ผู้บริหารหนุ่มเดินออกจากห้องประชุมด้วยใบหน้าเคร่งเครียดไม่น้อย แต่พอเห็นพนักงานหันมามองก็รีบยิ้มให้ทุกคนทันที ด้วยไม่ชอบแสดงสีหน้าท่าทางไม่ดีให้ใครเห็นนัก นี่จึงทำให้เขากลายเป็เ้านายเนื้อหอมของพนักงาน
โดยเฉพาะสาวๆ ต่างเพ้อฝันถึงหน้าหล่อๆ ไปตามๆ กัน แถมแต่ละคนก็มักจะแต่งตัวล่อตาล่อใจ แต่งหน้าสวยพริ้มพราย ผมเกล้าบ้าง รวบบ้าง ปล่อยไว้เฉยๆ บ้างมาทำงานทุกวัน
“น้ำค่ะพี่จิณ”
ยกเว้นก็แต่สาวฝึกงานเท่านั้น ที่มักจะแต่งเรียบหรูดูดีและรัดกุม กับหน้าที่ยกชากาแฟให้เขาทุกวัน
“ขอบคุณครับน้องเนม วันนี้เป็ยังไงบ้าง” เขาก็มักจะได้เอ่ยแค่คำนี้ด้วยเป็ส่วนใหญ่เพราะมัวแต่ยุ่งกับงาน
“ก็สบายดีค่ะ”
แล้วสาวน้อยก็ออกจากห้องด้วยใบหน้าเจือยิ้มน้อยๆ ออกไป
“คุณจิณคะท่านประธานฝากให้มาเรียนเชิญกินมื้อเที่ยงที่ห้องอาหารด้านล่างค่ะ”
ผู้ช่วยเลขาคนใหม่ของพ่อเดินฉับๆ กับรองเท้าส้นสูงเกือบสี่นิ้ว แถมกระโปรงสั้นจู๋ อวดเรียวขาใต้ถุงน่องให้คนทั้งออฟฟิศมองเป็ขวัญตา จิณณวัตรยิ้มรับก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและท่าทีสุภาพเฉกเช่นชายตะวันตกพึงกระทำ
“ขอบคุณครับ ฝากบอกคุณพ่อว่าเดี๋ยวผมเข้าเซ็นเอกสารให้เลขาก่อนแล้วจะตามไปนะครับ”
แล้วเขาก็เห็นผู้ช่วยเลขาตัวเองเดินหอบแฟ้มมายืนรออยู่หน้าห้อง อวดเรียวน่องขาวสวยๆ ยั่วน้ำลายไม่น้อย ตามติดด้วยฝ่ายประชาสัมพันธ์ที่หอบเอกสารมาให้ตรวจพร้อมหุ่นอรชร
อกเป็อกเอวเป็เอว ขาเป็ขาเข้ามาอีกคน คิดแล้วก็อดสงสารพ่อไม่ได้ ที่ต้องทำงานอยู่ท่ามกลางขาขาวๆ สาวๆ สวยๆ หมวยๆ อึ๋มๆ แบบนี้ได้นานปี โดยไม่แตกแถวเลย
แล้วเขาล่ะจะทำ จะทนได้อย่างพ่อหรือไม่ ก็ในเมื่อเ้าหล่อนแต่ละคนแต่งตัวยั่วน้ำลายซะขนาดนี้ แต่ยังไงเขาก็จะต้องไม่ตบะแตก จะได้ไม่เสียการปกครอง อีกอย่างขาวๆ สาวๆ สวยๆ ก็ใช้เป็อาหารตาเวลาทำงานก็แล้วกัน
ส่วนในยามค่ำคืนเพื่อนๆ สรรหามาให้ไว้เป็อาการกายอาหารใจไม่ว่างเว้นอยู่แล้ว ปากกาคู่กายจรดลงไปตามเอกสารแต่ละหน้า แล้วส่งให้เ้าของเอกสารนำกลับไปจนครบทุกคน
ส่วนตาคู่คมก็จ้องมองแผ่นหลังกับเรียวขาเดินเรียงแถวกันออกนอกห้องอย่างเพลินตาเพลินใจ จะได้กินมื้อเที่ยงอย่างเอร็ดอร่อยหน่อย การชื่นชมด้วยสายตาก็คงไม่ผิดกระมัง ก็ของมันสวยน่าชมออก
“คุณจิณคะ คุณตะวันมาขอพบค่ะ บอกว่าคุณผู้หญิงให้มา”
แต่ชื่อนี้ทำเอาอารมณ์สุนทรีย์ของเขาเกือบจะหมดสิ้น แม้จะไม่ค่อยได้เห็นหน้าคร่าตากันบ่อยนัก แต่ก็เดาได้ว่าเ้าหล่อนคงไม่เดินเข้ามาหาพร้อมกระโปรงสั้นจู๋
