ในขณะที่ หลงเซียน เห็น หลางจู่กำลังกอด เยว่อิ๋งอิ๋ง อยู่นั้น เขาก็เกิดความโกรธ แต่มีดรุณีน้อยคนหนึ่งมาขวางไว้ เธอก็คือ ลูกสาวของประมุขหุบเขาเดียวดาย นามว่า หลางเยว่ซี หลงเซียนเห็นนางถึงกับตะลึงในความงามของนาง เพราะความงามของนางราวกับภาพวาด ที่หาดูได้ยาก
" ท่านเป็นแขกในงานแต่งงานของพ่อข้า ท่านก็ควรสำรวมหน่อยนะ " หลางเยว่ซี กล่าวอย่างมีมารยาท
หลงเซียน จึงคลายหมัดลงและกลับไปนั่งมองดูสถานการณ์ ซึ่งเยว่อิ๋งอิ๋ง ก็มองหลงเซียนอย่างเศร้าๆเช่นกัน แต่เธอหาได้ร้องเรียกหลงเซียนไม่
...ในเมื่อเจ้าเอาเมียข้าไป ข้าก็จะเอาลูกสาวเจ้ากลับคืนมา หลงเซียนคิดในขณะที่กำลังกินข้าว และโหยวหยานฮา ก็กำลังมองดูเรื่องสนุกที่กำลังจะเกิดขึ้น
" น้องหญิงข้าได้ให้คนไปขโมยธงประจำกองทัพออโดนอส มาเป็นของขวัญวันแต่งงานของเจ้า ตามที่เจ้าต้องการแล้ว เจ้ายังต้องการสิ่งใดอีกหรือไม่ " หลางจู่อยู่ๆก็กล่าวขึ้น ทำให้ เยว่อิ๋งอิ๋งที่มองหน้าหลงเซียนตาไม่กระพริบตกใจ และขอเลื่อนวันแต่งงานออกไป ซึ่งหลางจู่ก็ไม่ปฏิเสธ และพวกเขาสองคน ก็พากันกลับเข้าห้อง โดยไม่อำลาแขก อย่างหลงเซียน และ โหยวหยานฮา เลยซักนิด
เมื่อทุกอย่างสงบลง หลงเซียนจึงเข้าไปจีบ หลางเยว่ซี ที่ตอนนี้กำลังจะยกอาหารมาให้ หลงเซียนอีกสำหรับ ซึ่งในอาหาร ก็มีดอกไม้ ประดับเอาไว้ด้วย หลงเซียน จึงหยิบขึ้นมาแล้วกล่าวว่า
" ฮวาเหิ่นเหม่ย ตั้นซื่อเหยินเกิ้งเหม่ย ( แม้ดอกไม้จะงาม แต่คนช่างงามกว่าดอกไม้เสียนี่กระไร ) " เมื่อหลงเซียน กล่าวเช่นนั้น หลางเยว่ซี ถึงกับอายหน้าแดง จนทำตัวซุ่มซ่าม ล้มลงไป กอดหลงเซียน และเป็นจังหวะเดียวกับหลงเซียน เข้ามาประคองตัว หลางเยว่ซีพอดี ทำให้เกิดฉากจูบที่ โหยวหยานฮา ไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้น แต่มันก็เกิดขึ้น
หลงเซียน จุมพิต หลางเยว่ซีอย่างดูดดื่ม จนเธอ เคลิ้มไปเลยทีเดียว จนโหยวหยานฮา ต้องกระแอมกระไอ ว่าในห้องนี้ ยังมีเขานั่งอยู่ด้วย สองหนุ่มสาว จึงแยกจากกัน
และแล้ว หลงเซียนก็ได้ขโมยหัวใจน้อยๆ ของหลางเยว่ซีไป ในขณะที่เขาอยู่ในหุบเขาเดียวดาย หลางเยว่ซี ก็ปรนนิบัติ เขาอย่างดี
จริงๆตอนแรก หลงเซียนกะจะแกล้ง หลางเยว่ซี ด้วยการมีอะไรกับเธอ แล้วหนีไป เพราะพ่อของเธอ เอาเมียของเขาไปทำเมีย แต่ตอนนี้ หลงเซียน กลับบังเกิดความรักกับดรุณีน้อยนี้
เพียงเวลาแค่ 3 วัน หลงเซียน และ หลางเยว่ซี ก็ลักลอบได้เสียกัน โดยมีโหยวหยานฮา รู้เรื่องโดยตลอด จริงๆโหยวหยานฮา ก็คิดอยู่แล้วว่ามันต้องเกิดเรื่องนี้ขึ้น เพียงแต่ไม่คิดว่ามันจะเร็วแบบนี้
.
