เธอชื่อว่านางสาวทิชากาญจน์ หรือที่ใครๆเรียกกันว่านกแก้ว อายุ 40 ปี สาวโสดแต่มีพี่น้องหลายคนไหนจะหลานๆอีกจึงไม่แปลกอะไรที่ตัวของเธอเองจะครองตัวโสด เพราะไม่ได้รู้สึกว่าเหงาหรือโดดเดี่ยวเดียวดายเลย
ชีวิตครอบครัวแสนจะอบอุ่นหลานๆก็น่ารักถือว่าเป็ครอบครัวที่มีความผูกพันธ์กันเป็อย่างดี แต่จู่ๆวันหนึ่งก็เป็ลมล้มวูบมาแบบไม่รู้ตัวบรรดาพี่น้องก็พาส่งเธอไปโรงพยาบาลจึงได้รับรู้ว่าเป็โรคร้าย ใช่ฉันเป็โรคมะเร็งขั้นที่ 4 แล้วที่เม็ดเืขาวและจะอยู่ได้เพียงไม่กี่เดือนข้างหน้านี้แล้ว
เวลาแห่งความสุขช่างผ่านไปรวดเร็วจนวันสุดท้ายของชีวิตพี่น้องและหลานๆพร้อมหน้าเพื่อส่งเธอ ตัวของเธอเองจากโลกนี้ไปด้วยรอยยิ้มและความทรงจำที่แสนจะมีความสุข
แต่จู่ๆใน่เวลาที่คิดว่าตัวเองได้ตายไปแล้ว ก็ได้ฟื้นลืมตาอีกครั้งแต่ว่าเธอตอนนี้อยู่ที่ไหนกัน นรกหรือ์??กันล่ะเสียงช่างโหวกเหวกโวยวายกันเหลือเกิน
“ที่นี่ที่ไหนกัน และมันเกิดอะไรกันขึ้นเนี่ยไม่ใช่ว่าเราพึ่งตายไปไม่ใช่เหรอ??”นกแก้ว ได้ลืมตาขึ้นอย่างยากเย็น เพียงแค่ลืมตาได้้าก็เจอแต่ต้นไม้เต็มไปหมด แต่ว่าตัวเธอนี่น่ะสิอยู่ในภาชนะใส่อะไรบางอย่าง!!
“.........!!”นกแก้ว ที่ฟื้นคืนสติในตะกร้าสานใบย่อมๆที่กำลังนั่งพิงอยู่นี่ นกแก้วััตะกร้าสานนี่ แต่ว่ามือใครกันเล็กเชียว!!
นกแก้วถึงกับสะดุ้งก็มีเรานี่แหละจะมือใครล่ะ แล้วทำไมถึงได้เล็กแบบนี้ล่ะ ในขณะที่กำลังใขนาดมือที่เล็กจิ๋วของตัวเองอยู่นั้น จู่ๆก็มีความทรงจำบางอย่างไหลผ่านเข้ามาหาเธออย่างช้าๆทั้งหมด ทำให้เธอถึงกับงุนงงเป็อย่างมาก ค่อยๆนั่งคิดปะติดปะต่อเื่ราวขึ้นมาจึงได้รับรู้ว่าตอนนี้ตัวเธอเองไม่ได้อยู่โลกที่เคยอยู่อีกต่อไปแล้ว
ที่แห่งนี้เป็โลกในยุคโบราณ ผู้คนที่อาศัยอยู่ในโลกโบราณนี้จะมีพลังธาตุวิเศษกัน สำหรับชาวบ้านทั่วๆไปจะมีพลังธาตุที่บางเบา ไม่เหมือนกลุ่มคนจากตระกูลอันใหญ่โตที่จะมีขุมพลังธาตุที่หนาแน่นมากกว่า ในป่าต้องห้ามนั้นจะมีทั้งสมุนไพรที่มีพลังิญญา และสัตว์ิญญา แต่ก็ยากสำหรับคนที่ไม่มีพลังธาตุ หรือมีพลังธาตุน้อยๆไม่สามารถเข้าไปในป่าต้องห้ามนั้นได้
ในระหว่างที่กำลังนึกคิดเื่ราวของโลกโบราณนี้อย่างไตร่ตรองเพื่อความรอบคอบ ก็มีเสียงเด็กๆกลุ่มหนึ่งที่กำลังรุมล้อมมองเธอที่ตะกร้าสานใบนี้ นั่นไม่เท่าที่จะใเท่ากับที่พวกเขากำลังจะส่งเสียงเรียกว่า…..
