สิ้นเสียงปืนไอ้จอน จะแนะ มือปืนจากแดนใต้ ยืนถือปืนจมูกเป็รูกลวงโบ๋ก่อนจะสิ้นใจล้มลงพื้น เป็ฝีมือการยิงของกระแตนักข่าวสาว เฉียบไวและแม่นอย่างกับจับวาง ขุนไม่รอช้ารีบะโเข่าลอยใส่ไอ้คนที่โดนเตะทีแรกเต็มลิ้นปี่ มันทรุดลงนั่งหน้าเขียวด้วยความจุก ส่วนไอ้คนที่โดนจระเข้ฟาดหางใส่กระเดือก มันหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้นอนนิ่งไม่ไหวติง "คุณเอารถของคุณไปจอดบ้านที่เคยจอดรถเบนซ์ของจุ๋มก่อน แล้วไปบิ๊กไบค์กับผม" ขุนบอกเธอ "คุณจะให้ชั้นไปไหน" เธอถามเพราะตอนนี้เธอเองก็ยังทำอะไรไม่ค่อยถูก "ไปพักอยู่กับจุ๋มก่อน" บอกเพียงเท่านั้นทั้งสองก็จัดแจงตามที่คุยกัน ขุนให้เธอซ้อนท้ายจากออเงินไปบางบัวทอง แต่เขาจำเป็ต้องวิ่งวนไปทางอื่น เพราะกลัวจะมีคนติดตาม วิ่งวนไปมาจนคิดว่าไม่มีใครตามแล้ว เขาก็วิ่งมุ่งตรงไปทางบ้านที่ชัยและจุ๋มพักอยู่
นายอำนวยนั่งดูข่าวด่วนกลางดึก มีการยิงกันตายสี่ศพโดนจับไปสอบสวนสองคน เขารู้ทันทีว่าเป็ไอ้ลมกับไอ้จอน นายอำนวยเดินออกจากห้องนอนะโเรียกหาลูกน้อง "ครับนาย" ไอ้ยอด ยางหย่อง กำลังนั่งล้างปืนอยู่ก็รีบเดินเข้าไปหาเ้านายมัน "ไอ้ยอด มึงไปดูซิว่าไอ้สองคนที่ถูกจับไปมันอยู่สถานีไหน ซื้อข้าวมื้อสุดท้ายไปให้พวกมันด้วย" นายอำนวยสั่งเสียงเครียด "ได้ครับนาย" ไอ้ยอดรีบขับรถออกไปทันที มันทำตามที่เ้านายมันสั่งทุกอย่าง และก็จริงอย่างว่าข้าวมื้อสุดท้ายของไอ้สองคนนั่น มันตายหลังกินข้าวไปยังไม่ทันหมดกล่อง
พรานก็นั่งดูข่าวเหมือนกัน และก็ตามไปที่สถานีตำรวจสายไหม เห็นผู้หญิงอายุไม่เกินยี่สิบห้า ถือน้ำถือข้าวกล่องไปส่งให้ไอ้สองคนที่ถูกจับ เธอส่งข้าวเสร็จก็รีบไปจากสถานีตำรวจ พรานเดินตามเธอไปห่างๆ เห็นเธอยืนคุยกับผู้ชายคนหนึ่ง ชายคนนั้นยื่นเงินให้เธอแล้วก็ขึ้นรถขับออกไป เขารีบเดินไปให้ทันเธอคว้าข้อมือเธอไว้ "อุ๊ย อะไรคะ" เธอใหน้าเสีย "ไปกับผมเดี่ยวนี้ ถ้าขัดขืนผมจะสั่งขังคุณ ข้อหาวางยาพิษในข้าวทำให้คนตายสองคน" พรานขู่ออกไปเธอก็กลัวจนหน้าซีด "เดินไปตรงโน้นกับผมหน่อย หากคุณตอบคำถามอย่างมีประโยชน์ ผมก้จะปล่อยคุณไปโดยไม่จับกุม" เธอก็เดินไปกับเขาโดยที่เขาจับข้อมือเธอแน่น เขาพาเธอเดินไปอยู่ในซอยเล็กๆมืดๆแล้วถาม "คุณเป็ใคร ทำงานอะไร แล้วผู้ชายที่ให้เงินคุณเป็ใคร ชื่ออะไร ทำงานที่ไหน ถ้าคุณไม่บอกความจริงก็ติดคุกประมาณยี่สิบปี แต่ถ้าคุณบอกผมจะปล่อยคุณไปโดยไม่ตามจับคุณอีก เลือกเอาครับว่าจะเอาแบบไหน" เธอมองหน้าเขา "เอ่อ..