แหวนมิติเปล่งแสงอีกครั้งพร้อมกับไป๋เทียนอวิ๋นหยิบต่างหูคู่หนึ่งออกมาจากแหวนมิติ,มันเป็ชิ้นหยกสองชิ้น...ชิ้นหยกชิ้นแรกมีรูปร่างเหมือนครึ่งพระจันทร์เสี้ยวสีของมันขาวขุ่นแต่ด้านล่างกลมมนมีจุดสีเขียวเข้มเล็กๆจุดหนึ่งตรงกลางหยกชิ้นนี้ให้ความรู้สึกถึงไออุ่นปะทุออกมาเล็กน้อย…ส่วนหยกอีกชิ้นหนึ่งล้วนมีรูปร่างคล้ายคลึงกันจะแตกต่างที่มันถูกห่อหุ้มไว้ด้วยสีเขียวเข้มของมรกตตรงหัวที่กลมมนนั้นมีจุดแต้มเล็กๆสีขาวขุ่นมีไอเย็นระเหยออกมาตลอดเวลา...รูปร่างคล้ายสัญลักษณ์หยินและหยาง...
ไป๋หยุนเฟยยื่นมือไปคว้าอย่างทะนุทนอมั์ตาแดงฉายแววตื่นเต้นยากระงับ ทันทีที่มือััห่างหูหยกคิ้วชายหนุ่มขมวดมุ่นกล่าวถามอย่างแปลกใจ "ต่างหูหยกชิ้นนี้ช่างประหลาดยิ่ง”
ไป๋เทียนอวิ๋นพยักหน้า “ถูกแล้ว...ต่างหูหยกชิ้นนี้ย่อมไม่ใช่เครื่องประดับธรรมดา...หลังจากข้าใช้เวลาตรวจสอบมันมานานกว่าสิบหกปียังไม่อาจระบุแน่ชัดว่ามันใช้ประโยชน์ในทางใด? ทว่าที่ข้าแน่ใจอย่างที่สุดคือต่างหูหยกคู่นี้มีพลังจิติญญาอยู่ในตัว...หรือพูดตรงๆอาจมีเ้าเพียงคนเดียวที่ใช้มันได้! ตลอดเวลาที่ข้าไม่ส่งมอบให้เ้าเนื่องจากมันมีคุณสมบัติร้อนเย็นระเหยออกมาตลอดเวลาถ้าคนธรรมดาสวมใส่อาจทำให้ร่างกายเจ็บไข้ได้ป่วยง่ายดายและลดทอนพลังชีวิตซึ่งสำหรับคนธรรมดามันส่งผลต่อสภาพร่างกายอันตรายยิ่ง!...”
ไป๋หยุนเฟยผงกศีรษะอย่างเข้าใจจ้องมองต่างหูหยกในมืออย่างฉงน “ต่างหูหยกคู่นี้เป็ของดูต่างหน้าที่บิดาข้าทิ้งไว้ให้เพียงชิ้นเดียว...ข้าจะพกติดตัวและเก็บรักษามันอย่างดี’’
ไป๋เทียนอวิ๋นยิ้มอุ่นก่อนจะกล่าวน้ำเสียงกังวล “ลูกเฟยเราสองคนติดอยู่หุบเขาหิมะลูกนี้มานานกว่า16ปีข่าวสารหรือเื่ราวภายนอกล้วนไม่รับรู้ ตอนนี้ไม่รู้เซียนเออร์มารดาเ้าจะยังสบายอยู่หรือไม่?เมื่อเ้าเดินทางนอกจากเขตขุนเขาสี่ฤดูอย่างปลอดภัยแล้ว...จงตามสืบเสาะหาข่าวคราวของมารดาเ้าและตามหานางให้จงได้...ถ้านางตื่นจากนิทราแล้วพรมแดนิญญาของนางสมควรพุ่งทะยานเหลือล้ำกว่าข้ายิ่งกว่าครั้งอดีต!” ชายชราขบฟันแน่น “ข้าเชื่อว่า...