รองเท้าสูงปรี๊ด กับรอยยิ้มพิมพ์ใจอย่างอารมณ์ดีเหมือนสาวยๆ ในออฟฟิศหรอกกระมัง นั่นไง! ผิดจากคิดไว้ซะที่ไหน กางเกงยีนสีเข้ม กับเสื้อเชิ้ตพอดีตัว กระเป๋าสะพายใบใหญ่ๆ ด้านในเต็มไปด้วยอะไรต่อมิอะไรจนหนักอึ้ง
“คุณผู้หญิงให้ทำจดหมายมาส่งคุณค่ะ อันนี้ฝากผ่านคุณเนมไปให้คุณวรนารถค่ะ”
มือบางยื่นซองทั้งสองให้เขา แม้จะอ้างว่าคุณผู้หญิงให้ทำแต่ทุกตัวอักษรบนกระดาษ อาทิตยาก็เป็คนทำขึ้นมาเองกับมือ พร้อมกับความพะอืดพะอมไม่น้อย กับการได้เห็นกิจวัตรประจำวันของคนมีเงินหมดไปด้วยเื่ไร้สาระ
“ให้บอกพนักงานช่วยโหวตคะแนนประกวดซูเปอร์โมเดลของยัยแอ๊ฟนี่นะ คุณแม่คิดอะไรนี่”
จิณณวัตรอุทานออกมาเมื่ออ่านเสร็จ พร้อมกับมองหน้าอีกคนด้วยความไม่เข้าใจ ว่าทำไมแม่ต้องเอาเื่ในบ้านมาเกี่ยวกับคนที่ออฟฟิศด้วย
“ก็คะแนนโหวตมีผลต่อการตัดสินนี่คะ ใครมีพรรคพวกเยอะก็ทำกันแบบนี้ล่ะค่ะ นี่ฉันก็เพิ่งจะถือเช็คไปยื่นให้ผู้อำนวยการโรงเรียนคุณแอ๊นมานะคะ เพื่อแลกกับคะแนนโหวต ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวค่ะ ต้องไปเดินดูผ้าที่สำเพ็งเข้าห้องเสื้ออีกค่ะ”
“เดี๋ยวก่อนสิ! คุณเดินๆ มาใช้งานผมแล้วก็จะไปดื้อๆ อย่างนี้นี่นะ จะไม่ง่ายไปหน่อยเหรอครับคุณถั่วงอก”
เ้าของดวงหน้าสวยกำลังจะเดินออกจากห้องถึงกันหันขวับมาพร้อมสายตาดุดันส่งให้เขาอย่างยากจะหลีกเลี่ยงได้ และนั่นก็ทำให้เขาหัวเราะหึหึออกมาด้วยความขำ ไม่ว่ากี่ปีต่อกี่ปีก็แหย่เ้าหล่อนให้ฉุนได้สำเร็จทุกครั้งให้ตายสิ
“ฉันไม่ได้มาใช้คุณ แม่กับน้องคุณต่างหาก ขอโทษนะฉันมีงานต้องไปทำ ถ้าขืนชักช้าเดี๋ยวเ้านายจะไล่ออก ถึงนั่นเป็ความปรารถนาอย่างที่สุดของฉันก็ตาม”
ความใจเย็นความเป็ผู้ใหญ่จนเกินวัยก็ทำให้ตอบกลับเขาไปแบบไม่รุนแรงนัก นอกจากยิ้มอย่างฝืนๆ กับถ้อยคำเบาๆ ทว่าร่างบางก็ต้องรีบถอยหนีช้าๆ เมื่อเขาลุกเดินเข้ามาหาใกล้ๆ จนหน้าห่างกันแค่ไม่กี่นิ้ว เพราะนึกสนุกอยากจะแกล้งยัยถั่วงอกขึ้นมาอีกอย่างช่วยไม่ได้
“ขนาดนั้นเชียวเหรอ! ว่าแต่ที่อยากจะให้คุณแม่ไล่ออกนี่ เพราะเบื่องานหรือเพราะกลัวจะถูกคุณชายเนี้ยบอย่างผมแกล้งเหมือนตอนเด็กๆ อีกกันแน่ครับคุณถั่วงอก”
เมื่อสรรพนามถูกเอ่ยซ้ำสองออกมา อาทิตยาก็หมดความอดทนจะตีหน้ายิ้มใส่เขาทันที ใบหน้าสวยจึงเปลี่ยนเป็บึ้งจ้องมองเขาตาเขม็งให้รู้ว่าชอบใจเอามากๆ ก่อนจะหันหลังกลับเดินตรงไปหาประตูโดยเร็ว ทว่าเขาก็ก้าวยาวๆ ไปขวางไว้อยู่ดี