หนูไม่ได้ทำงานอะไรค่ะ ผู้ชายคนนั้นเป็พี่เขยหนูชื่อพี่ยอด แต่ทำงานที่ไหนหนูไม่รู้ค่ะ" เธอตอบไม่ติดขัด พรานมองหน้าเธอตาไม่กระพริบ "คุณให้ข้อมูลไม่ค่อยเป็ประโยชน์เท่าไหร่เลย ผมคงปล่อยคุณไปไม่ได้หรอก" พรานทำท่าจะดึงเธอไปโรงพักสายไหม แต่เธอก็พยายามยื้อยุดฉุดดึงไว้ "พี่ยอดเขาทำงานอยู่กับเสี่ยอำนวยค่ะ หนูรู้แค่นี้แหละพี่" เธอตอบด้วยอาการหวาดกลัว แต่เขาก็ยังดึงเธอให้เดินตามไป "ไปกับผมก่อน ผมรับรองว่าจะยังไม่จับคุณยัดห้องขัง เผื่อคุณนึกอะไรออกแล้วบอกผมดีๆ" เขาพูดแค่นั้นก็ดึงเธอให้เดินตามไปที่รถเก๋ง เปิดประตูดันเธอขึ้นรถแล้วเปิดเก๊ะ เอากุญแจมือล็อคเธอไว้กับที่จับตรงขอบประตู พรานเดินอ้อมไปขึ้นรถแล้วขับออกไป เขาขับไปจอดใต้สะพานทางด่วนแถวๆวัชรพล พรานเปิดไฟในรถหันไปมองหน้าเธอชัดๆ เขาก็ยิ้มออกมาเธอก็หันไปทางอื่นไม่ยอมสบสายตากับเขา พรานก็คลี่กระดาษออกมาอ่านแล้วพับกลับตามรอยเดิม วางไว้ตรงเบาะที่ผู้หญิงคนนั้นนั่ง "ผมคิดว่านายยอดคนนั้นไม่ใช่พี่เขยคุณ เพราะผู้ชายคนไหนที่มีน้องเมียสวยๆแบบนี้ ก็คงไม่ปล่อยไว้เป็แน่" พรานพูดเพราะรู้ว่าไม่ใช่อย่างแน่นอน "แล้วจะให้หนูบอกยังไงล่ะคะ ในเมื่อพี่ยอดเขาเป็แฟนพี่สาวหนูจริงๆ" เธอบ่ายเบี่ยงเต็มที่ เขาก็แกล้งทำเป็ชะโงกหน้าไปจะหอมแก้มเธอ เธอก็รีบเอียงหลบทันทีเหมือนกัน "นี่กระดาษอะไร จดหมายรักเหรอ" เขาหยิบกระดาษที่เพิ่งวางไว้ชูขึ้นถาม เธอรีบฉวยกลับอย่างเร็วแล้วยัดใส่กระเป๋ากางเกง โดยเธอไม่มีทางรู้ได้เลยว่าเขาแอบดึงมาตอนที่ดันตัวเธอเข้ารถ และอ่านข้อความในกระดาษนั้นเรียบร้อยแล้ว "ไหนบอกว่าพี่เขย แล้วทำไมต้องส่งจดหมายรักให้กันด้วย" เขาแกล้งพูดเหมือนไม่รู้อะไรในกระดาษแผ่นนั้น "ก็บอกว่าพี่เขยจริงๆ แต่พี่เขาบอกว่าชอบหนู อยากได้หนูเป็เมียอีกคน ก็เลยเขียนจดหมายให้บ่อยๆแบบนี้แหละค่ะ" เธอยังยืนกรานว่าไอ้ยอดเป็พี่เขยเหมือนเดิม พรานยิ้มให้มองตาเธอนิ่งเธอก็มองโดยไม่หลบสายตายเช่นกัน "ผมจำหน้าคุณได้ คืนนั้นในเรือสำราญคุณใส่ชุดราตรียืนดื่มไวน์ใกล้ๆผม ตอนนั้นไอ้ยอดยังไม่รู้จักนายอำนวยเลยด้วยซ้ำไป คุณคิดว่าจะโกหกผมไปถึงไหนกัน" เธอหันมองเขาอีกทีแล้วก็เบิกตากว้าง "ถ้าอย่างนั้นทำไมหนูถึงไม่เห็นคุณล่ะ ถ้าคุณบอกว่าหนูยืนใกล้ๆคุณ แล้วเรือสำราญอะไรคะหนูไม่เข้าใจค่ะ" เธอไม่ยอมรับง่ายๆ "ถ้าคุณมีชื่อเล่นว่าหนู ชื่อจริงคุณก็ต้อง ณิชา สินะใช่ไหมครับ" เธอหายใจเข้าปอดลึกแต่ไม่ตอบอะไร "ส่วนเื่กล้องในโรงพักสายไหม ผมเม้มไว้แล้วก่อนที่ตำรวจคนที่คุณบอกให้ลบข้อมูลในกล้อง คืนนี้คาดว่าจะลบไม่ทันแล้วหล่ะครับ ผมจะไม่เสียเวลาถามคุณอีก ผมจะส่งคุณไปนอนในห้องขังก่อน แต่ไม่ใช่โรงพักสายไหมนะ เป็โรงพักอื่นหวังว่าคุณคงเข้าใจ" พูดจบเขาก็สตาร์ทเครื่อง "เอ่อ บอกก็ได้ค่ะพี่ยอดไม่ใช่พี่เคย แต่เราเพิ่งคบกันค่ะ" พรานไม่สนใจจะตอบกลับเขาขับรถออกไป เธอใจเต้นแรงถ้าโดนจับส่งศาลเธอไม่มีทางรอดแน่ อาจจะไม่ติดคุกแต่คงจะโดนตัดตอนก่อนถูกตัดสิน "พี่อย่าพาหนูเข้าห้องขังเลยนะคะ หนูจะบอกความจริงทั้งหมดก็ได้ค่ะ" พรานมองกระจกหลังดูแล้วไม่มีรถใครตามมา "ลองว่ามาสิครับ" เขาพูดเหมือนให้โอกาสเธอ "คือหนูเป็สาวเอนเตอร์เทนค่ะ ใครติดต่องานหนูก็ไปค่ะ ชั่วโมงละสามถึงห้าร้อยค่ะ" เธอตอบครั้งนี้น้ำเสียงไม่มีพิรุธ "งั้นผมจ้างคุณจะคิดชั่วโมงละเท่าไหร่ครับ" เขาถาม "สามร้อยค่ะ นั่งคุยอย่างเดียวนะคะ" ... "โอเค คุยอย่างเดียว" พรานขับรถไปจอดหน้าร้านสะดวกซื้อ เขาเดินเข้าไปซื้อเบียร์มาหลายกระป๋อง เปิดให้เธอหนึ่งกระป๋องก่อนที่จะเปิดดื่มเอง "คุณอยู่ที่ไหนครับ เดี๋ยวขับรถไปส่งคุณดีกว่า ถ้าคุยเบื่อแล้วคุณจะได้เข้าบ้านเลย" เธอลังเลไม่กล้าที่จะบอกที่อยู่ของเธอ "ไม่เป็ไรค่ะ ถ้าคุยเบื่อแล้วหนู้นั่งแท็กซี่กลับเองได้ค่ะ" เธอตอบและเขาก็ไม่เซ้าซี้เธอขับรถไปจอดที่เงียบๆ เธอบอกให้เขาไปส่งเธอที่ปั้มอยากเข้าห้องน้ำเพื่อถ่ายเบา "ตรงนั้นก็ได้นี่ไม่มีคนหรอก" พูดจบเจาก็ยื่นทิชชู่ให้แล้วไขกุญแจมือออกให้ "พี่ไม่กลัวหนูจะหนีหรือคะ" เขาส่ายหน้า "ถ้าอยากหนีก็หนีไปเถอะ" เขาตอบแบบนั้นเธอก็เดินไปฉี่ตรงที่มืดนั้นจริงๆ ครั้นจะหนีเธอก็กลัวเพราะเขาบอกว่าเม็มวีดีโอในกล้องไว้แล้ว พรานมองเห็นเศษกระดาษเล็กๆตรงที่เธอนั่ง เธอคงอ่านแล้วฉีกไปแล้วนั่นเอง ทิ้งออกไปนอกรถที่เห็นคงเป็เพียงเศษเล็กๆที่ตกอยู่ สักพักเธอเดินกลับมานั่งในรถปิดประตู "พี่จะใส่กุญแจมือหนูอีกหรือเปล่าคะ" เขาส่ายหน้า "พี่เป็ตำรวจที่สายไหมจริงๆหรือคะ ทำไมหนู้ไม่เคยเห็นเลย" เขาส่ายหน้าอีก "เปล่า ผมไม่ได้เป็ตำรวจหรอก" เธอได้ยินคำที่เขาบอก "อ้าว แล้วพี่หลอกหนูทำไมล่ะคะ" เธอถามแบบงงๆ "พอดีผมเห็นคุณหน้าตาน่ารักและสวยดี ผมก็เลยแกล้งอำเพราะอยากคุยด้วยเท่านั้นเอง แต่เื่ข้าวกล่องผมเห็นจริงๆ" เขาตอบและทิ้งท้ายเื่ที่เธอทำผิดอีกด้วย "พี่ทำงานอะไรเหรอ" เธอเริ่มซักเขาบ้าง "คล้ายๆคุณ แต่งานผมจะอันตรายมาก คอบป้องกันอันตรายให้คนอื่น รับเป็บจ๊อบน่ะ" เขาตอบเพื่อให้เธอถามต่อ "เป็การ์ดหรือคะ จ๊อบหนึ่งแพงไหมคะ" พรานยิ้มให้ "แล้วแต่งานครับ ถูกบ้างแพงบ้าง" เธอเห็นช่องให้ถามต่อเธอก็ถามออกไปตรงๆ "มะรืนนี้ถ้าหนูจ้างไปคุ่มครองหนู พี่จะคิดเท่าไหร่คะ" เขายกเบียร์ดื่มอึกใหญ่แล้วเหลือบตาไปมองเธอ "สวยๆแบบคุณ ฟรีก็ได้ครับ จะไปไหนหรือครับต้องบอกล่วงหน้าก่อนนะครับ" เธอพยักหน้า "งั้นพี่ไปส่งหนูที่สะพานใหม่หน่อยค่ะ หนูซาร์ตโทรศัพท์ไว้ไม่ได้เอามา ไปดูในแชทว่าเขานัดไปที่ไหน" พรานก็ขับรถไปทางสะพานใหม่ตามที่เธอบอก
