ตอนที่ 6 :นายเป็ใครกัน?
“นี่ตื่นได้แล้วนะ ลูเธอร์!” เสียงอันปริศนาดังขึ้นในหัวของลูเธอร์
“เอ๋?..เสียงนี้มันใครกัน” ลูเธอร์เอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย
“นี่มันที่ไหนกัน..ที่แห่งนี้มันขาวไปหมด” ลูเธอร์ลืมตาถามด้วยความสงสัย พร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบๆ
“ที่แห่งนี้ มันอยู่ในหัวของนายยังไงล่ะ” เสียงปริศนาตอบกลับลูเธอร์พร้อมทั้งค่อยๆเดินเข้ามาหาลูเธอร์
“นายมันใครกัน..แล้วไอ้ที่ว่าในหัวนี่หมายความว่ายังไง” ลูเธอร์ถามด้วยความสงสัยกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
“555นี่นายลืมชั้นซะแล้วหรอ ตอนนี้นายเห็นชั้นเป็แบบไหนกันเนี่ย?” เสียงปริศนาถามกลับด้วยความสงสัย
“ทั้งตัวนายมันขาวไปหมด มีเพียงแค่ปากและแขนขาของนายที่ขยับได้ ร่างกายของนายรูปร่างคล้ายๆผู้ชาย นี่นายเป็ผู้ชายหรอ?” ลูเธอร์ตอบกลับชายตรงหน้าพร้อมกับมองสำรวจชายคนนั้น
“นี่ฉันตัวขาวไปหมดเลยหรอ5555ตลกจัง..และใช่ชั้นเป็ผู้ชาย” ชายคนนั้นพูดกับลูเธอร์
“เอาเถอะ เรามาอธิบายเื่ต่างๆ ให้ชัดเจนก่อนที่นายจะตายกันดีกว่า” ชายคนนั้นพูดขึ้นพร้อมกับจูงมือลูเธอร์เดินไปยังเส้นทางข้างหน้า
“นี่นายจะพาชั้นไปไหน” ลูเธอร์ถามกับชายคนนั้นด้วยความสังสัย
“555เรากำลังเดินเล่นยังไงละ” ชายคนนั้นตอบกลับลูเธอร์พร้อมทั้งหัวเราะออกมา
“มันไม่ตลกนะ! ชั้นกำลังจะตาย มีเื่อะไรก็รีบๆ พูดมา” ลูเธอร์ะโใส่ชายคนนั้นด้วยความโกรธเกรี้ยว พร้อมทั้งสะบัดมือออกจากชายคนนั้น
“เห้อ..นี่นายเปลี่ยนไปมากเลยนะ” ชายคนนั้นตอบกลับพร้อมกับถอนหายใจออกมา
“เอาเถอะ..ชั้นจะบอกให้ก็ได้ อย่างแรกเลยนะที่นี่น่ะคือในหัวของนาย มันคือความคิดของนายยังไงล่ะ อย่างที่สอง นายยังไม่ตายแต่แค่กำลังจะตาย อย่างที่สาม นายทำไมถึงเสียความทรงจำไปล่ะ อย่างที่สี่ นายต้องกลับมาจำให้ได้เหมือนเดิม เพื่อช่วยตัวนายเองและน้องสาวของนาย” ชายคนนั้นตอบกลับลูเธอร์ด้วยนำ้เสียงอันหนักแน่น
“เอ๋?..ที่นี่มัน ในหัวชั้นงั้นหรอ?” ลูเธอร์พูดขึ้นด้วยความสงสัย
“แล้วทำไม..ทำไมชั้นยังไม่ตายกัน ตะกี้ยังมีหนามทะลวงกลางอกชั้นอยู่เลย แล้ว..แล้วมันหายไปไหน!” ลูเธอร์ะโออกมาด้วยความใ
“นายหน่ะ ยังมีชีวิตอยู่ แต่สติของนายมันกำลังจะหายไปแล้ว ชั้นเลยต้องออกมานี่ไง” ชายผู้นั้นตอบกลับลูเธอร์