แผนสกปรกของไป๋เทียนิคงไม่มีใครรับรู้มากนัก...นอกจากข้าและเ้าแล้วในวันนั้นล้วนไม่มีใครรอด!...แผนการก่อฏรุมสังหารข้าถ้าล่วงรู้ไปถึงเหล่าองค์รักษ์และทหารที่อยู่ในเขตพระราชวังมันเป็ไปไม่ได้เลยที่ไป๋เทียนิจะไม่โดนโค่นล้มเสียเอง!...ลูกเฟยถ้าเ้าตามหามารดาเ้าพบจงเล่าเื่ที่เกิดขึ้นในวันนั้นให้นางรับฟังให้กระจ่าง...ข้าเชื่อว่าเหล่าองค์รักษ์และมิตรสหายแห่งข้าในอาณาจักรล้วนอยู่ฝ่ายนางกว่า8ส่วน อีกอย่าง...ข้าเชื่อว่าตอนนี้เ้าเดียรัจฉานไป๋เทียนิยังคงไม่สามารถปกครองบัลลังได้อย่างเบ็ดเสร็จเนื่องจากการหายไปอย่างปริศนาของข้าและรัชทายาทรวมถึงแผ่นประกาศิตเทพราชันพยัคฆ์์...ตอนนี้สิ่งที่ข้ากังวลใจมากที่สุดคือา!...ด้วยอุปนิสัยโลภมากไม่รู้จักพอของไป๋เทียนิมันคงไม่อยู่เพียงทวีปพยัคฆ์์เป็แน่...ข้าคิดว่าสถานการณ์ทวีปขุนเขาศักดิ์สิทธิ์และทวีปพยัคฆ์์ตอนนี้เลวร้ายยิ่ง!”
ไป๋เทียนอวิ๋นจ้องมองไป๋หยุนเฟยด้วยแววตาคมกล้าดุจพญาเหยี่ยวให้ความรู้สึกเย็นเยียบก่อนจะเอ่ยเน้นย้ำทีละคำ “ลูกเฟย! การเดินทางของเ้าครานี้สำคัญนัก ตามจริงในฐานะปู่ของเ้าข้าควรบอกให้เ้าปลดทุกข์ความแค้นชิงชังและอยู่อย่างสงบสุขแต่ข้าไม่อาจให้ทำเช่นนั้นได้เพื่อกู้หน้าศักดิ์ศรีของวงศ์ตระกูลขับไล่สายโลหิตที่แปดเปื้อนเ้าจงเดินเส้นทางที่ยิ่งใหญ่แสวงหาความแข็งแกร่งและอำนาจ...ถึงแม้ตอนนี้จะยังไม่อาจใช้พลังิญญาได้แต่ด้วยความรู้ของเ้าที่ข้าสอนสั่งมาตลอด16ปี นับว่าเป็ต้นทุนชีวิตที่มากมายมหาศาลในการบ่มเพาะพลัง เ้าจงสลักความแค้นครั้งนี้ลงลึกในจิตใจจนกว่าจะกวาดล้างเดนฏแผ่นดินเกิดให้หมดสิ้น...ความแค้นครั้งนี้รออีก10ปีก็ไม่สาย! จนกว่าจะถึงวันนั้น เ้าต้องสร้างฟื้นฐานชีวิตให้แข็งแกร่งอย่าได้ให้ใครข่มแหงรังแกเป็อันขาด! ถ้าผู้ใดมาร้ายใส่เ้า...เ้าจงตอบแทนมันผู้นั้นเท่าทวี!”
ไป๋หยุนเฟยจดจำคำชายชราอย่างตั้งใจั์ตาสีแดงเย็นเยียบฝังลึก ก่อนจะผงกศีรษะอย่างเชื่องช้า กล่าว
“ข้าทราบแล้วท่านปู่!”