รถจอดที่อพาร์ทเม้นต์แห่งหนึ่ง เธอวิ่งเข้าไปในอพาร์ทเม้นต์สักพักก็ออกมา เธอขึ้นมานั่งในรถเหมือนเดิมเปิดมือถือดู "ไปแถวมีนบุรีค่ะ เขาจ้างให้ไปนั่งกินเหล้าเป็เพื่อน หนูไม่อยากไปหรอกหนูกลัว แต่ถ้าพี่เป็การ์ดให้ก็ยังพอกล้าไปอยู่" เธอบอก "อ้าว แล้วทุกทีไปไหนมาไหนไม่กลัวหรือครับ" เขาถามด้วยความสงสัย แต่ในใจรู้อยู่แล้วว่าเป็นายไพฑูรย์ เพราะข้อความในกระดาษเขียนว่า ณิชา ตอบแช็ทคุณไพฑูรย์ด้วยเขานัดมะรืนนี้ เธอก็ถอนหายใจ "ความจริงไม่อยากไปเลยค่ะถึงพี่จะเป็การ์ดให้ก็ไม่อยากไป แต่ถ้าไม่ไปก็กลัวพวกของเสี่ยอำนวยมาเล่นงานหนูอีก ครั้งก่อนหนูไปที่พัทยาไปบนเรือแหละค่ะ เขาเหมาจ่ายสามหมื่นหนูก็เลยไป คืนนั้นเกือบเอาตัวไม่รอดเลยค่ะ หลังจากที่เกิดเื่ในเรือแล้วขึ้นฝั่ง เขาพาหนูไปนั่งที่โรงแรมแถวนั้นแหละ แล้วเขาพยายามจะมีอะไรกับหนู ลากหนูเข้าไปในห้องเขามากันตั้งสามคน โชคดีคืนนั้นที่โรงแรมมีคนยิงกันเสียงปืนดังหลายนัดมาก หนูก็เลยวิ่งหนีออกมาซ่อนตัว กว่าจะกลับบ้านได้รอจนเช้าเลย" เธอเล่าให้เขาฟัวทำให้เขารู้ได้เลยว่า เป็โรงแรมเดียวกันกับที่ขุนเข้าพัก "แล้วครั้งนี้ไม่กลัวเขาลากเข้าห้องอีกเหรอ" พรานถาม "พี่ก็นั่งโต๊ะใกล้ๆหนูสิคะ ถ้าเขาลากหนูพี่ก็ช่วยหนูด้วย ไม่ไปก็ไม่ได้หนูกลัวลูกน้องเสี่ยอำนวยอุ้มหาย" เธอบอกด้วยน้ำเสียงค่อนข้างจริงจัง "คนที่นัดชื่ออะไรครับ บอกได้ไหม" เขายิงคำถามไปตรงๆ "ชื่อเสี่ยไพฑูรย์ค่ะ เพื่อนของเสี่ยอำนวยอีกที" พรานพยักหน้าเปิดเบียร์กินต่อ เธอก็เปิดกินด้วยเหมือนกัน "สบายใจแล้ว ก็กินได้ไม่ต้องกังวล" เธอบอกแล้วก็ยกดื่ม ทั้งสองกินเบียร์ที่ซื้อมาจนหมด พรานบอกว่าจะขับรถออกไปซื้ออีก เธอบอกว่าซื้อใต้ตึกก็ได้มีขายตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง "ซื้อขึ้นไปกินบนห้องคุณได้มั้ย" พรานถามเธอก็ตอบ "ได้สิคะ" แล้วเธอก็ยิ้ม "ไม่กลัวผมทำอะไรหรือครับ" พรานถามยิ้มๆเธอส่ายหน้า "ถ้าเต็มใจก็ไม่กลัวหรอกค่ะ ทำไม่กลัวกลัวว่าจะ" เธอหยุดพูดแล้วยิ้มตอบ พรานเอารถเข้าไปจอดใต้อพาร์ทเม้นต์ ซื้อเบียร์ขวดขึ้นไปอีกหนึ่งโหล ในห้องมีเพียงโชว์ฟาสั้นๆนั่งได้สองคนอยู่หน้าจอทีวี เธอกับเขานั่งกินเบียร์กันที่โชว์ฟาขวดที่สองยังไม่ทันหมด พรานก็จูบปากเธอเบาๆเธอก็จูบตอบอย่างดูดดื่ม สักพักเขาก็อุ้มเธอไปทีเตียงก่อนที่จะเปลื้องผ้าเธอออกจนหมด เวลาผ่านไปชั่วพริบตาเดียว เขากับเธอก็เปลือยเปล่าด้วยกันทั้งคู่ สีหน้าเธอดูมีความสุขอย่างล้นเหลือ บางครั้งนุ่มนวลบางครั้งรุนแรง ต่างก็ผลัดกันรุกผลัดกันรับอย่างมีจังหวะจะโคน เสียงร้องดังเบาๆออกมาจากไรฟันของเธอ เวลาผ่านไปร่วมๆครึ่งชั่วโมงรา่งของเธอก็เกร็งรัดเขาไว้แน่น ไม่นานเขาก็เกร็งร่างกดทับเธอไว้แน่น เหมือนจะแทรกเข้าไปอยู่ในร่างเดียวกัน สักพักเสียงหอบของทั้งคู่ก็ดังแข่งกัน แต่ปากก็หันไปประกบกันอีกครั้ง แล้วก็นอนกอดกันโดยไม่ต้องใส่เสื้อผ้า มีเพียงผ้าห่มผืนเดียวที่คลุมตัวบังความเย็นของแอร์
