“ ผู้นำของเราตายแล้วเหรอ?”
“ทักษะลมปราณของเขาอยู่ที่จุดสูงสุดของระยะที่แปด! เขาจะตายได้อย่างไร มีเพียงปรมจารย์ลมปราณเท่านั้นที่สามารถฆ่าเขาได้!”
“ อย่าบอกนะว่าหยางฉีอยู่ในระดับปรมจารย์ลมปราณ? เป็ไปได้ยังไง? เขาอายุสิบแปดเท่านั้น มันเป็เื่ยากสำหรับผู้คนที่จะไปถึงระดับปรมจารย์ลมปราณด้วยอายุเพียงสิบแปดปี แบบนี้มันอัจริยะในรอบพันปี”
"ไป! ออกไปจากที่นี่! เราต้องรายงานเื่นี้ต่อผู้เฒ่า ให้พวกเขาส่งผู้เชี่ยวชาญไปฆ่าเ้าหยางฉีและทำให้มันกลายเป็หุ่นเชิด"
หวือ หวือ หวือ!
ผู้เชี่ยวชาญของคฤหาสน์แสงแห่งเงาเริ่มหนีโดยใช้ทักษะลมปราณของพวกเขาเพื่อบินขึ้นไปในอากาศด้วยความเร็วสูงสุด
พวกเขาทั้งหมดรู้ว่าพวกเขาไม่สามารถสู้เด็กหนุ่มอายุสิบแปดปีตรงหน้าได้
“พวกเ้าคิดว่ากำลังจะไปไหน” หยางฉีกล่าวเสียงของเขาดังก้องด้วยความโกรธจัด ทหารฝ่ายศัตรูทั้งหมดภายในสามร้อยก้าวของเขาถูกฟาดด้วยเสียงของเขาและทรุดตัวลงอย่างหมดสติ
อาวุธที่เกลี่ยนกราดอยู่บนพื้น ถูกฉีหยางส่งพุ่งสูงขึ้นไปในอากาศด้วยลมปราณ ก่อนจะพุ่งออกไปแทงที่ด้านหลังของผู้เชี่ยวชาญจากคฤหาสน์แสงแห่งเงาที่กำลังหลบหนี
อ๊ากกกกกก! อ๊ากกกกกก! อ๊ากกกกกก!
เสียงกรีดร้องดังขึ้นในอากาศขณะที่ผู้คนของคฤหาสน์แสงแห่งเงา ถูกผลักลงมาจากอากาศ พวกเขาไม่เพียงแต่ถูกฆ่า แต่ยังถูกตรึงอยู่กับพื้นด้วยอาวุธต่าง ๆ และเสียงร้องที่กำลังจะตายก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เย็นลงไปที่กระดูก
ณ จุดนั้นหยางฉี ดึงเท้าของเขาออกจากซากศพของผู้นำ เขาก็ได้ส่งปราณออกมากำจัดเืออกจากเท้าและเสื้อผ้าของเขา ปล่อยให้เขาเป็อิสระจากหลักฐานการสังหารที่เขาเพิ่งทำไป
เมื่อถึงคราวเขามองผู้เชี่ยวชาญจากตระกูลเฉิน หยางฉียิ้มออกมาเล็กน้อย “ ประมุขเฉิน เ้าคิดว่าการร่วมมือกับ คฤหาสน์แสงแห่งเงา จะกำจัดตระกูลหยางได้เช่นนั้นหรือ? เป็คงเื่ตลก! เกี่ยวกับสิ่งนี้หากเ้ามอบชีวิตของเ้าแล้วยอมรับความจงรักภักดีต่อตระกูลหยางและกลายเป็ทาสของเรา ถ้าทำอย่างนั้นตระกูลเฉินอาจไม่ถูกทำลายในวันนี้ แต่ถ้าไม่.. ข้าจะทำให้เ้าหลุดออกจากสิ่งมีชีวิตลงไปเป็อาหารไก่และสุนัขของเ้าเอง”