ด้านล่างหุบเขาหิมะทางทิศตะวันตกกระโจมสีแดงมากมายกว่าหนึ่งพันหลังตั้งเกลื่อนกลาดระเนระนาดทั่วพื้นหิมะกลุ่มทหารชุดทองปะปนกลุ่มชุดดำหลายพันตั้งค่ายล้อมรอบหุบเขายาวเหยียดราวฝูงมดห่าพิรุธหิมะยังคงกระหน่ำลงมาไม่ขาดสายกระนั้นสีหน้าทหารแต่ละนายถึงแม้จะยืนประจันอากาศหนาวเหน็บแต่ภายจิตใจแต่ละคนกระตุกเต้นอย่างเคร่งเครียด
ภายในกระโจมสีทองเด่นสง่ากลางค่าย ด้านในยืนไว้ด้วยบุคคลสามคนบุรุษหนุ่มหน้าตาหล่อเหลานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวโต ใบหน้าของมันในขณะนี้ยับยู่ยี่สายตาทอประกายชั่วร้ายหลี่ลงเล็กน้อยจ้องมองไปยังนายทหารเบื้องล่างอย่างมีโทสะ
“อะไร! นอกจากโล่มนตราที่ขวางกั้นไว้ตลอดเวลาสามวันพวกเ้าไม่มีปัญญาปีนขึ้นเขาได้อีกหรือ? เหอะ…ช่างโง่เง่าไร้ประโยชน์สิ้นดี!’’ น้ำเสียงตวาดขององค์รัชทายาทดังลั่นส่งผลให้ใบหน้าทหารเบื้องนอกยับย่นหวาดกลัว
นายทหารสะดุ้งใอย่างสั่นกลัวมันหมอบกราบรายงาน "เรียน…กราบทูลองค์ชายพวกเราทุกคนได้พยายามลองทุกวิถีทางแล้ว แต่ก็ยังไม่อาจปีนผ่าเข้าไปได้หินผาหุบเขาลูกนี้ช่างแปลกพิสดารนัก ทั้งแข็งแกร่งและลื่นไหลผิดปกติทั่วไปด้วยความสูงชันหลายร้อยเมตรมันเป็เื่ยากมากที่พวกกระหม่อมจะปีนฝ่าขึ้นไปอีกอย่าง…”
“อีกอย่างอะไร!” หยางเสี้ยนที่ยืนอยู่ข้างองค์รัชทายาทตะคอกอย่างอารมณ์เสีย สามวันที่ผ่านมายามใดที่มันนึกถึงใบหน้าไป๋หยุนเฟยสติของมันแทบคุ้มคลั่งจนบ้ากองไฟที่สุมอยู่ในอกยิ่งรุนแรงขึ้น เมื่อได้รับรายงานที่ไม่คืบหน้ามันจะทนไหวได้อย่างไร?
“มี…มีทหารหลายนายที่สามารถฝ่าขึ้นไปได้แต่สุดท้ายก็โดนโล่มนตราขวางกั้นเอาไว้เช่นเคยขอรับฝ่าา!” นายทหารกราบทูลอย่างขวัญผวา
“อะไรนะ! ยังมีข่ายค่ายกลอักขระกีดขวางยังจุดต่างๆอีกหรือ?บัดซบ!?” องค์รัชทายาทพูดเสียงดังด้วยสีหน้าใ
ได้ยินองค์รัชทายาทตวาดนายทหารยิ่งหวาดกลัวฉี่แทบเล็ด “ขอ…ขอรับ หลังการตรวจสอบ พวกเราพบเส้นทางเดินเท้าหลายสิบแห่งที่สามารถขึ้นไปบนเขาได้แต่…แต่ทุกเส้นทางกลับถูกขวางกั้นโดยข่ายกลอักขระทั้งหมดขอรับฝ่าา”
“อะไร ข่ายค่ายกลอักขระขวางกั้นทั้งหมด!” องค์รัชทายาทลุกขึ้นจากพระที่นั่งอย่างตกตะลึงก่อนจะกล่าวด้วยสีหน้ามืดครึ้ม “ฮึ่ม สถานที่โสโครกเช่นนี้กลับมีบุคคลเก่งกาจด้านอักขระจารึกซ่อนตัวอยู่จริงๆ…เ้าหยางเสี้ยน นี่ก็สามวันแล้วที่ข้ารอคอยอยู่ที่นี่ทำไมท่านผู้าุโหยางเจี้ยนถึงได้ชักช้านัก?!”