.
และในเช้าวันที่ 4 โหยวหยานฮา ก็ จุดไฟเผา ตำหนักเดียวดาย ในขณะที่ หลางจู่ กำลังจัดงานแต่งงาน และมีกองทหารออโดนอส บุกเข้ามา ตามแผนการของโหยวหยานฮา ที่ต้องการเอาธงประจำกองทัพคืน
ตอนที่ทุกสิ่งกำลังวุ่นวาย หลงเซียน จึงได้ปรี่เข้าไป ดึงมือ เยว่อิ๋งอิ๋ง ที่สวมชุดเจ้าสาวสีแดง
" ท่านพี่ ปล่อยข้าไปเถอะ " เยว่อิ๋งอิ๋งกล่าวขอร้องหลงเซียน ในขณะที่หลางจู่ และหลางเยว่ซี กำลังยืนงง
" เจ้าเป็นเมียข้า ข้าไม่มีวันยอมให้เจ้าถูกคนอื่นแย่งไปหรอก กลับบ้านกับข้าเถิดนะ อิ๋งอิ๋ง " หลงเซียนกล่าวทั้งน้ำตา ทำให้เยว่อิ๋งอิ๋ง ใจอ่อนยอมไปกับหลงเซียน
พวกเขาทั้งสองทะยานออกจากตำหนักเดียวดายขณะไฟไหม้
" เจ้าคนหลอกลวง เจ้าจะหนีไปไหน " หลางจู่ทะยานร่างตามไป และใช้อาวุธ หยินหยาง จู่โจมหลงเซียน เยว่อิ๋งอิ๋งเห็นดังนั้น จึงใช้ร่างตัวเองรับอาวุธแทน
ฉัวะ เสียงอาวุธหยินหยางแทงเข้าไปในเนื้อของ เยว่อิ๋งอิ๋ง บาดแผลลึกมาก จนมีแต่สวรรค์เท่านั้นที่รู้ชะตาของเยว่อิ๋งอิ๋ง
" อิ๋งอิ๋ง ม่ายยยยยยยยยย " หลงเซียนดึงร่างที่กำลังจะไร้วิญญาณ เข้ามา และพยายาม ดึงอาวุธหยินหยางออกจากตัวเธอ แต่ก็ทำไม่สำเร็จ ทำให้หลงเซียนโกรธมาก
" พี่หลงเซียน " หลางเยว่ซี เดินตามมาแล้วเห็นภาพโศกนาฎกรรมนี้ แต่ทำอะไรไม่ได้แล้ว เพราะ เยว่อิ๋งอิ๋ง ได้จากไปแล้ว
" หนิงเอ๋อ เยว่อิ๋งอิ๋ง ขอให้พวกเธอไปดีนะ อยู่บนสวรรค์อย่าลืมอวยพรข้าให้ค้นพบเวทย์เรสด้วยนะ" หลงเซียน กล่าว แล้วค่อยๆวางศพของเยว่อิ๋งอิ๋ง ลง แล้วชักดาบวงพระจันทน์ออกมา
"ฮะ ฮะ ฮ่า แค่นางแพศยา ตายไปคนหนึ่งเจ้าถึงกับต้องร้องไห้เสียใจด้วยรึ " หลางจู่กล่าว
หลงเซียนไม่ฟังสิ่งใด ตอนนี้เขาพุ่งตัวเข้าไปหมายจะฟันหลางจู่ให้ตาย หลางจู่จึงเรียกอาวุธหยินหยางกลับคืน แล้วจึงสู้กับหลงเซียน
" จงเบ่งบานวงกชเหมันต์ " หลงเซียนคำราม พร้อมปล่อยพลังลมปราณเข้าใส่หลางจู่ราวกับคนบ้า
ตูมมมม! วูบบบบ! โป้ง! ป้าง!