“แล้ว..แล้วต้องทำยังไง ความทรงจำของชั้นถึงจะกลับมาละ” ลูเธอร์ถามกลับด้วยความสงสัย
“ชั้นก็บอกอยู่นี่ไง ว่าให้ตามชั้นมา นายนี่มันดื้อจริงๆเลยนะ!” ชายผู้นั้นตอบกลับลูเธอร์ พร้อมกับจับมือของลูเธอร์แล้วเดินนำทางต่อ
ลูเธอร์และชายผู้นั้นได้เดินไปตามทางยาวสีขาว รอบๆข้างของทางนั้นเต็มไปด้วย ภาพของเหตุการณ์ต่างๆที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ภายนอก
และมีหนึ่งภาพที่แสดงภาพของหญิงสาวคนนั้น คนที่เคยสวมกอดลูเธอร์ กำลังปกป้องร่างของลูเธอร์ ที่ห้อยอยู่บนหนามขนาดั์จาก ปีศาจ ที่กำลังเข้ามารุมทำร้ายเธอ ด้วยตัวคนเดียว
“นั่นมันชั้นนี่!” ลูเธอร์ะโออกมาด้วยความใพร้อมกับมองไปที่ภาพๆนั้น
“ก็ใช่น่ะสิรีบๆตามมาได้แล้ว เดี๋ยวจะสายเกินไปนะ” ชายคนนั้นตอบกลับเสียงแข็ง พร้อมทั้งเร่งฝีเท้าไปตามทางสีขาวข้างหน้า
สุดปลายของเส้นทางสีขาว เป็ห้องขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยชั้นวางมากมาย แต่กลับมีเพียงดาบเพียงเล่มเดียวที่ถูกวางเอาไว้บนชั้นเ่าั้
“ถึงแล้วล่ะ” ชายผู้นั้นเอ่ยขึ้นพร้อมทั้งหยิบดาบเล่มนั้นขึ้นมา
ดาบเล่มนั้น เมื่อได้ัักับมือของชายคนนั้น ดาบนั่นก็ได้เปล่งแสงสีเงินออกมาจากดาบ แสงนั่นสาดส่องไปทั่วทั้งห้องที่เคยมืดมัว เผยให้เห็นเงาต่างๆ ที่อยู่ในห้อง
“เงาพวกนี้เป็ใครกัน” ลูเธอร์เอ่ยถามกับชายผู้นั้นพร้อมทั้งมองไปที่เงาพวกนั้น
“ผู้คนเหล่านี้ คือพลังของนายยังไงล่ะ” ชายผู้นั้นตอบกลับลูเธอร์ ด้วยนำ้เสียงอันอ่อนโยน
“แล้วนายล่ะ นายเป็ใครกัน?” ลูเธอร์ถามกับชายผู้นั้นด้วยความสงสัย
“ชั้น..ราฟาเอล” ชายคนนั้นตอบกลับลูเธอร์
“ราฟาเอลหรอ..ขอโทษนะชั้นจำอะไรไม่ได้เลย พอจะมีทางแก้ไหม” ลูเธอร์ถามกับราฟาเอลด้วยความสงสัย
“555 มีสิความทรงจำของนายน่ะกำลังโดนกัดกิน จากเืของ ปีศาจ ยังไงล่ะ เืพวกนั้นน่ะ มันคอยเข้าไปกัดกินความทรงจำต่างๆ ของนาย ทีละเล็กทีละน้อย จนนายลืมไปจนหมดยังไงล่ะ” ราฟาเอลตอบกลับลูเธอร์
“นี่ชั้นกำลังจะเสียความทรงจำไปทั้งหมดเหรอ ไม่..ไม่นะ!” ลูเธอร์ะโออกมาเสียงดัง
“แล้วมันจะต้องทำไง! ต้องแก้ยังไงล่ะ!” ลูเธอร์ถามกลับด้วยสีหน้าอันตื่นตระหนก