หยางเสี้ยนใบหน้าเริ่มซีดเผือดก่อนจะก้าวเท้าออกมากล่าว “เรียนฝ่าา จากตราผนึกโทรจิตที่ข้าได้รับข้อความจากผู้าุโเมื่อสักครู่ท่านผู้าุโบอกว่าตอนนี้กองกำลังของท่านรวมถึงกองกำลังของค่ายพรรคใหญ่กำลังติดพันไล่ล่าสัตว์อสูรดึกดำบรรพ์อยู่! ท่านผู้าุโหยางเจี้ยนได้แจ้งอีกว่าหากท่านปลีกตัวออกมาตอนนี้จะเป็การพิรุธ อาจแหวกหญ้าให้งูตื่นขอรับ ซึ่งท่านระบุว่าอีกสองวันหลังจากนี้จะเดินทางมาสมทบขอรับฝ่าา”
“อีกสองวัน…ดี!” องค์รัชทายาทแย้มยิ้มชั่ว ก่อนจะกล่าวอย่างกระเหี้ยมกระหือ “แม่นางเฟิงเสวี่ยฉีของข้า…อยากรู้นักอีกสองวันข้างหน้าเ้าจะหนีรอดจากอ้อมกอดข้าองค์รัชทายาทผู้นี้ได้อีกหรือไม่! ส่วนไอ้พวกสวะโสโครกที่บังอาจขัดขวางความสุขของข้าถึงแม้มันจะเป็ผู้ใช้อักขระเก่งกาจสักเพียงใด? ข้าองค์รัชทาราชผู้นี้จะทำให้เ้าอยากตายก็ไม่ได้ตาย…ถ้าตาย ก็จะทำให้ตายอย่างทุกข์ทรมานอย่างที่สุด! ฮ่าๆๆ”
พร้อมเสียงหัวเราะบ้าคลั่งชั่วร้ายดังระงม เหล่าผู้คนโดยรอบต่างขนลุกซุ่
เชิงหุบเขาหิมะทางทิศตะวันตก
ร่างใหญ่ของไป๋เทียนอวิ๋นยืนตระหง่านท้าทายสายลมใบหน้าชายชราแฝงแววอบอุ่นอ่อนโยนจ้องมองไปยังไป๋หยุนเฟยและเฟิงเสวี่ยฉีนิ่ง
“อุโมงค์ด้านหลังพวกเ้าคือเส้นทางลับที่ข้าใช้ความพยายามกว่าสิบปีขุดเจาะ มันจะนำพาพวกเ้าทั้งสองคนทะลุออกไปจากหุบเขาลูกนี้อย่างปลอดภัย” ชายชรามองไปยังเฟิงเสวี่ยฉีอย่างอ่อนโยน “แม่นางน้อยอาการของเ้ายามนี้สภาพร่างกายและพลังิญญาคงฟื้นคืนกลับมาปกติดีแล้วกระมัง?”
