ได้ดั่งใจ

ถ้าเธอสามารถหนีจากอำนาจของจอมมารแล้วไปพักผ่อนสักหนึ่งวันได้ เธอก็คงจะคุกเข่าขอบคุณสวรรค์

อันโหรวยิ้มบาง ๆ พลางปัดมือหลินจือเสี่ยวออก “ฉันก็แค่ติดงาน ไม่คุยกับเธอแล้ว ฉันยังมีเรื่องต้องทำอีก เดี๋ยวฉิวซีจะมาหาเรื่องฉันอีก”

หลินจือเสี่ยวพยักหน้า แล้วมองนาฬิกาอีกครั้ง ดวงตาของเธอเป็นประกายทันที “อีกครึ่งชั่วโมงเลิกงาน รอฉันที่หน้าประตูบริษัทจิ่งนะ ฉันจะไปส่งเธอ”

…

อันโหรวเพิ่งกลับมาถึงแผนกวางแผน พอฉิวซีเห็นเธอ ก็รีบเยาะเย้ยทันที “อันอวี้หาน คุณเก่งดีนะ ขาดงานหนึ่งวัน ทำเหมือนหัวหน้ากลุ่มอย่างฉันไม่มีตัวตนหรือไง”

เหมือนกับว่าพอมีโอกาสจับเธอได้แล้ว จึงต้องประณามให้สาสม

น้ำเสียงแหลมและคำพูดเสียดสีทำให้อันโหรวขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็เม้มปากไม่พูดอะไร

เธอไม่อยากเสียพลังงานไปกับคนและเรื่องที่ไร้สาระ

ทุกคนเห็นจนชินแล้ว การต่อสู้อย่างเปิดเผยและแอบแฝงระหว่างหัวหน้ากลุ่มกับอันอวี้หานในแผนกวางแผนไม่ใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใด แค่หวังว่าจะไม่มีลูกหลงมาโดนพวกเขาก็พอ

ฉิวซีเห็นว่าตัวเองถูกเมินก็ยิ่งโกรธมากขึ้น และกำลังจะท้าทายเธอ แต่อันโหรวพูดประโยคหนึ่ง ทำให้ฉิวซีพูดอะไรไม่ออก

“ฉันขออนุญาตลาหยุดกับคุณจิ่งไปแล้ว อย่าบอกนะว่าคุณมีความเห็น”

“คุณ…” ฉิวซีชี้นิ้ว โกรธจนตัวสั่น

อันโหรวเดินตรงกลับไปยังที่นั่งของตัวเอง เริ่มลงมือวางแผนเรื่องโฆษณา เหอเฉ่ายังเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย การให้เธอออกมาไม่ใช่เรื่องยาก

เรื่องที่ยากคือการทำให้เธอแสดงศักยภาพออกมาจริง ๆ นักศึกษามหาวิทยาลัยที่เข้าร่วมกิจกรรมใหญ่ ๆ ครั้งแรกต้องไม่กล้าแน่นอน สำหรับการถ่ายโฆษณา สิ่งสำคัญที่สุดคือการทำใจให้สบาย ในสภาวะผ่อนคลายเท่านั้นถึงจะแสดงด้านที่สวยที่สุดออกมาได้ ซึ่งสอดคล้องกับความต้องการของสินค้าใหม่

ดังนั้น เธอต้องคิดหาวิธีสักอย่าง

อันโหรวกำลังครุ่นคิดหนัก แต่ในหัวกลับผุดภาพจิ่งเป่ยเฉินปวดหัวขึ้นมา มือที่วางอยู่บนแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์ชะงักไปครู่หนึ่ง

ไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไรหรือเปล่า อันโหรวขบริมฝีปากล่าง ก้มหน้าเปิดลิ้นชักของตัวเอง ข้างในมียาแก้ปวด เธอหยิบขึ้นมากำไว้ในฝ่ามือ

จนกระทั่งยาในมือเริ่มร้อน เธอก็ได้แต่ถอนหายใจ โยนยากลับลงไปในลิ้นชัก ด่าตัวเองในใจว่าใจอ่อน จะไปหาเรื่องเจ็บตัวทำไม

…

ครึ่งชั่วโมงต่อมา อันโหรวเก็บโต๊ะเรียบร้อย บันทึกเอกสารที่พิมพ์เสร็จแล้ว และสำรองข้อมูลเพื่อความปลอดภัย ปิดคอมพิวเตอร์แล้วจึงหยิบกระเป๋าเลิกงาน

หลังจากบอกลาเพื่อนร่วมงาน อันโหรวเดินออกจากบริษัทจิ่ง มารอหลินจือเสี่ยวอยู่ที่หน้าประตูใหญ่

ขณะที่รอไปสักพัก โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น เป็นโทรศัพท์จากหลินจือเสี่ยว ทันทีที่เธอรับสาย อีกฝ่ายก็เริ่มพูด “โหรวโหรว อย่ารอฉันที่หน้าประตูใหญ่เลย มาที่ลานจอดรถนะ”

อันโหรวถือกระเป๋า พลางเดินไปตามที่หลินจือเสี่ยวบอก “ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ”

แต่เพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว รถตู้สีดำคันหนึ่งก็จอดลงตรงหน้าเธออย่างกะทันหัน อันโหรวรู้สึกไม่ชอบมาพากล จึงปิดโทรศัพท์แล้วหมุนตัวกลับ ตั้งใจจะจากไป ชายสองคนในชุดสีดำก้าวลงมาจากรถตู้ จับแขนของอันโหรวไว้แน่น

“อ๊ะ! ช่วย…” อันโหรวนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้วางสาย จึงรีบร้องขอความช่วยเหลือ แต่ปากและจมูกกลับถูกปิดไว้ กลิ่นไดเอทิลอีเทอร์แพร่เข้ามาในโพรงจมูก