“จะรีบหนีไปไหนล่ะครับคุณถั่วงอก ในเมื่อมาใช้งานผมแล้ว คุณก็ต้องเลี้ยงข้าวเที่ยงผมเป็การตอบแทนก่อนสิ ไม่งั้นก็อย่าหวังว่าจะได้ออกจากห้องนี้ไปได้”
ใบหน้าหล่อเหลายิ้มร่าออกมา พร้อมกับส่งสายตาเ้าเล่ห์ไปหาดวงหน้าขาวแก้มกำลังป่องขึ้นป่องขึ้น เพราะมีความโกรธเป็เครื่องผลักดัน แต่เขาหรือจะสน และคนอย่างอาทิตยาก็ไม่คิดจะสนด้วยเช่นกัน จึงจ้องเขากลับอย่างไม่วางตาพร้อมกับตอบออกไปอย่างมั่นอกมั่นใจ
“ฝันไปเถอะ หลีกทางฉันจะกลับ”
ซึ่งนั่นเป็เื่ที่เขาคาดไว้อยู่แล้ว ก็แม่ถั่วงอกจับทางได้ง่ายจะตายไป ไม่ชอบอะไรก็จะหน้าง้ำหน้างอคอตกใส่ หรือไม่ก็ว่าออกมาตรงๆ ซึ่งๆ หน้าทันที ดีหน่อยที่โตขึ้นมาแล้วรู้สึกเก็บอารมณ์เอาไว้ได้ดีกว่าตอนเด็กแยะ แต่เก็บยังไงก็ปิดเขาไม่ได้แน่อน
“บอกแล้วไงว่าคุณถั่วงอกจะออกจากห้องนี้ไม่ได้ ถ้าไม่ตกปากรับคำเลี้ยงข้าวคุณชายเนี้ยบก่อน หรือไม่ก็ต้อง...”
“อะไร!!!”
ความโกรธทำให้รีบถามสวนกลับทันที และจ้องเขาตาเขม็ง และนั่นเป็โอกาสทองของคุณชายเนี้ยบที่จะได้แกล้งยัยถั่วงอกอีกครั้งด้วยการใช้จมูกโด่งๆ ฉกลงไปหาแก้มนุ่มอย่างรวดเร็ว
“อุ๊ย!!!”
มือขาวยกขึ้นมาลูบแก้มอย่างรวดเร็ว สายตาขุ่นเคืองจ้องมองเขาอย่างไม่วางตา ก่อนจะใช้สองมือผลักร่างสูงใหญ่ให้ออกห่างประตู แล้วรีบเผ่นออกไปอย่างรวดเร็ว
โดยไม่คิดจะหันกลับมามองใบหน้าหล่อเหลายิ้มร่าออกมาด้วยความขำกับการแกล้งแม่ถั่วงอกได้สำเร็จอีกครั้ง และนั่นทำให้เขาอารมณ์ดีถึงกับผิวปากเดินกลับไปคว้ามือถือบนโต๊ะแล้วเดินออกจากห้องลงไปหาพ่อทันที
+++++
****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเื่จะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็กำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในอยู่แล้วค่ะ ******
ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง
เข้าไปทักทาย พูดคุย หรือติชมผลงานได้
ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ
สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗
ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็ลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็ประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น
9K
![[มีอีบุ๊กในMEB] เกิดใหม่เป็นมารดาเลี้ยงเดี่ยวผู้ยากไร้ ในชนบทต้าซ่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1715515048_49949621.webp)