ขุนส่งนักข่าวสาวไปพักอยู่กับจุ๋มแล้วก็กลับออกมา มุ่งหน้าไปนครนายกบ้านของป้าแก้ว เมื่ออิ๋วโทรมาบอกว่าป้าแก้วป่วยล้มหมอนนอนเสื่อ เขาจอดรถแล้วเดินเข้าไปในบ้าน เห็นป้าแก้วนอนหลับอยู่ก็ไม่กล้าเรียก เขานั่งคุยกับอิ๋วอาหมวยและแม่อาหมวย "คุณสบายดีหรือเปล่าคะ" อิ๋วถามเขาก็พยักหน้า "คุณล่ะสบายดีมั้ย คิดถึงผมหรือเปล่า" อิ๋วยิ้มแล้วกอดเขาต่อหน้าอาหมวยและแม่อาหมวยอย่างลืมตัว "พี่ภาเขาจะถามคุณว่าเจอคุณพรานบ้างหรือเปล่า" อิ๋วถามแทนแม่อาหมวย "เจอครับ แต่พรานเขายังติดธุระบางอย่างอยู่ เขาบอกว่าคิดถึงเจ๊เหมือนกันนะครับ" วิภาแม่อาหมวยยิ้มหน้าแดงมีแต่อาหมวยคนเดียว ที่มีสีหน้าเหมือนไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่ "มาแล้วเรอะ" เสียงแหบพร่าของป้าแก้ว ทำให้ขุนหันไปแล้วลุกขึ้นเดินเข้าไปหา "ไปนอนโรงพยายบาลดีกว่าครับป้า" ป้าแก้วส่ายหน้า "ป้าไม่ไหวแล้วลูกเอ้ย อิ๋วไปเปิดตู้เอาใบนั้นมาให้ป้าหน่อย" อิ๋วเดินไปเปิดตู้หยิบเอกสารมาส่งให้ป้าแก้ว ป้าแก้วบอกให้ขุนเซ็นรับมรดกของแก ถึงจะไม่มากไม่มายอะไรสักเท่าไหร่ แต่ก็ต้องมีการเซ็นมอบเซ็นรับกัน ขุนจำใจเซ็นเพราะรู้ตัวดีว่าปฏิเสธไปป้าแกก็ไม่ยอมอยู่ดี ขุนเซ็นแล้วก็ให้อิ๋วและวิภาเซ็นเป็พยานอีก ที่ดินสี่สิบกว่าไร่เป็สวนมะยงชิดสามสิบห้าไร่ ส่วนที่เหลือเป็ที่ดินเปล่ากับบ้านหนึ่งหลัง ขุนโทรหาหมอที่รักษาป้าแก้วซึ่งรู้จักกันดีพอสมควร คำตอบคือป้าแก้วคงอยู่ได้อีกไม่นาน ขุนก็เลยต้องทำใจตามคำที่หมอบอกมา เขาเข้าไปหาหลวงตาแก่นที่วัด แต่หลวงตาแก่นยังไม่กลับจากธุดงค์ เขาก็กลับไปบ้านป้าแก้วและนอนค้างไม่ไปไหน ค้างได้คืนเดียวป้าแก้วก็นอนหมดลม จากไปอย่างไม่มีอาการทุรนทุรายใดๆ ขุนนั่งมองศพป้าแก้วน้ำตาไหลออกมาเฉยๆ ป้าแก้วผู้ที่เคยเลี้ยงดูเขามาั้แ่เด็ก มาจากไปอย่างไม่มีวันกลับ ตอนนี้ญาติเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ก็คือหลวงตาแก่น เขาแจ้งกำนันแล้วนำศพไปทำพิธีตามประเพณีที่วัด
ขุนโทรบอกชัยกับพรานเื่งานศพป้าแก้ว แต่พรานขอกมาวันอื่นเพราะกำลังจะไปที่นายไพฑูรย์ ขุนก็ถามถึงสถานที่ๆพรานไป พรานก็บอกให้ขุนดูแลงานศพไปไม่ต้องห่วง แต่ก็บอกว่าจะไปที่ไหนยังไงแต่ไม่บอกเื่ณิชาสาวเอนเตอร์เทนคนั้น เพราะกลัววิภารู้แล้วจะไม่สบายใจ ชัยก็พาจุ๋มกับกระแตไปงานศพป้าแก้ว จุ๋มรู้จักป้าแก้วดีเพราะเคยมาอาศัยอยู่กัยแก ส่วนนักข่าวสาวไม่รู้จักป้าแก้วแต่ก็ต้องตามมาด้วย ขณะที่พระกำลังสวดศพป้าแก้วคืนแรก พรานก็กำลังเดินทางไปพร้อมกับณิชาตามที่นัดไว้ ก่อนลงจากรถพรานก็หยิบหนวดปลอมมาติด "ทำไมต้องใส่หนวดด้วยคะ" เธอถามยิ้มๆ "พรางๆไปแหละดี ไม่อยากเจอคนรู้จัก" เมื่อพร้อมแล้วทั้งคู่ก็เดินเข้าไปในร้านอาหารที่เกือบจะหรู ก็ไม่ถึงขั้นว่าหรูแต่ก็เข้าขั้นมีระดับเหมือนกัน ณิชาเดินนำหน้าเขาเข้าไปแล้วก็ยกมือไหว้นายไพฑูรย์ "สวัสดีค่ะเสี่ย" พรานเดินตามหลังมาก็นั่งลงตรงโต๊ะที่ติดกัน โดยนั่งหันหลังให้โต๊ะของนายไพฑูรย์ "สวัสดีจ้ะหนู นี่รองผู้กำกับเทิดศักดิ์เพื่อนผม" เธอก็ยกมือไหว้ตามคำแนะนำ โต๊ะถัดไปอีกสองโต๊ะเป็คนของนายไพฑูรย์หนึ่งโต๊ะนั่งกันสี่คน อีกโต๊ะเป็ตำรวจลูกน้องรองผู้กำกับ พ.ต.ท.เทิดศักดิ์ แสงกล้า นั่งกันอยู่สามคนในชุดนอกเครื่องแบบ พรานนั่งสังเกตุการณ์ก็คิดอยุ่ในใจว่าอย่ามีเื่เลยคืนนี้ เขามาคนเดียวแต่พวกนั้นรวมกันทั้งหมดเก้าคน คงจะไม่ไหวถ้ามีอะไรเกิดขึ้นในร้าน เกือบๆห้าทุ่มเขาก็ได้แต่นั่งกินเหล้าบางๆ ฟังเสียงสนทนาโต๊ะของนายไพฑูรณ์ไปพลางๆ "คืนนี้หนูค้างด้วยกันที่นี่นะ" เสียงนายไพฑูรย์พูดกับณิชา "ไม่ดีกว่าค่ะ หนูสั่งให้เพื่อนมารับตอนเที่ยงคืน" เธอปฏิเสธทันควัน "ไม่เป็ไร ถ้าใครมารับเดี๋ยวผมให้ลูกน้องผมไล่กลับเอง" นายไพฑูรย์พูดเหมือนจะมีอารมณ์หน่อยๆ "อย่าทำอย่างนั้นเลยค่ะเสี่ย เดี๋ยวเพื่อนหนูจะโกรธหนู ยิ่งมีเพื่อนน้อยๆอยู่ค่ะ" เธอพยายามอ้างบ่ายเบี่ยง "ไม่ได้คืนนี้หนูต้องนอนที่นี่กับผม อ่อกับเพื่อนผมด้วยเราจะนอนกันสามคน" คำพูดนั้นทำให้เธอขนลุกซู่ด้วยความขยะแขยง "คราวหน้าดีกว่านะคะเสี่ย คืนนี้หนูต้องกลับค่ะ" เธอยังไม่ละความพยายาม "พูดจาให้รู้เื่บ้างสิ เธอเลือกเอาว่าจะโดนชั้นสองคน หรือโดนเก้าคนรวมพวกลูกน้องชั้นด้วย" เสียงรองผู้กำกับเทิดศักดิ์ตะคอกใส่ เธอหน้าเสียเหลือบมองไปทางโต๊ะที่พรานนั่งอยู่ แต่พรานก็ยังนั่งนิ่งคิดหาทางแก้สถานการณ์อยู่ "สงสารหนูเถอะค่ะ คืนนี้หนูไม่พร้อมจริงๆ" เธอพูดอ้อนวอนให้คนพวกนั้นสงสารแต่ว่า "พอไม่ต้องพูดแล้ว เดี๋ยวอยากเมื่อไหร่ก็ลากไปห้องหลังร้านมี คืนนี้เธอรับไปเก้าคนเรียงคิวไปเลยดีกว่า อยากได้คนละกี่รอบก็ว่ากันไป" เสียงนายตำรวจดังจนฟังได้ยินชัดเจน ลูกน้องที่นั่งอีกสองโต๊ะก็ะโสวนกลับมา "สวยๆอย่างนี้พวกผมขอคนละสองรอบครับนาย ฮ่า ๆ ๆ" มันพากันหัวเราะลั่น "เออ..เดี๋ยวกูกับเฮียกินแซนวิชกันคนละสองรอบก่อน แล้วพวกมึงก็เข้าพร้อมกันเหมือนหนังญี่ปุ่นไปเลย อย่าลืมถ่ายวีดีโอไว้ดูเล่นด้วยนะพวกมึง ฮ่า ๆ ๆ" นายไพฑูรย์ก็หัวเราะตามด้วยความชอบใจ ณิชาฟังแล้วแทบจะกรี๊ดออกมา เธอหันมองไปทางพรานแต่ก็ยังไม่มีปิกริยาใดๆ "คิดๆแล้วก็มีอารมณ์แล้วว่ะ ไปกันเลยดีกว่า" นายไพฑูรย์นั่งหันหลังชนกับโต๊ะที่พรานนั่ง พูดออกมาเสียงดังแล้วลุกขึ้นจับแขนณิชาแน่น "อย่านะ ช่วยด้วย" เธอร้องยังไม่ทันสิ้นเสียง "มึงอยู่นิ่งๆ ไม่งั้นกูเป่าสมองเละ" พรานบอกพร้อมกับเอาปืนจ่อเข้าขมับนายไพฑูรณ์ ณิชาสะบัดมือหลุดแล้ววิ่งมายืนข้างหลังพราน นายตำรวจระดับนายพันยืนตะลึงนิ่ง พรานง้างนกขึ้น กริ๊ก "มึงบอกพวกมึงเอาปืนโยนไปที่โต๊ะฝั่งโน้นเร็ว หรือมึงจะให้กูแลกเลยก็ไม่ต้องบอกพวกมัน" พรานตะเบ็งเสียงขู่ดังลั่น นายไพฑูรย์รีบะโบอกลูกน้องทุกคน "พวกมึงไม่ได้ยินหรือไง" พวกลูกน้องนายไพฑูรย์โยนปืนทิ้งทันที แต่พวกตำรวจไม่ยอมทำตามยกปืนเล็งไปทางพรานและณิชา "กูนับถึงสาม ถ้าพวกมึงไม่โยนปืนทิ้ง กูยิงทันที สอง" เสียงดังมาทางด้านหลังของตำรวจสามคนนั้น พอได้ยินคำว่าสองพวกมันก็โยนปืนทิ้งทันที พรานชะเง้อนิดหน่อยมองไปตามเสียงนั้น ก็เห็นชัยยืนถือปืนสั้นสองกระบอก "นอนคว่ำหน้าลงทุกคน" ชัยตะคอกเสียงดัง ทำให้พวกมันทั้งเจ็ดคนรีบนอนคว่ำหน้าลง แต่ พ.ต.ท.เทิดศักดิ์ ยังไม่เอาปืนออกจากเอวและไม่ยอมนอนลง พรานบิดแขนนายไพฑูรย์เจ็บจนร้องออกมา พรานเอี้ยวตัวนิดนหนึ่งแล้วถีบเข้ายอดอกนายตำรวจเต็มแรง อึ้ก รองผู้กำกับเทิดศักดิ์เซถอยหลังไปทางที่ชัยยืนอยู่ ชัยหวดเข้ากลางหลังเต็มเหนี่ยว อั้ก รองผู้กำกับเทิดศักดิ์หลังแอ่นด้วยความจุก ชัยรีบดึงปืนออกจากเอวรองผู้กำกับทันที "นอนคว่ำหน้าลงเดี๋ยวนี้" ชัยตะคอกเสียงดัง รองผู้กำกับเทิดศักดิ์รีบนอนลงเพราะกลัวโดนซ้ำอีก พรานหันไปบอกณิชา "ไปเก็บปืนตรงนั้นให้หมด เอาถุงผ้าที่ห้อยตรงนั้นใส่ไป" เธอรีบไปทำตามที่พรานบอก พรานก็ดึงปืนออกจากเอวของนายไพฑูรย์มาเหน็บที่เอวตัวเอง ชัยไม่เคยที่จะไม่พกสายเคเบิ้ลไทร์ เขาดึงมันออกมาผูกแขวไขว้หลังทีละคนจนหมดทุกคน "นอนคว่ำหน้าลง" พรานตะคอกข้างหูนายไพฑูรย์ถึงกับสะดุ้งรีบทำตามอย่างง่ายดาย "พวกมึงชอบรุมโทรมผู้หญิงกันนักใช่มั้ย" พรานดึงมีดพกออกมาแทงเข้าเป้าของพวกมัน เืสาดเต็มกางเกงไปตามๆกัน เสียงร้องโหยหวนแต่ไม่มีใครโทรแจ้งตำรวจ เพราะพนักงานถูกไล่ให้ออกจากร้านไปั้แ่ห้าทุ่มหมดแล้ว ชัยเห็นณิชายกกระเป๋าผ้าไม่ไหว ก็เดินไปหิ้วเองณิชาก็รีบเดินมายืนข้างๆพราน "พวกมึงจำชื่อกูไว้ให้ดี กู..พราน พรหมเมศ คืนนี้พวกมึงแค่าเ็ ครั้งหน้าถ้ากูเจอพวกมึงทำแบบนี้อีก กูจะยิงให้ขากกระจุยเลย จำกันไว้ให้ดี" พูดจบพรานก็เดินตามชัยออกไปพร้อมกับณิชา ชัยยืนรอพรานอยู่ที่รถยนต์คันที่พรานขับมา เก็บปืนไว้ในรถทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว "มึงมายังไงวะเพื่อน" พรานถามชัย "กูไปส่งสาวๆเสร็จ ก็รีบบึ่งมาที่นี่ทันทีเกือบไม่ทัน ไอ้ขุนจะมาด้วยแต่ใครจะดูแลงานมันก็เลยต้องทำใจ" ชัยบอกแล้วยิ้มให้เพื่อน "เออ งั้นไปเจอกันในงานป้าแก้วนะเพื่อน" พรานบอกให้ชัยไปก่อน เขาเดินย้อนเข้าไปในร้านพวกนั้นยังนอนร้องครวญครางกันอยู่ เขาดึงคอนายไพฑูรย์ให้ลุกขึ้นมาแล้วพาไปด้วย "จะพากูไปไหน กูไม่ไป" นายไพฑูรย์ร้องขัดขืน "มึงไปมึงยังมีโอกาสรอด ถ้ามึงไม่ไปมึงก็ต้องตายตอนนี้เลย" พรานไม่ได้ขู่นายไพฑูรย์จำเป็ที่จะยืดเวลาของตัวเอง เผื่อจะมีโอกาสรอดได้บ้างจึงตามไปแต่โดยดี
