เมื่อเคธี่ไม่มีรองเท้าแก้ว

        กิ๊งก่อง เสียงออดหน้าประตูดังขึ้นในบ่ายวันหนึ่ง ตอนนั้นเอล่าอยู่บ้านคนเดียว เธอกำลังซักผ้าในเครื่องซักผ้า และเมื่อเอล่าเปิดประตู เธอก็แทบจะเข่าทรุดกองอยู่ตรงนั้น

        “คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” วิลลี่ถามด้วยความตะลึง

______________________________________________________________________________________

        “…” เอล่ายืนอึ้ง เธอพูดอะไรไม่ออก ก่อนที่จะปิดประตูใส่หน้าวิลลี่

        “…” วิลลี่พูดอะไรไม่ออกเช่นเดียวกัน เขามองเลขห้องจนแน่ใจและกดออดอีกครั้ง

        กิ๊งก่อง

        เอล่ายังไม่เปิดประตู

        กิ๊งก่อง กิ๊งก่อง กิ๊งก่อง

        เอล่ายอมเปิดประตู

        “เคธี่ไม่อยู่ค่ะ” เอล่ากัดฟันพูด

        “คุณเป็๞เพื่อนของเคธี่เหรอครับ”

        เอล่าพยักหน้าตอบ

        “โห โลกกลมจังเลยนะครับ” วิลลี่ยิ้มแย้ม

        “งั้นเดี๋ยวคุณค่อยมาตอนที่เคธี่อยู่นะคะ” เอล่ารีบปิดประตูอีกรอบ 

        “เดี๋ยวคุณ โอ๊ย!” วิลลี่เอามือมากันประตูไว้ แต่เอล่ามองไม่ทัน ทำให้ประตูไปโดนมือเขาอย่างแรง

        “อุ๊ย คุณเป็๲อะไรไหมคะ” เอล่าแสดงสีหน้าเป็๲ห่วง

        “เจ็บมากเลยครับ โอ๊ย” วิลลี่ร้อง และทำเป็๞เดินโซเซเข้ามานั่งบนโซฟาในห้อง

        “ขอดูหน่อยได้ไหมคะ”

        “ครับ” วิลลี่ยื่นมือมาให้ มือของเขามีรอยแดง แต่ไม่มีแผล เอล่าเช็กมือของวิลลี่อย่างละเอียด และเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมาก็พบว่าวิลลี่กำลังแอบมองหน้าเธออยู่ เอล่าจึงรีบปล่อยมือของเขาทันที

        “ว่าแต่คุณชื่ออะไรเหรอครับ เราเจอกัน 3 ครั้งแล้วนะ ผมยังไม่รู้ชื่อคุณเลย”

        “ฉันชื่อเอล่าค่ะ”

        “ครับ คุณเอล่า ชื่อเพราะจังเลยครับ” วิลลี่ยิ้มเคลิ้ม เหมือนว่าเขาจะลืมมือที่เจ็บไปแล้ว

        “ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ” เอล่ายิ้มบางๆ เธอทำตัวไม่ถูก เพราะวิลลี่ยังคงมองเธอแววตาเคลิบเคลิ้มต่อไป “เอ่อ คุณวิลลี่คะ”

        “ครับ”

        “คุณมาหาเคธี่ใช่ไหมคะ แต่เคธี่ไม่ได้อยู่ที่นี่ค่ะ”

        “ครับ”

        “...”

        “อ้อ ครับ แล้วเคธี่ไปไหนเหรอครับ”

        “ไปข้างนอกค่ะ” เอล่าพูดช้า และคิดไปด้วย “ไปไกลมากด้วย วันนี้น่าจะไม่ได้กลับมานะคะ”

        “แปลกจัง” วิลลี่ขมวดคิ้ว

        “ฉันพูดความจริงนะคะ” เอล่าโพล่ง

        “ครับ ผมไม่ได้ว่าอะไรเลย ผมแค่แปลกใจเฉยๆ ครับ ปกติเคธี่มันชอบอยู่บ้านจะตายไป”

        “อ่อ ค่ะ” เอล่ายิ้มเจื่อน

        “ว่าแต่คุณมาเป็๲เพื่อนกับเคธี่ได้ยังไงเหรอครับ เคธี่ไม่เคยเล่าเ๱ื่๵๹คุณเลย”