เฟิงเสวี่ยฉีแสดงความเคารพอย่างอ่อนช้อยงดงามน้ำเสียงไพเราะเอ่ยขอบคุณ “เรียนผู้าุโยามนี้ร่างกายและพรมแดนิญญาของข้าได้ฟื้นคืนกลับมาสู่ปกติดังเดิมแล้วด้วยเม็ดยาที่ท่านมอบให้แก่ข้าสรรพคุณของตัวยาช่างยอดเยี่ยมยิ่งตอนนี้ขั้นพรมแดนิญญาของข้าเหลืออีกเพียงก้าวเดียวก็จะทะลวงเข้าสู่พรมแดนหลอมรวมิญญาแล้ว! บุญคุณท่านผู้าุโมากมายนัก เฟิงเสวี่ยฉีซาบซึ้งยิ่ง”
ได้ยินคำหญิงสาวไป๋เทียนอวิ๋นมีสีหน้านิ่งเฉยชายชราผนกศีรษะให้เพียงเล็กน้อยเท่านั้นแตกต่างกับไป๋หยุนเฟย ชายหนุ่มแสดงสีหน้าเหยเกอย่างตกตะลึงสายตาแดงจ้องมองไปยังหญิงสาวราวสัตว์ประหลาดถึงแม้มันจะมีเส้นชีพจริญญาอุดตันติดอยู่พรมแดนรับรู้ิญญาขั้นแรกมาเนิ่นนานแต่ชายหนุ่มล้วนทราบอย่างดีว่าการจะมาถึงระดับนี้ด้วยอายุเพียงนี้นับว่ายากเย็นแสนเข็ญจนเกินไป
ชายชราแย้มยิ้มเล็กน้อยก่อนจะผงกศีรษะกล่าวชื่นชม “อืม สมกับเป็ศิษย์อันโดดเด่นของสำนักใหญ่อย่างแท้จริงกลับบรรลุครึ่งก้าวสุดท้ายของพรมแดนผลึกิญญาด้วยอายุวัยเยาว์เพียงเท่านี้นับว่าเป็อัจฉริยะอย่างแท้จริง! ด้วยพรมแดนผลึกิญญาขั้นเก้าการเดินทางครานี้คงไม่ยากเย็นจนเกินไป…ข้าชายชรายังคงอุ่นใจไปเปราะหนึ่ง”
“ท่านผู้าุโโปรดวางใจข้าจะดูแลหลานชายของท่านและนำออกจากขุนเขาสี่ฤดูอย่างปลอดภัย” เฟิงเสวี่ยฉีกล่าวคำอย่างหนักแน่นถึงแม้การรับปากดูแลไป๋หยุนเฟยจะเป็สิ่งที่ขัดใจหญิงสาวอย่างที่สุดแต่ด้วยพระคุณต้องตอบแทน หญิงสาวจะปฏิเสธได้อย่างไร
ไป๋เทียนอวิ๋นยิ้มรับสายตาคมจ้องมองไปยังหลานชายตัวดีก่อนจะกล่าว “ลูกเฟยการเดินทางครานี้เ้าอย่าก่อปัญหาให้นางเป็อันขาดเข้าใจไหม?”
“ท่านปู่โปรดสบายใจการเดินทางร่วมกับสาวงามสองต่อสองสำหรับข้ามันช่างเป็การเดินทางที่น่าอภิรมย์ยิ่งข้าจะเชื่อฟังนางทุกอย่าง จะไม่ดื้อรั้นและเป็เด็กดี ฮิฮิ่” ไป๋หยุนเฟยกล่าวยิ้มแย้ม หัวใจชายหนุ่มพองโต
“%$#(!” รังสีอำมหิตระเหยออกมาจากเฟิงเสวี่ยฉีอย่างลืมตนก่อนจะดึงรั้งกลับอย่างขัดใจ
ได้ฟังคำกล่าวไป๋หยุนเฟยใบหน้าไป๋เทียนอวิ๋นกระตุกไปมาชายชราส่ายหัวอย่างระอายใจ ประกายตาอ่อนโยนจ้องมองไป๋หยุนเฟย กล่าว “โลกเบื้องนอกกว้างใหญ่เต็มไปด้วยภยันอันตรายนานัปการเ้าต้องดูแลตนเองให้ดี” กล่าวถึงตรงนี้ชายชรายื่นกระบี่ไม้ขนาดเล็กเพียงนิ้วมือให้ชายหนุ่มตามเนื้อไม้ถูกสลักขีดเขียนด้วยอักขระมากมายนับร้อยพันก่อนจะกล่าวต่อ “นี่คือ ‘พยุหะกระบี่คร่าิญญา’ จงพกติดตัวไว้ ยามเ้าเจอวิกฤติเ้าสามารถขับเคลื่อนมันได้มันมีพลังอำนาจทำลายล้างมากนัก และสามารถใช้ได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้นเ้าจงใช้อย่างคุ้มค่า! ส่วนวิธีขับเคลื่ยนข้าคงไม่จำเป็บอกเ้ากระมัง?”