พรานขับรถไปทางบ้านพี่สาวที่นายอำนาจพักอยู่ เข้าทางด้านหลังเช่นเคยเขาเปิดประตูแล้วลากนายไพฑูรย์ไปด้วย ณิชาไม่กล้าอยู่คนเดียวจึงตามหลังเขาเข้าไป นายอำนาจรู้ว่าพรานมาเพราะได้โทรคุยกันก่อนแล้ว นายไพฑูรย์ได้เจอนายอำนาจถึงกับหน้าถอดสี "สวัสดีไพฑูรย์ สบายใจดีมั้ยที่ร่วมกันวางแผนเก็บผมได้ แต่ไม่สำเร็จ" นายอำนาจทักทายยิ้มแย้ม "ผมไม่รู้เื่อะไรเลยครับคุณอำนาจ เื่ทั้งหมดไม่เกี่ยวกับผม" นายไพฑูรย์รีบแก้ตัว "ผมเชื่อว่าคุณไม่เกี่ยว แต่คุณรู้แน่ว่าใครอยู่เื้ัเื่นี้ ถ้าคุณโกหกแม้แต่คำเดียวไม่ต้องบอกนะว่า คุณจะเป็ยังไง" นายอำนาจพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเช่นเคย นายไพฑูรย์ถอนหายใจยาวก่อนจะพูดว่า "ถ้าผมบอกคุณแล้วคุณจะปล่อยผมไป โดยที่ผมยังมีชีวิตอยู่ใช่ไหมครับ" นายอำนาจยิ้มแล้วพยักหน้า "ตกลงตามนั้น" นายไพฑูรย์ยิ้มออกมาได้ เพราะรู้ว่านายอำนาจพูดคำไหนคำนั้นตลอดมา "คนบงการทั้งหมดมีสี่คน คือท่านเลขานุกูล ส.ส.พิชาญ พล.ต.อ.อภิชัย และพล.ท.อภิชาติ สามคนหลังเป็หลานท่านพิชิต คุณอำนวยรับคำสั่งมาอีกที ส่วนผมไม่ขอยุ่งเื่นี้ครับ" นายอำนาจพยักหน้ายิ้มๆ "ผมจะปล่อยคุณกลับไปโดยที่จะไม่ทำอะไรคุณแม่แต่ปลายเล็บ แต่ผมขอถามหน่อยเื่เสี่ยเ้าของโรงโม่หินกับเมียที่ตายไป ท่านเลขาเล่าให้ผมฟังว่าคุณเป็คนสั่งฆ่าใช่หรือไม่" นายไพฑูรย์ส่ายหน้าปฏิเสธเต็มที่ "ผมไม่ได้สั่งฆ่า สองผัวเมียนั่นฆ่าตัวตายเองต่างหากล่ะครับ" นายอำนาจมองหน้านายไพฑูรย์นิ่ง "ไม่ใช่ การฆ่าตัวตายเองเป็การจัดฉาก แค่นี้คุณก็โกหกแล้วผมจะปล่อยคุณไปได้ยังไง" เสียงนายอำนาจออกแนวกร้าวทำให้นายไพฑูรย์หนาวขึ้นมาทันใด "ผม เอ่อ ผมไม่ได้สั่งฆ่าจริงๆครับ แต่ถ้าเื่เป็พยานเท็จผมยอมรับว่าทำ เพื่อบีบให้สองผัวเมียนั่นเซ็นโอนทรัพย์สินทั้งหมด พอโอนแล้วหลายชายท่านพิชิต ส.ส.พิชาญ ก็สั่งให้ลูกน้องแทงคอสองผัวเมียนั่นต่อหน้าผม ผมไม่ได้สั่งฆ่าจริงๆครับ" นายอำนาจยิ้มให้ "ไปเถอะผมไม่ทำอะไรคุณหรอก เื่สองผัวเมียนั่นไม่เกี่ยวกับผม พรานตอนนี้นายรู้แล้วใช่มั้ยว่าชั้นไม่เคยรู้เื่การตายของพ่อแม่นายเลย" นายไพฑูรย์สะอึกเมื่อรู้ว่าสองผัวเมียนั่นเป็พ่อแม่ของพราน และพรานก็เดินเข้าไปหานายไพฑูรย์ช้าๆ "อย่าทำอะไรผมเลยนะครับ ผมไม่ได้ตั้งใจผมก็โดนหลอกมาเหมือนกัน" ... ฉึก ...!!???
โปรดติดตามตอนต่อไป ( ตอนที่ 21 )
.
4K