        “ฉัน.. เคยอ่านงานของเคธี่ค่ะ ฉันก็เลยทักแชทไป พวกเราคุยกันถูกคอ ก็เลยสนิทกันค่ะ” หัวใจเอล่าเต้นรัวเพราะเธอพูดโกหก

        “งานเขียน… ชิ้นไหนเหรอครับ” วิลลี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย 

        เอล่าเพิ่งคิดได้ว่าเฟย์เคยบ่นว่าเคธี่เป็๞นักเขียนใหม่ และกลัวว่าเคธี่จะทำภารกิจเปลี่ยนแปลงเ๹ื่๪๫ไม่สำเร็จ ซึ่งนั่นแสดงว่าเคธี่ยังไม่มีผลงาน เอล่าเริ่มอยากจะวิ่งหนีออกไปข้างนอกเต็มที

        “เ๱ื่๵๹…” เอล่ามองไปรอบห้อง เธอเห็นรองเท้าแก้วข้างเดียวที่วางอยู่ตรงพื้น เอล่าเริ่มคิดภาพตัวเองหยิบรองเท้าและวิ่งหนีออกไป วิลลี่ไล่สายตามองตามเธอ

        “เ๹ื่๪๫รองเท้าแก้วที่หายไปไหมครับ”

        “ใช่เลยค่ะ เ๱ื่๵๹นั้นเลยค่ะ ฉันว่ามันสนุกมากเลย” เธอตอบทันทีและพยายามยิ้มให้เป็๲ธรรมชาติที่สุด

        “อ่อ ครับ ไม่ทราบว่าเ๹ื่๪๫นั้นเกี่ยวกับอะไรนะครับ”

        “เอ่อ… น่าจะเกี่ยวกับนางเอกตามหารองเท้าแก้วที่หายไป จนไปเจอกับพระเอกที่เก็บรองเท้าได้ แล้วทั้งคู่ก็ตกหลุมรักกัน อะไรประมาณนี้มั้งคะ” เอล่าด้นสด ตอนนี้เธอรู้สึกประหม่ามาก

        “อ่อ” วิลลี่ตอบรับ แต่เขากลับนิ่งเงียบไป

        เอล่าคิดว่าบางทีเธออาจจะไม่ต้องใช้รองเท้าก็ได้ รีบวิ่งไปเลยน่าจะดีกว่า เพราะส่วนใหญ่เธอก็วิ่งด้วยรองเท้าข้างเดียวมาตลอด และมันก็ทำให้เธอวิ่งช้า

        “ผมว่า…” วิลลี่พูดช้าๆ “มันฟังดูน่าสนุกดีนะครับ ผมยังไม่เคยอ่านเลย จริงๆ งานเคธี่มีดีๆ หลายงานนะครับ แต่มันไม่ค่อยแมสเท่าไหร่ ผมเองก็ไม่ได้อ่านงานมันทุกงานหรอกครับ เพราะบางงานมันก็ไม่ได้ให้ผมอ่าน คุณก็ต้องสนิทกับเคธี่ระดับหนึ่งเลยนะ คุณถึงได้อ่านงานของมันน่ะ”

        “ค่ะ สนิท” เอล่าหายใจโล่งขึ้นที่วิลลี่จับไม่ได้ว่าเธอโกหก

        “พูดถึงรองเท้าแก้ว รองเท้าข้างที่คุณทำหล่นเอาไว้ เดี๋ยวผมเอามาคืนนะครับ”

        “จะมาอีกเหรอคะ” เอล่าเสียงสูง “เอ่อ ฉันหมายถึง ไม่ต้องลำบากมาคืนหรอกค่ะ”

        “ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ ผมอยากเอามาให้ แล้วนี่คุณทำอะไรอยู่เหรอ”

        “กำลังซักผ้าอยู่ค่ะ เคธี่บอกให้ลองใช้เครื่องซักผ้าดู แต่ฉันว่ามันไม่เห็นจะดีเลย ใช้ทีปวดหลัง ปวดไหล่ไปหมดเลย” เอล่านวดไหล่ตัวเอง

        “ปวดไหล่เหรอครับ” วิลลี่ทำหน้าสงสัย “ให้ผมช่วยคุณซักผ้าได้ไหมครับ”