เมื่อได้ฟังคำของหยางฉีประมุขเฉินก็กล่าวออกมาด้วยความโกรธ “ เ้าไม่เห็นหรือว่าฝั่งข้ามีกี่คน? เ้าคิดว่าข้าจะกลัวเ้าไหม ฟังข้านะเ้าเด็กน้อย ตระกูลเฉินมีรากลึกในเมืองนี้และวันนี้ตระกูลของเ้ากำลังจะถูกทำลาย "
แม้ว่าคำพูดของประมุขเฉินจะออกมาฟังดูน่าประทับใจทีเดียว แต่หัวใจของเขาก็เต้นด้วยความวิตกกังวล หยางฉีเพิ่งฆ่าผู้เชี่ยวชาญทั้งหมดจาก คฤหาสน์แสงแห่งเงาและเห็นได้ชัดว่าอยางฉีน่ากลัวขนาดไหน และยังไม่รู้ว่าตระกูลเฉินจะทำร้ายเขาได้หรือไม่
ในความเป็จริงผู้เชี่ยวชาญทั้งหมดจากตระกูลเฉิน กำลังเกิดความรู้สึกเหมือนกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง ระดับของพลังลมปราณของหยางฉี นั้นเหนือกว่าสิ่งใด ๆ ที่พวกเขาคาดไว้ มันคล้ายกับการเผชิญหน้ากับขอทานบนถนนเพียงเพื่อจะหาว่าเขาเป็จักรพรรดิปลอมตัวมาหรือไม่
ใครจะเดาได้ว่าเพียงอายุสิบแปดปีจะฆ่าผู้เชี่ยวชาญทุกคนที่ถูกส่งมาจาก คฤหาสน์แสงแห่งเงา และส่งกองทัพหนึ่งพันไปตายอย่างเ็ป หากคำพูดหลุดออกมามันจะไม่น่าใสำหรับนครเยี่ยนเพียงที่เดียว แต่มันจะก่อให้เกิดกระแสลมแห่งความประหลาดใจในทวีปอณขจี โดยรวม
หยางฉีเป็อัจฉริยะที่น่าทึ่งชนิดที่จะเกิดขึ้นมาในทุก ๆ พันปี
“ อย่าอวดดีไปหน่อยเลยเ้าหนู” ประมุขเฉินพูดอย่างรุนแรง จากนั้นเขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะสะท้อนกับเหตุผลและความเข้าใจที่ลึกซึ้ง “ ข้าขอถามเ้า ตอนนี้เ้าสูญเสียพลังปราณไปแค่ไหน? ข้าเดิมพันว่าเ้าดูน่าประทับใจจากข้างนอก แต่ทั้งหมดนั้นแห้งอยู่ข้างใน ไม่มีทางที่เ้าจะเหลือพลังปราณ "
ผู้เชี่ยวชาญคนอื่น ๆ ของตระกูลเฉินเริ่มะโออกมา
"ใช่ถูกต้อง. มันจะต้องใช้ลมปราณหมดอย่างสมบูรณ์! มาโจมตีมันก่อนที่มันจะเติมเต็มลมปราณ เราสามารถฆ่าได้อย่างแน่นอน!”
“ เมื่อพิจารณาจากจำนวนคนที่เขาฆ่าจากคฤหาสน์แสงแห่งเงา อาจจะมองว่าตระกูลหยาง เป็ศัตรูต่อจากนี้ไป แม้ว่าจะมีชีวิตรอดในวันนี้ พวกคฤหาสน์แสงแห่งเงาจะตามล่าเขาอย่างแน่นอนและฆ่าเขาในที่สุด "
“ ฆ่าเขา! เราต้องรีบจัดการก่อนที่พลังของเขาจะฟื้นตัว!”
ผู้เชี่ยวชาญคนหนึ่งในตระกูลเฉิน เฉินต้าซิน ไม่สามารถระงับได้อีกต่อไป พุ่งหอกของเขาอย่างแรงแล้วพุ่งไปข้างหน้าเคลื่อนที่เป็ร้อยก้าวในการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียวโดยพุ่งหอกตรงไปที่หน้าอกของหยางฉี
“ ดอกไม้บานสะพรั่ง!”