“นายแค่ต้องถือดาบเล่มนี้เอาไว้ในมือ ดาบนี่สามารถดูดซับเวทย์ของปีศาจได้ และความทรงจำต่างๆ ของนายจะกลับคืนมา แต่นายต้องเจ็บตัวซักหน่อย เพราะเืของ ปีศาจ มันได้กลืนกินไปทั่วทั้งร่างของนาย หากนายถือดาบนี่นายอาจจะตายเพราะความเ็ปได้นะ” ราฟาเอลพูดตอบกลับด้วยนำ้เสียงเป็ห่วง
“ได้โปรด ส่งดาบนั่นมาทีราฟาเอล” ลูเธอร์ตอบกลับด้วยแววตาที่แสดงถึงความจริงจัง
“เอ๋! ถ้านายถือมันไว้ นายอาจจะตายก็ได้นะ” ราฟาเอลพูดกับลูเธอร์ด้วยความเป็ห่วง
“ชั้นในตอนนี้ก็เหมือนตายอยู่แล้ว ได้โปรดส่งดาบนั่นมา ชั้นจะออกไปช่วยผู้หญิงคนนั้น ออกไปแก้ไขเื่ราวทั้งหมดนั่นเอง” ลูเธอร์พูดขึ้นด้วยนำ้เสียงหนักแน่น
“ผู้หญิงนั่นมันสำคัญอะไรกัน! ผู้หญิงคนนั้นคือเหตุผลที่นายต้องยอมแลกชีวิตด้วยเหรอ! ทำไม..ทำไมนายถึงต้องไปปกป้องเธอด้วย!” เสียงะโดังออกมาจากปากของราฟาเอล พร้อมกับนำ้ตาที่ไหลออกมา
“ชั้น..ชั้นก็ไม่รู้ ทั้งๆ ที่ชั้นจำอะไรไม่ได้เลยเกี่ยวกับเธอ แต่อ้อมกอดนั้นมันช่างอบอุ่น ความอบอุ่นอันคุ้นชิน อ้อมกอดนี้มันช่างเต็มไปด้วยความรัก เธอเหมือนกับจิกซอว์ตัวสุดท้ายที่ฉันขาดหาย
เสียงหัวใจของชั้นมันะโออกมาว่า ้าที่จะปกป้องเธอ จะไม่ให้เธอจากไปไหน อนาคตที่ไม่มีเธอน่ะชั้นจะไม่ให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด!” ลูเธอร์พูดด้วยนำ้เสียงอันจริงใจ พร้อมกับในมือที่จับดาบนั่นเอาไว้
“อ๊ากกก!! นี่มันอะไรกันความทรงจำนี่ มันทะลักเข้ามาไม่หยุด ปวดหัว..มันช่างปวดหัวเหลือเกิน!” ลูเธอร์ะโออกมาด้วยความเ็ป พร้อมกับสติและความทรงจำที่ค่อยๆ กลับมา
“ลูเธอร์..ตลอดเวลา 3 ปีที่ผ่านมา ชั้นคอยเฝ้ามองนายจากความทรงจำของนายมาตลอด ความทรงจำเ่าั้ช่างอบอุ่นเหลือเกิน ความรักที่นายมอบให้กับน้องของนาย ความเข้มแข็งที่นายแสดงออกมา ชั้นคอยเฝ้ามองมันตลอดเวลา
ความอยากและความริษยามันเริ่มเกาะกินหัวใจชั้น จนชั้นกลั้นมันเอาไว้ไม่อยู่ ชั้นจึงนำความทรงจำของนายทั้งหมดไปเก็บไว้ในที่ ที่ไม่ว่าใครๆก็หามันไม่เจอนอกจากชั้น..ชั้นอยากเก็บความทรงจำเ่าั้เอาไว้เพียงคนเดียว และอยากสร้างความทรงจำใหม่ๆกับนายในวันข้างหน้า
ชั้นอยากมาแทนที่เธอคนนั้น น้องสาวของนาย ชั้นอยากเป็เหมือนกับเธอ อยากได้รับความรัก อยากได้รับความอบอุ่น อยากได้ทุกๆสิ่งทุกๆอย่างที่นายมอบให้ อยากได้มันไว้เพียงคนเดียว