ไป๋หยุนเฟยยื่นมือไปรับอย่างซาบซึ้งดวงตาชายหนุ่มสั่นไหวเอ่อคลอ หลังจากนำกระบี่ไว้ใส่เข้าไปยังแหวนมิติแล้วไป๋หยุนเฟยก้าวเดินเข้าไปหาไป๋เทียนอวิ๋นอย่างเนิบช้าทุกการกระทำตอนนี้สำหรับชายหนุ่มช่างเชื่องช้ายากลำบากยิ่งหัวใจสั่นไหวอย่างบีบรัดความรู้สึกทุกสัดส่วน ตลอดสิบหกปีชายชราผู้เป็ทั้งบิดามารดาชายชราที่อยู่ร่วมเลี้ยงดูสอนสั่งการเดินทางจากลากันเพียงชั่วคราวครั้งนี้ช่างเป็ความรู้สึกเ็ปสะท้านจิตใจทั้งสองเหลือเกิน
หยุดยืนเบื้องหน้าไป๋เทียนอวิ๋นใบหน้าไป๋หยุนเฟยยิ้มให้ชายชราด้วยความรักอาดูรก่อนจะคุกเข่าลงเบื้องหน้าชายชราอย่างหนักแน่น
“ข้าจะเดินทางล่วงหน้าไปก่อนนะท่านปู่เวลาข้าไม่อยู่…ท่านโปรดถนอมร่างกายรักษาสุขภาพด้วย”
มือหนาหยาบกร้านลูบศีรษะชายหนุ่มอย่างอ่อนโยนก่อนจะกล่าว “พวกเ้าไปกันได้แล้ว เดี๋ยวจะไม่ทันการหลังจากข้าวางค่ายกลอักขระเพื่อยื้อเวลาพวกมันอีกสักพักข้าจะตามพวกเ้าไปอย่าได้กังวล”
“ท่านผู้าุโโปรดถนอมตัว” เฟิงเสวี่ยฉีเอ่ยน้ำเสียงไพเราะ ก่อนจะโค้งตัวให้ชายชราร่างบางอรชรเดินนำหน้าไป๋หยุนเฟยเข้าไปยังอุโมงค์ก่อนจะหายวับไป
ชายหนุ่มลุกขึ้นอย่างเชื่องช้าั์ตาสะท้อนภาพชายชราอยู่นานข่มกลั้นไม่ให้หยาดน้ำตาหลั่งไหลออกมาอย่างถึงที่สุดตัดสินใจก้าวเดินตามเฟิงเสวี่ยฉีไปก่อนจะเข้าไปยังอุโมงค์ร่างชายหนุ่มหยุดชะงักเหมือนการจากลาครานี้ช่างทนทุกข์ทรมานใจยิ่ง หลังจากยืนนิ่งอยู่ชั่วครู่ในที่สุดไป๋หยุนเฟยขบฟันแน่นก่อนจะตัดสินใจก้าวเดินต่อไป
สายลมหนาวพัดโชยเอื้อยๆกระทบเส้นผมขาวของไป๋เทียนอวิ๋นพริ้วไหวร่างกายที่สูงใหญ่องอาจเริ่มหย่อนยานลงราวไร้สิ้นเรี่ยวแรงสายตาชายชราสั่นไหวพร่ามัวมองเงาร่างหลานชายอันเป็ที่รักหายวับไปยังอุโมงค์มืดมิดจิตใจที่เคยมีความอบอุ่นเยียวยารักษามาสิบกว่าปีเริ่มััได้ถึงความโดดเดี่ยวอ้างว้างอีกครั้ง
จ้องมองไปยังบนฟากฟ้าสีขาวละอองหิมะยังลงร่วงโรยลงมากระทบใบหน้าแ่เบาแต่ความรู้สึกของชายชรายามนี้ละอองหิมะไม่ได้หนาวเย็นอย่างที่คิด กลับกันความรู้สึกที่เย็นซ่านลงลึกเข้าสู่จิตใจไม่ใช่ความเย็นแต่เป็ความรู้สึกอบอุ่น…อบอุ่นคล้ายพรจาก์กำลังปลอบประโลมมอบความอบอุ่นในจิตใจชายชราให้กลับหวนคืนมาอีกครั้ง
ไป๋เทียนอวิ๋นเหม่อมองท้องฟ้าอย่างเลื่อนลอยราวกับว่ากำลังเสาะหาใครอยู่รำพึงแ่เบา
“หนิงเออร์ภรรยาข้า…และพวกเ้าบุตรอันเป็ที่รักของข้าบนฝากฟ้า้า…พวกเ้าอยู่สุขสบายดีไหม?"
เอ่ยถึงตรงนี้น้ำเสียงชายชราสั่นสะท้านลคล้ายกำลังข่มกั้นอารมณ์ความรู้สึกประกายน้ำใสรื้นชื้นที่หางตา
"...ถ้าพวกเ้ายังมองข้าอยู่?ช่วยตอบข้าทีว่าข้าได้สอนสั่งทายาทคนสุดท้ายของพวกเราดีไหม? ถ้ายังไม่ดีพอพวกเ้าสามารถติเตียนชายชราผู้นี้ได้นะ"
น้ำเสียงอ่อนล้าเศร้าสร้อยหยุดชะงักไป๋เทียนอวิ๋นปิดตาลงอย่างเงียบงันคล้าย้าสดับรับฟังในบางสิ่งถึงกระนั้นนอกจากเสียงหวีดหวิวของลมหนาวแล้ว ไร้ซึ่งวี่แววของเสียงใดใดให้ได้ยินทว่า หลังจากจมจ่อมอยู่ในภวังค์ความนึกคิดเนิ่นนาน ชั่วเวลานั้นสายลมที่เคยหนาวเหน็บรอบตัวชายชราพลันอบอุ่นอย่างน่าประหลาดราวกับว่ามิใช้สายลมหนาวของหุบเขาหิมะแต่เป็สายลมอุ่นของฤดูใบไม้ผลิ
ั์ตาสีขาวลืมขึ้นอย่างเชื่อมช้ามุมปากไป๋เทียนอวิ๋นแย้มยิ้มเปี่ยมสุขอีกครั้งก่อนจะเอ่ยรำพึงแ่เบาหย่อนยาน
"…อยู่บนนั้นพวกเ้าคิดถึงข้าหรือไม่…รู้ไหมว่าข้าคิดถึงพวกเ้าทุกคนเหลือเกิน…”
คล้ายน้ำเสียง่หลังหย่อนยานยิ่งความคิดถึงโหยหาล่องลอยออกมาจากปากชายชราทีละคำ
“สุดท้าย…ถ้าพวกเ้าดูอยู่…ช่วยอวยพรให้หลานชายของพวกเ้า…อวยพรให้เขา?"
"…อวยพรให้แก่ตำนานบทใหม่ที่กำลังจะเกิดขึ้น!”
771
![Night Chaos รัตติกาลอลหม่าน [END]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/a00758c5a9238fd412288e2535f1fe0c.webp)