พลังลมปราณปะทุขึ้นจากปลายหอกในรูปแบบของสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็ร้อยดอกไม้ทั้งหมดในกระบวนการของการเบ่งบาน นี่เป็ทักษะหอกดอกไม้ของตระกูลเฉิน การเคลื่อนไหวแต่ละครั้งเป็เหมือนรุ่งอรุณของฤดูใบไม้ผลิและมันมหัศจรรย์มากจนยากที่จะพูดออกมา
“ พวกโง่เง่าที่คิดว่าพลังปราณของฉันหมดลงแล้ว” หยางฉีกล่าว “ และการที่เ้าพุ่งมาที่ข้าพร้อมกับทักษะขยะแบบนี้เหรอ? ข้าสามารถฆ่าขยะอย่างเ้าได้หลายร้อยครั้งโดยไม่ต้องใช้ลมปราณ ข้าอุตส่าจริงใจให้โอกาสพวกเ้า แต่เมื่อเ้าดูเหมือนอยากจะตาย ข้าจะช่วยเหลือเอง!”
บรู๊มมมม!
พลังลมปราณขนาดใหญ่อีกแห่งปะทุออกมาจากหยางฉี เมื่อเขาเอื้อมมือออกไปในอากาศและปรากฏหอกขึ้นมาในมือ ก่อนจะฟาดไปยังเฉินต้าซินที่พุ่งเข้ามา
อึก!
“ สิ่งนี้จะเกิดขึ้นได้อย่างไร” เฉินต้าซินโพล่งออกมาขณะที่เขาตกลงมาจากท้องฟ้าพยายามอย่างไร้ผลที่จะคาดเดาหอกจากมือของหยางฉี
ในการตอบสนองหยางฉี ได้บิดข้อมือของเขาทำให้หอกแตกเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อย ในขณะที่เศษไม้พุ่งออกมาฉีกเข้าไปในเฉินต้าซิน เขาพยายามถอยกลับ แต่ก่อนที่เขาจะทำได้เสียงพร่ามัวก็พุ่งเข้าหาเขา
มันเกือบจะดูเหมือนว่าคชสาร กระทืบลงไปบนพื้นและเติมเต็มไปด้วยการสั่นะเืจำนวนมาก ความพร่ามัวผ่านร่างกายของเขา ผ่านกระดูก เนื้อเืและเส้นลมปราณทำให้เกิดเสียงเสียงมรณะภายใจเพื่อเติมเต็มจิตใจของเขาจนกระทั่งจิตสำนึกของเขากลายเป็สีดำและล้มตายลง
แม้แต่คนที่ทำจากเหล็กถ้าถูกโจมตีด้วยพลังของ คชสารโบราณห้าตัวก็จะแบนราบ แล้วถ้าเป็ร่างกาย ก็จะเหลือเพียงเนื้อและเื
ในที่สุดประมุขเฉิน ได้รู้ว่าหยางฉีเป็เหมือนปีศาจที่ไม่มีใครเทียบได้มาั้แ่สมัยโบราณ ไม่เพียงแต่เขามีลมปราณสำรองที่ดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุดเท่านั้นทุกการเคลื่อนไหวที่เขาปล่อยออกมานั้นดุร้ายเหมือนสัตว์ร้าย
ในความเป็จริงประมุขเฉิน ยังสงสัยว่าหยางฉี เป็มนุษย์หรือไม่ ถ้าไม่เขาคงถูกโดยสิ่งมีชีวิตยุคแรกเริ่ม
“ วิ่ง!” มีคนะโออกมา "ออกไปจากที่นี่!"