นี่นายรู้ไหมก่อนที่ชั้นจะกลายมาเป็ ปีศาจ ชั้นเคยเป็มนุษย์เหมือนพวกนายมาก่อน ชั้นมีทั้งพ่อแม่และพี่น้อง ที่ต้องดูแล แต่ด้วยครอบครัวของชั้นเป็ครอบครัวที่ยากจน ชั้นจึงโดนขายไปเป็ทาสในเมืองหนึ่ง ที่นั่นคือกรงขังที่อยู่ใต้ดิน ไร้ซึ่งแสงตะวันและจันทราสาดส่องลงมา ความเหงา ความโดดเดี่ยว และความแค้นเข้ามาแทนที่จิตใจที่เคยบริสุทธิ์
แต่แล้ววันนั้นก็เกิดขึ้น แผ่นดินได้เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง ลูกกรงที่เคยขังชั้นไว้ก็พังออก ชั้นจึงเดินขึ้นไปยังทางออกข้างบนนั่น ชั้นได้เห็นหมู่บ้านทั้งหมู่บ้านปกคลุมไปด้วยหมอกทมิฬและฝูงปีศาจ หมอกทมิฬได้เคลื่อนมาหาชั้นอย่างรวดเร็ว และได้นั่นแปรเปลี่ยนชั้นให้กลายเป็ปีศาจ ชั้นไม่เคยได้รับความรักทั้งในฐานะของคนและปีศาจ มีเพียงนาย..ความทรงจำของนาย ที่คอยเยียวยาจิตใจอันบอบช้ำของชั้น ความรักที่นายแสดงออกมา มันทำให้ชั้นอยากที่จะมันเพียงคนเดียว
แต่นาย..นายกลับไม่เคยที่จะลืมเธอ ไม่ว่าชั้นจะพยายามปิดกั้นความทรงจำของนายมากแค่ไหน แต่หัวใจของนายกลับจำเธอคนนั้นได้ไม่เคยลืมเลือน ชั้นคงมาแทนที่เธอคนนั้นไม่ได้สินะ ชั้นยอมแพ้แล้ว ชั้นจะมอบความทรงจำทั้งหมดของนายให้กับนายเอง
ขอโทษด้วยนะที่ทำให้ลำบาก..ขอโทษจริงๆ ชั้นขอฝากนายช่วยโลกใบนี้เอาไว้ด้วยนะ ชั้นไม่อยากให้ใครมาเป็เหมือนชั้นอีกแล้ว เอาล่ะนายสอบผ่านแล้วนะ..ลูเธอร์” ราฟาเอลพูดขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้มพร้อมกับร่างจริงที่ค่อยๆ เผยออกมา ร่างนั่นคือปีศาจที่ ลูเธอร์ ได้รับเืตลอดเวลา 3 ปีที่ผ่านมา
ร่างของราฟาเอลค่อยๆ เลือนหายไปจากความคิดของลูเธอร์อย่างช้าๆ
“ขอบคุณนะ..ลูเธอร์” ราฟาเอลพูดพร้อมกับนำ้ตาที่ไหลออกมาด้วยความยินดี
ร่างของราฟาเอลหายไปจนหมด พร้อมกับ สติของลูเธอร์ที่กลับมา ในมือคู่นั้นของลูเธอร์ ได้กำดาบศักดิ์สิทธิ์ ที่กำลังเปล่งแสงสีเงินออกมา
“แก..แกยังไม่ตายได้ยังไง! ไอ้สวะ!” เอสปิน่าะโออกมาด้วยความใ
“ชั้นกลับมา..กลับมาเพื่อกำจัดแก เอสปิน่า!!” ลูเธอร์ะโออกมาอย่างบ้าคลั่ง
897
![[จบ] เจ้าสำนักสาวไลฟ์สดปลดล็อกพลังสวรรค์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1705485338_89764610.webp)
![ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727312_79083986.webp)