“ท่านย่าเล็ก…ท่านย่าเล็กเ้าคะ….”กลุ่มเด็กผู้หญิง
“ท่านย่าเล็ก…..ท่านย่าเล็กขอรับ”กลุ่มเด็กผู้ชาย
“...............!!!”นกแก้ว
“ใครกันท่านย่าเล็ก แล้วทำไมเด็กๆพวกนี้ร้องเรียกท่านย่ามาทางเธอล่ะ??”นกแก้ว นึกเอะใจและมองมาสำรวจตัวเองอีกครั้งอย่างรวดเร็วทันทีทันใด ก็พบว่าร่างกายของตัวเองหดสั้นตัวจิ๋วทั้งตัวไม่ใช่แค่เพียงมือที่เธอเห็นในตอนแรก และดูจะตัวเล็กกว่าพวกเด็กๆ ที่กำลังรุมล้อมเธออยู่ที่นี่อีกด้วย
และความคิดสุดท้ายที่กำลังไหลเข้าสู่สมองของเธอก็คือ ร่างกายนี้เป็เด็กน้อยอายุเพียง 4 ปี หรือ 4 หนาวที่คนโลกยุคนี้เรียกกันนั่นเอง
“โอ้..ไม่นะเราฟื้นมาในร่างเด็กตัวจิ๋วนี่”นกแก้ว ใเป็อย่างมาก
เมื่อคิดใคร่ครวญดีแล้วและไหนจะความทรงจำของเด็กคนนี้ที่เธอมาอยู่อีก ทำให้เธอรู้เลยว่าที่เด็กๆพวกนี้เรียกเธอว่า “ท่านย่าเล็ก” นั้นจริงๆแล้วก็คือเด็กคนนี้มีความาุโตามนั้นจริง
เธอช่างเกิดมาเพื่อเป็คนแก่และนามธรรมที่สุดแสนจะเป็ผู้าุโตลอดเสียจริง แม้กระทั่งโลกใหม่นี้ก็ยังไม่พ้นบรรดาศักดิ์ที่ดูช่างแก่ชราเสียเหลือเกิน
“เฮ้อ………..”นกแก้ว
“โลกที่แล้วหลานๆ เรียกว่า “ป้า” มาโลกนี้หนักกว่าเก่า “ท่านย่าเล็ก” เสียเลย”นกแก้ว นึกบ่นกับตัวเองในใจออกมากับโชคชะตาอันแก่เฒ่าแบบนี้ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้จริงๆ
ตัวเธอเองก็ไม่ได้สนใจเสียงหลานๆของเธอในโลกยุคนี้เรียกแล้ว รีบหลับตานอนพักและตั้งสติอีกครั้งและอีกครั้งเพื่อทบทวนสิ่งต่างๆรอบๆตัวต่อไป เท่าที่ความทรงจำของเด็กคนนี้จะมีให้เธอได้รับรู้ได้
“โอ้…สงสัยท่านย่าคงจะแค่งัวเงียลืมตามองดูเฉยๆยังไม่ตื่นนอนดีล่ะ”เหลนชาย ผู้หนึ่งที่พูดออกมา
“จริงด้วย”พวกเหลนชาย เหลนสาวของท่านย่า หวังเหนี่ยวเหนี่ยว
************
ตอนหน้าจะใช้ชื่อแทนตัวนกแก้วว่า หวังเหนี่ยวเหนี่ยว หรือท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวกันเลยนะคะ
89K