“ เขาไม่ใช่มนุษย์! เป็ปีศาจ! เราต้องร่วมมือกับกลุ่มอื่น ๆ ในนครเหยี่ยน เพื่อสังหารเขา!” ทุกคนในตระกูล ตระหนักว่าพวกเขา้าหนี
“ ล่าถอย!” ประมุขเฉิน ะโเรียกอย่างเ็า ทันใดนั้นทหารก็เข้าแถวและผู้เชี่ยวชาญของตระกูล ก็ก้าวไปข้างหน้ารวมพลังกันเพื่อโจมตี หยางฉีและยื้อเวลาให้กองทัพถอยทัพ
“ พวกเ้าคิดว่าจะหนีจากข้าได้?” หยางฉี กล่าวพร้อมพุ่งไปข้างหน้าราวกับเสือ การก้าวะโครั้งเดียวทำให้เขาก้าวไปข้างหน้าหลายสิบเมตรและในเวลาเดียวกันลมปราณของเขาก็แผ่ออกไปหลายร้อยก้าวรอบตัวเขาสร้างกระแสลมแห่งการสังหาร
การสะบัดนิ้วของเขาส่งะุปราณหมุนวนซึ่งเจาะเกราะของทหารคนหนึ่งและฆ่าเขาทันที
ฝ่ามือจากทักษะกำปั่นราชันย์ะทำลายต้นเถียนและเส้นเืของทหารนับสิบนาย
“ ตาข่ายแห่ง์!”
เขาเหวี่ยงมือของเขานิ้วมือสาดส่งพลังลมปราณบินออกไปเหมือนใยแมงมุมสร้างตาข่ายขนาดใหญ่ที่ตัดเส้นทางหลบหนีทั้งหมดของตระกูลเฉิน
ประมุขเฉิน ้าที่จะล่าถอย แต่ในสถานนี้ถูกกักขังโดยสมบูรณ์ เขาโบกมือส่งลำแสงดาบลมปราณพุ่งเข้าหาตาข่ายหวังว่ามันจะเปิดออก อย่างไรก็ตามทักษะดาบนั้นมีประสิทธิภาพบนตาข่ายเหมือนมีดฟันไปในน้ำ
“ ความโกลาหลที่บ้าคลั่ง!” นั่นคือสิ่งที่ผู้เฒ่าเฉินทุกคนคิด
สำหรับพวกเขา เขาไม่ได้เป็มนุษย์ แต่เป็สัตว์ประหลาดบางประเภท ในขณะนี้พวกเขาไม่สามารถนึกถึงคำอธิบายอื่น ๆ สำหรับระดับการเพาะปลูกปัจจุบันของหยางฉีนอกเหนือไปจากที่เขาถูกครอบงำโดยปีศาจอายุพันปี
ใน่เวลานั้นเองที่เสียงหัวเราะดังกึกก้องแยกอากาศและทะลุทะลวงขึ้นสู่ท้องฟ้าจนเมฆสั่นะเื
ผสมผสานลมปราณกับเมฆ!
มันเป็สัญญาณของใครบางคนที่กลายเป็ปรมาจารย์ลมปราณ
ในระยะที่เก้าคนหนึ่งกลายเป็ปรมาจารย์ลมปราณและในเวลาที่มันเกิดขึ้นเขาจะหลอมรวมลมปราณของเขาด้วยเมฆซึ่งเป็สัญลักษณ์ของการเชื่อมต่อกับ์และโลก น่าใที่มีบางคนกำลังเป็ปรมาจารย์ลมปราณใน่เวลาเช่นนี้
หยางฉีปล่อยลมปราณของเขาออกไปกักขังในขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึง! ทำให้ผู้เชี่ยวชาญของตระกูลเฉินและกองทัพของพวกเขาติดกับดักอย่างสมบูรณ์ เขาตระหนักดีว่าปรากฏการณ์นี้ปรากฏขึ้นเพราะพ่อของเขาทะลวงสู่ระดับปรมจารย์ลมปราณแล้ว นับจากนี้ไปมันคงเป็เื่ยากสำหรับใครก็ตามที่จะป้องกันไม่ให้ตระกูลหยางก้าวเข้าสู่ความรุ่งเรืองที่มากกว่าเดิม
ลมที่พัดมาเต็มไปด้วยอากาศและมีเสียงพูด “ เ้าช่างมีความสุขอย่างแท้จริง อย่างไรก็ตามอย่าฆ่าทุกคน รักษาบางคนให้เป็เชลย”
มันไม่ใช่ใครนอกจากหยางซาน
แม้เสียงของเขาจะดังออกมา แต่ร่างเขากลับปรากฏตัวขึ้นบนฟ้า.. เขาก้าวไปข้างหน้าโดยไม่มีร่องรอยของปีกลมปราณใด ๆ อยู่ข้างหลังเขา
จ้าวแห่งลมปราณสามารถลอยตัวผ่านฟ้า์ได้โดยไม่ต้องใช้ปีก!
