*** ความเดิมจากตอนที่แล้ว ***
" ทัช !!! " เสียงสิ่งของที่กระแทกเข้าสู่หน้าอกของโอเทคุ
" เอะ... เอ๊ะ คะ.. คุณเลสมาเทียร์ " โอเทคุที่โดนอะไรบางอย่างเข้าไป แล้วจู่ๆภาพก็ตัดไปสู่ความมืดมิด
หลังจากที่โอเทคุโดนเลสมาเทียร์จู่โจมโดยการทำอะไรบางอย่างลงในตัวของโอเทคุเองนั้น ปฏิกิริยาหลายๆอย่างของโอเทคุก็เปลี่ยนไป .... โดยไม่มีวันหวนกลับไปเป็เหมือนเดิมอีกต่อไป
...... ย้อนกลับมา 20 นาที ก่อนที่โอเทคุจะโดนเลสมาเทียร์จูโจม
" ไอ้บ้าโอเทคุ ... เห็นยายนั้นดีกว่าฉันรึยังไงกัน ! " โคมิกล่าวพร้อมกระทืบเท้า
" เฮๆ เอาน่าโคมิ มันไม่มีอะไรหรอกน่า ฉันว่า " ดอนไซพูด
" เฮอะ นายมันจะไปรู้อะไร ฉันน่ะนะ ดูแล เทคแคร์โอเทคุมาตลอด ดูแลมาั้แ่ยังเด็ก แล้วทำไม พอยายนั้นเข้ามา โอเทคุถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้ ให้ตายสิ !! " โคมิกล่าว
ผ่านไปสักพักก็เกิดแผ่นดินไหวขึ้นอีกครั้ง ....
" ครื้ดดดดด " แรงสั่นะเืสั่นไปทั่วทั้งประเทศ
" กรี้ดดดด ... " โคมิใอีกครั้งหลังจากเจอเห็นการณ์นี้อีกรอบ
" ไม่เป็ไรนะโคมิ ... เราย้ายที่กันเถอะ " ดอนไซบอกกล่าวกับโคมิ
" อะ ... โอเค " โคมิตอบกลับ
ในขณะที่โคมิและ ...... กำลังจะย้ายสถานที่ เพื่อไปยังสถานที่ปลอดภัยนั่นเอง จู่ๆก็เกิดเหตุะเิดังขึ้นอีกครั้ง
.
.
" บึ้มมมมม !! " เสียงะเิดังขึ้นรอบที่ 3
" กรี้ดดดด โอเทคุ ช่วยฉันด้วยยย !! " โคมิะโออกมา
" นี้ใจเย็นๆสิโคมิ " .... ดอนไซปลอบโคมิ
" โคมิระวัง!!! " ..... ดอนไซกระโกนเรียกโคมิ
" ตู้มมมมม!!! " เสียงะเิดังรอบที่ 4
ทั้งโคมิ และ ดอนไซ ร่างกายกระเด็นออกไปไกลประมาณ 100 เมตร ร่างของโคมิ กระเด็นไปโดนกับผนังตึกเข้า จึงได้สลบไป ส่วนร่างของ ดอนไซ กระเด็นไปโดนต้นไป.. ถึงกับกระอักออกมา
" อั๊กก .. !! คะ โคมิ " ดอนไซที่กำลังกระเสือกกระสนหลังบาตเจ็บ
ร่างของดอนไซ ที่กระเสือกกะสนมองดูโคมิที่นอนสลบอยู่ต่อหน้าของเขา แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะตัวเองก็เจ็บอยู่เช่นกัน หลังจากนั้น ทั้งคู่ก็ได้สลบไป
.
.
.
ภาพตัดมาที่ตอนปัจจุบัน .......
หลังจากที่โอเทคุโดนลัสมาเทียร์จู่โจมอย่างกระทันหั้นนั้น เขาก็ได้สลบไปสักพัก แล้วจู่ๆก็ได้ยินเสียงบางอย่างผ่านเข้ามาผ่านหูของเขา . . .
.
" ติ้ง ! " เสียงปริศนาที่ดังขึ้นมาผ่านหูของโอเทคุ
.
.
.