เสียงปะทะกันหลายสิบกระบวน หลางจู่และหลงเซียน ยังคงสูสีกัน จนกระทั่ง มีธรรมจักรพุ่งใส่หลัง หลางจู่
ฉัวะ หลางจู่กลิ้งล้มลงแล้วหันหน้ามามองผู้ลอบโจมตีเขา
" แก โหยวหยานฮา " หลางจู่คำราม แต่เขาก็คำรามได้ไม่นาน เพราะธรรมจักรของ โหยวหยานฮา อาบยาพิษ ไม่ช้า พิษก็เข้าสู่กระแสเลือด และถึงแก่ความตาย
" ท่านพ่อ " หลางเยว่ซี ร้องไห้แล้วเข้าไปกอดศพพ่อ และร้องไห้อาลัยรัก เธอหันไปมองโหยวหยานฮา อย่างโกรธแค้น
" จะแค้นข้า ก็ไปแค้นพ่อเจ้าเฮอะ เพราะเขาดันไปขโมยธงกองทัพ ของท่านข่านมา สมควรตาย " โหยวหยานฮา พูดไม่พูดเปล่า เขาเตรียมจะฟาดฝ่ามือใส่หัวของ หลางเยว่ซี ให้ตกตายตามพ่อไป แต่ หลงเซียนเข้ามาขวางเสียก่อน
ตุบ! เสียงฝ่ามือปะทะกัน โหยวหยานฮา และ หลงเซียนต่างจ้องหน้ากัน
" ข้ามาช่วยเจ้านะ หลงเซียน เจ้ากลับตอบแทนข้าเช่นนี้รึ " โหยวหยานฮากล่าว ทำให้หลงเซียนได้คิด ตอนนี้ เยว่อิ๋งอิ๋ง กับหลางจู่ตายไปแล้ว พวกเขาสองคนจะสู้กันต่อไป ก็หามีประโยชน์อะไรไม่ หลงเซียน จึงขอให้ โหยวหยานฮา ปล่อยเขากับหลางเยว่ซี ไป ซึ่งโหยวหยานฮา ก็อนุญาติ
" อย่าลืมพาเมียน้อยของเจ้าไปด้วยนะ ฮะ ฮะ ฮ่า " โหยวหยานฮา กล่าว ก่อนจะฟาดฝ่ามือไปที่ท้ายทอยของ หลางเยว่ซีให้เธอสลบ
หลงเซียน จึงพาหลางเยว่ซีจากไป แต่ก่อนจะไป เขาได้ ฝังศพ หลางจู่ และเยว่อิ๋งอิ๋ง ไว้ที่หุบเขาเดียวดาย โดยฝัง แยกกัน คนละฝั่ง เพื่อให้ เยว่อิ๋งอิ๋ง ไม่ต้องกังวลกับวิญญาณของหลางจู่ว่าจะไปรบกวนเธอ
ในไม่ช้าทั่วหุบเขาเดียวดายก็โดนไฟไหม้ พวกสาวใช้ถูกทหารออโดนอสฆ่าตายจนหมด และสถานที่นี้ ก็กลายเป็นสถานที่เร้นลับ ที่ไม่มีใครมาเยือนอีกเลย ยกเว้นหลงเซียน
*****************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป
2K