นั่นคือความแข็งแกร่งของระยะที่เก้า!
บรึ้มมมม!
สายตาของหยางซาน ทำให้เกิดความสิ้นหวังในหัวใจของผู้เชี่ยวชาญของตระกูลเฉิน หากพวกเขาไม่สามารถรับมือกับหยางฉีได้พวกเขาจะต่อสู้กับหยางฉีและหยางซานพร้อมกันได้อย่างไร
“ คุกเข่าของเ้าซะประมุขเฉิน!”
การฉวยผลประโยชน์จากการขับกล่อมที่เกิดจากความใชั่วครู่ หยางฉีกระโจนไปข้างหน้าและสับมือของเขาไปที่ประมุขเฉิน
ประมุขเฉินเพื่อปกป้องตัวเองจึงปลดปล่อยทักษะลมปราณของตระกูลเพื่อสร้างกำแพงป้องกัน น่าเสียดายสำหรับเขา การโจมตีของหยางฉีก็พุ่งทะลุกำแพงนั้นอย่างสมบูรณ์
“ ซากศพเสือขาว!”
หัวของเสือขาวปรากฏตัว อ้าปากค้างเมื่อมันพุ่งไปข้างหน้า ประมุขปเฉินไม่สามารถหลบหลีกได้อย่างสมบูรณ์และหลังจากที่เสือลงกรามของมันลงบนเขา ทำให้ลมปราณของเขาตกอยู่ภายใต้การควบคุมของหยางฉีทันที
ที่เขาใช้ทักษะซากศพเสือขาว เพราะตัวเลือกที่ดีที่สุดของการจับคู่ต่อสู้ เมื่อเสือโคร่งลงบนศัตรูคนนั้นจะกลายเป็เหมือนศพไม่สามารถเคลื่อนไหวหรือทำอะไรได้
และนั่นคือสถานะที่ประมุขเฉินเป็อยู่ในขณะนี้
เขาเป็ผู้นำกลุ่มมายี่สิบปีแล้ว แต่วันนี้ถูกใครบางคนจากรุ่นลูกจับตัว
กลุ่มที่ร่ำรวยและมีอำนาจคนอื่น ๆ ในนครเยี่ยนตระหนักดีถึงความขัดแย้งระหว่างเฉินและหยางและพวกเขาหลายคนส่งคนมาสังเกตสิ่งที่เกิดขึ้นและหวังว่าทั้งสองตระกูลจะเืออกและช้ำ
โดยไม่คาดคิดตระกูลเฉินจะถูกกำหนดเส้นทางอย่างสมบูรณ์โดยหยางฉีในรูปแบบที่งดงามและไม่น่าเชื่อ
ในอดีตหยางฉีเป็เพียงแค่คนไร้ประโยชน์ ซึ่งเป็คนที่นำตระกูลของเขาทำลาย แต่ตอนนี้ภาพลักษณ์ของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
ตอนนี้เขามีพลังอย่างท่วมท้น
ในระยะเวลาอันสั้นจากคนไร้ค่าสู่ผู้เชี่ยวชาญที่ทรงพลังและไร้คู่แข่ง ดูเหมือนจะเป็ความฝันสำหรับคนส่วนใหญ่และคนส่วนใหญ่ไม่แน่ใจว่าจะได้
พวกเขาสามารถดูที่หยางฉีที่จับประมุขเฉินไว้ในมือของเขา และสงสัยว่าพวกเขากำลังมองมนุษย์หรือครึ่งปีศาจหรือปีศาจตัวจริง
ในการจับประมุขเฉินอย่างแ่าหยางฉีะโด้วยเสียงฟ้าร้อง“ ประมุขของพวกเ้าถูกจับแล้ว! ยอมแพ้ซะเถอะ!”
2K