" นะ นั้นมันเสียงอะไรกัน ... นี้เราตายไปแล้วยังงั้นรึ !? " โอเทคุได้แต่คิด
" ยินดีตอนรับผู้ถูกคัดเลือกเข้าสู่หอคอยทุกๆท่าน นับแต่นี่ไป จะเป็การเปิดโหมดฝึกสอนพื้นฐานก่อนเข้าสู่หอคอยค่ะ "
เสียงปริศนาที่ยังคงดังขึ้นบนหัวของโอเทคุ
" เอ๊ะ ... หอคอย .. ฝึกสอน .. นี้มันอะไรกัน เกิดอะไรขึ้นกับเรากันนะ ... เราตายไปแล้วไม่ใช่หรือไงนะ " โอเทคุได้แต่นึกคิดทั้งที่ยังไม่มีสติ
" เอ๊ะ .. นั้นแสงไฟนิ ทำไมมันสว่างจัง ! " .. โอเทคุค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา
" นี้ .. โอเทคุ ... โอเทคุคุง .. " เสียงเรียกจากใครสักคนที่โอเทคุได้ยิน นั้นคือเสียงของใครกัน
" อ่าาา .. คะ คุณเลสมาเทียร์ " โอเทคุได้ละเมอเรียกหาเลสมาเทียร์โดยที่ไม่รู้ตัว
" เพี้ยยย !! อิตาบ้าโอเทคุ ตื่นสิ !! " เสียงตบดังอย่างมากทำให้โอเทคุลืมตาตื่นเต็มที่
" อะ .. โคมิ " โอเทคุกล่าว
" ใช่ ฉันเอง โคมิ ... แล้วนี้นายละเมอหาใครอยู่กันห๊ะ โอเทคุ " โคมิกล่าว
" เอะ .. เอ๊ะ นี้ฉันละเมออะไรไปหรือยังไง " โอเทคุยังคงสงสัย
" ละ .. แล้ว คุณเลสมาเทียร์ละ " โอเทคุถามกลับ
" ฉันก็ยังไม่เห็นเหมือนกันนะ .. แล้วเมื่อกี้ไม่ได้อยู่ด้วยกันเหรอ โอเทคุ " ดอนไซถาม
" ก็เมื่อกี้ ฉันยังเห็นคุณเลสมาเทียร์เรียกฉันอยู่เลยนิ ... " โอเทคุกล่าว
" เพี้ยย !! " โอเทคุโดนตบอีกรอบ
" เชอะ " ขณะนี้ โคมิงอลโอเทคุหนักกว่าเดิม
" เอ๊..... นี้ฉันทำอะไรผิดไปยังงั้นหรอ " โอเทคุที่ยังตื่นไม่เต็มที่และยังสงสัย
" อะ .. อ่าา ก็นะ โอเท ฉันว่านายไม่รู้หน้าจะดีกว่านะ ฮ่าๆ " ดอนไซตอบกลับโอเทคุ
" และแล้วนี้มันที่ไหนกัน .. เราอยู่ที่ไหนกัน " โอเทคุมองไปรอบๆแล้วเกิดความสงสัยขึ้นมากมาย
' อะ !! จริงสิ ... ฉันโดนคุณเลสมาเทียร์ใช้อะไรปักใส่หน้าอกฉันนิน่า " โอเทคุที่กำลังรู้ตัวและกระวนกระวายอย่างหนัก
" นี้โอเทคุ .. นายโดนยายนั้นทำอะไร !!? " โคมิถามด้วยความสงสัย
" ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันโคมิ จู่ๆฉันก็ได้ยินเสียงพูดอะไรบางอย่าง .. ที่พูดว่า " ทัช " อะไรนี้แหละ "" โอเทคุกล่าว
หลังจากทั้งสามได้พบเจอกันอีกครั้งก็ได้พูดคุยสอบถามถึงปัญหาที่เกิดขึ้นในปัจจุบันต่อไป ณ สถานที่แห่งนี้กำลังจะเกิดอะไรขึ้นกัน อะไรคือบททดสอบก่อนเข้าหอคอย และ พวกเขาเข้ามาที่นี้กันได้อย่างไร โปรดติดตามเนื้อหาในตอนต่อไป !!
2K