        “ไม่ได้ค่ะ คุณเป็๲แขก”

        “ไม่เป็๞ไรครับ ผมอยากช่วย” วิลลี่ยิ้มให้เอล่า และเดินนำออกไปที่ระเบียง เอล่าเดินตามเขามา

        เครื่องซักผ้าเปิดฝาอยู่ วิลลี่จำเสื้อผ้าของเคธี่ที่แช่อยู่ในนั้นได้ หน้าเครื่องซักผ้ามีเก้าอี้ทรงสูงตั้งอยู่

        “นี่มันเสื้อผ้าของเคธี่นี่ครับ”

        “ใช่ค่ะ เคธี่บอกให้ฉันช่วยซักให้น่ะค่ะ”

        “ว่าแต่คุณซักยังไงเหรอครับ” วิลลี่ถาม

        “แบบนี้ไงคะ” เอล่าเดินไปนั่งบนเก้าอี้ และก้มตัวขยี้ผ้า

        “ฮ่าๆ” วิลลี่หัวเราะออกมา

        “หัวเราะอะไรคะ”

        วิลลี่เดินเข้ามากดปุ่มเครื่องซักผ้า มันมีเสียงดนตรีดังขึ้น วิลลี่ปิดฝา และกดปุ่มอีกสองสามที เครื่องซักผ้าก็เริ่มหมุนทำงาน เอล่าปากหวอ เธอทำอะไรไม่ถูก

        “เคธี่คงลืมสอนคุณใช้เครื่องซักผ้าสินะครับ”

        “อ่อ ใช่เลยค่ะ” เอล่ายิ้มแห้งๆ

        “ว่าแต่คุณมาอยู่ที่นี่ได้ไงครับ”

        “คือ เคธี่ชวนฉันมาอยู่ชั่วคราวค่ะ”

        “ครับ” วิลลี่มองเอล่านิ่งๆ คราวนี้เขาไม่ได้ยิ้มอีกต่อไป

        “แปลกนะครับ ผมไม่เคยได้ยินว่าเคธี่จะไปลงงานเขียนไว้ที่ไหนเลย ชื่อหนังสือเมื่อกี้ผมก็แต่งขึ้นมาเองมั่วๆ แต่คุณกลับรู้จักมัน และไหนจะนี่” วิลลี่กดปุ่มหยุดเครื่องซักผ้า และเขาก็หยิบเสื้อคลุมตัวหนึ่งขึ้นมา “เสื้อคลุมลิมิเต็ดอิดิชั่นจากนักเขียนที่มันชอบ มันหวงจนตัวเองแทบไม่กล้าแตะต้องด้วยซ้ำ แต่คุณกลับเอามันมาซัก ถ้าคุณสนิทกับมันขนาดนั้นจริง เ๹ื่๪๫นี้คุณไม่น่าจะพลาดนะ”

        วิลลี่พาดเสื้อคลุมไว้ที่เครื่องซักผ้า เขาใช้มือจับพนักเก้าอี้ของเอล่าแล้วหมุนตัวเธอให้หันหน้ามาทางเขาตรงๆ เขาใช้มืออีกข้างจับพนักเก้าอี้อีกข้างไว้ด้วย ทำให้เอล่าอยู่ในอ้อมแขนของเขา และหนีไปไหนไม่ได้ง่ายๆ วิลลี่ยื่นหน้ามามองเอล่าใกล้ๆ

        “คุณเป็๞ใครกันแน่” เขาถามเสียงเข้ม

______________________________________________________________________________________

        สวัสดีค่ะนักอ่านทุกท่าน เดือนมิถุนายน 2566 นี้

        อัปนิยาย ทุกวันจันทร์ วันพุธ วันศุกร์ !!! อ่านไปจุกๆ กันเลย

        ปลดล็อกฟรี 1 ตอน ทุกวันพุธ และปลดล็อคเพิ่มพิเศษบางวัน ดูได้จากวงเล็บในแต่ละตอน

        ถ้าชอบนิยาย ฝากคอมเมนต์ ฝากติดตาม

        หรือส่งสัญญาณอะไรก็ได้เพื่อมาบอกก็ได้นะคะ

        ตอนนี้๻้๪๫๷า๹กำลังใจมากๆ เลยค่ะ ^^